Auteursarchief: Esposos Misioneros

Als kinderen Overweging voor echtparen: Lucas 9, 46-50

Geef een reactie
Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas

In die tijd kregen de leerlingen woorden over de vraag, wie van hen wel de grootste was.
Maar Jezus die wist wat zij dachten, nam een kind, zette het naast zich
en sprak tot hen: ‘Wie dit kind opneemt in mijn Naam, neemt Mij op, en wie Mij opneemt, 
neemt Hem op die Mij gezonden heeft. Wie dus de kleinste is onder u allen, die is de grootste.’
Nu nam Johannes het woord en zei: ‘Meester, we hebben iemand in uw Naam 
duivels zien uitdrijven en we hebben getracht het hem te beletten, 
omdat hij niet een van uw volgelingen is, zoals wij.’
Maar Jezus zei tot hem: ‘Belet het hem niet; want wie niet tegen u is, is voor u.’

 
Als kinderen
Jezus wijst ons vandaag de weg naar geluk: de weg van de eenvoud.
Echtgenoten, we zijn geroepen om eenvoudig te worden, om ons heel klein te maken voor God en daardoor ook voor onze belangrijkste bemiddelaar, onze echtgenoot. Hoe vaak verspillen we onze tijd en onze vrede door te piekeren en te redeneren over wat onze echtgenoot wel of niet heeft gedaan, en onszelf te vergelijken met wat ik wel of niet voor hem doe.
Laten we kinderen worden, laten we ons overgeven in de armen van de Vader om als kinderen van God te worden opgetild; daarvoor rekenen we op de genade van het sacrament en die tilt ons op, als we haar maar laten werken.
Vandaag is een goede dag om na te denken: hoe ga ik om met de dagelijkse beproevingen? Vertrouw ik erop en aanvaard ik het als een kind, of verzet ik me ertegen, redener ik erover, laat ik me meeslepen door wat de wereld zegt en heb ik het gevoel dat ik het niet verdien?

Terug naar het huwelijksleven:

Maria: schat, wat ben ik blij, vandaag zie ik dat  de Heilige Geest bevestigt dat de weg die we bewandelen in het ‘Echtelijke Liefde Project’, van Hem komt.
Angel: Ik twijfelde er niet aan, maar waarom krijg je die bevestiging juist vandaag?
María: Ik zie dat er binnen de Kerk gemeenschappen zijn met andere charismatische gaven dan die van het ‘Project’, die steeds specifieker over het huwelijk beginnen te spreken en zelfs bijeenkomsten organiseren met lessen en ervaringen die aansluiten bij wat wij in het ‘Project’ beleven. In het begin was ik geneigd om over hen te oordelen en te denken: ‘Wat een na-apers’, maar vandaag zegt de Heer ons dat wie niet tegen ons is, voor ons is, en het heeft me veel vreugde gegeven om de grootsheid van de Kerk te bevestigen en te zien hoe de Heilige Geest onophoudelijk ‘aan het werk’ is ter verdediging van het huwelijk en de onontbindbaarheid ervan.
Angel: Je hebt gelijk, het is prachtig dat we elkaar vanuit verschillende perspectieven steunen bij het versterken van de roeping tot het huwelijk, want als we echt begrijpen dat ons iets heel heiligs verenigt en dat God via het sacrament betrokken is bij het huwelijk, zouden er niet zoveel scheidingen moeten zijn zoals we zien bij echtparen die zeggen dat ze het geloof belijden en naleven.
Maria: Ja, het is jammer, want de Heer maakt alles nieuw als we Hem ons huwelijk laten leiden. Hij schrijft geen enkel huwelijk af.
Angel: Natuurlijk niet, uiteindelijk is alles een beproeving die de Heer toestaat, voor onze heiligheid en ons geluk.
Maria: Precies, maar het probleem ontstaat wanneer we uit de beproeving willen stappen; soms leven we met het idee dat we zo’n ‘giftige’ relatie niet verdienen en veranderen we ons sacrament in een louter menselijke relatie die bij het eerste leed kan worden verbroken.
Angel: Hoeveel pijn moet de Heer wel niet hebben bij mensen die zelfs zeggen dat ze hebben ingezien dat het de wil van God is dat ze uit elkaar gaan. Dat is niet begrijpen wat het sacrament inhoudt.
Maria: Laten we vanaf nu bidden voor alle huwelijken en voor alle geledingen van de Kerk, opdat zij de noodzaak inzien om de heiligheid van het huwelijk te verdiepen en erin slagen het huwelijk te leven zoals God het heeft ingesteld.
Angel: Geweldig idee, niets is van ons, alles komt van Hem en is allemaal tot Zijn glorie

