Vangen of beminnen? Commentaar voor echtparen: Marcus 12, 13-17

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus 12, 13-17

In die tijd stuurden de hogepriesters, de schriftgeleerden en de oudsten enkele Farizeeën en Herodianen op Hem af om Hem vast te zetten.
Deze kwamen bij Hem met de vraag: ‘Meester, wij weten dat Gij oprecht zijt en U aan niemand stoort, 
want Gij ziet de mensen niet naar de ogen, maar leert de weg van God in oprechtheid. 
Is het geoorloofd belasting te betalen aan de keizer of niet? Zullen we betalen of niet betalen.’
Maar Jezus die hun huichelarij doorzag, antwoordde: ‘Waarom probeert ge Mij te vangen? Geeft Mij een denarie, dan zal Ik eens zien.’
Zij deden het. Jezus vroeg hun nu: ‘Van wie is deze beelde­naar en het opschrift? Ze antwoordden: ‘Van de keizer.’
Daarop sprak Jezus tot hen: ‘Geeft dan aan de keizer wat de keizer toekomt en aan God wat God toekomt.’ En ze stonden verwonderd over Hem.

Woord van de Heer.

Vangen of beminnen?

In die tijd stuurden enkele farizeeën en herodianen mensen naar Jezus om hem met een vraag “in de val te lokken”. Wat een krachtig woord vind ik “in de val lokken”, maar… ik kan het niet laten om te bedenken hoe vaak wij, echtgenoten, hetzelfde doen. We stellen vragen, ja, maar met welke bedoeling? De waarheid is dat we vaak vragen stellen om de ander in de val te lokken. Om de ander in verlegenheid te brengen. Om te laten zien dat hij gefaald heeft, of dat ik beter ben, of dat ik gelijk heb, of dat hij het nooit goed zal doen. “Heb je de wasmachine aangezet?”, “Heb je de kinderen hun vieruurtje gegeven?”, “Heb je het overhemd bij de stomerij opgehaald?”, “Je hebt de winkel niet gebeld, toch?”. Het lijken onschuldige vragen, maar vaak zijn ze dat niet, en achter die vraag schuilt een oordeel, een verborgen bedoeling: de ander laten zien dat hij gefaald heeft. En bedenk eens hoe ernstig dit is, want we zien elkaar niet langer als een geschenk en er komen wantrouwen en beschuldigingen in de plaats. De ander merkt het, want het hart herkent wanneer er een oordeel achter zit en reageert daarop met bitterheid. Jij verdedigt jezelf: “Maar het was toch maar een vraag!”. En in een oogwenk klinken er twee kreten, nog een wond, nog een stilte… en de gemeenschap wordt opnieuw verbroken. Waar? In de intentie. De Heer nodigt ons altijd uit om naar het hart te kijken, dieper, nog dieper. Kijk niet alleen naar wat je zegt, maar ook naar de intentie waarmee je het zegt. Vandaag vraagt de Heer ons om ons huwelijk los te maken van de logica van Caesar, van de logica van berekening, van nut en loon, van debet en credit, en het weer op het altaar te plaatsen, om het zijn waardigheid terug te geven door het aan God over te dragen, om Hem te verheerlijken met een kostbaar offer van liefde en gemeenschap. Moed, echtgenoten! Laten we leven om lief te hebben, niet om te jagen!

Terug naar het huwelijksleven

Joaquín: Marta, ben je naar de supermarkt geweest om boodschappen te doen?
Marta: O jee, nee, dat ben ik vergeten.
Joaquín: Ach, het geeft niet, even kijken hoe laat het is… oef, 9.45 uur… ik denk dat we, als we rennen, de supermarkt beneden nog kunnen halen, die sluit om 10 uur.
Marta: O jee, sorry! En dat terwijl je zo graag die salami-tartaar wilde maken.
Joaquín: Kom op zeg, het geeft niet! Ik denk trouwens dat we het wel halen, en zo niet, dan maak ik het morgen wel of wanneer dan ook.
Marta: En je was er zo op uit… O, wat ben je toch lief, ik moet wel van je houden!
Joaquín: Precies, houd heel veel van me! En mijn kusje?
Marta: Muah!!!!!

Moeder,

Leer ons opdat onze woorden de gemeenschap niet verbreken, maar juist bewaren, leer ons onze kleinheid te zien en elkaar met vriendelijkheid te behandelen. Geprezen zij de Heer!


