Lezing uit het Heilige Evangelie volgens Lucas

In dit evangelie zien we hoe onze Moeder ons leert lief te hebben en ons de te volgen stappen laat zien: allereerst Jezus ontvangen, God in ons hebben. Vervolgens moeten we ons haastig op weg begeven om Jezus naar anderen te brengen en te dienen, net zoals Maria zich onmiddellijk op weg begeeft om Elisabeth te dienen. Ze sluit zich niet in zichzelf op, maar gaat Elisabeth tegemoet. Ze wacht niet tot die om hulp vraagt; ze neemt het initiatief. Elisabeth herkent Gods handelen in Maria, en Maria schrijft zichzelf geen enkele verdienste toe, maar antwoordt met het Magnificat, verkondigt dat al het goede van God komt, en prijst, verheerlijkt en dankt Hem. En we zien dat wanneer we Christus werkelijk in het middelpunt van ons leven plaatsen, we overspoeld worden door vreugde, een overvloedige vreugde die voortkomt uit het feit dat God onder ons is.
Echtgenoten, ware liefde zet ons altijd ertoe aan uit onszelf te treden om het welzijn van de naaste te zoeken, en wie is er dichterbij dan onze echtgenoot of echtgenote? In het huwelijksleven bestaat naastenliefde vaak uit het ontdekken van de behoeften van de ander voordat deze ze uitspreekt, uit het met vreugde dienen en het inzetten van de eigen gaven ten dienste van anderen, zonder onszelf de verdienste toe te schrijven van het goede dat er in ons gezin is, maar door te erkennen dat het God is die onze harten verandert en onze liefde vruchtbaar maakt. Daarom wordt de echtelijke liefde niet alleen voor twee beleefd, maar wordt ze een bron van leven voor de kinderen, de familie en anderen.
Daarom vraag ik me vandaag af: ben ik vandaag bereid om uit mezelf te treden, naar mijn echtgenoot toe te gaan en hem of haar met vreugde te dienen, in het besef dat God van ons huwelijk een instrument van zijn liefde wil maken?

Toegepast op het huwelijksleven:

Nieves: Het valt me op dat Maria, na de incarnatie, snel op weg gaat om Elisabeth te helpen. Ze blijft niet op zichzelf gericht, noch denkt ze eerst aan zichzelf, maar aan het welzijn van de ander.
Paco: Mij ook. Het doet me aan ons denken. Vaak ben ik in beslag genomen door mijn eigen zorgen en verwacht ik dat jij de eerste stap zet en dingen van me vraagt, in plaats van aandacht te hebben voor wat jij nodig hebt.
Nieves: Ik doe hetzelfde. Soms ben ik zo met mezelf bezig, met wat ik nodig heb, dat ik vergeet mezelf af te vragen: “Wat kan ik vandaag doen zodat mijn Paco zich beter voelt?”. Maar Maria leert ons dat liefhebben betekent uit jezelf te treden en eerst het welzijn van de ander te zoeken.
Paco: Dat vind ik heel belangrijk, Nieves. Liefde bestaat niet alleen uit vlinders in je buik of genegenheid voor jou, maar ook uit je dienen, naar je luisteren en me zorgen maken over wat je nodig hebt. Als ik je uit liefde dien, verlies ik niets; integendeel, ik merk dat ons huwelijk groeit in verbondenheid.
Nieves: En Maria gaat niet alleen helpen, maar ze neemt ook Jezus met zich mee. Dat doet me denken dat ook wij Christus naar de ander kunnen brengen als we leven met geduld, nederigheid en toewijding.
Paco: En de ontmoeting eindigt in vreugde en lofprijzing. Misschien moeten ook wij leren de goede dingen te herkennen die God in ons huwelijk doet, zelfs temidden van onze moeilijkheden.
Nieves: Wat kunnen we dan vandaag doen?
Paco: Nou, net als Maria: laten we de ander tegemoet treden, laten we dienen zonder een beloning te verwachten en laten we God danken.
Nieves: Ja. En laat ons huwelijk ook een Bezoek zijn: Christus naar het hart van de ander brengen.

Moeder,

leer ons elkaar werkelijk lief te hebben met de liefde van God, met een zachtmoedig en nederig hart zoals het uwe, bereid om te dienen en Jezus naar anderen te brengen, en te erkennen dat al het goede het werk is van Onze Heer. Gezegend en verheerlijkt zijt Gij, Moeder! Geprezen zij de Heer voor eeuwig!