Moeder,


Dank u dat u ons altijd begeleidt met uw voorbeeld van eenvoud en trouw aan de wil van God. Geprezen zijt u


Gaan of niet gaan, dat is de vraag. Overweging voor echtparen: Matteüs 21,28-32.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Matteüs 21,28–32.

In die tijd zei Jezus tot de hogepriesters en oudsten van het volk: Wat denkt ge van het volgende? Een man had twee zonen. Hij ging naar de eerste toe en zei: Mijn zoon, ga vandaag werken in mijn wijngaard.
Goed vader, antwoordde deze, maar hij deed het niet.
Toen ging hij naar de tweede en zei hetzelfde. Deze antwoordde: Neen, ik wil niet; maar later kreeg hij spijt en ging toch.
Wie van de twee heeft nu de wil van zijn vader gedaan?’ Ze zeiden: ‘De laatste.’ Toen zei Jezus hun: ‘Voorwaar, Ik zeg u: de tollenaars en de ontuchtige vrouwen gaan eerder dan gij het Rijk Gods binnen.
Jo­hannes kwam tot u en beoefende de gerechtigheid; toch hebt gij hem geen geloof geschonken, terwijl de tollenaars en de ontuchtige vrouwen hem wel geloof schonken. Maar zelfs, nadat ge dit had gezien, zijt ge toch niet tot inkeer gekomen en hebt ge hem geen geloof geschonken.

Gaan of niet gaan, dat is de vraag

God is Liefde, en ik ben, uit eigenliefde, een ‘maar’ tegenover Zijn Liefde: ‘Ik zou me graag aan mijn echtgenoot willen overgeven, maar wat als hij eraan went?’. ‘Ik zou hem graag willen vergeven, maar wat als hij zijn fout niet erkent?’. Ik wil het graag, maar mijn trots weerhoudt me ervan om naar de wijngaard te gaan.

In de wijngaard ontdek ik de Zon: het licht van de Heilige Geest, dat de waarheid van mijn hart verlicht; het water: het gebed en het Woord, die mijn ziel bevruchten; de regen: de sacramentele genade, die in mij het leven laat groeien dat ik mezelf niet kan geven; de aarde: mijn concrete werkelijkheid; de schoffel van mijn inspanning; het onkruid van mijn gehechtheden; de snoei die zuivert; de wind van tegenslag, die mijn plannen in de war stuurt; de nacht van de beproeving, die mij leert te vertrouwen; het geduldige wachten op de oogst.

En ten slotte de vrucht: de beste wijn: onze liefde, getransfigureerd in de Uwe, mijn God; wij in U en U die in ons liefhebt.

De Wijngaard is het Leven van Christus in jullie huwelijk. Ga je echt niet? Want alleen door naar de Wijngaard te gaan, zullen jullie bereiken waartoe jullie geroepen zijn. Gaan of niet gaan. Zijn of niet zijn. Dat is de vraag.

Terug in het huwelijksleven:

Juan en Maria, op hun huwelijksverjaardag, alleen in de vroege ochtend voor het Allerheiligste Sacrament: de werkelijke aanwezigheid van het Lichaam, het Bloed, de Ziel en de Goddelijkheid van Christus.

