Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Johannes 14,1–12.
In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: ‘Laat uw hart niet verontrust worden. Gij gelooft in God, gelooft ook in Mij.
In het huis van mijn Vader is ruimte voor velen. Ware dit niet zo dan zou Ik het u hebben gezegd, want Ik ga heen om een plaats voor u te bereiden.
En als Ik ben heengegaan en een plaats voor u heb bereid, kom Ik terug om u op te nemen bij Mij, opdat ook gij zult zijn waar Ik ben.
Gij weet waar Ik heenga en ook de weg daarheen is u bekend.’
Tomas zei tot Hem: ‘Heer, wij weten niet waar Gij heengaat: hoe moeten wij dan de weg kennen?’
Jezus antwoordde hem: ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand komt tot de Vader tenzij door Mij.
Als gij Mij zoudt kennen, zoudt gij ook mijn Vader kennen. Nu reeds kent gij Hem en ziet gij Hem.’
Hierop zei Filippus: ‘Heer, toon ons de Vader; dat is ons genoeg.’
En Jezus weer: ‘Ik ben al zo lang bij u en gij kent Mij nog niet, Filippus? Wie Mij ziet, ziet de Vader. Hoe kunt ge dan zeggen: Toon ons de Vader?
Gelooft ge niet dat Ik in de Vader ben en de Vader in Mij is? De woorden die Ik u zeg, spreek Ik niet uit Mijzelf, maar het is de Vader die, blijvend in Mij, zijn werk verricht.
Gelooft Mij: Ik ben in de Vader en de Vader is in Mij. Of gelooft het anders omwille van de werken.

Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: wie in Mij gelooft, zal ook zelf de werken doen die Ik doe. Ja, grotere dan die zal hij doen, omdat Ik naar de Vader ga.

Altijd wachtend.

Hoe vaak voelen we ons verontrust, en lijkt het alsof de Heer is weggegaan en we Hem niet zien. De zorgen, het werk, duizend dingen die gedaan moeten worden en we hebben geen tijd om bij de Heer te zijn, en het lijkt alsof Hij degene is die is weggegaan, terwijl wij het eigenlijk zijn die ons van Hem hebben afgekeerd.

Hij zegt ons dat Hij “de weg, de waarheid en het leven” is, maar wij raken afgeleid en zien Hem niet. Echtgenoten! Hij wacht er altijd op dat we even naar Hem toe gaan, Hij wacht in de Eucharistie, Hij wacht op ons in het gebed, Hij wacht op ons in onze echtgenoot.

Laten we de wereld even opzij zetten en ons in Zijn Hart begeven, want Hij wacht op ons. Alleen in Hem vinden we de Waarheid en het Leven. Alleen door Hem, met Hem en in Hem zullen we ten volle leven.

Moed, echtgenoten! Christus is met ons.

Togepast op het huwelijksleven:

Carmen: Kijk eens, Javier, ik heb gemerkt dat ik me de laatste tijd laat meeslepen door de dingen van de wereld.

Javier: En waarom zeg je dat, Carmen?

Carmen: Nou, kijk, toen ik gisteren aan het bidden was, realiseerde ik me dat ik erg bezig ben geweest met de sociale evenementen die we hebben gehad, bezorgd over aankopen die vaak onnodig waren. Over details die het niet waard zijn.

Javier: Eerlijk gezegd heb ik je soms een beetje in beslag genomen gezien door het winkelen.

Carmen: Niet alleen dat… om mijn hoofd leeg te maken ben ik ook verslaafd geraakt aan een of andere serie, om te ontstressen, zei ik tegen mezelf.

Javier: Nou, ik heb ook die passie voor series, maar ik weet niet waar je heen wilt.

Carmen: Nou, als ik me met deze dingen bezighoud, verwaarloos ik andere, belangrijkere zaken, zoals het gebed, de eucharistie, en zelfs jou, mijn man. En dan begin ik zelfs te denken dat ik daar geen tijd meer voor heb, terwijl dat juist het allerbelangrijkste is. Zonder Hem kunnen we niets doen en Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven.

Javier: Nu je het zegt, ik heb ook ons geloofsleven verwaarloosd en ben in de val gelopen van het “ik heb geen tijd”.

Carmen: Dan moeten we ons weer herpakken en terugkeren naar onze weg van heiligheid en geluk: ons sacrament, het gebed en zo vaak mogelijk de eucharistie bijwonen, vind je niet?

Javier: Dat vind ik geweldig, op dit moment ontdek ik dat jij de juiste hulp bent die God mij heeft gegeven om naar Hem toe te gaan.

Carmen: En ik dank God voor deze echtgenoot die Hij mij heeft gegeven.

Moeder,

Zorg voor ons, opdat wij ons nooit van de Heer afkeren en zo naar de hemel gaan, waar wij allemaal samen zullen genieten en God verheerlijken. Gezegend en geprezen zijt Gij voor altijd, Heer!

Nadat Jezus de voeten van zijn leerlingen had gewassen zei Hij tot hen: Voorwaar, voorwaar, 
Ik zeg u: een dienaar staat niet boven zijn heer en een gezant niet boven degene die hem gezon­den heeft.
Wanneer gij dit beseft: zalig gij als gij er naar handelt.
Ik kan dit niet van u allen zeggen. Ik weet wie Ik heb uitgekozen, 
maar het Schrif­twoord moet vervuld worden: Die mijn brood eet, heft zijn hiel tegen Mij op.
Nu reeds zeg Ik het u, voordat het gebeurt, opdat gij wanneer het gebeurt, zult geloven dat Ik het ben.
Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: wie hem aanvaardt, die Ik zal zenden, aanvaardt Mij, 
en wie Mij aanvaardt, aanvaardt Hem, die Mij gezonden heeft.’

