Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Geen bewijzen eisen

In dit evangelie hekelt Jezus een houding die ook in het huwelijk kan voorkomen: de voortdurende behoefte aan ‘bewijzen’ om in de liefde van de ander te geloven. De farizeeën vragen om een buitengewoon teken, maar zijn niet in staat de aanwezigheid van God te herkennen die ze al voor zich hebben. Iets soortgelijks kan ons overkomen wanneer we spectaculaire gebaren verwachten om ons geliefd te voelen en de kleine, alledaagse tekenen niet meer waarderen: een gesprek, een opoffering, een stille dienst, een liefdevolle blik of oprechte vergeving. De Heer nodigt ons echter uit om niet zozeer te vragen: ‘Wat moet mijn man of vrouw nog meer doen om te bewijzen dat hij of zij van mij houdt?’, maar: ‘Heb ik een hart dat bereid is de liefde te erkennen die ik al ontvang en me erdoor te laten veranderen?’. Wanneer het hart eraan gewend raakt bewijzen te eisen, raakt het uiteindelijk verblind voor de gaven die God al schenkt. Wanneer we daarentegen leren om met dankbaarheid te kijken, ontdekken we dat Christus nog steeds wonderen verricht in ons gezin door middel van geduld, trouw, verzoening en wederzijdse dienstbaarheid. De Heer herinnert ons eraan dat het grootste teken Zijn totale overgave aan het kruis en Zijn verrijzenis zal zijn. Ware liefde toont zich niet met vuurwerk, maar met volhardende toewijding, zelfs als dat moeilijk is. Ook wij als echtgenoten zijn geroepen om van ons leven een ‘teken van Jona’ te maken: sterven aan het egoïsme, zodat de liefde elke dag opnieuw kan opbloeien.

Toegepast op het huwelijksleven:

Teresa: Alfonso, ik wacht al dagen op een teken dat je van me houdt.
Alfonso: En dat ik probeer mee te gaan in alle plannen die je voorstelt?
Teresa: Nou ja, dat vind ik gewoon normaal. Ik verwachtte iets spectaculairders… een serenade, een reis naar Parijs… ik weet niet, iets met vuurwerk.
Alfonso: Ah, dus net als de farizeeën in het Evangelie: „Heer, geef ons een teken”.
Teresa: Nou ja, een beetje wel…
Alfonso: Het probleem is dat, wanneer je op het buitengewone wacht, je het alledaagse niet meer ziet. Jezus zei tegen hen dat ze het grootste teken al voor zich hadden en het niet herkenden.
Teresa: Dat is waar. Soms zie ik jouw kleine gebaren van genegenheid ook niet, omdat ik op opvallendere dingen wacht.
Alfonso: Ik geef toe dat ik soms hetzelfde doe en van je eis dat je je anders gedraagt dan je bent.
Teresa: Het wonder is dus niet dat er vuurwerk verschijnt…
Alfonso: …maar dat je ontdekt dat liefde elke dag tot uiting komt, in de eenvoudigste details.
Teresa: Nou… en als er op een dag ook nog eens een reis naar Parijs bij komt…
Alfonso: Voor dat wonder zullen we nog een beetje langer moeten blijven bidden.