De ontvangen gaven. Overweging voor echtparen: Marcus 12,1-12.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Marcus

In die tijd begon Jezus tot de hogepriesters, schriftgeleerden en oudsten te spreken in gelijkenissen:
‘Er was eens een man die een wijngaard aanlegde, er een omheining omheen zette, een wijnpers in uithakte
en er een wachttoren in bouwde; daarna verpachtte hij hem aan wijnbouwers en vertrok naar den vreemde.
Op de vastgestelde tijd zond hij een dienaar naar de wijnbouwers
om zijn aandeel in de op­brengst van de wijngaard van hen in ontvangst te nemen.
Maar zij grepen hem vast, mishandelden hem en stuurden hem met lege handen terug.
Daarop zond hij een andere dienaar naar hen toe. Maar ze sloegen hem op zijn hoofd en beledigden hem.
Weer stuurde hij er een, maar hem doodden zij; en zo nog verschei­dene anderen die ze mishandelden of doodden.
Hij had nu niemand meer dan zijn geliefde zoon. Die stuurde hij als laatste naar hen toe,
in de veronderstelling: Mijn zoon zullen ze wel ontzien.
Maar die wijnbouwers zeiden onder elkaar: Dit is de erfgenaam;
vooruit laten we hem vermoorden, dan zal de erfenis voor ons zijn.
Ze grepen hem vast, doodden hem en wierpen hem buiten de wijngaard.
Wat zal nu de eigenaar van de wijngaard doen? Hij zal komen,
de wijnbouwers ter dood brengen en de wijngaard aan anderen geven.
Hebt ge deze schrift­plaats niet gelezen: De steen die de bouwlieden hebben afgekeurd,
is juist de hoeksteen geworden.
Op last van de Heer is dat gebeurd en het is wonderbaar in onze ogen.
Zij zonnen nu op een middel om zich van Hem meester te maken,
maar ze waren bang voor het volk, want ze begre­pen dat de gelijkenis die Hij vertelde,
op hen sloeg. Zo lieten ze Hem met rust en verwijderden zich.
Woord van de Heer.
De ontvangen gaven.

In dit evangelie staat de wijngaard symbool voor de ontvangen gaven, die vruchten afwerpen als we ze koesteren: ikzelf, mijn talenten, mijn tijd, mijn partner, mijn kinderen … , het zijn allemaal gaven die we moeten weggeven. De heilige Johannes Paulus II zegt dat de mens zichzelf alleen vindt door de oprechte gave van zichzelf, maar wanneer we ons deze gaven toe-eigenen en ze niet willen weggeven, worden ze gehechtheden met ernstige gevolgen voor ons leven en ons huwelijk. We worden slaven van datgene wat goed zou moeten zijn, en gaan zelfs zo ver dat we Jezus in mijn echtgenoot afwijzen wanneer ik denk dat Hij mij vraagt datgene weg te geven wat ik als ‘mijn schat’ beschouw, waardoor de gemeenschap, de ware vrucht die we in ons huwelijk moeten zoeken, wordt belemmerd.

Terug naar het huwelijksleven:

Helena: Toen ik gisteren het evangelie mediteerde, besefte ik dat jij voor mij een geschenk bent dat God mij heeft toevertrouwd, geen bezit. Ik moest denken aan alle keren dat ik jou voor mezelf wil opeisen. Door van je te eisen dat je aan mijn verwachtingen voldoet over hoe je je moet gedragen, door je in wezen te controleren uit angst, en door je tot een object voor mijn veiligheid te maken, waarbij ik Jezus in jou afwijs.
Carlos: Wat heftig… nou, nu we het erover hebben, denk ik dat ik hetzelfde doe, maar dan omgekeerd: ik neem mijn tijd, mijn werk en mijn momenten van stilte toe, alsof ze van mij zijn, in plaats van ze aan jou te geven. Als ik thuiskom, deel ik ze niet met jou omdat ik egoïstisch ben; mijn sport is heilig en op het werk doe ik mijn uiterste best, maar alleen om het imago van succesvolle man in stand te houden waarin ik me wentel. Ik wijs ook Jezus af, die me aanmoedigt om die gehechtheden los te laten en mezelf over te geven.
Helena: Wat vind je ervan als we dit meenemen in ons gebed, zodat de Heilige Geest ons verlicht over al die dingen die we moeten overgeven om vrij te worden en te kunnen groeien in onze eenheid.
Carlos: Eerlijk gezegd voel ik me net als Gollum die aan zijn ring denkt: “mijn schatje”. Maar ja, ik wil vrij zijn en een stap verder gaan in onze gemeenschap door alles wat ik als van mij beschouw, over te geven.

