Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Johannes 20,19-23.
‘Vrede zij u.’ Na dit gezegd te hebben toonde Hij hun zijn handen en zijn zijde. De leerlingen waren vervuld van vreugde toen zij de Heer zagen.
Nogmaals zei Jezus tot hen: ‘Vrede zij u. Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zo zend Ik u.’
Na deze woorden blies Hij over hen en zei: ‘Ontvang de heilige Geest.
Vruchtbare armoede.
Ik zou wanhopig kunnen worden als ik mij aan mijn echtgenoot overgeef en geen vruchten zie in mijn huwelijk. Het zou kunnen lijken alsof de overgave van Christus voor niets is geweest: Zijn discipelen zaten verstopt en waren bang. Maar vanaf die open zijde op Goede Vrijdag tot op de dag van vandaag, Pinksteren, is het hart van Zijn bruid, de kerk, tot wasdom gekomen. Het is een pijnlijke maar noodzakelijke bevalling geweest. Een periode van zwangerschap met angst, tranen, stilte, twijfels, zuivering… die haar ertoe heeft gebracht haar ellende te erkennen. En juist daar, in die erkenning, ontstaat de gemeenschap met Christus, de Bruidegom, en begint de ware evangelisatie. Het is in die armoede dat de Heilige Geest ruimte vindt en de ware vruchtbaarheid ontstaat.
Toegepast op het huwelijksleven:
Maria doet al een tijdje haar best om beter voor Johannes, haar man, te zorgen. Ze probeert beter naar hem te luisteren, verwijten te vermijden, kleine attenties te hebben en elke dag voor hem te bidden. Diep van binnen hoopt ze dat dit alles haar huwelijk zal verbeteren, dat hij zal veranderen en dat de eenheid van vroeger terugkeert.
Maar de tijd verstrijkt en er lijkt niets te verbeteren. Hij blijft afstandelijk, in beslag genomen door zijn werk en weinig expressief. En beetje bij beetje begint Maria innerlijk moe te worden: “Waarom zou ik me blijven inzetten als ik geen vruchten zie?”
Te midden van dat verdriet laat de Heilige Geest haar iets onverwachts zien: dat haar toewijding niet vruchteloos was. Al die tijd van stilte, wachten, tranen en worsteling bracht iets veel diepers uit haar hart aan het licht: haar behoefte om beantwoord, erkend en gewaardeerd te worden.
En precies daar, in die erkende armoede, begint er iets in haar te veranderen. Christus begint haar ziel te doordringen. Haar liefde begint vrijer te worden, minder veeleisend, meer gesteund door God dan door de reactie van haar echtgenoot. Ze hoeft niets meer op te leggen of te forceren. Zonder het te beseffen begint ze vrede, geduld en vooral een onbekende vreugde uit te stralen.
Dan begrijpt ze dat de ware vruchtbaarheid al lang voordat er zichtbare veranderingen in haar huwelijk optraden, was begonnen: het was in haar eigen ziel begonnen.
Moeder,
Leer ons, ons hart te zuiveren om in uw Zoon geboren te worden. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn, die ons met Zijn Bloed heeft verlost.
