De vreugde van de ontmoeting. Overweging voor echtparen: Lucas 15, 1-10

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas

In die tijd kwamen tollenaars en zondaars van allerlei slag bij Jezus om naar Hem te luisteren.
Maar zowel de Farizeeën als de schriftgeleerden zeiden morrend tegen elkaar: ‘Die man ontvangt zondaars en eet met hen.’
Jezus vertelde hun toen deze gelijkenis:
‘Wanneer iemand onder u honderd schapen heeft en er een van verliest, 
laat hij dan niet de negenennegentig in de wildernis achter 
om op zoek te gaan naar het verlorene, totdat hij het vindt?
En als hij het vindt legt hij het vol vreugde op zijn schou­ders,
gaat naar huis; roept zijn vrienden en buren bij elkaar en zegt hun: 
Deelt in mijn vreugde, want mijn schaap dat verloren was geraakt, heb ik gevonden.
Ik zeg u: zo zal er in de hemel meer vreugde zijn over een zondaar die zich bekeert, 
dan over negenenne­gentig rechtvaardigen, die geen bekering nodig hebben.
Of welke vrouw die tien drachmen bezit en een drachme verliest, steekt niet een lamp aan, 
veegt het huis en zoekt zorgvuldig totdat ze het vindt?
En als ze die gevonden heeft, roept ze haar vriendinnen en buurvrou­wen bij elkaar en zegt: 
Deelt in mijn vreugde, want de drachme die ik had verloren, heb ik gevonden.
Zo, zeg ik u, is er vreugde bij de engelen van God over een zondaar die zich bekeert.’

De vreugde van de ontmoeting.

Heer, U wordt niet moe ons te zoeken, U wijst ons niet af vanwege onze fouten en U verheugt U wanneer wij tot U terugkeren. De liefde van God is de liefde van iemand die volhardend zoekt naar wat verloren is gegaan, totdat hij het vindt. Ook al wijken wij af, ook al struikelen wij of voelen wij ons onwaardig voor Gods liefde, Hij komt ons altijd tegemoet en nodigt ons uit om terug te keren naar Zijn Hart. Jezus, U leert ons dat niemand uitgesloten is van Uw goddelijke barmhartigheid; U kijkt niet alleen naar onze valpartijen, maar ook naar ons vermogen om weer op te staan en opnieuw te beginnen. We mogen niet vergeten dat we in Gods ogen van onschatbare waarde zijn. In ons huwelijksleven roept U ons op (wij zijn geroepen) om te ontdekken dat liefhebben niet alleen bestaat uit samen verdergaan wanneer alles goed gaat, maar ook uit onze echtgenoot tegemoet treden wanneer iets ons uit elkaar drijft. Soms wachten we tot de ander de eerste stap zet: dat hij of zij om vergeving vraagt, zijn of haar fout erkent, van houding verandert of dichterbij komt, maar Heer, U laat ons zien dat we boven onze trots uitstijgen, dat we de waarde van ons sacrament vooropstellen en het verlangen koesteren om de gemeenschap te herstellen. De echtelijke liefde is geroepen om een plek te zijn waar we onze kwetsbaarheden kunnen erkennen zonder angst om vernederd te worden. In het huwelijk moeten we ook de kleine stapjes naar elkaar toe vieren: een oprecht gesprek na een ruzie, een nederige verontschuldiging, een aanraking die de afstand overbrugt of een gezamenlijk besluit om verder te gaan. En wanneer we de vreugde van het samenzijn terugvinden, leer ons dan dankbaar te zijn, want elke verzoening is een kans dat Uw liefde weer onder ons komt wonen.

Toegepast op het huwelijksleven:

Antonio: María! Kom eens zitten, ik heb je iets belangrijks te vertellen.

María: Wat een verrassing! Ik kom er meteen aan, vertel maar.

Antonio: Luis heeft me gebeld om te zeggen dat hij toch niet weggaat. Hij heeft er lang over nagedacht en heeft besloten om voor zijn huwelijk te blijven vechten.

María: Wat een enorme vreugde! Toen we onlangs bij hen waren, leek het alsof er niets meer aan te doen was; ze hadden alle hoop verloren.

Antonio: Het heeft mij ook verrast. Hij vertelde me dat hij, nadat hij met ons had gesproken, erover is gaan nadenken en dat het in zijn hart opkwam dat hij niet moest opgeven.

