‘Het Rijk der hemelen gelijkt op een koning die een bruiloftsfeest gaf voor zijn zoon.
Hij stuurde zijn dienaars uit om allen te roepen die hij tot de bruiloft had uitgenodigd, maar zij wilden niet komen.
Daarop zond hij andere dienaars met de opdracht: Zegt aan de genodig­den: Zie ik heb mijn maaltijd klaar, mijn ossen en het gemeste vee zijn geslacht; alles staat gereed. Komt dus naar de bruiloft.
Maar zonder er zich om te bekommeren, gingen zij weg, de een naar zijn akker, de ander naar zijn zaken.
De overigen grepen zijn dienaars vast, mishan­delden en doodden hen.
Nu ontstak de koning in toorn, stuurde zijn troepen en liet de moordenaars ombren­gen en hun stad in brand steken.
Toen sprak hij tot zijn dienaars: Het bruiloftsmaal staat klaar, maar de genodigden waren het niet waard.
Gaat dus naar de drukke ver­keerswegen en nodigt wie ge er maar vindt tot de bruiloft.
Zijn dienaars gingen naar de wegen en brachten allen mee die zij er aantroffen, slechten zowel als goeden, en de brui­loftszaal liep vol met gasten.
Toen de koning binnen­kwam om de aanlig­genden te bezoeken, merkte hij daar iemand op die niet voor een bruiloft gekleed was.
En hij sprak tot hem: Vriend, hoe zijt gij hier binnengeko­men zonder bruilofts­kleed? Maar de man bleef het antwoord schuldig.
Toen sprak de koning tot de bedienden: Bindt hem aan handen en voeten en werpt hem buiten in de duisternis. Daar zal geween zijn en tandengeknars.
Velen zijn geroepen maar weinigen uitverko­ren.’

Het huwelijk is een dagelijkse uitnodiging om deel te nemen aan het feestmaal van de Liefde. Net als de eerste gasten kunnen ook wij toestaan dat drukte, haast of zorgen de plaats innemen van onze relatie en van God. Zonder dat we het doorhebben, kunnen we die momenten die onze verbondenheid voeden steeds verder uitstellen.
De Heer houdt nooit op ons uit te nodigen. Zijn oproep is voortdurend en kosteloos, maar Hij wacht op een antwoord. De ‘feestkleding’ is niets anders dan een hart dat bereid is om lief te hebben, te vergeven, te dienen en zich door Hem te laten veranderen. Het is niet genoeg om getrouwd te zijn; we moeten ons elke dag met de liefde van Christus bekleden om onze huwelijksroeping met vreugde te beleven. Het huwelijk is geen eindpunt, maar een weg naar de hemel. Vandaag kunnen we ons afvragen: wat neemt de plaats in van het feestmaal in ons leven? Zorg ik voor het ‘feestkleed’ van mijn huwelijk met kleine gebaren van toewijding, gebed en tederheid? De Heer blijft zeggen: ‘Alles is gereed. Komt naar de bruiloft.’ Laten we Zijn uitnodiging niet voorbij laten gaan.

Terug naar het huwelijksleven:

Maria: Carlos, ik heb het gevoel dat we de laatste tijd wel samenwonen, maar steeds minder verbonden zijn.
Carlos: Komt dat door het werk en de kinderen?
Maria: Ja. We hebben het altijd druk. En als we even tijd hebben, zitten we op onze mobiel of denken we aan andere dingen.
Carlos: Dat is waar. We zeggen altijd: ‘Als we tijd hebben, zullen we samen zijn.’
Maria: Toen ik vandaag het evangelie over het bruiloftsfeest hoorde, moest ik aan ons denken. De genodigden hadden andere dingen te doen en lieten de uitnodiging aan zich voorbijgaan. Dat kunnen wij ook doen: we wijzen God noch ons huwelijk af, maar we stellen alles steeds uit tot later.
Carlos: Wat is dan ons ‘feestmaal’?
Maria: De momenten die ons helpen elkaar te vinden: praten, samen bidden, naar elkaar luisteren, elkaar vergeven, kleine gebaren van genegenheid.
Carlos: En de ‘feestkleding’ zou zijn dat we ons elke dag bekleden met geduld, liefde en dienstbaarheid.
Maria: Precies. Het is niet genoeg om getrouwd te zijn. We moeten elke dag voor elkaar kiezen en voor elkaar zorgen.
Carlos: Laten we dan iets concreets doen. Laten we vanavond onze mobieltjes wegleggen en samen bidden.
Maria: Dat lijkt me een goed idee. En laten we ook elke dag een moment samen reserveren, alleen voor de Heer.
Carlos: Want God blijft ons uitnodigen voor het feestmaal.
Maria: Ja. En deze keer willen we niet antwoorden: ‘Nu even niet’.
Carlos: We willen tegen Hem zeggen: ‘Ja, Heer. Hier zijn we.’

