Wat als God ons iets wil geven dat veel groter is dan wat we vragen? Marta is diep bedroefd door de dood van haar broer en verwijt Jezus dat Hij niet op tijd is gekomen. Jezus reageert echter niet door Zich te verdedigen of door haastig het wonder te verrichten. Voordat Hij Lazarus tot leven wekt, wil Jezus Marta naar een dieper geloof leiden. Daarom openbaart Hij haar, voordat Hij haar de gave schenkt, wie Hij is: ‘Ik ben de Verrijzenis en het Leven’. Eerst geeft Hij Zichzelf; daarna schenkt Hij de gave. Marta wilde haar broer terugkrijgen, een diep menselijk verlangen, maar Jezus wilde eerst haar hart veroveren door haar te openbaren wie Hij was, zodat haar geloof niet afhankelijk zou zijn van de omstandigheden. Want het wonder zal voorbijgaan, Lazarus zal weer sterven, maar het geloof in Christus zal Marta haar hele leven lang kunnen ondersteunen. Wat een prachtige goddelijke leerwijze!

Vaak zoeken we in ons huwelijk of in ons geestelijk leven naar wat God voor ons kan doen: dat Hij een probleem oplost, een situatie verandert, een lijden verlicht… Jezus veracht onze verzoeken niet; Hij luistert er teder naar, maar vaak wil Hij ons, voordat Hij onze omstandigheden verandert, leren leven met ons hart op Hem gesteund. Wanneer Christus centraal staat in ons leven, veranderen de omstandigheden misschien niet onmiddellijk, maar ons hart verandert wel, en daarmee ook de manier waarop we die omstandigheden beleven. Dan wordt zelfs het wachten een plek van ontmoeting met Hem.

Toegepast op het huwelijksleven:

Luis: We bidden al meer dan een jaar voor onze dochter, voor deze zo pijnlijke situatie, en alles blijft bij het oude… Ik begrijp er niets van…

Marta: Ik ook, Luis. Het maakt me wanhopig dat de Heer niet ingrijpt. Vaak zeg ik tegen Hem: Heer, waar bent U? U bent te laat! Hoe kunt U deze situatie toestaan?

Luis: Misschien wil de Heer ons iets nog groters schenken.

Marta: Nog groters? Sorry, maar ik kan me niet voorstellen wat er nog groter zou kunnen zijn dan onze dochter terug te krijgen.

Luis: Dat wil ik ook. En ik zal niet ophouden erom te vragen. Maar misschien is de Heer, terwijl we op dat wonder wachten, al bezig een ander wonder in ons te verrichten: ons leren meer op Hem te vertrouwen, ontdekken dat Hij onze dochter niet in de steek heeft gelaten, dat Hij nog meer van haar houdt dan wij, ons leren niet als slaven van de angst te leven… en bovendien een intimiteit met de Heer ervaren die we zonder deze beproeving nooit zouden hebben gehad.

Marta: Dank je wel, Luis… Je hebt me zojuist de ogen geopend. Het probleem kan nog een tijdje duren of morgen al worden opgelost, maar leren vertrouwen, hopen en met Christus wandelen… die gave kan niemand ons ontnemen.

Luis: Dat klopt. Bedenk eens dat Jezus uiteindelijk Lazarus tot leven wekte. Hij heeft hen niet onthouden wat ze zo graag wilden, maar Hij wilde hen eerst iets schenken dat niemand hen kon afnemen: een geloof dat op Hem steunt.

Moeder,

Wanneer we Gods tijden niet begrijpen, herinner ons er dan aan dat Hij nooit te laat komt en leer ons op een andere manier te wachten. Gezegend en geprezen zijt Gij voor altijd!

