We leven in een cultuur waarin het onmiddellijke, het oppervlakkige en het vervangbare de boventoon voeren; waarin we dingen uitproberen, veranderen, van het ene naar het andere overschakelen en, zonder dat we het doorhebben, dringt die manier van leven ook door in onze relatie met God. We zijn bang voor verbintenissen en zoeken in plaats daarvan naar ervaringen die ons raken en ons iets laten voelen. Toch herhaalt de Heer vandaag nadrukkelijk het werkwoord ‘blijven’: ‘Blijf in mij’. Blijven is niet af en toe verbinding maken; blijven is daar blijven, in het Hart van Jezus, en van daaruit het leven met Hem leiden. Dat blijven komt voort uit een leven van gebed (niet alleen uit een moment van gebed) en vereist ook een eerste inspanning om afleidingen en nutteloze gedachten te vermijden die ons van God afleiden, inspanningen om ons niet meer op onszelf te richten maar onze blik op de Heer te richten, inspanningen om onze gedachten en gevoelens in Zijn Hart te houden. Maar beetje bij beetje, naarmate onze ziel groeit in die eenheid met God, wordt het hart aangetrokken door de Heer en komt er een dag dat het moeilijk is om niet aan Hem en met Hem te denken. Dan kunnen we zeggen zoals de heilige Paulus: “Ik ben het niet die leeft, maar Christus leeft in mij.”

Toegepast op het huwelijksleven:

(Voor het slapengaan praten Marta en Lazarus samen over hoe hun dag is verlopen)
Marta: Toen ik vanmorgen in de bloemenwinkel aan het werk was, kreeg ik de opdracht om wat boeketjes te maken voor de communiekinderen… Ik ben er de hele ochtend mee bezig geweest omdat het er nogal wat waren, en terwijl ik ze maakte, bad ik voor elk van die kinderen, voor die zieltjes die de Heer voor het eerst zouden ontvangen, en vroeg ik om de zuiverheid van hun harten… daarna voor hun ouders… Ik heb de hele ochtend in gebed doorgebracht, samen met de Maagd de mooiste bloemen uitzoekend, terwijl ik helemaal ‘opging’ in haar Hart, en samen hebben we alles met zorg en liefde voorbereid…
Lazarus: nou… mijn dag was niet zo bloemrijk als die van jou… de Heer heeft eerder mijn trots gesnoeid door middel van een collega die me voortdurend vernederd en me subtiel belachelijk maakt in het bijzijn van de baas… maar in mijn binnenste heb ik me verenigd met de Heer en heb ik me al die vernederingen herinnerd die Hij heeft ondergaan… Daarna heb ik tijdens de eucharistieviering deze pijn die ze me deden, opgeofferd voor de redding van deze collega en voor zoveel zielen…
Marta: Ik dank God voor dit gebedsleven dat ons steeds meer met Hem verenigt. Wat is Zijn genade duidelijk merkbaar!
Lazarus: en zoveel… ik denk dat het ook een belangrijke stap voor onze zielen is geweest dat we ons hebben verbonden aan dit geloofspad, nietwaar?
Marta: ja, absoluut. Het hebben van een concreet pad in de Kerk waar we ons kunnen verdiepen in het gebed, de sacramenten, onze roeping… heeft ons geholpen om niet af en toe een geloof te beleven, maar om te proberen op elk moment verbonden te zijn met het Hart van Jezus en Maria…
Lazarus: Dat geloof ik ook, Marta. We sprongen van het ene naar het andere, afhankelijk van waar we zin in hadden, en we moesten ons verbinden en bij iets concreets in de Kerk blijven.

Moeder,

U die altijd met Jezus verbonden was, leer ons om onze harten altijd met Hem verbonden te houden. Gezegend en geprezen zij de Heer die ons naar Zich toe trekt!