María: De Heer heeft zich weer in al Zijn grootsheid getoond en heeft ons, nutteloze instrumenten, gebruikt om Zijn werk te doen.

Antonio: Dat klopt. Hij heeft me herhaaldelijk bedankt en gezegd dat Cristina en hij ons graag weer willen zien; ze weten dat ze het niet alleen kunnen en hebben onze hulp nodig om hun huwelijk weer op te bouwen.

María: Wat geweldig! De Heer en de Maagd geven geen enkel huwelijk op. Ik moet mijn excuses aanbieden, want ik had geen enkele hoop meer. De dag nadat ik bij hen was geweest, belde ik Cristina en ze zei dat ze niet meer met me wilde praten, dat alles al beslist was.

Antonio: Nou, dat is duidelijk niet zo. We hebben vanavond afgesproken om te gaan eten; ze willen ons alles vertellen. Luis heeft me verteld dat Cristina je zou bellen, maar dat ze het je liever persoonlijk vertelt.

María: Perfect! Wat dacht je ervan als we, voordat we met hen afspreken, samen naar de mis gaan om God te danken, ons aan te sluiten bij het feest in de hemel voor dit huwelijk en om leiding te vragen om hen te blijven begeleiden.

Moeder,

Hoe ver we ook denken verwijderd te zijn van Uw Zoon, Zijn Liefde blijft ons zoeken en wanneer we tot Hem terugkeren, worden jullie in de hemel vervuld van vreugde. Geprezen zij God.


Een beslissing. Overweging voor echtparen: Lucas 14, 23-33

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas

Toen talloze mensen met Jezus meetrokken, keerde Hij zich om en zei tot hen:
‘Als iemand naar Mij toekomt, die zijn vader en moeder, zijn vrouw en kinderen, 
zijn broers en zusters, ja zelfs zijn eigen leven niet haat, kan hij mijn leerling niet zijn.
Als iemand zijn kruis niet draagt en Mij volgt, kan hij mijn leerling niet zijn.
Als iemand van u een toren wil bouwen, zal hij er dan niet eerst voor gaan zitten 
om een begroting te maken, of hij wel genoeg bezit om hem te voltooien?
Anders zou het hem kunnen overkomen, als hij de fundering heeft gelegd en niet in staat is 
het werk tot een einde te brengen, dat allen die het zien hem gaan bespotten
en zeggen: Die man begon te bouwen maar hij was niet in staat het einde te halen.
Of welke koning zal, als hij tegen een andere koning ten oorlog wil trekken, niet eerst overleggen 
of hij sterk genoeg is om met tienduizend man het hoofd te bieden aan iemand die met twintigduizend man tegen hem optrekt?
Zo niet, dan stuurt hij, als de tegenstander nog ver weg is, een gezantschap en vraagt om de vredesvoor­waarden.
Zo kan niemand van u mijn leerling zijn, als hij zich niet losmaakt van al wat hij bezit.

Een beslissing

We hoeven alleen maar om ons heen te kijken om te beseffen hoeveel dingen er zijn die onze verlangens willen aanwakkeren en onze aandacht willen trekken: reclame, aanbiedingen, meldingen op de mobiel, sociale media… Alles lijkt erop gericht om ons te verleiden, ons naar meer te laten verlangen en onze verlangens om te zetten in consumptie. Hoe anders is Jezus! Wanneer een enthousiaste menigte Hem volgt, probeert Hij hun enthousiasme niet in stand te houden met vleiende woorden. Integendeel, Hij wendt Zich tot hen en spreekt duidelijk over wat het betekent om Hem te volgen; Hij spreekt over zelfverloochening en het kruis. Hij verduidelijkt dit aan de hand van twee voorbeelden: een man die een toren wil bouwen en een koning die nagaat of hij klaar is voor de strijd. Jezus volgen vereist vastberadenheid, doorzettingsvermogen en de strijd met onszelf aangaan. Wat is Jezus toch goed! Hij misleidt ons niet en verbergt de eisen van de weg niet voor ons, maar maakt juist gebruik van ons enthousiasme om ons hart te veroveren en ons te leren lief te hebben. En wij, volgen wij Hem omdat we geraakt zijn door wat Hij in ons leven doet, omdat we hopen dat Hij ons geeft wat we willen, of omdat we werkelijk bereid zijn Hem ons hart te laten veranderen? Heer, vandaag wil ik U vragen om in mijn hart te komen wonen; om mijn verlangens in het juiste perspectief te plaatsen, mij te bevrijden van mijn gehechtheden en mij te leren lief te hebben zoals U.

