Auteursarchief: Esposos Misioneros

Laat God niet wachten. Overweging voor echtparen: Lucas 14,15-24.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Lucas 14,15-24.

In die tijd zei een van de tafelgenoten tot Jezus:
‘Gelukkig al wie zijn maaltijd zal houden in het Rijk Gods.’
Jezus vervolgde: ‘Iemand wilde een groot feestmaal geven en nodigde tal van gasten uit.
Op het uur van de maaltijd zond hij zijn dienaar om aan de genodigden te zeggen: Komt, alles is gereed.
Maar zij begonnen zich allen opeens te verontschuldi­gen. De eerste liet hem zeggen:
Ik heb een akker gekocht en moet die noodzakelijk gaan bekijken;
ik verzoek u mij wel te willen verontschuldi­gen.
Een tweede zei: Ik heb vijf span ossen gekocht en moet ze gaan proberen;
ik verzoek u mij te willen verontschuldigen.
Weer een ander: Ik ben zo pas getrouwd; daarom kan ik niet komen.
Bij zijn thuiskomst bracht die dienaar dat alles aan zijn meester over. Nu ontstak de heer des huizes in toorn
en beval aan zijn dienaar: Haast je naar de straten en stegen van de stad en breng de armen,
gebrekkigen, blinden en kreupelen hier binnen.
Toen de dienaar hem zei: Heer, wat gij bevolen hebt is gebeurd, en nog is er plaats,
droeg de heer zijn dienaar op: Ga naar de wegen en de binnenpa­den
en nodig de mensen dringend uit binnen te komen, want mijn huis moet vol worden.
Ik zeg u: Geen enkel van de mannen die het eerst genodigd waren,
zal van mijn feestmaal proeven.’

Laat God niet wachten

God de Vader nodigt ons uit voor een leven vol feestvreugde en blijdschap, en wij wijzen Zijn uitnodiging af omdat we denken dat we een beter plan hebben, dat onze manier van denken beter is dan die van God, dat onze manier van leven beter is dan wat Hij ons voorstelt, dat onze manier om een huwelijk op te bouwen beter is dan wat God bedacht heeft… maar… we zijn niet gelukkig! Zo eindigde de verloren zoon: hij at het voer van de varkens in plaats van te genieten van het geluk in het huis van zijn vader! Wat een groot mysterie! Het schepsel wijst zijn Schepper af. De zoon wijst de uitnodiging van zijn Vader af. Stel je een vader voor die al zijn liefde aan zijn zoon heeft geschonken en die, in de wens al zijn geluk met hem te delen, een groot feestmaal voor hem bereidt. Hij heeft alles geregeld, wacht vol verwachting op hem… maar zijn zoon komt niet. Hij heeft andere dingen te doen, andere prioriteiten. Wat een pijn zou die vader voelen bij de afwijzing van zijn zoon! De zoon denkt namelijk dat hij in zijn eentje geluk kan bereiken en zijn hart met vreugde kan vullen. Zo gaat het ook met ons. We raken verdwaald tussen de zorgen, het werk, de bezittingen en zelfs de menselijke genegenheden van deze wereld, terwijl we God – en daarmee ons ware geluk – laten wachten. In onze huwelijksroeping roept de Heer ons tot iets prachtigs: die goddelijke Liefde te ontvangen die de wereld ons niet kan geven, om die aan onze echtgenoot te schenken en zo deel te hebben aan een nieuw leven, aan het goddelijke leven. Laten we onze Vader niet langer laten wachten! Laten we vandaag Zijn Liefde ontvangen en die vandaag aan onze echtgenoot doorgeven. Het feestmaal staat al klaar!

Toegepast op het huwelijksleven:

Mónica en Carlos zijn bijeen met enkele begeleide stellen en delen hun getuigenis met hen.

Mónica: We kwamen bij Marital Love Project terecht toen ons huwelijk praktisch kapot was. We waren al meer dan tien jaar aan het overleven, zonder te weten hoe we daaruit konden komen.

Carlos: En het ergste was dat we dachten dat de ander het probleem was. Ik was ervan overtuigd dat we gelukkig zouden zijn als Mónica zou veranderen.

Mónica: En ik ook! We brachten de dag door met elkaar te veroordelen, eisen te stellen, elkaar dingen in te werpen… We begrepen elkaar niet en vergaven elkaar niet vanuit ons hart.

Carlos: En dat terwijl we elke zondag naar de mis gingen…

Mónica: Ja, maar we leefden volgens de maatstaven van de wereld. Ieder was alleen maar bezig met zichzelf, met zijn of haar rechten, met wat de ander hem of haar niet gaf. We wisten niet hoe we moesten liefhebben!

