Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Het geloof

Met slechts één blik wist Jezus zelfs de meest verharde harten te bekeren, maar toch konden veel mensen uit zijn stad, die dicht bij Hem stonden, Hem niet herkennen. Hoewel ze naar Hem luisterden en zich verwonderden over wat Hij zei, begrepen ze Zijn woorden niet, omdat ze die niet met geloof wisten te aanvaarden. Hoe moeilijk is het om de verlossende boodschap van Jezus zonder geloof te herkennen! Het is zelfs onmogelijk. Hetzelfde kan ons overkomen met onze echtgenoot: we kunnen zijn bemiddeling juist negeren vanwege de nabijheid die we met hem hebben. Omdat we zijn zwakheden, zijn misstappen en zelfs zijn zonden kennen, lijkt het ons misschien onmogelijk dat de Heer hem gebruikt als instrument om ons te helpen de heiligheid te bereiken, maar het is een bijzondere bemiddeling door het sacrament van het huwelijk.  Daarom moeten we de Heer vragen ons geloof te versterken, dat Hij ons op de dag van onze doop heeft geschonken, zodat we Zijn verlossende hand kunnen zien in alle gebeurtenissen van ons leven.

Terug naar het huwelijksleven

Maria: Ik vind het ongelooflijk dat je zus ons nu lessen over het huwelijk wil geven.  Maar jullie stonden toch op het punt om te scheiden! Twee keer!  En nu doet ze alsof ze een heilige is…
Toni: Ik vond het ook ongelooflijk, maar heb je gezien hoe ze naar elkaar kijken? Hoe teder ze met elkaar omgaan, dat is pas echt ongelooflijk!  En dan te bedenken dat mijn zus altijd zo’n ‘vechtersbaas’ was.
María: Ja, het is echt indrukwekkend hoe ze naar elkaar kijken…
Toni: Sinds ze die retraite van ‘Project ik-weet-niet-wat’ hebben gedaan, zijn ze heel erg veranderd.
Maria: ‘Echtelijke Liefde Project’, ik krijg elke dag de commentaar op het evangelie toegestuurd, ik denk dat die op huwelijken is toegespitst, maar ik heb het nog niet eens geopend.
Toni: Hé, zullen we het eens lezen? Ze zeggen dat het goed is om dat samen te doen, en daarna te luisteren naar wat de Heer ons wil zeggen en dat met elkaar te delen. Waarom proberen we het niet eens?
Maria: Dat lijkt me een heel goed idee; toen je dat zei, voelde ik een grote innerlijke vreugde opkomen. Ik ga nu meteen mijn mobiel halen!
Toni: God zij gezegend! Laten we ons in Zijn aanwezigheid stellen, in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Moeder,

Help ons in onze echtgenoot die bemiddeling te zien die God ons heeft gegeven om samen heiligheid te bereiken. Wees ons voorbeeld van nederigheid en geloof, zodat we alle genade kunnen ontvangen die de Heer ons wil schenken. Gezegend zij het Allerheiligste Sacrament van het Altaar, uw geliefde Zoon! Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn.

Het net van het Koninkrijk.

We zouden kunnen zeggen dat de Kerk de belichaming is van het Koninkrijk der Hemelen in ons aardse leven en dat zij haar net over de hele wereld uitgooit om de liefde van God bekend te maken, ongeacht wie iemand is, wat hij doet, waar hij vandaan komt of wat hij denkt – aan iedereen, zonder enige voorwaarde. Jij en ik, die ooit door dat net zijn opgevangen, moeten bekendmaken wat de Heer in ons leven heeft gedaan, zonder stil te staan bij de vraag of deze of gene het verdient, want het is niet aan ons om te beslissen of iemand het waard is of niet; met andere woorden, het staat ons niet toe om over iemand te oordelen, maar we moeten de liefde van God bekendmaken aan iedereen om ons heen. Paus Leo herinnert ons er in zijn encycliek aan dat solidariteit de concrete erkenning is dat het lot van ieder individu verbonden is met het lot van iedereen, dat ‘niemand in zijn eentje wordt gered’. Des te meer moeten jij en ik solidair zijn met degenen die God niet kennen en hen laten zien wat de Heer in ons leven doet, en onvoorwaardelijk geven wat wij hebben ontvangen.

