Auteursarchief: Esposos Misioneros

Kom en rust met mij. Commentaar voor echtparen: Marcus 6, 30-34

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus

In die tijd voegde de apostelen zich weer bij Jezus, en brachten Hem verslag uit over alles wat zij gedaan en onderwezen hadden.
Daarop sprak hij tot hen: ‘Komt nu eens zelf mee naar een eenzame plaats om alleen te zijn en rust daar wat uit.’ Want wegens de talrijke gaande en komende mensen hadden zij zelfs geen tijd om te eten.
Zij vertrokken dus in de boot naar een eenzame plaats om alleen te zijn.
Maar velen zagen hen gaan en begrepen waar Hij heenging; uit al de steden kwamen mensen te voet daarheen en waren er nog eerder dan zij.
Toen Jezus aan land ging, zag Hij dan ook een grote menigte. Hij voelde medelijden met hen, want zij waren als schapen zonder herder, en Hij begon hen uitvoerig te onderrichten.
Woord van de Heer.
Kom en rust met mij.

Jezus merkt hoe moe zijn apostelen zijn. Hij vraagt niet meer van hen dan ze kunnen geven, hij oefent geen druk op hen uit en veroordeelt hen niet; integendeel, hij begrijpt hen ten volle en nodigt hen uit om met hem mee te gaan om uit te rusten, en omarmt hen met barmhartigheid.
Deze houding van Jezus spreekt ons vooral aan in het huwelijksleven. Wat doen wij, echtgenoten, als onze echtgenoot moe thuiskomt na een lange werkdag? Verwijten we hem dan: “Je bent nooit thuis”, of verwelkomen we hem met dankbaarheid en erkennen we de enorme inspanningen die hij voor zijn gezin levert?
“Kom en rust uit bij mij, echtgenoot”.
Je echtgenoot verwelkomen betekent ook jezelf in stilte en met liefde afvragen: wat doet hem pijn, wat weegt hem zwaar? Medeleven met je echtgenoot betekent niet dat je alles goedpraat, maar dat je je hart niet verhardt, ook al is dat moeilijk. Het betekent dat je kiest voor begrip in plaats van verwijten, voor nabijheid in plaats van afstand. Het is een manier om echtelijke liefde te beleven, door aanwezig te zijn: een geschenk van God dat in ons hart woont en voortdurend aan de deur klopt. Als we open doen, wordt ons leven een gave en een eucharistie voor anderen.

Toegepast op het huwelijksleven:

Carmen: Schat, kun je met me mee gaan boodschappen doen? Ik heb er vandaag geen zin in.
Emilio: Carmen… Ik wilde net gaan hardlopen… Ik heb er de hele week naar uitgekeken. Maar ik zie dat je het moeilijk hebt, dus natuurlijk gaan we samen.
Carmen: Dank je wel, echt waar. Ik weet dat je graag sport en het spijt me dat ik je daarvan afhoud, maar ik ben je dankbaar dat je de moeite neemt om met me mee te gaan.
Emilio: Maak je geen zorgen. Soms nodigt de Heer ons uit om lief te hebben in de kleine dingen, ook al verstoort dat onze plannen. Laten we gaan en ervan profiteren om samen te zijn.
Carmen: Dat helpt me enorm, Emilio. En als we terugkomen, kun je, als er tijd is, even gaan hardlopen.
Emilio: Perfect. En nu gaan we boodschappen doen… maar met een glimlach, oké? Want ook hier kun je liefhebben.

Moeder, 

Voorbeeld van naastenliefde, leer ons lief te hebben en te dienen zoals u. Maak ons hart eenvoudig, nederig en bereid om te dienen. Gezegend en geprezen zijt Gij voor altijd Heer.


