Evangelie van de dag
Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs
Eens kwam iemand naar Jezus toe om te vragen: ‘Meester, wat voor goed moet ik doen om het eeuwige leven te verwerven?’
Hij zeide hem: ‘Waarom wilt ge van Mij weten wat goed is? Een slechts is er goed. Als gij het Leven wilt binnengaan, onderhoud dan de geboden.’
‘Welke?’ vroeg hij. Jezus antwoordde: ‘De bekende: Gij zult niet doden, gij zult geen echtbreuk plegen, gij zult niet stelen, gij zult niet vals getuigen,
eer uw vader en uw moeder en gij zult uw naaste beminnen als uzelf.’
‘Dat heb ik allemaal onderhouden’, verklaarde de jongeman, ‘waar schiet ik nog tekort?’
Jezus sprak tot hem: ‘Wilt ge volmaakt zijn, ga dan naar huis, verkoop wat ge bezit en geef het aan de armen; daarmee zult ge een schat in de hemel bezitten. En kom dan terug om Mij te volgen.’
Maar toen de jongeman deze raad hoorde, ging hij ontdaan heen, omdat hij vele goederen bezat.
Niet alleen naleven, maar JEZELF GEVEN
Dit evangelie stelt ons een vraag die ook een echtpaar zich kan stellen: „Wat ontbreekt er nog aan mij?”. De jongeman lijkt alles te hebben: hij leeft de geboden na, voert een rechtschapen leven, maar ontdekt dat het eeuwige leven niet alleen bestaat uit het naleven van de geboden, maar uit het geven van zichzelf. In het huwelijk kan ons iets soortgelijks overkomen. We kunnen onze verantwoordelijkheden nakomen, trouw zijn, het huishouden draaiende houden, voor de kinderen zorgen, werken en aandacht hebben voor de ander… en toch stelt Jezus ons een diepere vraag: ben je bereid je leven voor je partner op te offeren? Want echtelijke liefde beperkt zich niet tot het doen van wat je hoort te doen; ze is geroepen om een gave te worden.
De jongeman vraagt: ‘Wat ontbreekt er nog aan mij?’. En Jezus wijst hem op datgene waaraan hij zich vastklampt: zijn rijkdom. Ook wij kunnen onze eigen ‘rijkdommen’ hebben die het zich overgeven bemoeilijken: mijn tijd, mijn plannen, mijn comfort, mijn manier van doen, mijn behoefte om gelijk te hebben, mijn kwetsuren, mijn verwachtingen ten aanzien van de ander… Het zijn niet altijd slechte dingen; het probleem ontstaat wanneer we ze boven de liefde stellen.
In het huwelijksleven betekent Jezus volgen dat we moeten leren afstand te doen van datgene wat ons belet lief te hebben. Soms betekent dat afzien van een kwetsend woord; andere keren betekent het toegeven in een discussie, als eerste om vergeving vragen, luisteren ook al zijn we moe, of tijd aan de ander besteden terwijl we liever met onze eigen dingen bezig zouden zijn. Het zijn kleine, alledaagse ‘verkoop je bezittingen’: iets van mezelf opgeven zodat de ander liefde kan ontvangen.
Het evangelie nodigt ons vandaag uit om over te stappen van een huwelijk gebaseerd op ‘ik doe wat ik moet doen’ naar een huwelijk gebaseerd op ‘ik geef mezelf aan jou’. Het gaat er niet om meer dingen te doen, maar om Christus ons te laten leren op een nieuwe manier lief te hebben.
Toegepast op het huwelijksleven:
Mercedes: Ik ook. En ik vind het jammer dat we elkaar uiteindelijk pijn hebben gedaan om iets dat, diep van binnen, niet zo belangrijk was.
José: Ik denk dat ik gisteren meer bezig was met bewijzen dat ik gelijk had dan met naar je luisteren en van je houden.
Mercedes: En ik was net zo. Ik wilde dat je zou erkennen dat ik gelijk had en ik zag je niet meer als mijn man, maar bijna als iemand tegen wie ik mezelf moest verdedigen.
José: Ik realiseer me nu dat de Heer niet wil dat ik aan bepaalde regels voldoe, maar dat ik datgene overgeef waaraan mijn hart vastzit. Ik kan zeggen: ‘Ik werk, ik kom mijn verantwoordelijkheden na, ik zorg voor het gezin…’. Maar misschien vraagt Jezus me: ‘En wat ontbreekt er nog om echt van Mercedes te houden?’.
Mercedes: Misschien moet je de behoefte loslaten om altijd gelijk te hebben.
José: (Glimlacht.) Ja. En jij moet misschien die behoefte loslaten dat alles moet gebeuren zoals jij denkt dat het moet gebeuren.
Mercedes: Je hebt gelijk. Maar ik vind het moeilijk.
José: Ik ook. Ik heb altijd de neiging om mijn trots, mijn redenen, mijn kleine zekerheden te willen behouden…
Mercedes: Gisteren ging ik slapen met de gedachte: ‘Laat hij maar de eerste stap zetten.’ En vanmorgen realiseerde ik me dat ik wachtte tot jij zou veranderen, zodat ik weer met een gerust hart van je kon houden.
José: En ik wachtte precies hetzelfde.
Mercedes: Vergeef me voor de woorden die ik gisteren tegen je heb gezegd. Ik wil niet dat mijn trots belangrijker is dan ons huwelijk.
José: En vergeef mij ook. Ik luisterde naar je om je te antwoorden, niet om je te begrijpen. En dat is niet liefhebben zoals Jezus van ons vraagt.Moeder,
Geef ons een nederig hart om vergeving te vragen, een vrijgevig hart om ons over te geven en een geduldig hart om elke dag opnieuw te beginnen. Geprezen zij de Heer.