Terug naar het huwelijksleven:

Jan: Sinds we de retraite van Het Project hebben gevolgd, kijk ik op een andere manier naar ons huwelijk. Dit is veel meer dan alleen maar goed met elkaar opschieten… we liepen het bovennatuurlijke leven mis dat God ons wil schenken.
Rosa: Daarom wil ik niet dat de retraite blijft steken, bij een ‘ik vind het leuk’; we hebben een verbintenis nodig. We kunnen de toren niet half afgebouwd laten, vind je niet?
Jan: We moeten een stap zetten. Ik stel voor dat we ons aansluiten bij een groep om de catechese van Het Project voort te zetten en ons in te zetten om anderen te helpen het wonder van het huwelijk te ontdekken…
Rosa: Ik kijk ernaar uit… maar het zal niet makkelijk zijn. Er zullen zaterdagen zijn waarop we geen zin hebben om weg te gaan, we zullen andere plannen hebben en er zullen opmerkingen vanuit de familie zijn die ons aan het twijfelen brengen.
Jan: Ik weet het, we zullen tegen onszelf moeten vechten en tegen die gewoonte om God pas aan te spreken als het ons uitkomt… dat is de strijd waar Jezus over spreekt, we zullen onszelf vaak moeten verloochenen. Maar als we willen dat de Heer ons verandert, is het niet genoeg om enthousiast terug te komen van de retraite.

Moeder,

laat onze liefde niet bij woorden blijven. Gezegend zijt Gij dat Gij ons op deze weg begeleidt!


Laat God niet wachten. Overweging voor echtparen: Lucas 14,15-24.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Lucas 14,15-24.

In die tijd zei een van de tafelgenoten tot Jezus:
‘Gelukkig al wie zijn maaltijd zal houden in het Rijk Gods.’
Jezus vervolgde: ‘Iemand wilde een groot feestmaal geven en nodigde tal van gasten uit.
Op het uur van de maaltijd zond hij zijn dienaar om aan de genodigden te zeggen: Komt, alles is gereed.
Maar zij begonnen zich allen opeens te verontschuldi­gen. De eerste liet hem zeggen:
Ik heb een akker gekocht en moet die noodzakelijk gaan bekijken;
ik verzoek u mij wel te willen verontschuldi­gen.
Een tweede zei: Ik heb vijf span ossen gekocht en moet ze gaan proberen;
ik verzoek u mij te willen verontschuldigen.
Weer een ander: Ik ben zo pas getrouwd; daarom kan ik niet komen.
Bij zijn thuiskomst bracht die dienaar dat alles aan zijn meester over. Nu ontstak de heer des huizes in toorn
en beval aan zijn dienaar: Haast je naar de straten en stegen van de stad en breng de armen,
gebrekkigen, blinden en kreupelen hier binnen.
Toen de dienaar hem zei: Heer, wat gij bevolen hebt is gebeurd, en nog is er plaats,
droeg de heer zijn dienaar op: Ga naar de wegen en de binnenpa­den
en nodig de mensen dringend uit binnen te komen, want mijn huis moet vol worden.
Ik zeg u: Geen enkel van de mannen die het eerst genodigd waren,
zal van mijn feestmaal proeven.’

Laat God niet wachten

God de Vader nodigt ons uit voor een leven vol feestvreugde en blijdschap, en wij wijzen Zijn uitnodiging af omdat we denken dat we een beter plan hebben, dat onze manier van denken beter is dan die van God, dat onze manier van leven beter is dan wat Hij ons voorstelt, dat onze manier om een huwelijk op te bouwen beter is dan wat God bedacht heeft… maar… we zijn niet gelukkig! Zo eindigde de verloren zoon: hij at het voer van de varkens in plaats van te genieten van het geluk in het huis van zijn vader! Wat een groot mysterie! Het schepsel wijst zijn Schepper af. De zoon wijst de uitnodiging van zijn Vader af. Stel je een vader voor die al zijn liefde aan zijn zoon heeft geschonken en die, in de wens al zijn geluk met hem te delen, een groot feestmaal voor hem bereidt. Hij heeft alles geregeld, wacht vol verwachting op hem… maar zijn zoon komt niet. Hij heeft andere dingen te doen, andere prioriteiten. Wat een pijn zou die vader voelen bij de afwijzing van zijn zoon! De zoon denkt namelijk dat hij in zijn eentje geluk kan bereiken en zijn hart met vreugde kan vullen. Zo gaat het ook met ons. We raken verdwaald tussen de zorgen, het werk, de bezittingen en zelfs de menselijke genegenheden van deze wereld, terwijl we God – en daarmee ons ware geluk – laten wachten. In onze huwelijksroeping roept de Heer ons tot iets prachtigs: die goddelijke Liefde te ontvangen die de wereld ons niet kan geven, om die aan onze echtgenoot te schenken en zo deel te hebben aan een nieuw leven, aan het goddelijke leven. Laten we onze Vader niet langer laten wachten! Laten we vandaag Zijn Liefde ontvangen en die vandaag aan onze echtgenoot doorgeven. Het feestmaal staat al klaar!