Moeder,

Moge niets ons ervan weerhouden ons over te geven, alleen zo kunnen we Jezus onder ons verwelkomen. God zij geprezen!

Onze verlossing. Overweging voor echtparen: Johannes 3,16-18.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Johannes 3,16–18.

In die tijd zei Jezus tot Nikodemus: Zozeer immers heeft God de wereld liefgehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat alwie in Hem gelooft niet verloren zal gaan, maar eeuwig leven zal hebben.
God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gezonden om de wereld te oordelen, maar opdat de wereld door Hem zou worden gered.
Wie in Hem gelooft, wordt niet geoordeeld, maar wie niet gelooft, is al veroordeeld, omdat hij niet heeft geloofd in de Naam van de eniggeboren zoon van God.

Onze verlossing.

Vandaag vieren we de Heilige Drie-eenheid; wat een prachtige dag om ons eraan te herinneren dat wij als echtgenoten door ons sacrament geroepen zijn om de liefde van de Drie-eenheid in ons leven te weerspiegelen, en ons zo over te geven zoals Christus zich overgeeft voor zijn bruid, de Kerk, en ons de verlossing schenkt. God roept ons op om met die liefde van totale overgave te liefhebben voor de verlossing van mijn echtgenoot.
Als we in Christus geloven en dat we met zijn genade kunnen meewerken aan de redding van mijn echtgenoot, zegt Hij ons dat Hij ons zal redden, dat Hij het mogelijk zal maken, ondanks onze armoede.
Wat een prachtige missie is dit. Echtparen, vraag de Heilige Geest om jullie te helpen zo te liefhebben, met totale overgave.

Toegepast op het huwelijksleven:

Susana: Samuel, heb je dat echtpaar opgemerkt dat voor ons in de kerk zat? Dat zijn degenen die we laatst in het park zagen.
Samuel: Ja, hoe zou ik dat niet opmerken, en hoe zou ik me dat niet herinneren. Die manier waarop ze met elkaar omgaan, tegen elkaar praten. Ze hebben iets dat ik niet kan uitleggen, maar dat mijn aandacht trekt, alsof iets me ertoe aanzet om dichterbij te komen en het hen te vragen.
Susana: Precies. Wat mij opvalt is de tederheid waarmee ze met elkaar omgaan, alles zonder haast doen, voor elkaar zorgen alsof ze een verliefd stel zijn, maar met de ervaring van vele jaren van omgaan met elkaar, van voor elkaar zorgen.
Samuel: Het is alsof alles wat ze doen deel uitmaakt van een dans onder leiding van een meester, nietwaar?

Susana: Ja, heb je gezien hoe ze elkaars hand vasthielden toen ze de communie gingen ontvangen?
Samuel: Ja, daarom wilde ik dat ook doen…
Susana: Nou, als je wilt, gaan we de volgende keer ook zo samen de communie ontvangen, vind je dat goed?
Samuel: Dat lijkt me geweldig, zo vaak mogelijk naar de mis gaan en samen de communie ontvangen, hand in hand. Iets zegt me dat dat een diepere betekenis heeft. Zullen we het ze de volgende keer dat we ze zien vragen?
Samuel: O ja, natuurlijk.

Moeder,

Moge ons huwelijk de liefde van de Drie-eenheid weerspiegelen en onze dag vullen met kleine gebaren van liefde en genegenheid.
Geprezen zij God!


De waarheid maakt vrij. Overweging voor echtparen: Marcus 11, 27-33

Geef een reactie

 

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Marcus 11,27-33.