In ons huwelijk moeten we hetzelfde doen: te allen tijde het net uitwerpen om onze echtgenoot altijd aan onze zijde te hebben, samen met hem en in hem de liefde van God die in ons is te tonen en die samen aan de wereld te laten zien. Soms kan de zonde een muur tussen echtgenoten oprichten, maar via dat net drijft die liefde van God in ons ons voort en moedigt ze ons aan om onze echtgenoot onder alle omstandigheden te omarmen, zoals we op onze trouwdag hebben beloofd: in vreugde en verdriet, elke dag van ons leven, door de liefde van God in ons aanwezig te maken en die aan de wereld te tonen met de vreugde te weten dat Christus zich door ons openbaart.

Toegepast op het huwelijksleven:

Araceli: Soms vraag ik me af of we wel genoeg doen om alles wat we ontvangen te beantwoorden.

Pedro: Araceli, bij mij is het juist andersom; soms lijkt het me dat we te veel doen en te weinig tijd aan onze eigen dingen besteden.

Araceli: Nou ja, die dingen zullen er altijd zijn, maar ik maak me zorgen dat we ons te veel aanpassen aan onze levenssituatie, die weliswaar prachtig is, maar we hebben zoveel ontvangen door te beseffen dat ons huwelijk het grootste is wat we hebben en hoezeer we dat aan de wereld moeten laten zien.

Pedro: Ik begrijp niet hoe je je daar zorgen over kunt maken; we staan geen moment stil, we zijn voortdurend overal heen en weer aan het reizen, naar deze parochie, naar die andere, zonder te klagen en we gaan overal naartoe waar men ons vraagt.

Araceli: Ja, dat weet ik al en we doen het met veel plezier, maar ik bedoel iets meer dan dat. We hebben een prachtig sacrament, waarin Christus zich voortdurend openbaart, maar soms heb ik het gevoel dat we het te weinig bekendmaken, alsof we wachten tot we worden gevraagd om dat te doen.

Pedro: Ik moet je zeggen dat je je onnodig zorgen maakt; de liefde van God openbaart zich voortdurend in jou door mij heen en omgekeerd, telkens wanneer we elkaar omarmen, elkaar liefdevol corrigeren of geen aandacht schenken aan de kleine dingen die we niet leuk vinden aan elkaar. De Heer werkt in ons door middel van kleine dingen en bereidt ons voor om dat later aan de wereld te laten zien.

Araceli: Dank je wel, Pedro. De Heer werkt door jou heen en laat me zien wat mijn zonde voor mij verbergt. Je hebt volkomen gelijk.

Pedro: Dankzij jou, door jouw geduld en doorzettingsvermogen, ben je erin geslaagd mijn hart te veranderen en heb ik geleerd Christus te zien in alles wat je doet, ook al begrijp ik het soms niet.

Moeder:

Help ons het Koninkrijk der Hemelen aan de hele wereld door te geven, dat zich openbaart door de aanwezigheid van Uw Zoon in ons huwelijk. Gezegend en geprezen zij God.

Wat als God ons iets wil geven dat veel groter is dan wat we vragen? Marta is diep bedroefd door de dood van haar broer en verwijt Jezus dat Hij niet op tijd is gekomen. Jezus reageert echter niet door Zich te verdedigen of door haastig het wonder te verrichten. Voordat Hij Lazarus tot leven wekt, wil Jezus Marta naar een dieper geloof leiden. Daarom openbaart Hij haar, voordat Hij haar de gave schenkt, wie Hij is: ‘Ik ben de Verrijzenis en het Leven’. Eerst geeft Hij Zichzelf; daarna schenkt Hij de gave. Marta wilde haar broer terugkrijgen, een diep menselijk verlangen, maar Jezus wilde eerst haar hart veroveren door haar te openbaren wie Hij was, zodat haar geloof niet afhankelijk zou zijn van de omstandigheden. Want het wonder zal voorbijgaan, Lazarus zal weer sterven, maar het geloof in Christus zal Marta haar hele leven lang kunnen ondersteunen. Wat een prachtige goddelijke leerwijze!

Vaak zoeken we in ons huwelijk of in ons geestelijk leven naar wat God voor ons kan doen: dat Hij een probleem oplost, een situatie verandert, een lijden verlicht… Jezus veracht onze verzoeken niet; Hij luistert er teder naar, maar vaak wil Hij ons, voordat Hij onze omstandigheden verandert, leren leven met ons hart op Hem gesteund. Wanneer Christus centraal staat in ons leven, veranderen de omstandigheden misschien niet onmiddellijk, maar ons hart verandert wel, en daarmee ook de manier waarop we die omstandigheden beleven. Dan wordt zelfs het wachten een plek van ontmoeting met Hem.