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Mijn lieve Jezus, hartelijk dank dat U ons de waarheid laat zien. U vertelt ons graag gelijkenissen die ons raken, die ons aan het denken zetten. Wat wilt U ons daarmee zeggen? Wel, dat Uw logica niet onze logica is. Dat we niet mogen vergeten dat onze verlangens in de war zijn, beïnvloed door de erfzonde en door zonden uit het verleden. Daardoor worden we sterk beïnvloed door eigenliefde. En het ergste is dat we dat meestal niet zien. Eigenliefde is onze grootste vijand. En als we het niet zien, is het des te sterker in ons aanwezig. Hoe vaak beoordeel ik mijn partner niet volgens mijn eigen maatstaven? Hoe vaak denk ik niet dat ik gelijk heb? Hoe vaak zie ik niet meer zijn of haar gebreken dan die van mijzelf?
Heer, help mij te beseffen dat mijn blik beïnvloed is door de zonde. Dat Uw maatstaf de juiste is, nooit de mijne. Dat U wel degelijk alles weet en de Waarheid bent. Laat mij daarom, Jezus, mijn eigen maatstaf ontvluchten om alleen de Uwe te zoeken.
Laat mij mij altijd afvragen: wat zou U in deze situatie doen? En Uw antwoord zal altijd zijn: “heb lief, geef je over, vergeef, verwelkom.…”.
Heer, dank U voor elke kans die U mij in mijn dagelijks leven geeft om mij aan mijn partner over te geven, zelfs als ik het niet begrijp, om te vergeven, om bij elke gelegenheid lief te hebben.

Toegepast op het huwelijksleven:

Sergio: Rosa, deze gelijkenis spreekt me enorm aan. Hoe vaak klaag ik niet dat dit of dat oneerlijk is, vergelijk ik mezelf met anderen… En die zin „of ben je jaloers omdat ik goed ben?“ raakt me diep in mijn hart.
Rosa: Bij mij is het net zo. God heeft ieder van ons de gaven gegeven die Hij het beste vond. Sterker nog, Hij laat dingen gebeuren die ons ten goede komen en andere die ons schade berokkenen. Omdat Hij weet dat dat het beste voor ons is en daaruit iets groots voor ons wil voortbrengen.
Sergio: Zeker weten. Ik herinner me dat we ons de hele tijd met elkaar vergeleken. We dachten na over wat de ander wel of niet had gedaan, of hij dit wel had gekregen en ik niet… Wat een kronkelige weg! Je merkt meteen waar dat vandaan kwam. Het vergroot elke situatie om er het ergste uit te halen.
Rosa: Ja, en wat een prachtige weg is die van de Heer! Het lijkt alsof het ons schade zal berokkenen als we onszelf niet verdedigen, als we niet voor onszelf opkomen. Maar het tegendeel is waar: het bevrijdt ons en vervult ons met vrede.
Sergio: Hoe groot is de Heer! Hij laat al die situaties toe die ons irriteren, zodat we leren niet te klagen, niet te oordelen, op Hem te vertrouwen en lief te hebben zoals Hij liefheeft.

Moeder,

Help ons alstublieft om elke situatie die mij tegenstaat te zien als een moment om meer lief te hebben. Zoals U dat deed, zoals Uw Zoon. Gezegend en geprezen zij God!

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Terug naar het huwelijksleven:

Moeder,

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Niet alleen naleven, maar JEZELF GEVEN