Maria: Hier zijn we, Heer, voor U om U te danken voor de wijngaard van ons huwelijk en voor alles wat U daarin hebt laten groeien.

Juan: Dank U, Heer, voor Maria. Ik zie Uw geduld in haar inspanning om mij te aanvaarden zoals ik ben, zonder te proberen te veranderen wat ze niet leuk aan mij vindt; ik zie haar geduld en haar vertrouwen, waarbij ze het aan U overlaat om in mij te werken. In haar zie ik Uw hoop en Uw vrede.

Maria: Dank U, mijn God, voor Juan. Voor Uw zachtmoedigheid wanneer hij afziet van zijn gelijk; Uw geduld in zijn stilzwijgen om mij niet te kwetsen; Uw goedheid wanneer hij mij dient, zelfs als hij moe is. Ik herken U in hem.

Juan: We hebben het onkruid van de trots, van de drang om te controleren, de woede-uitbarstingen, de veroordelingen uitgerukt… en we hebben snoeiwerk ondergaan dat we nog niet helemaal begrijpen. Sommige hebben pijn gedaan. Andere doen nog steeds pijn.

Maria: Vandaag zien we duidelijk dat de vrucht van U komt. Wij keren alleen elke dag terug naar de wijngaard om te bidden, de sacramenten te beleven, elkaar te vergeven, onszelf te verloochenen… En U laat groeien wat wij niet kunnen laten groeien.

Juan: Onze problemen blijven bestaan, maar een grote vrede overspoelt ons, samen met een mysterieuze vreugde. Vreugde en vrede lopen in elkaar over. We weten niet welke de andere voedt. Maar beide ontspringen, uit Uw hand, in onze zielen.

María: En morgen? Dan keren we terug naar de wijngaard om te ontdekken wat U voor ons wilt. We weten niet wat, maar we vertrouwen, hopen en hebben lief.

Johannes: Want na zoveel jaren beginnen we te begrijpen dat deze wijngaard niet van ons is.

Maria: Hij is van U, Heer. En wij ook.

Moeder,

Toon ons de wijngaard van Uw Zoon. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn, want met Zijn Bloed heeft Hij ons verlost.


Verschillende talen. Overweging voor echtparen: Lucas 9,43b-45

Geef een reactie

 

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige Evangelie volgens Lucas

In die tijd verbaasde zich iedereen over alls wat Jezus deed, en Hij sprak tot zijn leerlingen:
‘Hebt een open oor voor wat Ik u zeg. De Mensenzoon zal worden overgeleverd in de handen der mensen.’
Ofschoon zij die woorden niet begrepen ‑ ze bleven voor hen omsluierd, zodat zij het niet konden vatten ‑ schrokken zij ervoor terug Hem hierover te ondervragen.

Verschillende talen

In dit evangelie spreekt de Heer tot de discipelen, maar zij begrijpen niet wat Hij zegt; de taal van hun meester is voor hen onduidelijk en zij vatten de betekenis niet. Als echtpaar overkomt ons vaak hetzelfde: we begrijpen elkaar niet, we interpreteren verkeerd wat onze partner zegt, alsof we verschillende talen spreken. In werkelijkheid zijn het ook verschillende talen, want mannen hebben een meer conceptuele taal, terwijl die van vrouwen doorgaans emotioneler is. Dezelfde woorden krijgen bij de een en bij de ander een andere betekenis; dat brengt ons in verwarring en we vatten de diepere betekenis niet.
Echtgenoten, om onze verbondenheid op te bouwen, moeten we ons best doen om ons te laten kennen en het hart van onze partner en zijn of haar gevoelens te leren kennen, die de betekenis van zijn of haar woorden doordringen, en zo proberen ons in de situatie van de partner te verplaatsen. Daarvoor is het nodig om zijn of haar manier van denken en communiceren te kennen, en het diepste van zijn of haar hart te doorgronden. Hoe noodzakelijk is het gebed als echtpaar om deze wederzijdse kennis van elkaars diepste gevoelens te bereiken! Waar wachten we nog op?