Carlos: Totdat we ontdekten dat we probeerden ons huwelijk zonder God te leiden. We rekenden niet op Zijn genade, zochten Zijn blik niet, en vroegen ons niet af hoe Jezus in onze plaats zou handelen om net zo te handelen als Hij.

Mónica: We wilden gelukkig zijn, maar we wezen de Liefde af die ons gelukkig kon maken. Wat een paradox!… Net als de genodigden in het evangelie, die een beter plan hadden dan het feestmaal van hun Vader!

Carlos: En toen we Zijn Liefde begonnen te omarmen en naar de ander gingen kijken zoals Christus naar hem kijkt, begon alles te veranderen.

Mónica: Ook vandaag hebben we nog steeds onze zwakheden, maar we willen niet langer voor onszelf leven. We willen leren lief te hebben zoals Hij, en dat verandert alles.

Carlos: En één ding kunnen we jullie verzekeren: er is geen geluk te vergelijken met datgene wat de Heer ons in ons huwelijk schenkt!

Moeder,

mogen we het feestmaal van de Liefde niet inruilen voor de kruimels die de wereld ons aanbiedt. Geprezen zij de Heer die niet moe wordt ons te roepen!

Ik zie Jezus in jou. Overweging voor echtparen: Matteüs 25,31-46.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Matteüs 25,31-46.

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: Wan­neer de Mensenzoon komt in zijn heerlijkheid en vergezeld van alle engelen, dan zal Hij plaats nemen op zijn troon van glorie.
Alle volken zullen voor Hem bijeenge­bracht worden en Hij zal ze in twee groepen scheiden, zoals de herder een scheiding maakt tussen schapen en bokken.
De schapen zal Hij plaatsen aan zijn rechterhand, maar de bokken aan zijn linker.
Dan zal de Koning tot die aan zijn rechter­hand zeggen: Komt, gezegenden van mijn Vader, en ont­vangt het Rijk dat voor u gereed is vanaf de grondvesting der wereld.
Want Ik had honger en gij hebt Mij te eten gegeven. Ik had dorst en gij hebt Mij te drinken gegeven. Ik was vreemdeling en gij hebt Mij opgenomen,
Ik was naakt en gij hebt Mij gekleed, Ik was ziek en gij hebt Mij bezocht, Ik was in de gevangenis en gij hebt Mij bezocht.
Dan zullen de rechtvaardigen Hem antwoor­den en zeggen: Heer, wanneer hebben wij U hongerig gezien en U te eten gegeven, of dorstig en U te drinken gegeven?
En wanneer zagen wij U als vreem­deling en hebben U opgenomen, of naakt en hebben U gekleed?
En wanneer zagen we U ziek of in de gevangenis en zijn U komen bezoeken?
De Koning zal hun ten antwoord geven: Voorwaar, Ik zeg u: al wat gij gedaan hebt voor een dezer geringsten van mijn broeders hebt gij voor Mij gedaan.
En tot die aan zijn linker­hand zal Hij dan zeggen: Gaat weg van Mij, vervloek­ten, in het eeuwig vuur dat bereid is voor de duivel en zijn trawanten.
Want Ik had honger en gij hebt Mij niet te eten gegeven. Ik had dorst en gij hebt Mij niet te drinken gegeven;
Ik was een vreemdeling en gij hebt Mij niet opgenomen, naakt en gij hebt Mij niet gekleed; Ik was ziek en in de gevange­nis en gij zijt Mij niet komen bezoeken.
Dan zullen ook zij antwoorden en zeggen: Heer, wanneer hebben wij U hongerig gezien of dorstig als vreemdeling of naakt of ziek of in de gevange­nis, en hebben wij niet voor U gezorgd?
Daarop zal Hij hun antwoorden: Voorwaar, Ik zeg u: al wat gij niet voor een van deze geringsten hebt gedaan, hebt gij ook voor Mij niet gedaan.
En dezen zullen heengaan naar de eeuwige straf, maar de rechtvaar­digen naar het eeuwige leven.’
Ik zie Jezus in jou. 

Jezus leert ons de sleutel om een koninkrijk te erven dat sinds de schepping van de wereld voor ons is voorbereid. Jezus zien in anderen. Het alternatief hiervoor is eeuwige straf. Het is dus een serieuze zaak. Het doet ons nadenken over onze houding ten opzichte van mensen in nood, ten opzichte van de kleinen. Wat doe ik? Zie ik Jezus in hen? In huwelijkse zin doet dit evangelie ons afvragen: wat doe ik als mijn echtgenoot in nood is? Als hij moe is, ontmoedigd, als hij zich eenzaam voelt, als hij mijn steun nodig heeft. Als ik daar niet voor zorg, laat ik Jezus in de steek. Als ik in plaats van geduldig voor mijn vrouw te zorgen, denk dat ze vervelend is en weer bezig is met haar onzin, laat ik Jezus in de steek. Het is Jezus, keer op keer, die wacht tot ik van hem houd.
Wat een prachtige roeping is het huwelijk! Dankzij ons sacrament kunnen we Jezus bijstaan, door de noden van onze echtgenoot, elke dag van ons leven.

Toegepast op het huwelijksleven:

Carmen: Victor, ik moet je zeggen dat ik je de laatste tijd erg veranderd zie.
Victor: Hopelijk ten goede!
Carmen: Natuurlijk ten goede! Je bent behulpzamer als je thuiskomt en je komt niet meer zo laat thuis van kantoor.
Victor: Ik heb hulp, weet je nog dat kleine gebedshuisje dat ik bij de ingang van de garage heb gemaakt? Elke keer als ik thuiskom, ook al ben ik heel moe, bid ik even en besef ik dat het Jezus is die ik ga ontmoeten, uitgeput van een hele middag met de meisjes. Moet ik hem dan niet bijstaan?
Carmen: De meisjes hebben het ook gemerkt en ik denk dat ik ook ga stoppen bij het oratorium.
Victor: Ik moet je zeggen dat het soms niet zo belangrijk was wat me op kantoor hield, maar ik vermeed om naar huis te gaan omdat ik meteen het gevoel had dat ik na mijn werk geen extra werk meer verdiende en dat maakte me nerveus en we weten allemaal hoe de dag dan eindigde. Nu is het anders, nu is het geen werk meer, maar een kans om te dienen, om Jezus te dienen, en dat heeft alles veranderd.
Carmen: Ik wil ook zo naar je kijken!

Moeder,

Laat me Jezus zien in mijn man, die mijn tederheid, liefde en steun nodig heeft… Geprezen zij de Heer!


Een offer van liefde. Commentaar voor huwelijken: Lucas 14, 1. 7-11

Geef een reactie

Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas

Toen Jezus op een sabbat het huis van een van de voornaamste Farizeeën binnenging 
om de maaltijd te gebruiken, hielden zij Hem voortdu­rend in het oog.
Daar Hij opmerkte, hoe de genodigden de voornaamste plaatsen aan tafel uitzochten, hield Hij hun de volgende gelijkenis voor:
Wanneer gij door iemand op een bruiloft wordt genodigd, ga dan niet aanliggen op de voornaamste plaats. 
Het zou kunnen zijn, dat er door hem iemand is uitgenodigd die voornamer is dan gij,
en dat degene die u en hem genodigd heeft u komt zeggen: Sta uw plaats aan hem af. 
Dan zoudt ge vol schaamte de minste plaats moeten innemen.
Maar ga, wanneer ge ergens genodigd wordt, op de minste plaats aanliggen. 
Als degene die u heeft uitgenodigd dan komt, zal hij u zeggen: Vriend, ga wat hoger op. 
Zo zal u een eer te beurt vallen in het oog van allen die met u aanliggen.
Want al wie zichzelf verheft zal vernederd, en wie zichzelf vernedert, zal verheven worden.’

Een offer van liefde.

Jezus, vandaag nodig je ons uit om de laatste plaats in te nemen, en in ons huwelijk is dat niet de plaats van degene die het minst waard is, maar van degene die zich aan de ander schenkt. Hoe belangrijk is het om hierop te letten! Het streven naar de eerste plaats betekent niet altijd dat we de leiding willen hebben of onze wil willen opleggen. Soms uit het zich in het verwachten dat de ander onze inspanningen erkent, in het gelijk willen hebben in een discussie, in het eisen van meer aandacht, meer begrip of meer dankbaarheid. En zonder dat we het willen, gaan we naar onszelf kijken, zien we alleen wat ons ontbreekt, groeit ons ‘ik’ en eindigen we met oordelen: ik doe meer…, ik lijd meer…, ik heb gelijk…. Vandaag stelt Jezus ons een revolutie van het hart voor: vrijwillig de laatste plaats kiezen. Want wanneer we de laatste plaats aanvaarden, beginnen we onszelf klein te maken, zodat U sterker in ons wordt en we met barmhartigheid naar de echtgenoot kunnen kijken en hem kunnen vragen: „Echtgenoot, hoe kan ik je helpen? Wat heb je van mij nodig? Hoe kan ik je vandaag gelukkig maken?” Door niet langer naar erkenning te zoeken, kunnen we een diepere gemeenschap ontdekken, ook al is die niet onmiddellijk en krijgen we niet het antwoord waarop we hopen. Dank U, Heer, want door ons sacrament zijn we geroepen om te leven als een voortdurend offer: de een voor de ander, en beiden voor God. Mijn echtgenoot wordt de concrete plek waar God mij roept om mijn leven over te geven. Moge elk luisteren, elke vergeving en elke verborgen dienst, verenigd met U, een offer aan de Vader worden via Maria. Zo wordt ons huwelijk, wanneer we onszelf niet langer centraal stellen, een altaar en een weg naar heiligheid.

Toegepast op het huwelijksleven:

Isabel: Nacho, na de ruzie van gisteren bleef ik wachten tot jij zou komen. Ik zei tegen mezelf: Deze keer is het aan hem om mij om vergeving te vragen. Maar ik miste je… Ik wilde dat we weer dichter bij elkaar zouden komen, en toch zette ik zelf ook geen stap. Ik bleef maar piekeren over wat me pijn had gedaan…
Nacho: Nou, ik zat er net zo bij, Isabel. Ik liep mijn redenen nog eens na, alsof we daarmee iets zouden oplossen… En ik stond niet stil bij hoe jij je had gevoeld. Vergeef me. Ik liet het aan jou over om de eerste stap te zetten, terwijl ik dat ook had kunnen doen.
Isabel: Vergeef mij ook. Toen ik vandaag naar Jezus luisterde, dacht ik: dit overkomt ons. Ik heb me gerealiseerd dat het kiezen van de laatste plaats begint met naar jou toe te gaan, ook al kost het me nog moeite, zonder te wachten tot jij als eerste komt.
Nacho: Ja, Isabel… Uiteindelijk heeft het weinig zin dat ik gelijk heb als we zo tegen elkaar staan. Ik wil ook dichter bij jou komen. Zullen we de Heer vragen ons te helpen? Ik wil niet blijven wachten tot jij de eerste stap zet. Kom, laten we samen bidden.

Moeder,

Neem onze overgave in je handen en breng die voor aan de Vader, verenigd met het offer van je Zoon. Gezegend en geprezen zijt Gij voor altijd, Heer.

Efficiëntie of liefde. Overweging voor echtparen: Lucas 14,1-6.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Lucas 14,1–6.

Toen Jezus op een sabbat het huis van een van de voornaamste Farizeeën binnenging
om de maaltijd te gebruiken, hielden zij Hem voortdu­rend in het oog.
Op een gegeven ogenblik werd Hij een man gewaar, die aan waterzucht leed.
Daarop richtte Jezus zich tot de wetgeleerden en Farizeeën met de vraag: ‘Mag men op sabbat iemand genezen of niet?’
Maar zij zeiden niets. Daarop legde Hij zijn hand op hem, genas hem en liet hem heengaan.
Vervolgens keerde Hij zich tot hem met de woorden: ‘Wie van u zal niet terstond als zijn zoon of zijn os in een put valt, hen eruit trekken, ook al is het sabbat?’
Ze waren niet in staat er iets tegen in te brengen.
Efficiëntie of liefde.

Vaak doen we dingen uit gewoonte of omdat het nu eenmaal moet, en niet uit liefde. Vandaag zien we hoe de Heer liefde, zorgzaamheid en naastenliefde boven de handeling zelf stelt. We kunnen veel dingen doen, maar als ze leeg zijn, zonder liefde, dan zijn ze niets waard. Zoals de heilige Paulus zegt: “Als ik geen liefde heb, ben ik niets.” Met onze echtgenoot maakt een daad die met liefde wordt verricht Christus zelf aanwezig, en Hijzelf zorgt ervoor dat onze liefde groeit.
Vraag jezelf dan af: streef ik in mijn dagelijks leven naar efficiëntie en wil ik steeds meer dingen doen, of doe ik de dingen met liefde en uit liefde?

Toegepast op het huwelijksleven:

Myriam: Schat, we moeten boodschappen doen, en daarna de dokter bellen en de kinderen ophalen voor de naschoolse activiteiten…
Luis: Ja, maar ik heb daar geen tijd voor, Myriam.
Myriam: Het is altijd hetzelfde: ik doe duizend dingen en ik moet ze allemaal doen om het huishouden draaiende te houden…
(Myriam na het gebed)
Myriam: Luis, sorry, tijdens het gebed heeft de Heer me laten zien dat ik meer waarde hecht aan het doen van veel dingen dan aan de liefde die ik erin stop, en dat is niet wat ervoor zorgt dat het huishouden draait; alleen liefde kan ervoor zorgen dat het gezin (niet het huishouden) ‘draait’.
Luis: Maak je geen zorgen, schat, met alles wat we moeten doen is het normaal dat je alleen maar bezig bent met wat je allemaal wilt doen.
Myriam: Bedankt voor je begrip, schat, het is geweldig dat jij me afremt.
Luis: Het is namelijk zo, zoals we in de afgelopen catechese-sessies van het ‘Proyecto Amor Conyugal’ hebben gezien, dat we elkaar heel goed aanvullen, toch?
Myriam: Ja, wat fijn dat je dat nog weet! Je bent geweldig!

Moeder,

Mogen wij, net als U, alles doen vanuit de Liefde, met Liefde en uit Liefde. Gezegend zijt Gij, Heer!


Standvastig in Zijn wil. Overweging voor echtparen: Lucas 13,31-35.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Lucas 13,31-35.

In die tijd kwamen enige Farizeeën Jezus zeggen: ‘Vlucht, ga hier vandaan, want Herodes wil U vermoorden.’
Hij sprak tot hen: ‘Gaat aan die vos zeggen: Zie, Ik drijf duivels uit en Ik bewerk genezingen
vandaag en morgen; en op de derde dag komt voor Mij de voltooiing.
Maar vandaag, morgen en overmorgen moet Ik voort­trekken, want het past niet,
dat een profeet buiten Jeruza­lem omkomt.
Jeruzalem, Jeruzalem, dat de profeten doodt en stenigt die tot u zijn gezonden!
Hoe dikwijls heb Ik uw kinderen willen verzamelen, zoals een kloek
haar kuikens verzamelt onder haar vleugels, maar gij hebt niet gewild.
Zie, uw huis zal onbewoond achtergelaten worden. Ik zeg u: Gij zult Mij niet meer zien,
totdat de tijd komt waarop gij zult zeggen: Gezegend de Komende in de naam des He­ren.’
Standvastig in Zijn wil.

De Farizeeën waarschuwen Jezus dat Herodes Hem wil doden. Het lijkt misschien alsof ze het beste met Jezus voorhebben, maar wat ze in werkelijkheid willen, is misbruik maken van de vervolging van Jezus door Herodes om Hem ertoe te brengen Zijn prediking te staken en zo Zijn verlossingsmissie niet te volbrengen.
Ook wij kunnen deze waarschuwing soms uit onze omgeving horen wanneer ons huwelijk lijkt te mislukken: “Het is beter dat jullie uit elkaar gaan, het is het niet waard, je verdient dit niet, je hebt recht op geluk…” Pas op! Laten we ons niet meeslepen. Verpakt in “liefde” en “medeleven” komt de verleiding om onze missie op te geven, om af te zien van Gods plan voor ons en ons gezin.
Maar Christus blijft standvastig in de wil van de Vader en geeft ons de kracht om ook standvastig te blijven in Zijn wil. Laten we onze toevlucht zoeken tot de sacramentele genade; ons sacrament is een bron van genade! Jezus wil ons beschermen zoals een kip haar kuikens onder haar vleugels beschermt.

Terug naar het huwelijksleven:

Clara: Ik maak me grote zorgen om onze dochter. Haar huwelijk gaat steeds slechter en ik zie haar lijden. Misschien is het het beste dat ze uit elkaar gaan.
Pedro: Ze verdient dit niet, ze heeft recht op geluk, maar wat als we haar hiermee aanmoedigen om haar roeping op te geven?
Clara: Dat is waar, maar we kunnen haar ook niet vragen om het vol te houden zonder haar te helpen.
Pedro: Laten we haar bijstaan, haar helpen de Heer te zoeken in deze situatie en, bovenal, voor hen bidden. Laten we niet vergeten dat het sacrament van het huwelijk een bron van genade is en dat Christus hen de kracht kan geven die ze nu missen.
Clara: Ja, laten we de Heer vragen hen onder Zijn vleugels te beschermen en ons te leren hen met liefde bij te staan, zonder de hoop op Zijn genade te verliezen om altijd Zijn wil te volbrengen. Door het kruis te omhelzen, is het Christus die het voor ons draagt, en daarom wordt het licht.
Pedro: Heilig Hart van Jezus, op U vertrouwen wij

Moeder,

Mogen wij de wil van God onder alle omstandigheden liefdevol aanvaarden, zoals U dat deed, met volledig vertrouwen. Gezegend zijt Gij, Moeder!