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs 13, 36-43

Ook in ons hart groeien tarwe en onkruid naast elkaar, en daarom zijn ze ook in ons huwelijk aanwezig. Tussen ons zijn er gebaren van toewijding, vergeving en tederheid, maar er duiken ook trots, ongeduld, kritiek en egoïsme op. Laten we ons niet al te zeer schokken over het onkruid dat we in het hart van onze partner ontdekken, want het groeit ook in ons eigen hart. De verleiding zal zijn om het onkruid bij de ander meteen uit te rukken, hem of haar te corrigeren, te veranderen, eisen te stellen… terwijl de eerste bekering die de Heer van mij vraagt, die van mijn eigen hart is. Jezus begint echter niet met het uitroeien van het kwaad. Hij begint met het zaaien van goede tarwe. Hij verandert het hart van binnenuit, vult het met het goede, totdat dat goede het kwaad overwint en verdrijft. God heeft onze roeping niet bedoeld om elkaar te veroordelen, maar om samen te werken met Christus, zodat door de werking van zijn genade de tarwe steeds meer groeit en het onkruid steeds minder ruimte krijgt. Vandaag nodigt de Heer ons uit om niet langer obsessief naar het onkruid van onze echtgenoot te kijken, maar te leren de tarwe te aanschouwen die Hij zelf in zijn hart heeft gezaaid. Christus verliest de hoop in niemand van ons. Hij blijft geloven in het werk dat Hij is begonnen en wordt niet moe van het zaaien. Laten we tegenover onze echtgenoot hetzelfde geduld opbrengen als de Heer tegenover ons heeft. Laten we vertrouwen op de kracht van het zaadje, ook al is het nog zo klein. Laten we hopen, begeleiden, vergeven en liefhebben terwijl God datgene laat groeien wat wij vaak niet weten te zien. Als we dicht bij Christus blijven, naar Zijn Woord luisteren, het in praktijk brengen en ons door Zijn genade laten veranderen, zal de dag komen waarop ook ons huwelijk Zijn licht zal weerspiegelen. Dan zullen we begrijpen dat elk wachten, elke strijd, elke opoffering en elke inspanning om lief te hebben de moeite waard waren. Want de bestemming waartoe God ons roept, gaat veel verder dan elkaar verdragen of goed met elkaar opschieten; Hij roept ons op om onder elkaar een liefde te beleven die ons verandert en die ons voor altijd met Hem laat stralen. Houd moed! Laten we niet moe worden van het zaaien, het wachten en het liefhebben. Dit is de weg!

Terug naar het huwelijksleven

Carla: Ik kijk terug en herinner me hoe we deze weg zijn begonnen. Er was een tijd dat alles wat ik in jou zag, mij slecht leek. Ik vond het ontzettend moeilijk om iets goeds in jou te zien.
Luis: Ik had hetzelfde, Carla. We hebben jarenlang slecht geleefd en elkaar pijn gedaan. Toen onze begeleiders ons aanmoedigden om naar het goede in de ander te kijken, dacht ik: ‘Wat moet ik dan waarderen, als zij me alleen maar het leven moeilijk wil maken?’ Wat was ik toch blind!
Carla: Ik was ook blind. Ik was ervan overtuigd dat de oplossing voor ons huwelijk afhing van het feit dat jij zou veranderen. En bovendien dacht ik dat die verandering onmogelijk was.
Luis: Wat hebben we veel geleden omdat we niet wisten hoe we moesten liefhebben! Door ons gebrek aan vertrouwen leefden we vanuit eisen, kritiek en voortdurende veroordeling van de ander. En die weg leidt alleen maar naar vernietiging.
Hoe eenvoudig lijkt het om te zeggen, en hoe moeilijk is het om de stap te zetten: niet meer voortdurend te letten op wat de ander verkeerd doet, en te beginnen met dankbaar te zijn voor en waarde te hechten aan al het goede dat er wel in hem zit.
Carla: Daarom moeten we nu veel geduld hebben met de mensen die we begeleiden. Soms denk ik dat ze ons niet geloven. Ik zie hoe ze naar ons kijken alsof het voor hen onmogelijk is om tot een goed einde te komen. Maar wij dachten ook dat het onmogelijk was.
Luis: Dat klopt. We danken God voor de begeleiders die Hij op ons pad heeft gebracht. Ondanks alles wat ze hebben gezien en alle pijn die we hebben doorstaan, zijn ze ons nooit beu geworden. Ze zijn nooit opgehouden met vertrouwen, met bidden en met ons keer op keer de weg naar de liefde te wijzen.
Carla: En dat zullen wij ook doen voor de stellen die wij begeleiden. We zullen blijven vertrouwen op Gods werk in hun huwelijken. We zullen voor hen bidden, hen begeleiden en hen blijven vertellen dat er, met Gods genade, altijd hoop is.
Luis: Ook al kunnen ze dat nu nog niet zien.
Carla: Ook al denken ze nu dat het onmogelijk is.
Luis: Want God kan alle dingen nieuw maken.
Carla: En voor hen gaan we de rozenkrans bidden!