Er kwamen Farizeeën naar Hem toe om Hem op de proef te stellen met de vraag: ‘Staat het een man vrij zijn vrouw te verstoten om welke reden dan ook?’
Hij gaf hun ten antwoord: ‘Hebt gij niet gelezen, dat de Schepper in het begin hen als man en vrouw gemaakt heeft
en gezegd heeft: Daarom zal de man zijn vader en moeder verlaten om zich te binden aan zijn vrouw en deze twee zullen worden een vlees?
Zo zijn zij dus niet langer twee, een vlees als zij geworden zijn. Wat God derhalve heeft verbonden, mag een mens niet scheiden.’
Zij zeiden Hem: ‘Waarom heeft Mozes dan voorgeschre­ven bij het wegzenden van een vrouw een scheidings­brief te geven?’
Hij antwoordde: ‘Om de hardheid van uw hart heeft Mozes u toegestaan uw vrouwen weg te zenden; aanvanke­lijk was dit echter niet zo.
Ik zeg u dus: wie zijn vrouw weg­zendt ‑ en dit niet wegens ontucht ‑ en een ander huwt, begaat echt­breuk; (en wie een weggezonden vrouw huwt, begaat echtbreuk).’
De leerlingen zeiden Hem: ‘Als de verhouding tussen man en vrouw zo is, kan men beter niet trouwen.’
Hij antwoordde: ‘Niet iedereen kan dit begrijpen, maar alleen zij aan wie het gegeven is.
Er zijn onhuwbaren die zo uit de moederschoot zijn voortgeko­men; en er zijn onhuwba­ren die door de mensen zo gemaakt zijn; maar ook zijn er onhuwba­ren die zichzelf onhuwbaar hebben gemaakt omwille van het Rijk der hemelen. Wie bij machte is dit te begrij­pen, hij begrijpe het!’

De farizeeën proberen Jezus in verlegenheid te brengen door hem deze vraag te stellen, en hij verwijst naar het begin, naar Genesis, naar de schepping van de man en de vrouw.  Beste echtparen van het Project, hoe bekend en dierbaar is deze tekst voor ons! Het is op deze passage dat de heilige Johannes Paulus II zich baseert voor zijn catechese over het huwelijk en het gezin. ‘Het Echtelijke Liefdesproject’ neemt deze erfenis over die zoveel goeds teweegbrengt; velen evangeliseren en brengen het Goede Nieuws over de hele wereld. En jullie, beste echtparen, kennen jullie het nog niet? Waar wachten jullie nog op?

(Marta en Luis beëindigen hun gezamenlijk gebed)
Luis: Dank U, Heer. Gezegend en geprezen zijt Gij.
Marta: Dank U, Heer. En ook dank aan jou, Luis. Ik vind het geweldig dat je met mij deelt wat de Heer tegen je zegt; het helpt me de waarheid en schoonheid van je ziel te zien.
Luis: Wat ben je mooi, schat.
Marta: Weet je? Vandaag vieren we de feestdag van Sint-Maximilianus Kolbe. Ik heb er vanmorgen over gelezen, indrukwekkend. Hij gaf zijn leven in een concentratiekamp tijdens de Tweede Wereldoorlog in ruil voor dat van een vader.
Luis: Tjonge, hij begreep de waarde van de vader in het gezin.
Marta: En wat heeft het mij moeite gekost om dat in te zien; ik stelde de kinderen altijd op de eerste plaats. En jou liet ik aan de kant staan. Vergeef me, want ik weet dat ik je veel pijn heb gedaan.
Luis: Dat doe je al een tijdje niet meer. Wat heeft ‘Het Echtelijke Liefdesproject’ ons gezin veel goeds gebracht. Het heeft mij ook doen inzien dat het heel belangrijk is dat onze kinderen ons verenigd en biddend zien; dat wij van elkaar houden is het allerbelangrijkste, zodat zij zich geliefd en beschermd voelen.
Marta: God zij gezegend, je bent werkelijk mijn ‘Geschikte Hulp’!

Moeder,

We herinneren ons de woorden van de heilige Maximiliaan Kolbe: ‘Waar de Onbevlekte binnenkomt, komt Jezus binnen, die de Koning van de liefde, de vrede en de vreugde is.’ Daarom, lieve Moeder, nodigen we u uit om tot in het diepst van ons hart binnen te komen. Gezegend zijt gij!