Toegepast op het huwelijksleven:

Mónica en Carlos zijn bijeen met enkele begeleide stellen en delen hun getuigenis met hen.

Mónica: We kwamen bij Marital Love Project terecht toen ons huwelijk praktisch kapot was. We waren al meer dan tien jaar aan het overleven, zonder te weten hoe we daaruit konden komen.

Carlos: En het ergste was dat we dachten dat de ander het probleem was. Ik was ervan overtuigd dat we gelukkig zouden zijn als Mónica zou veranderen.

Mónica: En ik ook! We brachten de dag door met elkaar te veroordelen, eisen te stellen, elkaar dingen in te werpen… We begrepen elkaar niet en vergaven elkaar niet vanuit ons hart.

Carlos: En dat terwijl we elke zondag naar de mis gingen…

Mónica: Ja, maar we leefden volgens de maatstaven van de wereld. Ieder was alleen maar bezig met zichzelf, met zijn of haar rechten, met wat de ander hem of haar niet gaf. We wisten niet hoe we moesten liefhebben!

Carlos: Totdat we ontdekten dat we probeerden ons huwelijk zonder God te leiden. We rekenden niet op Zijn genade, zochten Zijn blik niet, en vroegen ons niet af hoe Jezus in onze plaats zou handelen om net zo te handelen als Hij.

Mónica: We wilden gelukkig zijn, maar we wezen de Liefde af die ons gelukkig kon maken. Wat een paradox!… Net als de genodigden in het evangelie, die een beter plan hadden dan het feestmaal van hun Vader!

Carlos: En toen we Zijn Liefde begonnen te omarmen en naar de ander gingen kijken zoals Christus naar hem kijkt, begon alles te veranderen.

Mónica: Ook vandaag hebben we nog steeds onze zwakheden, maar we willen niet langer voor onszelf leven. We willen leren lief te hebben zoals Hij, en dat verandert alles.

Carlos: En één ding kunnen we jullie verzekeren: er is geen geluk te vergelijken met datgene wat de Heer ons in ons huwelijk schenkt!

Moeder,

mogen we het feestmaal van de Liefde niet inruilen voor de kruimels die de wereld ons aanbiedt. Geprezen zij de Heer die niet moe wordt ons te roepen!

Ik zie Jezus in jou. Overweging voor echtparen: Matteüs 25,31-46.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Matteüs 25,31-46.

