Echtgenoten, vandaag nodigt Jezus ons uit om ons af te vragen of Hij werkelijk centraal staat in ons hart en in ons leven. Leven we het verbond na dat we Hem ooit beloofd hebben, of verloochenen we Hem juist door de manier waarop we elkaar liefhebben? We kunnen wel zeggen dat we in Hem geloven, maar juist uit de manier waarop we elkaar elke dag liefhebben, blijkt of we het verbond naleven dat we Hem ooit beloofd hebben. Wanneer ik me afsluit voor mijn echtgenoot, moeite heb met vergeven of ophoud met mezelf aan hem over te geven, straalt mijn leven de liefde van Christus niet meer uit. Maar wanneer ik mijn echtgenoot juist verwelkom, aan zijn zijde blijf en gemeenschap zoek, ook in moeilijke momenten, wordt ons huwelijk een levend getuigenis van Jezus. En wat is dat prachtig, want Jezus laat ons vandaag weten dat we dit niet alleen hoeven te doen, noch uitsluitend op onze eigen krachten hoeven te vertrouwen. De Heilige Geest, die door de genade van het sacrament in ons woont, leert ons hoe we moeten kijken, hoe we moeten luisteren, wat we moeten zeggen en hoe we moeten liefhebben. Als we ons door Hem laten leiden, kunnen zelfs de moeilijkheden ons helpen om Christus opnieuw te ontmoeten, onze liefde te zuiveren en onze toewijding te vernieuwen.

Terug naar het huwelijksleven:

Rosa: Schat, ik zit met mijn handen vol aan de catechese die we deze maand in de groep moeten geven. Ik heb het gevoel dat het van mij afhangt en ik weet niet hoe ik het moet overbrengen.
Jochem: Rosa, wat als we eens ophouden met zo veel na te denken over wat we moeten zeggen en ons afvragen wat de Heer in ons en in de andere echtparen wil doen?
Rosa: Ja, maar ik ben bang dat ik met een leeg hoofd kom te staan…
Jochem: Kijk, Rosa, we gaan er niet heen als experts. We gaan erheen als een echtpaar dat probeert te leven wat God ons voorstelt in de catechese van Sint-Johannes Paulus II.
Rosa: Ja, maar… Wat als we de juiste woorden niet vinden?
Jochem: Rosa, maak je geen zorgen over hoe of wat je gaat zeggen. De Heilige Geest zal ons op dat moment leren wat we moeten zeggen. Laten we ons voorbereiden, bidden en op Hem vertrouwen.
Rosa: Het gaat er dus niet om het perfect te doen…
Rocío: Precies. Wij leggen ons hart erin en de Heer zorgt voor de genade.
Rosa: Bedankt, Jochem. Het stelt me gerust om te zien dat het niet alleen van ons afhangt.
Jochem: Precies… laten we ons voorbereiden, bidden en vertrouwen op de Heilige Geest.
Rosa: Dus… minder zorgen en meer vertrouwen.
Jochem: En meer gebed, schat.

Moeder,

Maak ons ontvankelijk voor de Heilige Geest en trouw aan Jezus, en begeleid ons zodat ons huwelijk een getuigenis is van Zijn liefde. Gezegend en geprezen zij de Heer voor altijd.

Jezus waarschuwt ons vandaag tegen hypocrisie, het zuurdesem dat ons hart doet gisten en ons ertoe brengt ons anders voor te doen dan we zijn, door een kant van onszelf te tonen die niet overeenkomt met wie we werkelijk zijn. Maar voor God zijn er geen maskers die standhouden: Hij kent ons hart, onze bedoelingen en ook onze zwakheden.
En in het huwelijk is het net zo: vaak willen we dat onze partner de beste versie van onszelf ziet, en verbergen we wat we moeilijk kunnen erkennen: ons egoïsme, onze trots, onze woede, onze onzekerheden… We kunnen doen alsof er niets aan de hand is terwijl we van binnen verwijten opstapelen, en vaak kost het ons moeite om te zeggen: „Ik heb een fout gemaakt”, „Vergeef me”, „Ik lijd” of „Ik heb je hulp nodig”. We zijn bang om ons zwak te tonen en dat de ander ons veroordeelt, of dat onze wonden tegen ons worden gebruikt.
We zijn echter tot veel meer geroepen. We zijn geroepen tot een gezamenlijke intimiteit, tot het beleven van een gemeenschap  onder elkaar en met Christus. En deze intimiteit begint te groeien wanneer we ophouden ons imago te verdedigen en ons hart beginnen te openen. Het gaat er niet om elkaar alles te zeggen zonder naastenliefde, maar om te leren het met nederigheid en liefde te zeggen.
Jezus nodigt ons uit om niet bang te zijn; soms kost het ons moeite om de eerste stap te zetten om vergeving te vragen, een fout te erkennen of na een ruzie weer toenadering te zoeken tot de ander, maar we kunnen die stap zetten in het vertrouwen dat God ons ondersteunt. We hebben geen controle over de reactie van onze partner, maar we kunnen wel kiezen om lief te hebben en vanuit de waarheid te handelen.
Leef ik mijn huwelijk vanuit vertrouwen of vanuit angst? Streef ik ernaar gelijk te hebben of eenheid op te bouwen? Verberg ik mijn zwakheid of sta ik toe dat God die verandert?