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Petrus vraagt Jezus hoe vaak hij moet vergeven, alsof liefde met een rekenmachine gemeten kan worden. Soms is het in het huwelijk gemakkelijk om de gekwetste gevoelens bij te houden: “Ik geef altijd toe”, “Je luistert nooit naar me”, „Dat heb ik je nog steeds niet vergeven”, en zonder dat we het doorhebben, veranderen we onze relatie in een schuldenbalans. De koning scheldt een onbetaalbare schuld kwijt, maar de dienaar is niet in staat een kleine schuld kwijt te schelden. Jezus vergelijkt de beledigingen tussen echtgenoten niet met iets onbelangrijks; hij nodigt ons veeleer uit om te beseffen dat elke ontvangen kwetsing wordt verlicht door de immense vergeving die God ons elke dag schenkt. Wanneer we in het huwelijk de barmhartigheid van God uit het oog verliezen, beginnen we gerechtigheid van de ander te eisen. Maar wie dankbaar is omdat hem vergeven is, leert met mededogen naar de kwetsbaarheden van de echtgenoot te kijken. In het huwelijksleven is de grootste vijand de kleine wrok die zich opstapelt. Elke onopgeloste ruzie, elke stilte, elk opgekropte verwijt bouwt een muur op, maar vergeving breekt die muur af omdat ze afziet van het innen van de emotionele schuld. Dat betekent niet dat je het kwaad goedpraat of niet meer over het voorval praat, maar dat je besluit dat de liefde groter zal zijn dan de belediging. Vergeven betekent altijd keer op keer voor je echtgenoot of echtgenote kiezen in plaats van voor je trots; het betekent dat je de barmhartigheid van God door je hart laat stromen voordat die de ander bereikt. Alleen wie weet dat hij of zij diep door de Heer geliefd en vergeven is, kan een huwelijk opbouwen waarin er altijd de mogelijkheid bestaat om opnieuw te beginnen.

Terug naar het huwelijksleven:

Marta: Jacob, ik ben het beu dat je altijd te laat thuiskomt van je werk, altijd met een of ander excuus; het lijkt wel alsof je werk belangrijker is dan je gezin. Je laat ons erg in de steek. Ik werk ook en doe mijn best om alles bij te houden. Bij jou lijkt het daarentegen altijd hetzelfde te zijn: je biedt vaak je excuses aan, maar je komt nog steeds te laat thuis.
Jacob: Zo is het onmogelijk. Ook al geloof je het niet, ik probeer altijd eerder thuis te komen, maar er is altijd wel iets. Het stelt me gerust dat jij je best doet om eerder thuis te zijn, maar hoe hard ik ook mijn best doe, het blijft altijd hetzelfde. Ik voel me veroordeeld en achtervolgd; soms denk ik dat het, hoe hard ik ook mijn best doe, nooit iets uithaalt.
Die avond tijdens het echtelijk gebed:
Marta: Dank U, Heer. In het licht van dit evangelie besef ik dat ik nu niet alleen met Jacob ruzie maak over de vertraging van vandaag, maar ook over alle opgekropte pijn van deze weken van intensief werk.
Jacob: Heer, ik vraag vaak om vergeving, maar ik breng geen concrete veranderingen aan om dat te laten zien. Ik besef dat ik altijd prioriteit geef aan wat ik belangrijk vind; ik stel mezelf boven anderen.
Marta: Heer, help mij om niet langer reeds vergeven fouten ter sprake te brengen en Jacob de kans te geven om opnieuw te beginnen.
Jacob: Help mij, Heer, om Marta en het gezin boven mijn eigen zaken en mijn eigen ik te stellen. Ik vraag U om hulp, opdat ons huwelijk niet opvalt door onze schulden, maar door de barmhartigheid van God.

Moeder,

Uw Zoon wordt nooit moe ons te vergeven; help ons elke dag de onmetelijkheid van Gods barmhartigheid te ervaren, zodat we die aan elkaar kunnen schenken. Schenk ons een nederig hart dat om vergeving weet te vragen, en een barmhartig hart dat vergeving weet te schenken. Gezegend zij God.

Harten die genezen

De Goede Herder gaat op zoek naar het verloren schaap en vandaag leert Jezus ons dat ook wij hem tegemoet moeten gaan. Wij, alle gedoopten, zijn leden van één en hetzelfde Lichaam, het Lichaam van Christus, dat de Kerk is. De heilige Paulus zegt: “Als één lid lijdt, lijden alle leden met hem mee” (1 Kor. 12,26). Daarom laat Jezus ons niet onverschillig staan tegenover de zonde van onze broeder en roept Hij ons op om op zoek naar hem te gaan: “Als hij naar je luistert, heb je je broeder gered.” Wanneer een lid gewond raakt, lijdt het hele Lichaam met hem mee. Wanneer we ons fysiek verwonden, snellen miljoenen bloedplaatjes geruisloos toe om de wond te dichten, zodat het lichaam niet leegbloedt. Mijn zonde, die van mijn echtgenoot, die van mijn kinderen of die van welke broeder dan ook, veroorzaakt wonden in het Lichaam van Christus, en wij, als leden van datzelfde Lichaam, zijn geroepen om erheen te snellen met ons gebed, met ons offer, met onze liefde. Wanneer we horen van een schandaal, of de zonde van een broeder zien, wat doen we dan? Oordeel ik, bekritiseer ik, maak ik de wond groter, verspreid ik het? Het is noodzakelijk om te bidden voor die wond die de zonde in de Kerk heeft achtergelaten. Jezus wil dat wij zijn als die bloedplaatjes die snel te hulp schieten, in stilte, zonder lawaai te maken, zonder aan te vallen, maar door te helpen genezen. Christelijke echtparen, wie gaat het Hart van Jezus en het Hart van Maria helen? Er is geen tijd te verliezen! Elke daad van verzoening sluit een wond en elk offer versterkt het hele Lichaam. Laten we, net als de herderskinderen van Fatima, het gebed bidden dat de Engel hen heeft geleerd: “Mijn God, ik geloof, ik aanbid, ik hoop en ik heb U lief. Ik vraag U om vergeving voor hen die niet geloven, niet aanbidden, niet hopen en U niet liefhebben”.

