Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs
In die tijd richtten de leerlingen tot Jezus met de vraag:
‘Wie is nu wel de grootste in het Rijk der hemelen?’
Hij riep een klein kind, zette het in hun midden en zei:
‘Voorwaar, Ik zeg u: als gij niet opnieuw wordt als de kleine kinderen,
zult gij het Rijk der Hemelen zeker niet binnengaan.
Wie dus zichzelf gering acht zoals dit kind is de grootste in het Rijk der hemelen.
En wie in mijn Naam zulk een kind opneemt, neemt Mij op.
Hoedt u er voor een van deze kleinen te minachten, want Ik zeg u:
zij hebben engelen in de hemel en deze aanschouwen voortdurend
het aangezicht van mijn Vader die in de hemel is.
Wat dunkt u? Wanneer een man honderd schapen heeft en een daarvan verdwaalt, zal hij dan niet de negenennegentig in de bergen alleen laten om op zoek te gaan naar het verdwaalde?
En gelukt het hem dat te vinden, voorwaar Ik zeg u, dan zal hij over dat ene meer verheugd zijn dan over de negenennegentig die niet verdwaald waren.
Zo ook wil uw hemelse Vader niet dan een van deze kleinen verloren gaat.
De echtgenoten hadden ruzie over wie gelijk had, wie het meest had toegegeven, wie zich het meest inspande, wie om vergeving vroeg en wie niet… en Jezus maakt zich zorgen om iets heel anders: dat geen van beiden verloren gaat. De Heer leert ons, dag na dag, dat de weg van de liefde niet bestaat uit het meten van elkaar, noch uit het staren naar die tekortkoming van je partner die maar niet lijkt te veranderen, noch naar die houding waar je op wacht en die maar niet lijkt te komen. Maak jezelf klein en laat je verrassen door de nieuwe spruit, hoe klein die ook is. Verras jezelf met dat onverwachte gebaar van je echtgenoot of echtgenote, met dat fruit dat hij of zij voor je heeft gekocht omdat hij of zij weet dat je het lekker vindt; wees dankbaar voor die glimlach na wat bijna in een ruzie was uitgelopen, voor dat berichtje dat je niet verwachtte, voor die kleine stap vooruit… „Als jullie je niet bekeren en niet worden als kinderen, zullen jullie het koninkrijk der hemelen niet binnengaan.“ Op deze weg leren we een nieuwe manier van kijken, een nieuwe manier om te reageren op wat er gebeurt, een nieuwe manier van denken, en dat is wat ons huwelijk verandert. Degenen die besluiten zich klein te maken, proeven een nieuw leven: ze houden op zichzelf te meten, stellen geen eisen meer en leren hun blik op het goede te richten, zich verheugend over elke kleine stap die de ander zet. Laten we als kinderen zijn! Het kind twijfelt niet voortdurend aan de weg die het gaat: het vertrouwt op de Hand die het leidt; het kind weet dat het in zijn eentje niet alles kan krijgen wat het wil: vraag bij elke stap om de hulp van de Heer! „Heer, help mij, want ik kan het niet.” Vertrouw op Hem! Word klein, laat je leiden en je zult het Rijk van God binnengaan!
Toegepast op het huwelijksleven:
(Laura praat met haar begeleider na een ruzie met haar man)
Ramón: Laura, je weet dat je de weg van de liefde niet bewandelt door te wachten tot de ander verandert, maar door je te richten op je eigen bekering. Maar goed, laten we toch eens naar Luis kijken. Toen je hem onlangs vertelde dat we de plannen voor dinsdag moesten aanpassen, wat gebeurde er toen?
Laura: Nou… uiteindelijk hebben we geen ruzie gehad. Vroeger zouden we daar vastgelopen zijn, want Luis is erg moeilijk…
Ramón: Ja, maar deze keer hield hij op en zei hij tegen je: ‘Oké, we regelen het wel.’ En toen hij het niet met je eens was over de kinderen?
Laura: Even later kwam hij naar me toe en zei dat hij erover wilde praten zonder ruzie te maken.
Ramón: En deed hij dat vroeger ook?
Laura: Nee… meestal bleven we boos op elkaar.
Ramón: En die avond dat jullie boos waren en hij naar je toe kwam om je een kus te geven voor het slapengaan?
Laura: Ja, dat verraste me… Maar Ramón, dat zijn kleine dingen. Daarna valt hij weer in dezelfde patroon terug.
Ramón: Natuurlijk. En val jij niet weer terug nadat je je had voorgenomen om te veranderen? Zeg eens: is Luis precies hetzelfde als zes maanden geleden?
*Laura zwijgt.*
Laura: Nee… misschien is hij dat niet.
Ramón: Nou, daar heb je het. Jij wacht op een boom en God laat je de eerste scheuten zien.
Laura: Ik wacht al zo lang op bepaalde dingen dat ik ze nu eindelijk moet zien.
Ramón: En je loopt het risico de kleine scheuten te vertrappen terwijl je op zoek bent naar de boom. Luis moet zich natuurlijk blijven bekeren, maar jij ook. Misschien houdt jouw bekering er nu in dat je ophoudt hem te bekritiseren en elke kleine stap, elke kleine scheut gaat erkennen en waarderen.
Laura: Ja… Er is een nieuwe manier waarop hij dingen doet. Nog klein, maar het is er, en het is waar dat ik het vaak ontken.
Ramón: Leer dan van Jezus: Hij veracht het kleine nooit, integendeel, Hij koestert het en omarmt het, en Hij weet in een klein zaadje te zien wat het allemaal kan worden. Doe jij hetzelfde.
Moeder,
Wat God in jou zag, was je kleinheid, en daarin vond Hij vreugde. Leer ons om klein te worden zoals jij. Geprezen zij de Heer die onze kleinheid liefheeft!