Je leven geven. Commentaar voor echtparen: Marcus 6, 14-29

Geef een reactie
Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus

Toen koning Herodes nu over Jezus hoorde, want zijn naam was bekend geworden, zei hij:
‘Johannes de doper is verrezen uit de doden en daarom werken die wonderkrachten in hem.’
Maar anderen zeiden: ‘Het is Elia ‘, en weer anderen: ‘Hij is een profeet zoals andere profeten.’
Maar toen Herodes dit alles hoorde, zei hij: ‘Neen, het is Johannes, die ik onthoofd heb, die verrezen is.’
Herodes had namelijk zelf Johannes laten grijpen en in de gevangenis in boeien geslagen omwille van Herodias, de vrouw van zijn broer Filippus, want hij had haar tot zijn vrouw genomen.
Johannes had immers tot Herodes gezegd: ‘Het is u niet geoorloofd de vrouw van uw broer te hebben.’
Herodias was daarom op hem gebeten en wilde hem doden, maar zij kreeg geen kans, want Herodes had ontzag voor Johannes. Hij wist dat hij een rechtschapen en heilig man was,  en nam hem in bescher­ming. Telkens wanneer hij hem gehoord had,  verkeerde hij in tweestrijd; maar toch luisterde hij graag naar hem.
Er kwam echter een gunstige dag, toen Herodes bij zijn verjaardag een maaltijd aanrichtte voor zijn hoogwaardig­heidsbekleders, zijn hoofdofficie­ren en de vooraanstaanden van Galilea.
De dochter van Herodias trad op met een dans en zij beviel aan Herodes en zijn tafelgenoten.

De koning zei tot het meisje: ‘Vraag me wat je wilt en ik zal het je geven.’

En hij bevestigde haar met een eed: ‘Wat je me ook vraagt, ik zal het je geven, al is het de helft van mijn koninkrijk.’
Zij ging naar buiten en vroeg aan haar moeder: ‘Wat zou ik vragen?’ 
Deze ant­woordde: ‘Het hoofd van Johannes de Doper.’
Zij haastte zich naar de koning en zei hem haar verlangen: 
‘Ik wil dat u mij op staande voet op een schotel het hoofd van Johannes de Doper geeft.’
Dit deed de koning leed, maar om zijn eed gestand te doen en ook wegens zijn tafelgeno­ten wilde hij haar niet afwijzen.
Terstond stuurde de koning dus een lijfwacht en gelastte hem 
het hoofd van Johannes te brengen. De man ging en onthoofdde hem in de gevangenis.
Hij bracht het hoofd op een schotel en gaf het aan het meisje; 
het meisje gaf het weer aan haar moeder.
Toen zijn leerlingen er van gehoord hadden, kwamen ze zijn lijk halen en legden het in een graf.
Woord van de Heer.

Je leven geven.

Vandaag zien we hoe Johannes de eerste martelaar wordt omdat hij de Waarheid verdedigt, de enige waarheid die de Waarheid van God over het huwelijk is. En we zien dat waar geen waarheid is, de zonde binnenkomt, en dat de ene zonde tot de andere leidt, als een domino waarbij het eerste stukje ervoor zorgt dat het volgende omvalt, en zo verder. Want in Herodes is geen waarheid, hij leeft in leugen en bedrog, getrouwd met de vrouw van zijn broer, en dit leidt hem tot de hoogmoed om niet in een kwaad daglicht te staan bij de gasten, en dit leidt hem op zijn beurt tot moord…
Want wanneer we de plannen die God voor ons heeft doorbreken, leidt dit tot een destructieve spiraal waaruit het moeilijk kan zijn om te ontsnappen als we niet op God rekenen.
De Heer toont ons de Waarheid, we hebben nederigheid nodig en moeten in waarheid leven, onze beperkingen en onze overtredingen tegen God en mijn vrouw erkennen om de gemeenschap met Hem en met mijn vrouw te kunnen herstellen.
En dus vragen we ons vandaag af:
Hoe vaak faal ik in mijn verbond met God en waardeer ik mijn echtgenoot niet genoeg? Ben ik trouw in tegenspoed, of alleen in voorspoed? Heb ik mijn man lief zoals God wil dat ik hem liefheb, of alleen zoals het mij uitkomt?
Johannes gaf zijn leven om het huwelijk te verdedigen, en ik…
Hoe geef ik mijn leven voor mijn echtgenoot in de kleine dingen van elke dag door tijd, luisteren, geduld en trouw?
En als er moeilijkheden zijn, vecht ik dan voor mijn huwelijk of zoek ik mijn gemak met shortcuts die inspanning en strijd vermijden?
Geef ik mijn leven om iets zo heiligs als mijn huwelijk te verdedigen?
Geef ik mezelf volledig?