Een lezing uit het heilige evangelie volgens Johannes 10:1-10

Op dat moment zei Jezus:

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Johannes 10,11-18.
In die tijd zei Jezus: Ik ben de goede herder. De goede herder geeft zijn leven voor zijn schapen.
Maar de huurling, die geen herder is en geen eigenaar van de schapen, ziet de wolf aankomen, laat de schapen in de steek en vlucht weg; de wolf rooft ze en jaagt ze uiteen.
Hij is dan ook maar een huurling en heeft geen hart voor de schapen.
Ik ken de mijnen en de mijnen kennen Mij,
zoals de Vader Mij kent en Ik de Vader ken. Ik geef mijn leven voor de schapen.
Ik heb nog andere schepen, die niet uit deze schaapsstal zijn. Ook die moet ik leiden en zij zullen naar mijn stem luisteren en het zal worden: een kudde, een herder.
Hierom heeft de Vader Mij lief, omdat Ik mijn leven geef, om het later weer terug te nemen.
Niemand neemt het Mij af, maar Ik geef het uit Mijzelf. Macht heb Ik om het te geven en macht om het terug te nemen: dat is de opdracht die Ik van mijn Vader heb ontvangen.’

Gaan we open of springen we er meteen in?

Jezus spreekt over de deur, over de herkenbare stem en over degene die vol vertrouwen leidt. In een huwelijk symboliseert de “deur” hoe echtgenoten elkaar benaderen: niet door dwang, manipulatie of trots (er zomaar inspringen), maar door waarheid, transparantie, respect en oprechte toewijding.
Het beeld van de herder die elk schaap bij naam roept, herinnert ons eraan dat samenwonen in een huwelijk niet genoeg is; we moeten intimiteit delen, en daarvoor moeten we elkaars hart kennen, elkaar troosten in elkaars verdriet, elkaars vreugde delen en elkaar met genegenheid, aandachtig luisteren en geduld benaderen. Dit gevoel van welkom zijn bij je partner bevordert een gevoel van liefde, zelfs in moeilijke tijden, en bouwt vertrouwen op.
Essentieel hierbij is wat het Evangelie vandaag de dag zegt over het niet volgen van stemmen van buitenaf (vergelijkingen, onrealistische verwachtingen, egoïsme, externe invloeden die de liefde afkoelen…). Een huwelijk dat een duurzame relatie wil opbouwen, moet leren Gods wezen te onderscheiden, Hem te volgen in wat Hij van hen vraagt en ervoor te kiezen hun partner met onbegrensde liefde lief te hebben. Deze ware liefde verstikt of verarmt niet, maar geeft juist leven, verruimt het hart en helpt echtgenoten groeien.
Laten we ons vandaag afvragen:
Opent de manier waarop we van onze partner houden deuren, of sluit het ze juist, waardoor de ander gedwongen wordt om van ons weg te springen om te overleven?

Toegepast op het huwelijksleven:

Iris: Alejandro… soms heb ik het gevoel dat we wel praten, maar dat we niet echt naar elkaar luisteren, dat we elkaars gevoelens niet horen. Het is alsof we verbonden zijn door een oppervlakkige relatie die vreemde paden bewandelt.
Alejandro: Vreemde paden?
Iris: Ja… we bemoeien ons alleen met hoe we het huis, de meisjes en de plannen die ontstaan regelen, maar we doen het gehaast, met aannames, oordelen en een defensieve houding. We komen niet toe aan wat belangrijk is; we gaan niet “door de deur”, maar eerder via het raam of zelfs het dak, zoals de dieven in het evangelie van vandaag. We zetten alles op de automatische piloot en er zijn dagen dat ik denk dat ik je niet eens ken en je niet kan uitstaan…
Alejandro: Wow… nu je het zegt, het klopt, we besteden niet meer zoveel tijd aan elkaar als in het begin. We proberen gewoon te overleven met de meiden, en als we niet oppassen, leren we elkaar niet echt kennen en groeien we niet samen…
Iris: Dat klopt. En ik denk dat het allemaal jouw schuld is, zonder rekening te houden met mijn eigen schuld, en ik denk niet dat je ook nog van mij verwacht dat ik naar je luister, dat ik elke dag tijd aan je besteed, dat ik je met genegenheid aankijk, dat ik je zwakheden en je timing accepteer, en uiteindelijk dat ik mezelf meer voed met Gods liefde, zodat ik door die ‘deur’ kan gaan die me naar de hemel leidt.
Alejandro: Ik wil ook door die deur, maar ik heb niet hetzelfde geloof als jij.
Iris: Wel, laten we de Heer allebei vragen om het voor jou te vermeerderen, want Hij wil het je graag geven.
Alejandro: Dank je wel, lieverd. Ik begin te begrijpen wat ze bedoelen met dat jij mijn toegangspoort tot de hemel bent… Met Gods hulp zal Hij mij ook jouw toegangspoort tot de hemel maken.
Iris: Als je het daarmee eens bent, laten we dan, in plaats van alleen te bidden wanneer we niet moe zijn en alles goed gaat, consequent minstens 10 minuten per dag besteden om de Heer beter te leren kennen. Zo zullen we beetje bij beetje groeien in verbondenheid met Hem en met elkaar.
Alejandro: Nou ja, vertrouwdheid kweekt genegenheid, laten we daar meteen mee beginnen.

Moeder

Leer ons de harten van anderen met respect en waarheid binnen te gaan, zonder te dwingen, zonder te kwetsen, altijd door de deur van de liefde. Geprezen zij Jezus en Maria voor eeuwig.