In die tijd kwam Jezus met zijn leerlingen in Jeruzalem. Terwijl Hij rondwandelde op het tempelplein, traden de hogepriesters en oudsten op Hem toe
en vroegen Hem: ‘Welke bevoegdheid hebt Gij om dit alles te doen? En wie heeft U die bevoegdheid dan daartoe gegeven?’
Jezus antwoordde: ‘Ik zal u een enkele vraag stellen en als gij Mij daar antwoord op geeft,
zal Ik u op mijn beurt zeggen krachtens welke bevoegdheid Ik dit alles doe.
Het doopsel van Johannes, kwam dat van de hemel of van de mensen? Geeft Mij daar een antwoord op.’
Zij beraad­slaagden onder elkaar: Als wij zeggen: van de hemel, dan zal Hij antwoordden: Waarom hebt gij hem dan geen geloof geschonken?
Maar zeggen we: van de mensen?… Zij waren bang voor het volk, want iedereen hield Johannes voor een profeet.
Zij gaven Jezus dus ten antwoord: ‘Wij weten het niet.’ Toen zei Jezus tot hen:
‘Dan zeg Ik u evenmin krachtens welke bevoegdheid Ik zo handel.’

De waarheid maakt vrij.

In dit evangelie confronteert Jezus de hogepriesters met de waarheid van hun eigen hart. Zij zoeken niet oprecht de wil van God, maar willen hun positie, hun imago en hun trots beschermen. Ook wij, echtgenoten, kunnen in die houding vervallen: ruzie maken in de overtuiging dat we gelijk hebben, vasthouden aan onze eigen waarheid en ons afsluiten voor de waarheid van Christus, die ons altijd oproept tot nederigheid, luisteren en liefde. De liefde van Christus zoekt niet te overwinnen of zich op te dringen; zij zoekt zich over te geven. Wanneer wij als echtgenoten Christus ons hart laten veranderen, laten we onze defensieve houding varen, stoppen we met onszelf voortdurend te rechtvaardigen en leren we met barmhartigheid naar elkaar te kijken. Dan bloeit de gemeenschap op. Zoek ik oprecht de waarheid die Christus mij in mijn hart laat zien, of verdedig ik alleen maar mijn standpunt? Wil ik gelijk hebben of wil ik liefhebben?

Toegepast op het huwelijksleven:

Marta: Heb je de lichten weer laten branden, Pablo? 

Pablo: En jij zegt het me weer zodra je binnenkomt, Marta… Soms heb ik het gevoel dat je met een radar binnenkomt en alleen de fouten ziet die ik maak. 

Marta: Vergeef me. Ik kwam moe thuis, zag het licht en reageerde verkeerd. En ik realiseer me dat ik vaak vanuit vermoeidheid en boosheid tegen je praat, niet vanuit liefde. 

Pablo: En ik ga meteen in de verdediging, alsof ik me de hele tijd moet verantwoorden… De laatste tijd lijkt het alsof we meer praten om onszelf te verdedigen dan om elkaar te begrijpen. 

Marta: Omdat we allebei denken dat we gelijk hebben. Ik houd vast aan mijn waarheid, jij aan de jouwe… en zo laten we weinig ruimte over om te luisteren naar wat Christus ons temidden van dit alles wil leren. 

Pablo: Je hebt gelijk, Marta. Uiteindelijk doet het er niet meer toe of het licht aan is of wat de aanleiding voor de ruzie was. Wat telt is de trots… die trots die ervoor zorgt dat we willen winnen in plaats van lief te hebben. 

Marta: En zonder dat we het merken, kijken we niet meer met tederheid naar elkaar. We reageren om onszelf te beschermen, niet om voor elkaar te zorgen. 

Pablo: Misschien vraagt de Heer ons vandaag juist dat: ophouden onze trots zo te verdedigen en ons hart meer open te stellen. Ik begin te beseffen dat, wanneer ik alleen maar gelijk wil hebben, ik uiteindelijk afstand van jou neem. Maar wanneer ik probeer te liefhebben zoals Christus, vind ik jou weer terug. 

Moeder,

Leid ons om te leven in de waarheid van uw Zoon en te liefhebben met een nederig hart. Gezegend en geprezen zij de Heer.