Toegepast op het huwelijksleven:

Stella: Ik heb een vreselijke dag gehad… zodra Karel thuiskomt, eten we en gaan we naar bed.
Karel:  Stella, ik ben thuis! Ik heb afgesproken om wat te gaan drinken in de bar beneden, en daarna gaan we allemaal voetbal kijken en ergens eten, gaan we?
Stella: Karel, ik ben heel erg moe… geen sprake van!
Karel: Daar ga je weer, moe zijn, werk… ik ben echt met het werk van mijn vrouw getrouwd…
Stella: En dat terwijl ik non-stop werk om een fatsoenlijke vakantie te kunnen hebben! Ga toch weg! Ga maar alleen, ik ben beter af alleen thuis.
Karel: Oké, ik ga weg!
Onderweg ziet Karel dat zijn parochie open is, en daar in zijn berouwvolle hart handelt de Heer… Hij laat hem zien hoe hij zich beetje bij beetje van Stella heeft verwijderd, hoe een steeds grotere afstand hem van Stella scheidde, en herinnert hem eraan dat de Heer met nederigheid alles kan doen. Dus besluit Karel naar huis terug te keren, de plannen te annuleren en om vergeving te vragen.
Karel: Stella, ik ben thuis, vergeef me dat ik al een tijdje geen aandacht aan je heb besteed.
Stella: Nee, vergeef jij mij, ik heb al weken veel werk en weer stel ik mijn werk boven alles.
Karel: Zal ik het avondeten maken en eten we de soep die je zo lekker vindt, en daarna bidden we?
Stella: Dat is een geweldig plan, Karel. Ik dank God voor je nederigheid.
Karel: En ik dank Hem dat Hij me altijd opvangt.

Moeder,

Mogen wij, net als u, leven in het besef dat de Heer in ons sacrament aanwezig is, en mogen wij altijd voor ogen houden dat door mijn man lief te hebben, ik Hem liefheb. Geprezen zij de Heer!

Het is Jezus die roept. Commentaar voor echtparen: Marcus 6, 7-13

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus

In die tijd riep Jezus de twaalf bij zich en begon hen twee aan twee uit te zenden. 
Hij gaf hun macht over de onreine geesten
en verbood hun iets anders mee te nemen voor onderweg dan alleen een stok: 
geen voedsel, geen reiszak, geen kopergeld in hun gordel.
‘Wel moogt ge sandalen dragen, maar trekt geen dubbele kleding aan.’
Hij zei verder: ‘Als ge ergens een huis binnengaat, blijft daar tot ge weer afreist.
En is er een plaats waar men u niet ontvangt en niet naar u luistert, 
gaat daar dan weg en schudt het stof van uw voeten als een getuigenis tegen hen.’
Zij vertrokken om te prediken dat men zich moest bekeren.
Zij dreven veel duivels uit, zalfden veel zieken met olie en genazen hen.
Woord van de Heer.
Het is Jezus die roept.

Het is Jezus die roept, zendt, gezag geeft en de discipelen prediken, drijven demonen uit, zalven en genezen. Maar zij zijn het niet die dit doen, het is Jezus. Alle macht is van Hem. Hij is het Woord, Hij is degene die demonen uitdrijft en geneest.
Hoe belangrijk is het om te weten dat het initiatief altijd van God komt. Hij zag de nederigheid van zijn dienstmaagd. Om in ons, in ons huwelijk, in de missie te kunnen werken, heeft Hij onze nederigheid nodig, ons ja, en dat we ons bewust zijn van onze nietigheid.