Terug naar het huwelijksleven:

Noor: Wat is er met je aan de hand, Nico, je lijkt zo afstandelijk?
Nico: Weet je, Noor…? Ik kan je niet begrijpen. Je zegt dat ik niets doe, maar vanmorgen heb ik de kinderen naar school gebracht voordat ik naar mijn werk ging, toen ik thuiskwam heb ik de vaatwasser leeggehaald en alles op zijn plaats gezet, daarna heb ik de rekeningen doorgenomen om de uitgaven te bekijken, voor het geval we niet rondkomen, we zijn samen naar de eucharistieviering geweest…
Noor: Zie je wel? Je noemt concrete dingen, maar ik heb het gevoel dat je de laatste tijd ver van me af staat, dat je geen aandacht voor me hebt en dat je niets doet om deze verbondenheid op te bouwen.
Nico: En wat wil je dan dat ik nog meer doe dan ik al doe?
Noor: Ik denk dat ik meer gebed met jou nodig heb, meer echtelijk gebed. We hebben dat al dagen niet meer gedaan, dat merk ik.
Nico: Maar ik zit midden in een drukke periode op het werk en heb nauwelijks tijd, en als ik in bed kom, slaap je al of ben je heel moe.
Noor: Zo kunnen we niet doorgaan. We moeten prioriteit geven aan het belangrijkste, het echt belangrijke, namelijk ons huwelijk, onze echtelijke verbondenheid. Laten we een schema opstellen en elke dag tijd reserveren, zodat we het essentiële niet uit het oog verliezen: meer bidden, om ons hart te vullen met het goede, met Gods liefde, en het echtelijk gebed niet te verwaarlozen. Als je geen tijd hebt om de vaatwasser leeg te halen, dan doe ik dat wel, want dat is niet zo belangrijk.
Nico: Kijk eens aan! Omdat je altijd zegt dat je het niet graag doet, had ik daar prioriteit aan gegeven, in de veronderstelling dat je dat prettiger zou vinden…
Noor: Laat het niet achterwege, natuurlijk helpt het me en waardeer ik het… maar niet ten koste van het gebed.
Nico: Ik merk dat ik je nog steeds moeilijk begrijp, maar het is waar dat het echtelijk gebed ons heel dicht bij elkaar heeft gebracht, en het stelt me in staat je beter te leren kennen. Oké, laten we vanaf nu prioriteit geven aan ons gebed.

Moeder,

leer ons bidden om onze harten te vullen met de dingen van God en ze te ontdoen van de dingen van de wereld, net als U, zodat we overvloedige vruchten van Liefde kunnen voortbrengen. Gezegend en verheerlijkt zijt Gij, Moeder! Geprezen zij de Heer voor eeuwig!

God is Liefde. Overweging voor echtparen: Lucas 9,18-22.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Lucas 9,18–22.
Toen Jezus eens alleen aan het bidden was en zijn leerlingen bij Hem kwamen, stelde Hij hun de vraag: ‘Wie zeggen de mensen, dat Ik ben?’
Zij antwoordden: ‘Johannes de Doper; anderen zeggen: Elia, en weer anderen: Een van de oude profeten is opgestaan.’
Hierop zeide Hij tot hen: ‘Maar gij, wie zegt gij dat Ik ben?’ Nu antwoordde Petrus: ‘De Gezalfde van God.’
Maar Hij verbood hun nadrukkelijk dit aan iemand te zeggen.
‘De Mensenzoon,’ zo sprak Hij, ‘moet veel lijden en door de oudsten, hogepriesters en schriftgeleerden verworpen worden, maar na ter dood te zijn gebracht, zal Hij op de derde dag verrijzen.’
God is Liefde