Moeder,

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

In ons huwelijk heeft God op onze trouwdag het zaadje geplant zodat het Rijk van God tussen ons zou groeien, in ons gezin; de Heilige Geest heeft ons verenigd zodat we het prachtige plan zouden beleven dat Hij voor ons bedacht heeft. Hij is er altijd, maar dit zaadje van het Rijk van God groeit niet als we de genade niet omarmen; het kan niet groeien als we ons niet door Zijn liefde laten veranderen, als we niet ontvankelijk zijn. Elke zelfverloochening, elke toewijding en het aanvaarden van de echtgenoot, elk gebed waarin we ons sacrament meenemen, wanneer onze roeping als echtpaar de prioriteit in ons leven is. Dit alles, altijd verenigd met het hart van Christus.
Op een dag, zonder dat we het nauwelijks hebben gemerkt, zien we dat prachtige Rijk van God dat in ons en tussen ons is gegroeid.

Toegepast op het huwelijksleven:

Laura: Pedro, je bent vandaag erg stil geweest.
Pedro: Ja, Laura, ik was vandaag tijdens de eucharistieviering diep onder de indruk; de Heer heeft me laten zien hoe mooi het is om elke dag samen te zijn, ondanks alle moeilijkheden.
Laura: Het Rijk van God is in ons huis gegroeid als het mosterdzaadje; uit kleine dingen die onbeduidend leken, heeft de Heilige Geest wonderen verricht.
Pedro: Weet je nog hoe moeilijk het voor mij in het begin was om mijn hang naar professioneel succes los te laten, iets wat ons zo ver uit elkaar dreef?
Laura: Ja, nu leggen we alles in Gods handen, en ik denk dat het je beter is vergaan!
Bij mij vertroebelde jaloezie mijn blik, en dat zorgde ervoor dat we ruzie maakten en veel leden.
Pedro: Ja, maar door samen te bidden heeft de Heer je laten zien dat het ons huwelijk, ons sacrament, is dat mijn hart raakt.
Laura: En plotseling kijken we om, en daar staat hij: een grote boom. Maar laten we hem niet verwaarlozen; we moeten in het hart van Christus blijven, aan Zijn hand vastgehouden.

Moeder,

Mogen we elke dag doorgaan met het laten groeien van het Rijk van God in ons huwelijk. Geprezen zij God!

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Het koninkrijk der hemelen op aarde beleven, in dit leven, is moeilijk in een paar zinnen samen te vatten. Maar we zouden kunnen zeggen dat het betekent de zaligsprekingen na te leven door Gods wil te vervullen in alle aspecten van ons leven, door te doen wat er op dat moment moet gebeuren, wanneer dat nodig is, en dat alles met liefde te omhullen. Dan ervaar je vrede, vreugde… alle gaven van de Heilige Geest. En wanneer je dat begint te ervaren, is het gevolg dat alles van de wereld je overbodig begint te worden. Je verkoopt het, je laat het achter, om het ware leven te leiden. Je laat niet alles achter voor een idee, een geloofsovertuiging of uit overtuiging, maar omdat je een ware schat hebt leren kennen.
Het huwelijk zoals God het bedoeld heeft, is een ware schat. In de woorden van paus Franciscus is het het mooiste dat God heeft geschapen. Echtparen die dit ontdekken, gaan op een andere manier leven; ze kijken met nieuwe ogen naar hun echtgenoot en ervaren de vreugde van overgave en aanvaarding als een middel om zich naar Christus te vormen, en leven met een vrede en vreugde die je nergens ter wereld kunt vinden. En dan begin je alles te verkopen, alles achter je te laten, om die schat te vinden die God voor ieder van ons heeft voorbereid.

Terug naar het huwelijksleven:

Jakob: Julia, toen ik vanmorgen aan het bidden was, vroeg ik me af of  ons huwelijk het mooiste is wat God heeft geschapen.
Julia: En wat was het antwoord?
Jakob: Nou, in eerste instantie keek ik naar wat we nog te gaan hebben, naar hoe we nog kunnen groeien. Maar daarna heeft de Heer mij verlicht en mij laten zien hoe mooi ons huwelijk is in zijn vruchten: onze kinderen, onze kleinkinderen…
Julia: Ja, maar ik zou nog verder gaan: het ontdekken hoe mooi jouw hart is, mijn echtgenoot, door het echtelijk gebed, waarin de Heer ons de intimiteit laat zien die Hij tussen ons en met Hem wil.
Jakob: Dankjewel! Ja, het is een wonder, de schat die we hebben gevonden, en ik vind jouw hart ook heel mooi, mijn echtgenote. Daarom zou ik alles verkopen om aan jouw zijde te mogen zijn.
Julia: O ja? Dat was de andere dag bij het voetbal niet te merken, hahaha.
Jakob: Nou ja, dat was maar één dag en we hebben het ook met de kinderen gedeeld.
Julia: Natuurlijk. Ik vind het heerlijk om te zien hoe jullie genieten en dingen delen, ook al is het een beetje werelds.
Jakob: Dank je wel, mijn echtgenote, je hebt altijd oog voor alles en ik zag dat je ook vrolijk was.
Julia: Natuurlijk, hoewel we heel goed op moeten letten, want de wereld sluipt bij ons binnen via eenvoudige dingen.
Jakob: Ja, laten we de schat van ons huwelijk niet kwijtraken nu we die echt hebben ontdekt.

Moeder,

Draag ons in je hart, zodat we ons nooit hechten aan de dingen van deze wereld en zo ons hart op de Heer richten. Gezegend en geprezen zij God!

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Uw kelk drinken.

Heer, dank U dat U ons vandaag de weg van de ware liefde wijst. U bent niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen en Uw leven uit liefde te geven. Dat is ook de weg waartoe U ons, echtgenoten, roept. Hoe vaak streven wij ernaar, net als de moeder van de zonen van Zebedeüs,  om gelijk te hebben, erkenning te krijgen of onze wil doorgedrukt te zien! Maar U leert ons dat ware grootheid in het huwelijk niet ligt in het opdringen van onze wil, maar in het dienen, liefhebben en ons in nederigheid overgeven. Vandaag herinnert U ons eraan dat het niet onze roeping is om onze echtgenoot te veranderen, maar om hem lief te hebben zoals U hem liefhebt, door met barmhartigheid en trouw te reageren, zelfs wanneer het hem moeite kost om lief te hebben. Want wanneer we toestaan dat trots of een gebrek aan naastenliefde ons hart binnendringen, dan – in plaats van hem dichter bij Jou te brengen – brengen we juist obstakels in de weg voor de ontmoeting met Jou. Leer ons Uw kelk te drinken in ons huwelijk, door onze overgave te verenigen met de Uwe en de dagelijkse offers met liefde te aanvaarden; te liefhebben wanneer het moeilijk is, te vergeven in plaats van te oordelen, en van elke verzaking een offer voor onze echtgenoot te maken. Zo zullen we niet de eerste plaatsen zoeken, maar de vreugde van het dienen. Stort Uw genade uit, opdat elk woord, elk gebaar en elke verzaking onze echtgenoot dichter bij U brengt en ons huwelijk tot een weerspiegeling van Uw liefde maakt.

Toegepast op het huwelijksleven:

Carmen: Joshua, het evangelie van vandaag heeft me aan ons gezin doen denken. Net als de moeder van de zonen van Zebedeüs willen ook wij dat onze kinderen op een dag aan de rechterhand van de Vader zullen zitten. Maar leiden we hen werkelijk naar Hem toe?
Joshua: Carmen, ik zie dat we ons soms meer zorgen maken over goede cijfers, het leren van talen of succes in het leven dan over de zorg voor hun ziel. We praten met hen over God, maar het voorbeeld dat ze thuis zien, brengt hen niet altijd dichter bij Hem.
Carmen: Je hebt gelijk, Joshua. We gaan op zondag naar de mis, maar de rest van de week zien ze ons ruziën, meer eisen dan dat we luisteren, ons geduld verliezen en elkaar met weinig naastenliefde behandelen.
Joshua: En… ze leren meer van wat ze zien dan van wat we ze vertellen. Als ze ons niet zien vergeven, elkaar dienen en liefhebben zoals Christus, hoe zullen ze dan die weg ontdekken?
Carmen: Joshua… dit evangelie heeft me diep geraakt. Met wat onze kinderen elke dag thuis meemaken, leiden we hen dan naar de rechterhand van de Vader… of drijven we hen, zonder dat we het beseffen, juist van Hem weg?

Moeder,

Koningin van het Gezin, leid ons gezin zodat wij, door ons voorbeeld, onze echtgenoot en kinderen dichter bij het Hart van Jezus brengen. Gezegend en geprezen zijt Gij voor altijd, Heer!