Toegepast op het huwelijksleven:

(Op zondag, na als begeleiders te hebben gediend bij een retraite van het Project: Echtelijke Liefde)
Santiago: Vandaag heeft de Heer mij in waarheid geplaatst. Tijdens de retraite waren er verschillende momenten waarop ik me belangrijk voelde, een hoofdrolspeler. Ik heb innerlijk opgeschept en de eer opgeëist die alleen aan God toekomt.
Mati: Nou, maar het is normaal dat je je bewust bent van je toewijding en van de vruchten die dit in andere huwelijken voortbrengt.
Santiago: Ja, maar ik weet wat er in mijn hart is gebeurd. Ik heb me een deel toegeëigend dat alleen aan de Heer toekomt. En ik heb me een dief gevoeld, ik heb grote schaamte en pijn gevoeld, en daarna een grote vreugde omdat ik mezelf zo onbeduidend heb gezien.
Mati: Wil je dat we het Magnificat bidden?
Santiago: Jazeker! Dat heb ik nodig.
Santiago en Mati: Mijn ziel prijst de grootheid van de Heer …

Moeder,

Sta geen hoogmoed toe in mij, maak mij waarachtig, zodat ik weet dat Hij de Heer is. Gezegend en geprezen zij de Heer voor altijd.


In stilte liefhebben. Commentaar voor echtparen: Matteüs 6, 1-6

Geef een reactie
Evangelie van de dag
Lectura del santo evangelio según san Marcos 6, 1–6

In die tijd begaf Jezus zich naar zijn vaderstad en zijn leerlingen gingen met Hem mee.
Toen het sabbat was, begon Hij te onderrichten in de synagoge. De talrijke toehoorders vroegen verbaasd: 
‘Waar heeft Hij dat vandaan? En wat is dat voor een wijsheid die Hem geschonken is? En wat zijn dat voor wonderen, die zijn handen verrichten?
Is dat niet de timmerman, de zoon van Maria en de broeder van Jakobus en Jozef en Judas en Simon? En wonen zijn zusters niet hier bij ons?’ 

En zij namen aanstoot aan Hem.
Maar Jezus sprak tot hen: ‘Een profeet wordt overal geeerd behalve in zijn eigen stad, bij zijn verwanten en in zijn eigen kring.’
Hij kon daar geen enkel wonder doen, behalve dat Hij een klein aantal zieken genas die Hij de handen oplegde.
Hij stond verwonderd over hun ongeloof. 
Jezus ging rond door de dorpen in de omtrek, waar Hij onderricht gaf.

Woord ven de Heer.

In stilte liefhebben.

Jezus, hoe komt het dat ze in Nazareth verbaasd zijn over je wijsheid? Hebben ze je daar je hele leven lang niet gekend? Je bent vast onopgemerkt gebleven, terwijl je goed deed zonder in de schijnwerpers te staan. In een liefdevolle maar stille toewijding, in de kleine dingen, in die details die alleen degene die ze ontvangt opmerkt. En soms zelfs degene die ze ontvangt niet. Sindsdien ben je bijna 2000 jaar ‘verborgen’ in de eucharistie. Liefhebbend, jezelf elke seconde gevend, maar in stilte.
Heb ik zo lief? Geef ik mezelf zo? Zonder dat het opvalt, alleen uit liefde voor jou, alleen uit liefde voor mijn echtgenoot, alleen uit liefde voor anderen, om hun leven beter te maken, ook al word ik daar niet voor bedankt… Zo wil je dat ik liefheb, Heer.
Het lijkt me onmogelijk. Ik vind het moeilijk om lief te hebben en als ik dat lukt, wil ik dat het opvalt. En jij zegt me dat het genoeg is dat jij het ziet. Dat het daar het meest waardevol is. Ik weet dat het met mijn krachten onmogelijk is.
Dan hoor ik deze zin: “Hij kon geen wonderen verrichten vanwege hun gebrek aan geloof”. Oei! Kijk maar eens of je dat wonder in mijn hart niet kunt verrichten vanwege mijn gebrek aan geloof. Jezus, vergroot mijn geloof. En ik weet dat je tegen me zegt: “Bid meer en vertrouw op Mij”.