Terug naar het huwelijksleven:

Yolanda: Hallo schat, ik ben thuis! Wat een dag heb ik gehad! Heb je niets voor het avondeten klaargemaakt? Ik ben doodop! Het lijkt wel alsof ik overal op moet letten!
José María: Ja, ik ben ook moe thuisgekomen! Het lijkt wel alsof het bij mij nooit telt.
Yolanda: Nou ja, dan regel ik het maar weer, blijf jij maar op de bank zitten zoals altijd!
José María (denkt): Ik denk dat ik maar een Onze Vader ga bidden om de Heer om hulp te vragen, zodat we niet weer ruzie krijgen… Onze Vader, die in de hemel zijt  (….) en verlos ons van het kwade. Amen
José María: Sorry, schat. Ik ging in de verdediging. Ik ben eerlijk gezegd doodmoe en ben even gaan zitten zonder eraan te denken dat jij ook rust nodig had.
Yolanda: En ik vraag je om vergeving dat ik zo tegen je heb gesproken. Ik zit er helemaal aan de grond en in plaats van je te zeggen dat ik hulp nodig heb, werp ik het je in het gezicht.
José María: We moeten leren de verlichting die de Heer ons schenkt te delen, te delen wat we in ons hart dragen, zonder ons te verschuilen achter boosheid of altijd gelijk te willen hebben.
Yolanda: Ja. Vandaag zegt Jezus ons dat we niet bang hoeven te zijn. Ik wil meer op jou steunen en niet als vanzelfsprekend aannemen dat ik alles alleen moet kunnen.
José María: En ik wil ophouden mezelf te rechtvaardigen en leren naar je te luisteren. Laten we samen het avondeten klaarmaken.

Moeder,

Help ons die gezamenlijke intimiteit op te bouwen waartoe wij als echtpaar geroepen zijn. Geprezen zij de Heer!

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Ze komen van de duivel.

Hoe belangrijk is het om dicht bij de Heer te zijn door gebed, zodat de Geest ons de gave van kennis kan geven. Door die gave ontdekken we wat goed en fout is en wanneer we beginnen af te dwalen. Het is de gave die ons in staat stelt om wat menselijk is te beoordelen in het licht van God. De duivel is heel slim en kan ons in de war brengen, zoals hij bij de Farizeeën deed, maar deze gave van de Heilige Geest bevrijdt ons van die fouten en misverstanden die ons op een dwaalspoor kunnen brengen en waardoor we ook anderen op een dwaalspoor kunnen brengen.

Toegepast op het getrouwde leven:

Laura: Ik zie dat je de laatste tijd veel bent afgeleid door het kijken naar nieuwe automodellen – waarom ben je daar ineens in verzeild geraakt? Ik dacht dat je die gehechtheid al jaren geleden had afgeleerd.
Miguel: Een paar weken geleden merkte je op dat onze auto verouderd begint te raken, en dat wekte mijn interesse om naar de modellen te kijken die er zijn, voor het geval we hem vervangen. Maar je hebt gelijk, het trekt te veel mijn aandacht en ik raak afgeleid van het feit dat ik al mijn illusies in de kern van mijn leven stop: God en jij.
Laura: Een paar maanden geleden overkwam mij hetzelfde. Toen ik de kussens in de woonkamer aan het vervangen was, begon ik naar een heleboel decoratieve dingen te kijken. Godzijdank realiseerde ik me dat en heb ik het in de kiem gesmoord.
Miguel: Ja, dank je wel. Het heeft me erg geholpen om dat van jou te horen. God zegene je. Het internet en de algoritmes die onze activiteiten analyseren zijn het werk van de duivel. En je wordt erdoor gepakt, of je het nu wilt of niet.
Laura: In al deze dingen moeten we oplettend zijn en onderscheiden wat echt nodig is om geen onevenredige aandacht te geven aan wat het niet verdient.

Moeder,

We vragen U de gave van kennis om niet af te dwalen van het pad van Liefde. Lof zij de Heer die het centrum van ons leven is.

Mijn lieve Jezus, wanneer ik deze woorden van U hoor, die zo hard klinken, kan ik me er in eerste instantie niet in herkennen. Zo ben ik niet, zeg ik tegen mezelf. Maar als ik er dieper over nadenk, als ik echt luister, dringt het tot mijn hart door: wat wil je me hiermee zeggen, Jezus?
En plotseling zie ik dat deel van mijzelf dat zich aan de regels houdt, dat ogenschijnlijk het juiste doet. Maar dat diep van binnen ‘de liefde van God over het hoofd ziet’. Dat niet in staat is om echt lief te hebben, om lief te hebben in zwakheid, om lief te hebben wanneer ik het niet leuk vind wat anderen mij aandoen…
En ik zie ook dat deel van mij dat nog steeds graag op de eerste plaats staat. Dat graag wil horen wat ik goed doe. Waarbij ik vergeet dat wat ik goed doe, dankzij U is. Alleen U zou ik daarvoor moeten danken. Het succes niet aan mezelf toeschrijven. Want zonder U, Heer, kan ik niets. Zonder U maak ik er een puinhoop van.
En ik zie dat deel van mij dat anderen ondraaglijke lasten oplegt. Dat ik eisen stel aan mijn vrouw, aan mijn kinderen… ervan uitgaand dat ze gaven moeten hebben die U hen misschien niet hebt gegeven. Vergetend al mijn zwakheden en tekortkomingen. Ervan uitgaand en zonder U te danken voor de gaven die U mij hebt gegeven.
Heer, help mij om te geven zonder te vragen en zonder te oordelen. Om lief te hebben zoals U.