Als we op straat zouden vragen: ‘Wie is Jezus voor jou?’, dan zouden de antwoorden vandaag de dag zeer uiteenlopend zijn. Maar Jezus spreekt ieder van ons persoonlijk aan; Hij wil weten wie Hij voor mij is, omdat Hij mij op een persoonlijke manier liefheeft. Ieder van ons kan zeggen: “God houdt volkomen van mij”, zonder dat dit de liefde die anderen ontvangen ook maar enigszins vermindert. God heeft mij uit liefde geschapen, roept mij bij mijn naam en houdt op een unieke en persoonlijke manier van mij. Zijn hart is zo oneindig dat ieder van ons zich een geliefd kind kan voelen. En net zo bijzonder is mijn echtgenoot ook voor God; Hij houdt van hem omdat hij Zijn geliefde zoon is, uniek en onherhaalbaar. En zo verwacht Hij van mij dat ik van mijn echtgenoot houd: volkomen, zonder dat dit afbreuk doet aan de liefde die ik heb voor mijn ouders, mijn kinderen, mijn vrienden… Echtgenoten, willen jullie God laten zien hoeveel jullie van Hem houden? Houd dan van elkaar met de liefde die jullie van Hem ontvangen.

Terug naar het huwelijksleven:

(Santi en Ana tijdens het echtelijk gebed)

Santi: Ana

Ana: Santi, wat heb je me laten schrikken! Je hebt al zo lang je ogen dicht dat ik dacht dat je in de armen van de Heer in slaap was gevallen.

Santi: Hahaha, die was goed. Schat, sorry. Eerlijk gezegd heeft de Heer me vandaag laten zien hoe Hij van me houdt: precies zoals ik ben, mij, met mijn voor- en achternaam, met mijn familie, met mijn zonden, met mijn zwakheden, echt indrukwekkend… ik was er ontroerd door.

Ana: Wat geweldig! De Heer is zo goed, zo’n goede Vader, ik word er zelf ook ontroerd van. En ik ben ontzettend blij voor je en ik dank je dat je dit met me deelt, want via jou zegt Hij het ook tegen mij. En ik had het heel hard nodig om dit te horen, want ik heb al een tijdje een wat droger en dor gebed, zonder iets te ‘voelen’, maar volhardend uit liefde voor Hem.

Santi: Wat ben je toch lief! De Heer is al een tijdje bezig je te zuiveren, want ik ga wat langzamer en jij begeleidt me op deze weg met geduld en veel liefde. Ik wilde je een vraag stellen, want jij bent al langer bezig met je vorming dan ik. Nu ik die liefde die God voor mij heeft in mijn hart heb gegrift, wat zou dan de volgende stap zijn?

Ana: Nou, heel eenvoudig: de Heer houdt echt van ons zoals we zijn, op het moment waarop we ons bevinden, maar er is een prachtige zin: ‘Hij droomt ervan dat we heiligen worden’. Dus moeten we doorgaan met onze vorming, met de weg van zuivering, natuurlijk met de sacramenten en het gebed, zodat we elke dag dichter bij Hem komen en meer met Hem verenigd raken.

Moeder

Dank u voor alles. We herinneren ons deze zin van Sint-Augustinus: “U hebt ons voor U geschapen, Heer, en ons hart is onrustig totdat het in U rust.” Help ons om elke dag meer naar het beeld van Uw Zoon te worden gevormd. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn!


God erkennen. Overweging voor echtparen: Lucas 9, 7-9

Geef een reactie
Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas

In die tijd hoorde de viervorst Herodes alles wat Jezus deed en hij wist niet wat hij ervan denken moest. Sommigen immmers zeiden: ‘Johannes is verrezen uit de doden ‘;
anderen: ‘Elia is verschenen ‘; en weer anderen: ‘een van de oude profeten is opge­staan.’
Maar Herodes zei: ‘Johannes heb ik onthoofd. Wie kan dat zijn over wie ik dergelijke verhalen hoor?’ Hij wilde Hem daarom te zien krijgen.

