Jezus roept de twaalf bij zich en zendt hen uit om het Rijk van God te verkondigen. Ook wij worden geroepen en uitgezonden. Als echtparen hebben we een prachtige manier om het evangelie te verkondigen: door de schoonheid van onze roeping te tonen en de liefde van God zichtbaar te maken.
Wanneer een echtpaar door het sacrament met de Heer verbonden blijft, verandert hun menselijke liefde geleidelijk in een goddelijke liefde, waardoor ze een spiegel worden waarin de wereld kan kijken en ontdekken hoe God liefheeft. Die zichtbare liefde is de enige beurs die we nodig hebben. Onze ware kracht ligt niet in wat we in onze handen dragen, maar in onze eenheid. Wat is het toch mooi om samen het evangelie te verkondigen door onze liefde te tonen en getuigen te zijn van het werk dat God in ons huwelijk verricht!
Wat is er in het huwelijk dat in staat is om de liefde van God op aarde te vertegenwoordigen? Wat een groot mysterie! Wat een grootsheid! Vandaag, tijdens dit korte gebedsmoment, vraag ik me af: kan iemand Christus ontmoeten door naar ons huwelijk te kijken? Heer, maak van ons een levend teken van Uw liefde.

Terug naar het huwelijksleven:

Cristina: Waren Ana en Luis het die aan de tafel naast ons zaten?
Oscar: Ja. We hadden ze al heel lang niet meer gezien.
Cristina: Maar ze lijken wel andere mensen… Ze stonden op het punt uit elkaar te gaan, ze zeiden dat hun relatie niet meer te redden was…
Oscar: Nou, wat een verandering! Ik had geen euro op hen ingezet. Het heeft me verrast, want ze zei ook tegen me: ‘Nu danken we God zelfs voor die tijd.’
Cristina: „Voor die tijd”?
Oscar: Ja. Ze vertelde me dat ze juist toen ontdekten dat ze het alleen niet konden en dat ze God in hun huwelijk begonnen toe te laten.
Cristina: Nou… ik weet niet precies wat God met hen heeft gedaan, maar je merkt dat Hij iets heeft gedaan… en iets heel moois!
Oscar: Wat dacht je ervan als we ze bellen en een andere dag met ze afspreken, zodat ze ons het verhaal kunnen vertellen?
Cristina: Ja. Bij mij is er ook iets losgekomen… Misschien moeten wij ook wat meer ruimte aan de Heer geven.

Moeder,

Wat fijn dat u ook deel uitmaakt van ons huwelijk. Gezegend bent u!

Jezus onthult waar de ware grootheid van Maria ligt en waar de gemeenschap tussen hen vandaan komt: Maria is degene die naar het woord van God heeft geluisterd en ernaar heeft geleefd. De vrucht daarvan is de gemeenschap en de innige band met Hem. Jezus nodigt ons allemaal uit om een innige band met Hem te hebben door Zijn woord na te leven. Welke liefde hebben we voor God als we wel naar Zijn woord luisteren, maar het niet in ons leven willen belichamen? Laten we ons hart onderzoeken en ons afvragen of ik handel volgens de wil van God of dat ik reageer vanuit mijn gekwetste hart. Laten we goed opletten: we kunnen samen bidden als echtpaar, meewerken aan retraites, naar de eucharistieviering gaan, maar toch niet toestaan dat het ‘Woord’ in mij vlees wordt, zoals het in Maria vlees werd. Van God houden is Zijn wil doen, ook al komt die niet overeen met de mijne.

Terug naar het huwelijksleven:

Laura zit in een huwelijkscrisis die een proces, geduld en vergeving vereist. Ze heeft haar begeleider gebeld en hem gezegd dat ze niet meer verder wil.
Laura: Ik ben het beu. Beu om te vergeven, om toe te geven, om altijd maar lief te hebben… Ik wil niet meer verder.
Eduardo: En wat wil je dan doen?
Laura: Aan mezelf denken. Dat hij verandert. Ik heb al genoeg gedaan, nu is het mijn beurt om gelukkig te zijn.
Eduardo: Dat is niet de weg, Laura. Die kant op gaat het niet als je Christus wilt volgen.
Laura: Christus wel, maar mijn man niet.
Eduardo: God liefhebben is Zijn wil doen. „Wie Mij liefheeft, zal Mijn woord bewaren.“ Herinner je je deze woorden uit het evangelie nog? Laat je niet misleiden door de duivel. Dat is je verzetten en tegen God zeggen: Ik wil Uw wil niet doen, ik geloof niet dat Uw weg mij naar geluk leidt en ik ga het op mijn manier doen, niet op de Uwe. Begrijp je dat?
Laura zwijgt.
Eduardo: Het is tijd om Gods wil te doen, ook al is die tegengesteld aan de jouwe. Wetende dat onze door de zonde verdraaide wil ons naar de dood leidt en die van Hem ons naar het leven leidt.
Laura: Maar ik kan het niet meer aan.
Eduardo: Ik heb je al gezegd dat we je, als het nodig is, in onze armen zullen dragen, op een brancard, hoe dan ook, en dat zullen we ook doen. Laat je je door ons helpen?
Laura glimlacht.
Laura: Hoe kan ik tegen God ‘nee’ zeggen?

Moeder,

Schenk ons jouw gehoorzaamheid aan het Woord van God en jouw nederigheid, en wij zullen samen met jou gezegend zijn. Geprezen zij de Heer!

In ons huwelijk vervallen we vaak in de houding van de farizeeër: we stellen ons op als rechters over onze partner en zelfs over de manier waarop Jezus in diens leven optreedt. We laten ons meeslepen door geestelijke hoogmoed en beginnen het geloofsleven te meten in termen van ‘verdiensten’ of morele boekhouding, in de overtuiging dat we het meer waard zijn dat de Heer tot ons komt omdat we onszelf heiliger achten, meer offers brengen of meer meewerken in de parochie. Deze houding van zelfgenoegzaamheid drijft ons echter juist van Hem weg, want waar oordeel heerst, is geen plaats voor barmhartigheid.
Jezus doorbreekt die logica van verdienste volledig: Hij zoekt niet degenen die zichzelf ‘rechtvaardig’ achten, maar de berouwvolle en nederige harten die erkennen dat ze genezing nodig hebben. Daarom riep Hij Matteüs niet vanwege wat hij op dat moment was – een belastinginner die als openbare zondaar werd beschouwd –, maar vanwege wat hij door Zijn genade zou kunnen worden. Als we, in plaats van de ander te veroordelen vanwege zijn fouten, diezelfde blik van hoop aannemen, veranderen we het samenleven in een ruimte van verlossing.
Telkens wanneer we in de verleiding komen onszelf te beschouwen als ‘de goeden’ in de relatie, laten we dan bedenken hoe ver we nog verwijderd zijn van de ware barmhartigheid van God en dat het een onverdiend geschenk is om aan Zijn tafel te mogen zitten, dat we alleen door Zijn genade ontvangen. In het huwelijk zijn geen twee volmaakte mensen nodig, maar twee vergeven zondaars die elkaar helpen om heiligheid te bereiken. Laten we ons van harte verheugen en het vieren telkens wanneer onze partner een kleine stap, een gebaar of een liefkozing van Jezus ontvangt, en daarin de onverdiende liefde van God herkennen.

Terug naar het huwelijksleven:

Laura: Juan, ben je boos op me?
Juan: Nee… Nou ja, een beetje, maar op mezelf. Ik ben de laatste tijd namelijk innerlijk in de war en denk er veel over na dat ik degene ben die alles op me neem: de parochie, samen bidden, letten op het geloof van de kinderen… terwijl het voor jou allemaal heel gemakkelijk is.
Laura: Ja… Ik weet dat je er heel erg bij betrokken bent.
Juan: En soms denk ik dat, ik weet niet… dat ik beter ben dan jij omdat ik al die dingen doe.
Laura: Denk je dat echt?
Juan: Ik schaam me een beetje om het toe te geven, maar ja. Ik denk dat ik ben gaan geloven dat ik de ‘goede’ van ons tweeën ben en dat ik jou veroordeel.
Laura: Juan, ik heb je nodig als mijn echtgenoot en ik wil dat je naast me staat, niet voor me.
Juan: Ja… Je hebt gelijk.
Laura: Ik weet dat ik op dit moment niet zo ben als jij, maar ik weet ook dat Jezus aan mij werkt en me begeleidt.
Juan: Dat vind ik zo moeilijk. In plaats van te vertrouwen op wat Jezus in jou wil doen, let ik op wat je nog mist.
Laura: En ik moet ook toegeven dat ik me afsluit als ik het gevoel heb dat je over me oordeelt.
Juan: Vergeef me. Ik wil leren me te verheugen over elke kleine stap die je zet, ook al is die anders dan ik had verwacht.
Laura: En ik wil me meer door jou laten helpen.
Juan: Uiteindelijk heeft geen van ons beiden het verdiend om dichter bij Jezus te zijn.
Laura: Nee. Hij is het die ons uit barmhartigheid heeft uitgenodigd.
Juan: En wat heeft Hij toch veel geduld met ons…
Laura: Gelukkig maar.

Moeder,

Moge ik altijd beseffen dat ik genezing nodig heb voor mijn gekwetste hart. Geprezen zij God!

Christus nadert ons huwelijk vandaag met een immense tederheid, zonder verwijten en zonder haast. Hij komt als de trouwe Bruidegom, met in Zijn handen een klein zaadje dat Hij ons schenkt samen met Zijn Woord, Zijn liefde en Zijn verlangen om dieper in ons huwelijk te wonen. Dat zaadje valt ook in de verborgen kamers van ons hart. Soms blijft het aan de rand van de weg liggen, wanneer het leven te snel gaat en de ziel God niet binnenlaat. Andere keren valt het op rotsachtige grond, wanneer we Zijn Woord met vreugde ontvangen, maar ons de wortels ontbreken om de liefde in tijden van beproeving vast te houden. En weer andere keren valt het tussen de doornen, wanneer zorgen, vermoeidheid, angsten of wonden te veel ruimte innemen.
Maar Christus wendt Zich niet af van die arme gronden. Hij blijft trouw, Hij dringt geen enkele deur open. Hij wacht op een spleetje van vertrouwen, een nederig woord, een blik die durft te zeggen: ‘Heer, kom ook hier binnen’.
Volharden in verbondenheid met de Heer en zorg dragen voor het gebed bemest ons hart en versterkt onze wortels in Hem. Dan dringt Zijn Woord beetje bij beetje door tot in het diepste, verlicht het donker, verzacht het verharde en brengt vrede waar voorheen rumoer heerste.
En die woning, wanneer ze zich nederig voor Christus opent, wordt tot goede grond. Niet omdat het een perfect of ongeschonden huwelijk is, maar omdat het zich juist in die kwetsuren door God laat verzorgen. Daar, in de vergeving, in het geduld en in de trouw te midden van beproevingen, schiet het zaad wortel. En wij, echtgenoten, ontdekken dat we niet langer alleen liefhebben, maar dat Christus in ons liefheeft en van ons huis Zijn Woning van Liefde maakt.

Terug naar het huwelijksleven:

Help ons zorg te dragen voor het zaadje dat Uw Zoon in ons huwelijk zaait en maak van ons goede grond. Gezegend en geprezen zij de Heer.

Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas

In dit evangelie zien we hoe Jezus zich liet vergezellen door zijn discipelen, en ook door vrouwen die Hem met hun bezittingen dienden.
En dan vragen we ons af: heeft Christus, Heer van het universum, Koning der koningen, Heer der heren, ons misschien nodig om Zijn Werk te volbrengen?
Ja, Hij heeft ons ‘ja’ nodig om in ons te kunnen werken, en vervolgens Zijn Werk via ons voort te zetten.
Christus blijft aanwezig in de sacramenten en vooral in ons huwelijk (ons sacrament) om Zichzelf te kunnen schenken, maar Hij heeft ons ‘ja’ nodig om ons en ons huwelijk te kunnen veranderen. En via ons huwelijk werkt Hij ook in anderen: in onze kinderen, onze familie, onze vrienden, onze omgeving…
Lieve echtgenoten, Christus heeft ons nodig voor de redding van ons huwelijk en van de hele wereld! Zoals de heilige Augustinus over de Schepper zei: ‘God die je zonder jou geschapen heeft, zal je niet zonder jou redden’

Terug naar het huwelijksleven:

José: Weet je, Bea?
Bea: Zeg het maar, José.
José: Ik kijk terug en kan alleen maar dankbaar zijn voor deze jaren waarin we ons sacrament steeds dieper hebben verkend en de Heer en Zijn hart steeds beter hebben leren kennen. En nu we ons verdiepen in de catechese van de tweede cyclus, beginnen we verliefd te worden op het Hart van Christus, dat zich onophoudelijk weggeeft. Wat een vruchten zien we toch!
Bea: Ja, wat een vruchten zie ik in jouw hart en in ons huwelijk.
Jozef: Ja, maar niet alleen bij ons, hoeveel vruchten zien we ook bij onze kinderen.
Jozef: Het is prachtig om Zijn Werk te zien, en al die zichtbare vruchten te zien, plus de vruchten die we niet zien, de onzichtbare, die er zeker heel veel zijn.
José: Dank je wel, Bea, voor je doorzettingsvermogen.
Bea: Dank jou, José, voor je volgzaamheid.
José en Bea danken samen de Heer voor alles wat Hij in hun harten, in hun huwelijk en in hun gezin doet… Omdat ze ‘ja’ tegen Hem hebben gezegd.

Moeder,

Dank u voor uw voorspraak. Help ons ‘ja’ te zeggen tegen uw Zoon, ‘ja’ tegen de Liefde, zodat ons hart beetje bij beetje door Hem wordt veranderd. Geprezen zij de Heer.