Toegepast op het huwelijksleven:

Manu: Ik kan niet meer, ik ben het zat! Wat hebben mijn gebeden, mijn offers, mijn toewijding voor zin? Ik verander niet en ik zie jou ook niet veranderen. Het doet me zoveel pijn als je zo tegen me praat!
Myriam: Vergeef me, Manu, wees niet boos. Het spijt me heel erg. Ik probeer mijn woede te overwinnen, maar soms val ik nog steeds. Ik zie wel degelijk je vooruitgang. Natuurlijk verandert het gebed je! Je bent vrolijker, vriendelijker, ik zie je strijd, die stiltes waar je vroeger uit sprong… Ik ben God zo dankbaar! Je bent heel volhardend en je hart verandert.
Manu: Myriam, ik ben God zo dankbaar voor jou! Vergeef me. Ik zie ook je strijd, zo vaak dat je zwijgt en in stilte liefhebt. Ik weet dat ik erg zwak ben en dat maakt me boos. Maar ik weet dat de Heer in die zwakheid zijn werk wil doen. Vergeef me alsjeblieft en blijf me aansporen, want je weet dat ik het moeilijk heb. Ik heb je nodig.
Myriam: En ik jou ook. De Heer wil een groot werk doen in ons huwelijk. Hij heeft zijn leven ervoor gegeven. Maar Hij heeft ons ja nodig in de vorm van volharding in gebed, in de sacramenten, in offers van overgave uit liefde. Daar moeten we elkaar helpen om vol te houden. Hij zal de rest doen. Hoe groot is de Heer!


Moeder,

leer ons lief te hebben zoals jij liefhebt. Zonder lawaai. In alles. Breng ons naar je Zoon. Gezegend en geprezen zij de Heer!

Heb je geloof? Commentaar voor echtparen: Marcus 5, 21-43

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus

In die tijd, toen Jezus weer met de boot overgestoken was, stroomde veel volk bij Hem samen. Terwijl Hij zich aan de oever van het meer bevond,
kwam er een zekere Jaïrus, de overste van de synago­ge. Toen hij Hem zag viel hij Hem te voet en smeekte Hem met aandrang:
‘Mijn dochtertje kan elk ogenblik sterven, kom toch haar de handen opleggen, opdat ze mag genezen en leven.’
Jezus ging met hem mee. Een dichte menigte vergezelde Hem en drong van alle kanten op.
Er was een vrouw bij die al twaalf jaar aan bloedvloeiing leed;
zij had veel te verduren gehad van een hele reeks dokters en haar gehele vermogen uitgegeven,
maar zonder er baat bij te vinden; integendeel het was nog erger met haar geworden.
Omdat zij over Jezus gehoord had, drong zij zich in de menigte naar voren en raakte zijn mantel aan.
Want ze zei bij zichzelf: ‘Als ik slechts zijn kleren kan aanraken, zal ik al genezen zijn.’
Terstond hield de bloeding op en werd ze aan haar lichaam gewaar, dat ze van haar kwaal genezen was.
Op hetzelfde ogenblik was Jezus zich bewust dat er een kracht van Hem was uitgegaan; 
Hij keerde zich te midden van de menigte om en vroeg: ‘Wie heeft mijn kleren aangeraakt?’
Zijn leerlingen zeiden tot Hem: ‘Gij ziet dat de menigte van alle kanten opdringt en Gij vraagt: Wie heeft mij aangeraakt?’
Maar Hij liet zijn blik rondgaan om te zien wie dat gedaan had.
Wetend wat er met haar gebeurd was, kwam de vrouw zich angstig en bevend voor Hem neerwerpen en bekende Hem de hele waarheid.
Toen sprak Hij tot haar: ‘Dochter, uw geloof heeft u genezen. 
Ga in vrede en wees van uw kwaal verlost.’
Hij was nog niet uitgesproken, of men kwam uit het huis van de overste van de synagoge met de boodschap: 
‘Uw dochter is gestorven. Waartoe zoudt ge de Meester nog langer lastig vallen?’
Jezus ving op wat er bericht werd en zei tot de overste van de synagoge: ‘
Wees niet bang, maar blijf geloven.’
Hij liet niemand met zich meegaan, behalve Petrus, Jakobus en Johannes, de broer van Jakobus.
Toen zij aan het huis van de overste kwamen, zag Hij het rouwmis­baar van mensen die luid weenden en weeklaagden.
Hij ging naar binnen en zei tot hen: ‘Waarom dit misbaar en geween? Het kind is niet gestorven, maar slaapt.’
Doch ze lachten Hem uit. Maar Hij stuurde ze allemaal naar buiten en ging met zijn metgezellen 
en de vader en moeder van het kind het vertrek binnen, waar het kind lag.
Hij pakte de hand van het kind en zei tot haar: ‘Talita koemi ‘; 
wat vertaald betekent: ‘Meisje, Ik zeg je, sta op.’
Onmiddellijk stond het meisje op en liep rond; want het was twaalf jaar. 
En ze stonden stom van verbazing.
Hij legde hun nadrukke­lijk op, dat niemand het te weten mocht komen, 
en voegde eraan toe, dat men haar te eten moest geven.
Woord van de Heer.