God erkennen.

God is in ons leven veel meer aanwezig dan we ons kunnen voorstellen, en het kan ons net als Herodes overkomen: we zien dat er iets buitengewoons om ons heen gebeurt, maar in plaats van ons hart te openen, houden we het gesloten door onze eigen redeneringen en door het gewicht van onze zonde, die in ons binnenste blijft weerklinken en ons belet te erkennen wat God in ons doet. We moeten ons afvragen of we Christus werkelijk kennen of dat we Hem alleen kennen van wat we hebben gehoord, en nagaan of ons verleden, onze zonden, wonden en angsten het ons moeilijk maken om Gods handelen in ons leven te herkennen. In het huwelijk kan iets soortgelijks gebeuren, aangezien we soms naar onze partner kijken vanuit eerdere situaties, fouten en wonden uit het verleden, die ons beletten te ontdekken wat God in hem of haar en in ons huwelijk aan het doen is. Alleen een verzoend hart kan de aanwezigheid van de Heer herkennen en zich laten veranderen.

Terug naar het huwelijksleven:

Luis: Hallo Mercedes, ik ben moe, op het werk geven ze me geen moment rust, ik kom thuis en het lijkt alsof alles tegenzit, en bovendien breng ik alles in gebed, maar het lijkt alsof er niets gebeurt; ik zie geen antwoord omdat alles bij het oude blijft, het is alsof de Heer niet luistert.
Mercedes: Zo, Luis, wat ben je uitgeput. Maar maak je geen zorgen, je hebt mij, en bovendien doet de Heer grote dingen voor jou en door jou.
Luis: Nou, dat zeg je om me gerust te stellen, maar ik voel me een beetje in de steek gelaten.
Mercedes: Zeg dat niet. Het lijkt misschien alsof de Heer niet naar je luistert, maar je weet heel goed dat dat niet zo is. Voor mij is het een voorbeeld hoe jij het doet: ondanks alles geef je het gebed nooit op en zoek je altijd momentjes om alleen met Hem te zijn.
Luis: Eerlijk gezegd heb ik dat nodig; ik kan niet stoppen met het zoeken naar die intimiteit met God, maar als het lijkt alsof het nergens toe leidt, alsof er geen antwoord komt, krijg ik zin om de handdoek in de ring te gooien en op de voorzienigheid te vertrouwen.
Mercedes: Je weet heel goed dat dat niet werkt. Denk eens terug aan hoe we waren voordat we de Heer leerden kennen: we wilden alles onder controle hebben en het op eigen kracht doen, en je weet waar dat toe leidt. Bedenk dat we toen inderdaad op het punt stonden alles op te geven, maar Hij kwam ons redden, kwam in ons leven en veranderde alles.
Luis: Dat is waar, zonder God stonden we op het punt uit elkaar te gaan en toen we Hem in ons leven lieten, heeft Hij alles ten goede veranderd.
Mercedes: Daarom mag je niet toestaan dat je denkt dat het nergens toe leidt. Je bent vast meer met je eigen zaken bezig en laat Hem niet in je hart binnenkomen; met al het lawaai dat de dingen van buitenaf veroorzaken, ben je vast meer met jezelf bezig dan met de Heer. Dat overkomt mij soms ook.
Luis: Je hebt gelijk, het is niet zozeer dat ik niets ontvang, maar ik luister niet meer naar Hem. Dank je wel voor het licht dat je me geeft, en bovenal dank ik God dat Hij zojuist via jou tot mij heeft gesproken. Ik ben een gelukkig mens.
Mercedes: God zij geprezen!

Moeder,

Help ons een nederig hart te hebben, dat in staat is God in ons huwelijk te herkennen en ons door jouw aanwezigheid te laten bekeren.