Terug naar het huwelijksleven:

Mercedes: Heb je gehoord wat er met dat echtpaar van school is gebeurd? Het is verschrikkelijk! Ik moet het mijn zus vertellen, ze zal het niet geloven…

Lorenzo: Wacht, wacht eens even. Wat als we, in plaats van het haar te vertellen, voor hen bidden?

Mercedes: Bidden? Maar we kennen ze helemaal niet… Wat ze hebben gedaan is vreselijk!

Lorenzo: Juist daarom… Ze hebben niet nodig dat we de wond vergroten door over hen te praten; ze hebben iemand nodig die helpt die wond te helen met gebed.

Mercedes: Je hebt gelijk. Ik dacht dat we niet konden helpen… maar het is waar, we kunnen vanavond voor hen bidden.

Lorenzo: “Waar twee of drie in mijn naam bijeen zijn, daar ben ik in hun midden.” Dus als we samen voor hen gaan bidden, zal Jezus aanwezig zijn en dan wordt ons kleine gebed thuis een brug tussen hemel en aarde.

Mercedes: Wat mooi! Wij hier in onze woonkamer aan het bidden en zij zonder te weten dat iemand voor hun huwelijk bidt.

Lorenzo: We kunnen de Heer ook onze stilte aanbieden, door het niet aan anderen te vertellen, vind je niet?

Mercedes: Natuurlijk! Hoe vaak zouden we onze gesprekken over anderen niet kunnen omzetten in gebeden voor hen!

Moeder,

Maak van ons kleine, verzoenende harten. Gezegend en geprezen zijt Gij!

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

De echtgenoten hadden ruzie over wie gelijk had, wie het meest had toegegeven, wie zich het meest inspande, wie om vergeving vroeg en wie niet… en Jezus maakt zich zorgen om iets heel anders: dat geen van beiden verloren gaat. De Heer leert ons, dag na dag, dat de weg van de liefde niet bestaat uit het meten van elkaar, noch uit het staren naar die tekortkoming van je partner die maar niet lijkt te veranderen, noch naar die houding waar je op wacht en die maar niet lijkt te komen. Maak jezelf klein en laat je verrassen door de nieuwe spruit, hoe klein die ook is. Verras jezelf met dat onverwachte gebaar van je echtgenoot of echtgenote, met dat fruit dat hij of zij voor je heeft gekocht omdat hij of zij weet dat je het lekker vindt; wees dankbaar voor die glimlach na wat bijna in een ruzie was uitgelopen, voor dat berichtje dat je niet verwachtte, voor die kleine stap vooruit… „Als jullie je niet bekeren en niet worden als kinderen, zullen jullie het koninkrijk der hemelen niet binnengaan.“ Op deze weg leren we een nieuwe manier van kijken, een nieuwe manier om te reageren op wat er gebeurt, een nieuwe manier van denken, en dat is wat ons huwelijk verandert. Degenen die besluiten zich klein te maken, proeven een nieuw leven: ze houden op zichzelf te meten, stellen geen eisen meer en leren hun blik op het goede te richten, zich verheugend over elke kleine stap die de ander zet. Laten we als kinderen zijn! Het kind twijfelt niet voortdurend aan de weg die het gaat: het vertrouwt op de Hand die het leidt; het kind weet dat het in zijn eentje niet alles kan krijgen wat het wil: vraag bij elke stap om de hulp van de Heer! „Heer, help mij, want ik kan het niet.” Vertrouw op Hem! Word klein, laat je leiden en je zult het Rijk van God binnengaan!

Toegepast op het huwelijksleven:

(Laura praat met haar begeleider na een ruzie met haar man)

Moeder,

Wat God in jou zag, was je kleinheid, en daarin vond Hij vreugde. Leer ons om klein te worden zoals jij. Geprezen zij de Heer die onze kleinheid liefheeft!