Zegen of vloek. Overweging voor echtparen: Marcus 11, 11-26

Geef een reactie
Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus

In die tijd trok Jezus Jeruzalem binnen, de tempel in. Nadat Hij er alles in ogenschouw had genomen, 
keerde Hij, omdat het al laat was, met de twaalf naar Betanië terug.
Toen zij de volgende dag Betanië verlaten hadden, kreeg Hij honger.
Hij zag in de verte een vijgeboom in blad staan en ging kijken of Hij er misschien iets aan kon vinden; 
maar bij de boom gekomen vond Hij niets dan blaren; het was trouwens niet de tijd van de vijgen.
Daarom richtte Hij zich tot de boom en zei: ‘Niemand zal in eeuwigheid nog vruchten van je eten!’ Zijn leerlingen hoorden dat.
Toen ze in Jeruzalem kwamen, ging Hij naar de tempel en begon de kopers en verkopers het tempelplein af te jagen. 
Hij wierp de tafels van de geldwisse­laars en de stoeltjes van de duiven verkopers omver
en ook duldde Hij niet dat nog iemand enig voorwerp over het tempelplein droeg.
En Hij gaf hun als verklaring: ‘Staat er niet geschreven: 
Mijn huis zal een huis van gebed worden genoemd voor alle volkeren? 
Maar gij hebt er een rovershol van gemaakt.’
De hogepries­ters en schriftgeleerden die dat gehoord hadden, 
zochten een mogelijkheid om Hem ter dood te brengen. 
Ze vreesden Hem namelijk, omdat heel het volk verrukt was over zijn leer.
In de avond verlieten zij de stad weer.
’s Morgens kwamen zij langs de vijge­boom en zagen dat hij tot op de wortel verdord was.
Petrus dacht weer terug aan het gebeurde en zei: ‘Meester, kijk!’ De vijgeboom die Gij vervloekt hebt, is verdord.’
Jezus antwoordde hun: ‘Hebt geloof in God.
Voorwaar, Ik zeg u: Als iemand tot deze berg zegt: Hef u op en stort u in de zee, en als hij in zijn hart niet twijfelt, 
maar gelooft dat gebeuren zal wat hij zegt, voor hem zal het werkelijkheid worden.
Daarom zeg Ik u: Alles wat ge in het gebed vraagt, gelooft dat ge het al verkregen hebt, en ge zult het verkrijgen.
Hebt ge iets tegen iemand, terwijl ge staat te bidden, vergeeft het dan, 
opdat ook uw Vader in de hemel u uw tekortkomingen moge vergeven.’

Woord van de Heer.
Zegen of vloek.
Vandaag zien we hoe de Heer tegen hen zegt:
Staat er niet geschreven: „Mijn huis zal een huis van gebed zijn voor alle volken”? Jullie daarentegen hebben er een rovershol van gemaakt.
Hier zie ik hoe vaak ik mijn hart, dat een tempel is waar de Heilige Geest woont, in een rovershol verander. Ik laat me meeslepen door mijn eigenwaarde ten opzichte van mijn echtgenoot en vervallen in geklaag.
Of ik laat me meeslepen door mijn hoogmoed en verval in het mezelf boven mijn echtgenoot plaatsen… En meer nog, ik maak het moeilijk voor het hart van mijn echtgenoot om de Heilige Geest in mijn hart te zien, en door mijn begeerte beheer ik niet de genade van God, maar de “vloek”.
Maar U, Heer, hebt ons verlost en hebt ons de sacramenten nagelaten om opnieuw te beginnen. En U hebt ons de theologie van het lichaam nagelaten om te leren dat de genade van God veel meer kan dan mijn begeerte, en dat vervult ons met hoop.

Toegepast op het huwelijksleven:

Ineke: Paul, hoe vaak heb ik je al gezegd dat je je bril niet op de bank moet laten liggen, want dan gaat hij kapot!
Paul: Ja, Ineke, ik vergeet het gewoon…
Ineke: Het is altijd hetzelfde, je vergeet het altijd en er is geen manier om het je te laten onthouden, echt niet…
Paul: Nou, Ineke, wat wil je dat ik doe? Ik ben nu eenmaal verstrooid, punt uit.
Ineke: Het wordt nu echt te gek…
Ineke las dit evangelie ’s avonds en na het echtelijk gebed…
Ineke: Paul, vergeef me, want de Heer heeft me laten zien dat ik je niet moet beschuldigen, maar je moet helpen. Mijn hoogmoed maakt me erg blind. En als ik moe thuiskom, wordt het nog erger…
Paul: Nee, rustig maar, het laat mij zien dat ik jouw gave van orde moet omarmen. Naast jouw gave om vol te houden in het gebed. Wat zou ik zonder jouw volharding moeten doen!
Ineke: Heer, ik vraag U mij te helpen groeien in nederigheid.
Paul: Heer, ik dank U voor het volhardend bidden van mijn vrouw.
Samen: Glorie aan God!

Moeder,

Leer ons de weg om een zuiver hart te hebben zoals het Uwe, zodat we de Heer niet beledigen. Glorie aan God!