Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Marcus 11,27-33.

In die tijd kwam Jezus met zijn leerlingen in Jeruzalem. Terwijl Hij rondwandelde op het tempelplein, traden de hogepriesters en oudsten op Hem toe
en vroegen Hem: ‘Welke bevoegdheid hebt Gij om dit alles te doen? En wie heeft U die bevoegdheid dan daartoe gegeven?’
Jezus antwoordde: ‘Ik zal u een enkele vraag stellen en als gij Mij daar antwoord op geeft,
zal Ik u op mijn beurt zeggen krachtens welke bevoegdheid Ik dit alles doe.
Het doopsel van Johannes, kwam dat van de hemel of van de mensen? Geeft Mij daar een antwoord op.’
Zij beraad­slaagden onder elkaar: Als wij zeggen: van de hemel, dan zal Hij antwoordden: Waarom hebt gij hem dan geen geloof geschonken?
Maar zeggen we: van de mensen?… Zij waren bang voor het volk, want iedereen hield Johannes voor een profeet.
Zij gaven Jezus dus ten antwoord: ‘Wij weten het niet.’ Toen zei Jezus tot hen:
‘Dan zeg Ik u evenmin krachtens welke bevoegdheid Ik zo handel.’

De waarheid maakt vrij.

In dit evangelie confronteert Jezus de hogepriesters met de waarheid van hun eigen hart. Zij zoeken niet oprecht de wil van God, maar willen hun positie, hun imago en hun trots beschermen. Ook wij, echtgenoten, kunnen in die houding vervallen: ruzie maken in de overtuiging dat we gelijk hebben, vasthouden aan onze eigen waarheid en ons afsluiten voor de waarheid van Christus, die ons altijd oproept tot nederigheid, luisteren en liefde. De liefde van Christus zoekt niet te overwinnen of zich op te dringen; zij zoekt zich over te geven. Wanneer wij als echtgenoten Christus ons hart laten veranderen, laten we onze defensieve houding varen, stoppen we met onszelf voortdurend te rechtvaardigen en leren we met barmhartigheid naar elkaar te kijken. Dan bloeit de gemeenschap op. Zoek ik oprecht de waarheid die Christus mij in mijn hart laat zien, of verdedig ik alleen maar mijn standpunt? Wil ik gelijk hebben of wil ik liefhebben?

Toegepast op het huwelijksleven:

Marta: Heb je de lichten weer laten branden, Pablo? 

Pablo: En jij zegt het me weer zodra je binnenkomt, Marta… Soms heb ik het gevoel dat je met een radar binnenkomt en alleen de fouten ziet die ik maak. 

Marta: Vergeef me. Ik kwam moe thuis, zag het licht en reageerde verkeerd. En ik realiseer me dat ik vaak vanuit vermoeidheid en boosheid tegen je praat, niet vanuit liefde. 

Pablo: En ik ga meteen in de verdediging, alsof ik me de hele tijd moet verantwoorden… De laatste tijd lijkt het alsof we meer praten om onszelf te verdedigen dan om elkaar te begrijpen. 

Marta: Omdat we allebei denken dat we gelijk hebben. Ik houd vast aan mijn waarheid, jij aan de jouwe… en zo laten we weinig ruimte over om te luisteren naar wat Christus ons temidden van dit alles wil leren. 

Pablo: Je hebt gelijk, Marta. Uiteindelijk doet het er niet meer toe of het licht aan is of wat de aanleiding voor de ruzie was. Wat telt is de trots… die trots die ervoor zorgt dat we willen winnen in plaats van lief te hebben. 

Marta: En zonder dat we het merken, kijken we niet meer met tederheid naar elkaar. We reageren om onszelf te beschermen, niet om voor elkaar te zorgen. 

Pablo: Misschien vraagt de Heer ons vandaag juist dat: ophouden onze trots zo te verdedigen en ons hart meer open te stellen. Ik begin te beseffen dat, wanneer ik alleen maar gelijk wil hebben, ik uiteindelijk afstand van jou neem. Maar wanneer ik probeer te liefhebben zoals Christus, vind ik jou weer terug. 

Moeder,

Leid ons om te leven in de waarheid van uw Zoon en te liefhebben met een nederig hart. Gezegend en geprezen zij de Heer.