Terug in het huwelijksleven:

Marta: Juan, dit kan toch niet! We zijn weer te laat door jouw schuld! Ik werk me uit de naad en wat heb jij gedaan!
Juan: Maar ik heb geen seconde stilgezeten! En praat niet zo tegen me waar de kinderen bij zijn!
Marta: Je helpt me helemaal niet!
(Die avond, na hun gezamenlijk gebed)
Marta: Juan, vergeef me. Vanmorgen ben ik heel oneerlijk tegen je geweest. Ik ben in de verleiding gevallen. Ik heb vreselijk tegen je gesproken, ik heb me niet in jouw situatie verplaatst…
Juan: Dank je wel, Marta. Ik probeer echt heel efficiënt te zijn op zulke momenten. Maar ik haal bij lange na niet alles wat jij doet. Vergeef me, ik ben erg onhandig.
Marta: Wat ben je toch schattig! Je hebt een enorm groot hart. Ik eis van jou wat mij gemakkelijk afgaat en vergeet dat ik juist moet leren om jouw geduld en liefde te hebben. De Heer heeft me laten zien dat ik op zulke momenten vooral naar jou moet zoeken als steun, als voorbeeld om dingen met geduld en tact te doen. En als we dan iets later aankomen, dan is dat in liefde gebeurd. Duizend keer beter!
Juan: Marta, heel erg bedankt voor alles. Ik hou heel veel van je.
Marta: Insgelijks! Gelukkig volharden we in het gebed. Anders zouden we niets zien.

Moeder,

Help mij om mijzelf over te geven. Om mijn leven te geven zonder er iets voor terug te vragen. Zoals jij, zoals jouw Zoon. Gezegend en geprezen zij God, met zijn oneindige liefde voor ons!

Tijdens onze verloving keken we vol bewondering naar onze toekomstige echtgenoot. We ontdekten zijn deugden, verwonderden ons over zijn gaven en bijna alles aan hem leek ons prachtig. Maar naarmate de tijd verstrijkt, kan onze zonde die blik vertroebelen. We houden op met bewonderen en gaan oordelen, we houden op met dankbaar zijn en gaan eisen stellen, en uiteindelijk zien we eerder zijn gebreken dan de gave die God ons heeft geschonken.
Vandaag nodigt de Heer ons uit om niet alleen ‘de buitenkant’ te blijven schoonmaken, in de hoop de ander te veranderen zodat hij of zij aan onze verwachtingen voldoet. Hij nodigt ons uit om naar binnen te kijken, ons eigen hart te zuiveren en van daaruit weer een zuivere blik te krijgen.
‘Geef aalmoezen van wat er van binnen is’, zegt Jezus tegen ons. Laten we dan de gaven die we in ons dragen, die de Heer ons heeft geschonken, weggeven: ons begrip, onze tederheid, onze vergeving… en laten we ophouden met eisen om ons in plaats daarvan over te geven.

Toegepast op het huwelijksleven:
Alberto: Schat, vergeet niet dat we over 5 minuten vertrekken voor het diner!
Bea: Alberto, je weet toch dat ik er graag mooi uitzie als ik ergens heen ga, ik weet niet of ik met 5 minuten genoeg tijd heb om me op te maken.
Alberto: Ik snap niet waarom je je opmaakt, je bent toch al zo mooi. Je hoeft dat allemaal niet op te doen!
Bea: Ik hou van je, schat, maar rimpeltjes moet je wel wat verdoezelen, je wordt tenslotte ook ouder…
Alberto: Nou, ik zal je eens wat zeggen: je innerlijke schoonheid is zo groot dat die naar buiten straalt. Dat zeg ik als je man, maar het valt ook anderen op – en dat is geen compliment!
Bea: Kom op Alberto, hou maar op, anders word ik nog ijdel en dat is niet goed.
Alberto: Sorry als ik je in verlegenheid breng, maar ik zie hoe je voor je innerlijke leven zorgt, hoe je probeert dicht bij de Heer te zijn, en dat straalt uiteindelijk ook naar buiten uit.
Bea: Dank je wel, schat… de eer komt de Heer toe. Hoe dichter we bij Hem zijn, hoe meer we Zijn schoonheid kunnen weerspiegelen. Jij helpt me ook heel erg om dichter bij Hem te komen.

Moeder,
Help ons om met Hem, door Hem en in Hem te leven. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn!