In die tijd verzamelde zich een grote menigte en uit de steden de mensen naar Jezus toestroomden, sprak Hij in een gelijkenis:
‘De zaaier ging uit om zijn zaad te zaaien. En bij het zaaien viel een gedeelte op de weg en het werd vertrapt en de vogels uit de lucht aten het op.
Een ander gedeelte viel op de rotsgrond; het schoot wel op maar droogde uit, omdat het geen vocht had.
Weer een ander gedeelte viel tussen de distels, maar tegelijkertijd schoten de distels op en verstikten het.
Nog een ander gedeelte viel op goede grond; het schoot op en bracht honderdvoudige vrucht voort.’ En met luider stem voegde Hij er aan toe: ‘Wie oren heeft om te horen, hij luistere.’
Zijn leerlingen vroegen Hem, wat die gelijkenis wel betekende.
Hij antwoordde: ‘Aan u is het gegeven de geheimen van het Rijk Gods te kennen, maar de overigen ontvangen ze in gelijkenissen, opdat zij ziende niet zien, en horende niet begrijpen.
Welnu, de betekenis van de gelijkenis is deze: Het zaad is het woord van God.
Die op de weg, zijn zij die geluisterd hebben. Maar dan komt de duivel en rooft het woord uit hun hart weg, opdat ze niet door te geloven gered worden.
Die op de rots, zijn zij die het woord met blijdschap ontvangen wanneer zij het horen, maar zij hebben geen wortel, zij geloven voor een ogenblik, maar ten tijde van de beproeving vallen zij af.
Wat onder de distels viel, zijn zij die wel geluisterd hebben, maar gaandeweg door de zorgen, de rijkdom en de genoegens van het leven verstrikt raken en niet tot rijpheid komen.
Het zaad in de goede aarde zijn zij, die het woord dat Zij hoorden in een goed en edel hart bewaren en vrucht voortbrengen door hun standvastigheid.
Christus nadert ons huwelijk vandaag met een immense tederheid, zonder verwijten en zonder haast. Hij komt als de trouwe Bruidegom, met in Zijn handen een klein zaadje dat Hij ons schenkt samen met Zijn Woord, Zijn liefde en Zijn verlangen om dieper in ons huwelijk te wonen. Dat zaadje valt ook in de verborgen kamers van ons hart. Soms blijft het aan de rand van de weg liggen, wanneer het leven te snel gaat en de ziel God niet binnenlaat. Andere keren valt het op rotsachtige grond, wanneer we Zijn Woord met vreugde ontvangen, maar ons de wortels ontbreken om de liefde in tijden van beproeving vast te houden. En weer andere keren valt het tussen de doornen, wanneer zorgen, vermoeidheid, angsten of wonden te veel ruimte innemen.
Maar Christus wendt Zich niet af van die arme gronden. Hij blijft trouw, Hij dringt geen enkele deur open. Hij wacht op een spleetje van vertrouwen, een nederig woord, een blik die durft te zeggen: ‘Heer, kom ook hier binnen’.
Volharden in verbondenheid met de Heer en zorg dragen voor het gebed bemest ons hart en versterkt onze wortels in Hem. Dan dringt Zijn Woord beetje bij beetje door tot in het diepste, verlicht het donker, verzacht het verharde en brengt vrede waar voorheen rumoer heerste.
En die woning, wanneer ze zich nederig voor Christus opent, wordt tot goede grond. Niet omdat het een perfect of ongeschonden huwelijk is, maar omdat het zich juist in die kwetsuren door God laat verzorgen. Daar, in de vergeving, in het geduld en in de trouw te midden van beproevingen, schiet het zaad wortel. En wij, echtgenoten, ontdekken dat we niet langer alleen liefhebben, maar dat Christus in ons liefheeft en van ons huis Zijn Woning van Liefde maakt.
Terug naar het huwelijksleven:
Bea: Carlos, wat als niet Hij het is die stil is, maar wij het zijn die te veel lawaai maken? Tussen de haast, de zorgen en de vermoeidheid door…
Carlos: Ja… misschien heb je gelijk. Soms ren ik de hele dag heen en weer en sta ik niet eens even stil. En als ik dan stilsta, blijf ik van binnen maar doorrennen.
Bea: Schat, dat overkomt ons allebei. Ons hart zit zo vol dat we bijna geen ruimte meer voor Hem over hebben.
Carlos: Dan moeten we misschien even stilstaan en de deur voor Hem openen.
Bea: Ja. Het hoeft niet allemaal al opgelost te zijn. We kunnen Hem binnenlaten zoals we zijn, met alles wat ons bezighoudt en wat ons moeite kost.
Carlos: Ik vind het een fijne gedachte dat Christus daar nog steeds is, geduldig wachtend, ook al vergeten we soms zelfs om de deur voor Hem open te doen.
Bea: Laten we die deur vandaag dan een beetje openzetten. Zullen we vanavond samen bidden en elkaar helpen om vol te houden in het gebed? Daarna kunnen we even een momentje van stilte nemen.
Carlos: Allebei?
Bea: We zullen het proberen… vijf minuten zou al een wonder zijn.
Carlos: Afgesproken.
Bea: En zonder aan de takenlijst te denken.
Carlos: Daar is inderdaad geloof voor nodig.
Help ons zorg te dragen voor het zaadje dat Uw Zoon in ons huwelijk zaait en maak van ons goede grond. Gezegend en geprezen zij de Heer.