Toegepast op het huwelijksleven:

Luis: We bidden al meer dan een jaar voor onze dochter, voor deze zo pijnlijke situatie, en alles blijft bij het oude… Ik begrijp er niets van…

Marta: Ik ook, Luis. Het maakt me wanhopig dat de Heer niet ingrijpt. Vaak zeg ik tegen Hem: Heer, waar bent U? U bent te laat! Hoe kunt U deze situatie toestaan?

Luis: Misschien wil de Heer ons iets nog groters schenken.

Marta: Nog groters? Sorry, maar ik kan me niet voorstellen wat er nog groter zou kunnen zijn dan onze dochter terug te krijgen.

Luis: Dat wil ik ook. En ik zal niet ophouden erom te vragen. Maar misschien is de Heer, terwijl we op dat wonder wachten, al bezig een ander wonder in ons te verrichten: ons leren meer op Hem te vertrouwen, ontdekken dat Hij onze dochter niet in de steek heeft gelaten, dat Hij nog meer van haar houdt dan wij, ons leren niet als slaven van de angst te leven… en bovendien een intimiteit met de Heer ervaren die we zonder deze beproeving nooit zouden hebben gehad.

Marta: Dank je wel, Luis… Je hebt me zojuist de ogen geopend. Het probleem kan nog een tijdje duren of morgen al worden opgelost, maar leren vertrouwen, hopen en met Christus wandelen… die gave kan niemand ons ontnemen.

Luis: Dat klopt. Bedenk eens dat Jezus uiteindelijk Lazarus tot leven wekte. Hij heeft hen niet onthouden wat ze zo graag wilden, maar Hij wilde hen eerst iets schenken dat niemand hen kon afnemen: een geloof dat op Hem steunt.

Moeder,

Wanneer we Gods tijden niet begrijpen, herinner ons er dan aan dat Hij nooit te laat komt en leer ons op een andere manier te wachten. Gezegend en geprezen zijt Gij voor altijd!

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs 13, 36-43

Ook in ons hart groeien tarwe en onkruid naast elkaar, en daarom zijn ze ook in ons huwelijk aanwezig. Tussen ons zijn er gebaren van toewijding, vergeving en tederheid, maar er duiken ook trots, ongeduld, kritiek en egoïsme op. Laten we ons niet al te zeer schokken over het onkruid dat we in het hart van onze partner ontdekken, want het groeit ook in ons eigen hart. De verleiding zal zijn om het onkruid bij de ander meteen uit te rukken, hem of haar te corrigeren, te veranderen, eisen te stellen… terwijl de eerste bekering die de Heer van mij vraagt, die van mijn eigen hart is. Jezus begint echter niet met het uitroeien van het kwaad. Hij begint met het zaaien van goede tarwe. Hij verandert het hart van binnenuit, vult het met het goede, totdat dat goede het kwaad overwint en verdrijft. God heeft onze roeping niet bedoeld om elkaar te veroordelen, maar om samen te werken met Christus, zodat door de werking van zijn genade de tarwe steeds meer groeit en het onkruid steeds minder ruimte krijgt. Vandaag nodigt de Heer ons uit om niet langer obsessief naar het onkruid van onze echtgenoot te kijken, maar te leren de tarwe te aanschouwen die Hij zelf in zijn hart heeft gezaaid. Christus verliest de hoop in niemand van ons. Hij blijft geloven in het werk dat Hij is begonnen en wordt niet moe van het zaaien. Laten we tegenover onze echtgenoot hetzelfde geduld opbrengen als de Heer tegenover ons heeft. Laten we vertrouwen op de kracht van het zaadje, ook al is het nog zo klein. Laten we hopen, begeleiden, vergeven en liefhebben terwijl God datgene laat groeien wat wij vaak niet weten te zien. Als we dicht bij Christus blijven, naar Zijn Woord luisteren, het in praktijk brengen en ons door Zijn genade laten veranderen, zal de dag komen waarop ook ons huwelijk Zijn licht zal weerspiegelen. Dan zullen we begrijpen dat elk wachten, elke strijd, elke opoffering en elke inspanning om lief te hebben de moeite waard waren. Want de bestemming waartoe God ons roept, gaat veel verder dan elkaar verdragen of goed met elkaar opschieten; Hij roept ons op om onder elkaar een liefde te beleven die ons verandert en die ons voor altijd met Hem laat stralen. Houd moed! Laten we niet moe worden van het zaaien, het wachten en het liefhebben. Dit is de weg!

Terug naar het huwelijksleven

Carla: Ik kijk terug en herinner me hoe we deze weg zijn begonnen. Er was een tijd dat alles wat ik in jou zag, mij slecht leek. Ik vond het ontzettend moeilijk om iets goeds in jou te zien.
Luis: Ik had hetzelfde, Carla. We hebben jarenlang slecht geleefd en elkaar pijn gedaan. Toen onze begeleiders ons aanmoedigden om naar het goede in de ander te kijken, dacht ik: ‘Wat moet ik dan waarderen, als zij me alleen maar het leven moeilijk wil maken?’ Wat was ik toch blind!
Carla: Ik was ook blind. Ik was ervan overtuigd dat de oplossing voor ons huwelijk afhing van het feit dat jij zou veranderen. En bovendien dacht ik dat die verandering onmogelijk was.
Luis: Wat hebben we veel geleden omdat we niet wisten hoe we moesten liefhebben! Door ons gebrek aan vertrouwen leefden we vanuit eisen, kritiek en voortdurende veroordeling van de ander. En die weg leidt alleen maar naar vernietiging.
Hoe eenvoudig lijkt het om te zeggen, en hoe moeilijk is het om de stap te zetten: niet meer voortdurend te letten op wat de ander verkeerd doet, en te beginnen met dankbaar te zijn voor en waarde te hechten aan al het goede dat er wel in hem zit.
Carla: Daarom moeten we nu veel geduld hebben met de mensen die we begeleiden. Soms denk ik dat ze ons niet geloven. Ik zie hoe ze naar ons kijken alsof het voor hen onmogelijk is om tot een goed einde te komen. Maar wij dachten ook dat het onmogelijk was.
Luis: Dat klopt. We danken God voor de begeleiders die Hij op ons pad heeft gebracht. Ondanks alles wat ze hebben gezien en alle pijn die we hebben doorstaan, zijn ze ons nooit beu geworden. Ze zijn nooit opgehouden met vertrouwen, met bidden en met ons keer op keer de weg naar de liefde te wijzen.
Carla: En dat zullen wij ook doen voor de stellen die wij begeleiden. We zullen blijven vertrouwen op Gods werk in hun huwelijken. We zullen voor hen bidden, hen begeleiden en hen blijven vertellen dat er, met Gods genade, altijd hoop is.
Luis: Ook al kunnen ze dat nu nog niet zien.
Carla: Ook al denken ze nu dat het onmogelijk is.
Luis: Want God kan alle dingen nieuw maken.
Carla: En voor hen gaan we de rozenkrans bidden!

Moeder,

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

In ons huwelijk heeft God op onze trouwdag het zaadje geplant zodat het Rijk van God tussen ons zou groeien, in ons gezin; de Heilige Geest heeft ons verenigd zodat we het prachtige plan zouden beleven dat Hij voor ons bedacht heeft. Hij is er altijd, maar dit zaadje van het Rijk van God groeit niet als we de genade niet omarmen; het kan niet groeien als we ons niet door Zijn liefde laten veranderen, als we niet ontvankelijk zijn. Elke zelfverloochening, elke toewijding en het aanvaarden van de echtgenoot, elk gebed waarin we ons sacrament meenemen, wanneer onze roeping als echtpaar de prioriteit in ons leven is. Dit alles, altijd verenigd met het hart van Christus.
Op een dag, zonder dat we het nauwelijks hebben gemerkt, zien we dat prachtige Rijk van God dat in ons en tussen ons is gegroeid.

Toegepast op het huwelijksleven:

Laura: Pedro, je bent vandaag erg stil geweest.
Pedro: Ja, Laura, ik was vandaag tijdens de eucharistieviering diep onder de indruk; de Heer heeft me laten zien hoe mooi het is om elke dag samen te zijn, ondanks alle moeilijkheden.
Laura: Het Rijk van God is in ons huis gegroeid als het mosterdzaadje; uit kleine dingen die onbeduidend leken, heeft de Heilige Geest wonderen verricht.
Pedro: Weet je nog hoe moeilijk het voor mij in het begin was om mijn hang naar professioneel succes los te laten, iets wat ons zo ver uit elkaar dreef?
Laura: Ja, nu leggen we alles in Gods handen, en ik denk dat het je beter is vergaan!
Bij mij vertroebelde jaloezie mijn blik, en dat zorgde ervoor dat we ruzie maakten en veel leden.
Pedro: Ja, maar door samen te bidden heeft de Heer je laten zien dat het ons huwelijk, ons sacrament, is dat mijn hart raakt.
Laura: En plotseling kijken we om, en daar staat hij: een grote boom. Maar laten we hem niet verwaarlozen; we moeten in het hart van Christus blijven, aan Zijn hand vastgehouden.

Moeder,

Mogen we elke dag doorgaan met het laten groeien van het Rijk van God in ons huwelijk. Geprezen zij God!