Moeder,

In die tijd hield Jezus de menigte deze voor: ‘Het Rijk der hemelen gelijkt op een man die op zijn akker goed zaad had gezaaid;
maar terwijl de mensen sliepen, kwam zijn vijand, zaaide onkruid tussen de tarwe en ging heen.
Toen de halmen opgeschoten waren en vrucht hadden gezet, was ook het onkruid te zien.
Nu gingen de knechten naar hun meester en zeiden hem: Heer, ge hebt toch goed zaad op uw akker gezaaid? Hoe komt het dan dat er onkruid op staat?
Hij antwoordde hun: Dat is het werk van een vijand. De knechten zeiden tot hem: Wilt ge dan dat we het bijeenga­ren?
Maar hij zei: Neen, ik ben bang dat ge, wanneer ge het onkruid bijeengaart, de tarwe mee uittrekt.
Laat beide samen opgroeien tot de oogst, en met de oogsttijd zal ik maaiers zeggen: Haalt eerst het onkruid bijeen en bindt het in bussels om te verbran­den; maar slaat de tarwe op in mijn schuur.’
Een andere gelijkenis hield Hij hun voor: ‘Het Rijk der hemelen gelijkt op een mosterd­zaadje, dat iemand op zijn akker zaaide.
Wel­iswaar is dit het allerkleinste zaadje, maar wanneer het is opgeschoten, is het groter dan de andere tuingewassen; het wordt een boom, zodat de vogels uit de lucht in zijn takken komen nestelen.’
Nog een andere gelijkenis vertelde Hij hun: ‘Het Rijk der hemelen gelijkt op gist, die een vrouw in drie maten bloem verwerkte, totdat deze in hun geheel gegist waren.’
Dit alles sprak Jezus tot het volk in gelijke­nissen en zonder gelijkenissen leerde Hij hun niets,
opdat in vervulling zou gaan het door de profeet gesproken woord: Ik zal mijn mond openen in gelijkenissen, Ik zal openbaren wat verborgen is geweest vanaf de grondvesting der wereld.
Toen liet Hij de menigte gaan en keerde naar huis terug. Zijn leerlingen kwamen nu naar Hem toe en zeiden: ‘Leg ons de gelijkenis uit van dat onkruid op de akker.’
Hij gaf hun ten antwoord: ‘Die het goede zaad zaait, is de Mensenzoon;
de akker is de wereld; het goede zaad, dat zijn de kinderen van het Rijk;
het onkruid zijn de kinderen van het kwaad,
en de vijand die het zaaide, is de duivel. De oogst is het einde van de wereld
en de maaiers zijn de engelen.
Zoals nu het onkruid wordt bijeengebracht en in het vuur verbrand,
zo zal het ook gaan op het einde van de wereld.
De Mensenzoon zal zijn engelen uitzenden en zij zullen uit zijn Rijk bijeen­bren­gen
allen die tot zonde verleiden en onge­rech­tigheid bedrijven
om hen in de vuuroven te werpen, waar geween zal zijn en tandengeknars.
Dan zullen de rechtvaardigen in het Koninkrijk van hun Vader schitteren als de zon.

Vruchtbaar onkruid

Wat wil ik uitroeien in mijn huwelijk? Het onkruid in mijn partner getuigt van de oogst van mijn hart. Hun onkruid wijst naar het mijne. Het is het ontwaken van het geweten van mijn ziel. Het is de smalle poort naar mijn goddelijke leven. Hun onkruid is de ploeg die mijn geest beroert en mijn ziel voorbereidt op het grote zaaien. Het is een gebrek aan begrip, het openstellen van mezelf door geloof voor de Voorzienigheid (zon, regen, droogte, overstroming, enz.). Het is, in Zijn hoop, het toestaan dat Christus mij ontdoet van alles wat ik niet ben. Het is het instrument van genade dat mijn leven voedt en transformeert tot overvloedige tarwe door Zijn Liefde. Als je het uitroeit, mis je iets!

Terug naar het huwelijksleven:

Maria had dagenlang enthousiast de maaltijd voor het gezin voorbereid. Toen haar man, Juan, haar zag, zei hij zonder erbij na te denken:

“Je hebt te veel gemaakt. Er zal wel wat overblijven. Het is altijd hetzelfde.”

Maria dacht: “Hij waardeert nooit wat ik doe.” Ze stond op het punt hard en koud te reageren, maar ze herinnerde zich de gelijkenis van het onkruid.

“Heer, dit is het onkruid dat ik in Johannes zie: zijn manier van spreken, die mij kwetst. Maar wat onthult het in mijn hart?”

Ze zweeg een paar seconden. Ze besefte dat, los van Johannes’ woorden, wat haar werkelijk pijn deed haar behoefte aan erkenning was, en dat alles volgens haar wensen moest verlopen.

Johannes merkte Maria’s stilte op en dacht ook na:

“Haar reactie onthult mijn gebrek aan tact. Heer, verander mijn hart.”

Hij kwam naar haar toe en zei:

“Vergeef me, Maria. Dank je wel voor alle liefde die je in de zorg voor het gezin hebt gestoken.”

“Nee, vergeef mij, Johannes,” antwoordde Maria. “De Heer wil mijn trots hiermee zuiveren.” Voordat hun familie arriveerde, baden ze samen om God te danken voor de weg die ze samen maakten:

“Jezus, help ons niet elkaars onkruid uit te roeien, maar U toe te staan, door middel daarvan, onze harten te transformeren.”

De moeilijkheden verdwenen niet, maar ze begrepen dat elkaars tekortkomingen, door genade, de weg konden worden naar het koesteren van het ware graan: de liefde van Christus in hun huwelijk.

Moeder,

In die tijd verlieten de Farizeeën de synagoge en smeedden plannen om Jezus uit de weg te ruimen.
Maar omdat Jezus dit wist, trok Hij vandaar weg. Velen volgden Hem en Hij genas ze allen.
Hij drukte hun echter op het hart Hem niet bekend te maken,
opdat in vervul­ling zou gaan het woord door de profeet Jesaja gesproken:
Zie, mijn Dienaar, die ik heb verkoren, mijn Welbe­minde, in wie mijn ziel behagen vond. Ik zal mijn geest op Hem doen rusten, Gods Wet zal Hij verkondigen aan de volkeren.
Hij zal twisten noch schreeuwen en op straat zal men zijn stem niet horen.
Een geknakt riet zal Hij niet breken en een smeulende vlaspit niet doven voordat Hij Gods Wet ter overwinning heeft gevoerd;
en op Zijn Naam zullen de volkeren hopen.

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Barmhartigheid

Wat hebben de farizeeën toch een gesloten hart! Ze veroordelen de discipelen omdat ze de wet overtreden en maken van de gelegenheid gebruik om Jezus opnieuw aan te vallen. Hoe vaak gedragen wij ons niet zo tegenover onze echtgenoot, onze kinderen, onze collega’s…? Door eisen te stellen en te oordelen wanneer ze niet aan onze verwachtingen voldoen, leggen we de norm op zonder ook maar een greintje barmhartigheid. De Heer leert ons dat liefde het allerbelangrijkste is. Hij komt niet om de Wet af te schaffen, maar om die te vervullen en tot volle wasdom te brengen, maar Hij stelt de mens voorop.  We mogen God geen lege en vruchteloze eredienst brengen. In de woorden van de heilige Johannes van het Kruis: „Waar geen liefde is, breng daar liefde, en je zult liefde oogsten.“

Terug naar het huwelijksleven

Rosa: Pepe, ik houd het niet meer uit. Ik heb je al een miljoen keer gezegd dat de vaatwasser gevuld moet worden voordat we naar bed gaan.  Het aanrecht zit alweer vol met mieren, het is elke dag hetzelfde…
Pepe: En jij dan?  Je hebt de boodschappen weer niet uitgepakt en de groenten zijn ontdooid… komen daar dan geen mieren op af?
(Hun dochtertje komt de keuken binnen en kijkt heel ernstig naar hen)
Rosa: Ach, Pepe. We zijn alweer in de clinch geraakt, net als vroeger… sorry. Kom maar hier, kleintje, we gaan papa een dikke knuffel geven en ik ga hem om vergeving vragen, oké?
Pepe: Dat zijn mijn meisjes! Kom op, een knuffel met z’n drieën. Ik hou heel veel van jullie!  En natuurlijk vergeef ik je, Rosa.  Vergeef mij ook, alsjeblieft.
Rosa: Kom op, kleintje, ga je broers en zussen maar roepen dat het tijd is om te ontbijten. Laten we samen beginnen met het zegenen van de tafel.
Pepe: Wat vallen we toch snel weer terug!  Gelukkig geeft de Heer ons middelen om onze hartstochten snel te temperen, zodat de val maar klein is.  
Rosa: Wat een pijn! In Rosita’s blik zag ik dat de angst en het wantrouwen terug zijn gekomen. Die slechte hartstochten die me ertoe brachten zo tegen je te praten, zijn inderdaad snel getemperd… Dank u, Heer!
Pepe: Goed, we zijn er allemaal. In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, zegen, Heer, dit voedsel…

Moeder

van Barmhartigheid, Moeder van onze Verlosser, bedek ons met Uw mantel en breng ons naar de hemel, bij Hem. Gezegend en geprezen zij de Heer!

De last is licht.

Door nederigheid erkennen we de ware relatie tussen God en de mensheid en zien we onze plaats voor God. Het leven van Christus, van zijn geboorte tot zijn dood, was een volmaakte daad van nederigheid, volledige onderwerping aan de wil van de Vader, en bereikte zijn hoogtepunt aan het kruis. Door onze zonde hebben we de neiging God te vergeten wanneer we met moeilijkheden worden geconfronteerd en proberen we die met onze eigen kracht op te lossen. Dit leidt tot vermoeidheid en overweldiging, waarbij zelfliefde onze daden beheerst en ons van Gods wil verwijdert. Maar Christus vraagt ons tot Hem te komen en van Hem te leren, want Hij is zachtmoedig en nederig van hart en leert ons zachtmoedig te zijn om tot God te naderen en nederig om Zijn wil te vervullen. Elke moeilijkheid, elke beproeving, elk kruis wordt gewogen op de weegschaal van Gods liefde. Wees niet bang; de Heer is altijd aan uw zijde en wacht tot we tot Hem komen, zodat Hij ons kan begeleiden.

In het huwelijk openbaart Christus Zichzelf door onze partner, altijd bereid om ons te begeleiden, ons te verwelkomen en alles met ons te delen. De genade van het sacrament maakt echtgenoten zachtmoedig, bereid om zich aan elkaar te geven en nederig, waardoor ze samen Gods wil kunnen vervullen. In een zachtmoedig huwelijk wordt het gelaat van Christus geopenbaard, dat Zijn Hart toont, dat zachtmoedig en nederig is.

Terug naar het huwelijksleven:

Daniel: Carmen, je lijkt een beetje van slag. Gaat alles wel goed?

Carmen: Je kent me zo goed, maar ik wilde je niets vertellen, want je hebt al genoeg aan je hoofd met je zoektocht naar een baan en de gezondheid van je moeder. Ik wilde je niet nog meer zorgen baren.

Daniel: Lieve Carmen, ik heb je over al mijn problemen verteld, zodat ik mijn gevoelens met je kan delen en me door jou gesteund voel in alles. Ik moet ze delen, zodat ik ze beter kan verdragen.

Carmen: Ik weet het, Daniel, maar je hebt al genoeg aan je hoofd, en mijn situatie is maar tijdelijk en gaat voorbij.

Daniel: Dat hoop ik, maar ik moet ook weten dat ik je tot steun kan zijn in jouw problemen, hoe klein ze ook zijn. Ik ben er voor je, en ik wil dat je naar me toe komt, zodat ik je met alles kan helpen.

Carmen: Je hebt gelijk, vergeef me. Ik dacht dat ik je een plezier deed door het je niet te vertellen, maar het tegendeel is waar. Ik heb je nog een extra zorg bezorgd omdat je het merkte. Ik dacht dat ik het zelf wel kon oplossen, maar dat is niet zo. Ik heb mijn trots de overhand laten nemen.

Daniel: Er valt niets te vergeven, integendeel. Ik ben er altijd voor je, wat er ook gebeurt. Ondanks mijn moeilijkheden ben jij het allerbelangrijkste voor me, en de beste manier om je dat te laten zien is door er volledig voor je te zijn.

Moeder,

Help ons om niet bang te zijn en ons tot uw Zoon te wenden, zodat Hij ons leert zachtmoedig en nederig te zijn in het aangezicht van tegenspoed. Geprezen zij God.