Dit evangelie stelt ons een vraag die ook een echtpaar zich kan stellen: „Wat ontbreekt er nog aan mij?”. De jongeman lijkt alles te hebben: hij leeft de geboden na, voert een rechtschapen leven, maar ontdekt dat het eeuwige leven niet alleen bestaat uit het naleven van de geboden, maar uit het geven van zichzelf. In het huwelijk kan ons iets soortgelijks overkomen. We kunnen onze verantwoordelijkheden nakomen, trouw zijn, het huishouden draaiende houden, voor de kinderen zorgen, werken en aandacht hebben voor de ander… en toch stelt Jezus ons een diepere vraag: ben je bereid je leven voor je partner op te offeren? Want echtelijke liefde beperkt zich niet tot het doen van wat je hoort te doen; ze is geroepen om een gave te worden.
De jongeman vraagt: ‘Wat ontbreekt er nog aan mij?’. En Jezus wijst hem op datgene waaraan hij zich vastklampt: zijn rijkdom. Ook wij kunnen onze eigen ‘rijkdommen’ hebben die het zich overgeven bemoeilijken: mijn tijd, mijn plannen, mijn comfort, mijn manier van doen, mijn behoefte om gelijk te hebben, mijn kwetsuren, mijn verwachtingen ten aanzien van de ander… Het zijn niet altijd slechte dingen; het probleem ontstaat wanneer we ze boven de liefde stellen.
In het huwelijksleven betekent Jezus volgen dat we moeten leren afstand te doen van datgene wat ons belet lief te hebben. Soms betekent dat afzien van een kwetsend woord; andere keren betekent het toegeven in een discussie, als eerste om vergeving vragen, luisteren ook al zijn we moe, of tijd aan de ander besteden terwijl we liever met onze eigen dingen bezig zouden zijn. Het zijn kleine, alledaagse ‘verkoop je bezittingen’: iets van mezelf opgeven zodat de ander liefde kan ontvangen.
Het evangelie nodigt ons vandaag uit om over te stappen van een huwelijk gebaseerd op ‘ik doe wat ik moet doen’ naar een huwelijk gebaseerd op ‘ik geef mezelf aan jou’. Het gaat er niet om meer dingen te doen, maar om Christus ons te laten leren op een nieuwe manier lief te hebben.

Toegepast op het huwelijksleven:

Geef ons een nederig hart om vergeving te vragen, een vrijgevig hart om ons over te geven en een geduldig hart om elke dag opnieuw te beginnen. Geprezen zij de Heer.

Jezus leidt de Kanaänitische vrouw op de ware weg van het geloof. Eerst zwijgt Hij, waarmee Hij mij leert dat Zijn tijden niet de mijne zijn: ook al lijkt het alsof Hij niet antwoordt, blijf ik vertrouwen. Vervolgens laat Hij haar zien dat God Zijn eigen tijden en plannen heeft – eerst Israël –, waarmee Hij mij leert mezelf niet te vergelijken: ook al lijken anderen voorop te lopen, vertrouw ik op de plaats en het moment die God voor mij heeft voorbereid. Ten slotte laat Hij haar haar kleinheid inzien: zo vaak leef ik als een ‘hondje’, waarbij ik me laat meeslepen door mijn impulsen en verlangens in plaats van Zijn wil te zoeken. Maar zij neemt het Hem niet kwalijk en loopt niet weg: ze blijft en vertrouwt. Mijn geloof rijpt wanneer noch Gods stilzwijgen, noch Zijn plannen, noch mijn eigen armoede mij van Hem kunnen afhouden.

Toegepast op het huwelijksleven:

Johannes: Maria, toen ik vandaag het evangelie over de Kanaänitische vrouw bad, dacht ik aan ons en aan ons huwelijk. Weet je nog hoe we onze weg van bekering begonnen? Retraites, aanbidding, bijeenkomsten… We wilden overal bij zijn.
Maria: Ja, we waren enthousiast.
Johannes: Dat was allemaal goed, maar ik denk dat we, zonder het te beseffen, zijn gaan kiezen hoe we de Heer wilden volgen: onze eigen tijden, de echtparen bij wie we ons op ons gemak voelden, de omgevingen die ons troost boden… En we lieten alles achterwege wat we niet begrepen of wat niet bij ons paste.
Maria: Misschien waren we ook op zoek naar het gevoel dicht bij God te zijn.
Johannes: Dat heb ik ontdekt: soms hebben we meer gezocht naar de dingen van God die ons voldoening gaven dan naar God zelf. De Kanaänitische vrouw leert me iets anders: Jezus zwijgt en zij blijft; ze toont Hem een orde die ze niet begrijpt en vertrouwt; ze ontdekt de waarheid van haar kleinheid en gaat niet weg.
Maria: Wij daarentegen zeiden misschien: ‘Heer, we willen U volgen… maar op deze manier, met deze mensen en met dit gevoel.’
Johannes: Ja. Ik denk dat Hij ons nu vraagt nog een stap verder te gaan: ‘Heer, leid ons Uzelf.’ Niet langer op zoek zijn naar ervaringen met God, maar ons samen overgeven aan Zijn Voorzienigheid, ook al begrijpen we het niet, voelen we het niet of zouden we die weg zelf niet hebben gekozen.

Moeder,

Leer ons ‘amen’ te zeggen tegen uw Zoon. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn, want met Zijn Bloed heeft Hij ons verlost.