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: Wan­neer de Mensenzoon komt in zijn heerlijkheid en vergezeld van alle engelen, dan zal Hij plaats nemen op zijn troon van glorie.
Alle volken zullen voor Hem bijeenge­bracht worden en Hij zal ze in twee groepen scheiden, zoals de herder een scheiding maakt tussen schapen en bokken.
De schapen zal Hij plaatsen aan zijn rechterhand, maar de bokken aan zijn linker.
Dan zal de Koning tot die aan zijn rechter­hand zeggen: Komt, gezegenden van mijn Vader, en ont­vangt het Rijk dat voor u gereed is vanaf de grondvesting der wereld.
Want Ik had honger en gij hebt Mij te eten gegeven. Ik had dorst en gij hebt Mij te drinken gegeven. Ik was vreemdeling en gij hebt Mij opgenomen,
Ik was naakt en gij hebt Mij gekleed, Ik was ziek en gij hebt Mij bezocht, Ik was in de gevangenis en gij hebt Mij bezocht.
Dan zullen de rechtvaardigen Hem antwoor­den en zeggen: Heer, wanneer hebben wij U hongerig gezien en U te eten gegeven, of dorstig en U te drinken gegeven?
En wanneer zagen wij U als vreem­deling en hebben U opgenomen, of naakt en hebben U gekleed?
En wanneer zagen we U ziek of in de gevangenis en zijn U komen bezoeken?
De Koning zal hun ten antwoord geven: Voorwaar, Ik zeg u: al wat gij gedaan hebt voor een dezer geringsten van mijn broeders hebt gij voor Mij gedaan.
En tot die aan zijn linker­hand zal Hij dan zeggen: Gaat weg van Mij, vervloek­ten, in het eeuwig vuur dat bereid is voor de duivel en zijn trawanten.
Want Ik had honger en gij hebt Mij niet te eten gegeven. Ik had dorst en gij hebt Mij niet te drinken gegeven;
Ik was een vreemdeling en gij hebt Mij niet opgenomen, naakt en gij hebt Mij niet gekleed; Ik was ziek en in de gevange­nis en gij zijt Mij niet komen bezoeken.
Dan zullen ook zij antwoorden en zeggen: Heer, wanneer hebben wij U hongerig gezien of dorstig als vreemdeling of naakt of ziek of in de gevange­nis, en hebben wij niet voor U gezorgd?
Daarop zal Hij hun antwoorden: Voorwaar, Ik zeg u: al wat gij niet voor een van deze geringsten hebt gedaan, hebt gij ook voor Mij niet gedaan.
En dezen zullen heengaan naar de eeuwige straf, maar de rechtvaar­digen naar het eeuwige leven.’
Ik zie Jezus in jou. 

Jezus leert ons de sleutel om een koninkrijk te erven dat sinds de schepping van de wereld voor ons is voorbereid. Jezus zien in anderen. Het alternatief hiervoor is eeuwige straf. Het is dus een serieuze zaak. Het doet ons nadenken over onze houding ten opzichte van mensen in nood, ten opzichte van de kleinen. Wat doe ik? Zie ik Jezus in hen? In huwelijkse zin doet dit evangelie ons afvragen: wat doe ik als mijn echtgenoot in nood is? Als hij moe is, ontmoedigd, als hij zich eenzaam voelt, als hij mijn steun nodig heeft. Als ik daar niet voor zorg, laat ik Jezus in de steek. Als ik in plaats van geduldig voor mijn vrouw te zorgen, denk dat ze vervelend is en weer bezig is met haar onzin, laat ik Jezus in de steek. Het is Jezus, keer op keer, die wacht tot ik van hem houd.
Wat een prachtige roeping is het huwelijk! Dankzij ons sacrament kunnen we Jezus bijstaan, door de noden van onze echtgenoot, elke dag van ons leven.

Toegepast op het huwelijksleven:

Carmen: Victor, ik moet je zeggen dat ik je de laatste tijd erg veranderd zie.
Victor: Hopelijk ten goede!
Carmen: Natuurlijk ten goede! Je bent behulpzamer als je thuiskomt en je komt niet meer zo laat thuis van kantoor.
Victor: Ik heb hulp, weet je nog dat kleine gebedshuisje dat ik bij de ingang van de garage heb gemaakt? Elke keer als ik thuiskom, ook al ben ik heel moe, bid ik even en besef ik dat het Jezus is die ik ga ontmoeten, uitgeput van een hele middag met de meisjes. Moet ik hem dan niet bijstaan?
Carmen: De meisjes hebben het ook gemerkt en ik denk dat ik ook ga stoppen bij het oratorium.
Victor: Ik moet je zeggen dat het soms niet zo belangrijk was wat me op kantoor hield, maar ik vermeed om naar huis te gaan omdat ik meteen het gevoel had dat ik na mijn werk geen extra werk meer verdiende en dat maakte me nerveus en we weten allemaal hoe de dag dan eindigde. Nu is het anders, nu is het geen werk meer, maar een kans om te dienen, om Jezus te dienen, en dat heeft alles veranderd.
Carmen: Ik wil ook zo naar je kijken!

Moeder,

Laat me Jezus zien in mijn man, die mijn tederheid, liefde en steun nodig heeft… Geprezen zij de Heer!


Een offer van liefde. Commentaar voor huwelijken: Lucas 14, 1. 7-11

Geef een reactie

Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas

Toen Jezus op een sabbat het huis van een van de voornaamste Farizeeën binnenging 
om de maaltijd te gebruiken, hielden zij Hem voortdu­rend in het oog.
Daar Hij opmerkte, hoe de genodigden de voornaamste plaatsen aan tafel uitzochten, hield Hij hun de volgende gelijkenis voor:
Wanneer gij door iemand op een bruiloft wordt genodigd, ga dan niet aanliggen op de voornaamste plaats. 
Het zou kunnen zijn, dat er door hem iemand is uitgenodigd die voornamer is dan gij,
en dat degene die u en hem genodigd heeft u komt zeggen: Sta uw plaats aan hem af. 
Dan zoudt ge vol schaamte de minste plaats moeten innemen.
Maar ga, wanneer ge ergens genodigd wordt, op de minste plaats aanliggen. 
Als degene die u heeft uitgenodigd dan komt, zal hij u zeggen: Vriend, ga wat hoger op. 
Zo zal u een eer te beurt vallen in het oog van allen die met u aanliggen.
Want al wie zichzelf verheft zal vernederd, en wie zichzelf vernedert, zal verheven worden.’

Een offer van liefde.

Jezus, vandaag nodig je ons uit om de laatste plaats in te nemen, en in ons huwelijk is dat niet de plaats van degene die het minst waard is, maar van degene die zich aan de ander schenkt. Hoe belangrijk is het om hierop te letten! Het streven naar de eerste plaats betekent niet altijd dat we de leiding willen hebben of onze wil willen opleggen. Soms uit het zich in het verwachten dat de ander onze inspanningen erkent, in het gelijk willen hebben in een discussie, in het eisen van meer aandacht, meer begrip of meer dankbaarheid. En zonder dat we het willen, gaan we naar onszelf kijken, zien we alleen wat ons ontbreekt, groeit ons ‘ik’ en eindigen we met oordelen: ik doe meer…, ik lijd meer…, ik heb gelijk…. Vandaag stelt Jezus ons een revolutie van het hart voor: vrijwillig de laatste plaats kiezen. Want wanneer we de laatste plaats aanvaarden, beginnen we onszelf klein te maken, zodat U sterker in ons wordt en we met barmhartigheid naar de echtgenoot kunnen kijken en hem kunnen vragen: „Echtgenoot, hoe kan ik je helpen? Wat heb je van mij nodig? Hoe kan ik je vandaag gelukkig maken?” Door niet langer naar erkenning te zoeken, kunnen we een diepere gemeenschap ontdekken, ook al is die niet onmiddellijk en krijgen we niet het antwoord waarop we hopen. Dank U, Heer, want door ons sacrament zijn we geroepen om te leven als een voortdurend offer: de een voor de ander, en beiden voor God. Mijn echtgenoot wordt de concrete plek waar God mij roept om mijn leven over te geven. Moge elk luisteren, elke vergeving en elke verborgen dienst, verenigd met U, een offer aan de Vader worden via Maria. Zo wordt ons huwelijk, wanneer we onszelf niet langer centraal stellen, een altaar en een weg naar heiligheid.

Toegepast op het huwelijksleven:

Isabel: Nacho, na de ruzie van gisteren bleef ik wachten tot jij zou komen. Ik zei tegen mezelf: Deze keer is het aan hem om mij om vergeving te vragen. Maar ik miste je… Ik wilde dat we weer dichter bij elkaar zouden komen, en toch zette ik zelf ook geen stap. Ik bleef maar piekeren over wat me pijn had gedaan…
Nacho: Nou, ik zat er net zo bij, Isabel. Ik liep mijn redenen nog eens na, alsof we daarmee iets zouden oplossen… En ik stond niet stil bij hoe jij je had gevoeld. Vergeef me. Ik liet het aan jou over om de eerste stap te zetten, terwijl ik dat ook had kunnen doen.
Isabel: Vergeef mij ook. Toen ik vandaag naar Jezus luisterde, dacht ik: dit overkomt ons. Ik heb me gerealiseerd dat het kiezen van de laatste plaats begint met naar jou toe te gaan, ook al kost het me nog moeite, zonder te wachten tot jij als eerste komt.
Nacho: Ja, Isabel… Uiteindelijk heeft het weinig zin dat ik gelijk heb als we zo tegen elkaar staan. Ik wil ook dichter bij jou komen. Zullen we de Heer vragen ons te helpen? Ik wil niet blijven wachten tot jij de eerste stap zet. Kom, laten we samen bidden.

Moeder,

Neem onze overgave in je handen en breng die voor aan de Vader, verenigd met het offer van je Zoon. Gezegend en geprezen zijt Gij voor altijd, Heer.