Heb je geloof?
In deze passage zien we twee gebeurtenissen of wonderen, maar ze hebben één ding gemeen: geloof. Ten eerste de vrouw met bloedvloeiing, die ‘alleen maar’ de mantel wilde aanraken. Zij geloofde in Jezus en vertrouwde op zijn genezende kracht. Ten tweede Jaïrus, die Jezus ging zoeken omdat hij wist dat alleen Hij zijn dochter kon genezen.
Om ons geloof effectief te laten zijn en niet te bezwijken voor verleidingen, is het noodzakelijk dat we heel dicht bij de Heer zijn, Hem tegemoet gaan, Zijn mantel willen aanraken, dat Hij ons Zijn hand reikt, maar… hoe doen we dat? Door in de aanwezigheid van God te zijn; in de eucharistie, in het gebed, door de Heer aanwezig te maken in ons huwelijk, zodat Hij alles kan genezen wat wij niet kunnen genezen, vergeven, alles wat ons belemmert om vooruit te komen, maar het belangrijkste is dat we moeten geloven dat Hij dit mogelijk maakt.
God is onze Vader en Hij vindt het geweldig als we Hem om hulp vragen, Hij wil dat we Hem om hulp vragen, daarom vraagt Hij wie Zijn mantel heeft aangeraakt, want Hij wil niet dat we achter Hem aan lopen of ons schamen, maar dat we naar Hem toe gaan om Hem om hulp te vragen, dat we Hem in de ogen kijken en zo, van gelaat tot gelaat, met Hem praten.

Toegepast op het huwelijksleven:

Alberto: Noor, voor deze komende retraite hebben we een aantal taken gekregen die we volgens mij niet kunnen uitvoeren… we zijn er niet klaar voor, ik denk dat er een aantal vaardigheden voor nodig zijn die we niet hebben.
Nuria: Je hebt gelijk Alberto, ik dacht net hetzelfde.
Alberto: Zullen we ze dan maar zeggen dat ze beter een ander echtpaar kunnen zoeken om het te doen?
Noor: Laten we iets beters doen: laten we vanmiddag naar het Heilig Sacrament gaan en het aan Jezus vertellen, we gaan Hem vertellen wat Hij al weet, dat we onvolmaakt zijn, dat we niet in staat zijn en dat we het aan Hem overlaten om al deze taken die ons zijn toevertrouwd al dan niet uit te voeren.
(Na de retraite en nadat alle taken zijn uitgevoerd)
Alberto: Wat had je gelijk, Noor! Het was een wonder! Heb je gezien hoe goed alles is verlopen? Ondanks onze onhandigheid en onze zwakheid zijn de resultaten indrukwekkend. Er gaat echt niets boven geloof en je overgeven aan de Heer, zodat Hij Zijn werk kan doen.

Moeder,

Wat een geluk dat we elkaar kunnen steunen en altijd op de Heer kunnen vertrouwen, zoals u dat deed. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn!