Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Johannes 11,19-27.
Zodra Marta hoorde dat Jezus op komst was, ging zij Hem tegemoet; Maria echter bleef thuis.
Marta zei tot Jezus: ‘Heer, als Gij hier was geweest, zou mijn broer niet gestorven zijn.
Maar zelfs nu weet ik, dat wat Gij ook aan God vraagt, God het U zal geven.’
Jezus zei tot haar: ‘Uw broer zal verrijzen.’
Marta antwoordde: ‘Ik weet dat hij zal verrijzen bij de verrijzenis op de laatste dag.’
Jezus zei haar: ‘Ik ben de verrijzenis en het leven. Wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven,
en ieder die leeft in geloof aan Mij, zal in eeuwigheid niet sterven. Gelooft gij dit?’
Zij zei tot Hem: ‘Ja, Heer ik geloof vast dat Gij de Messias zijt, de Zoon Gods, die in de wereld komt.’
Wat als God ons iets wil geven dat veel groter is dan wat we vragen? Marta is diep bedroefd door de dood van haar broer en verwijt Jezus dat Hij niet op tijd is gekomen. Jezus reageert echter niet door Zich te verdedigen of door haastig het wonder te verrichten. Voordat Hij Lazarus tot leven wekt, wil Jezus Marta naar een dieper geloof leiden. Daarom openbaart Hij haar, voordat Hij haar de gave schenkt, wie Hij is: ‘Ik ben de Verrijzenis en het Leven’. Eerst geeft Hij Zichzelf; daarna schenkt Hij de gave. Marta wilde haar broer terugkrijgen, een diep menselijk verlangen, maar Jezus wilde eerst haar hart veroveren door haar te openbaren wie Hij was, zodat haar geloof niet afhankelijk zou zijn van de omstandigheden. Want het wonder zal voorbijgaan, Lazarus zal weer sterven, maar het geloof in Christus zal Marta haar hele leven lang kunnen ondersteunen. Wat een prachtige goddelijke leerwijze!
Vaak zoeken we in ons huwelijk of in ons geestelijk leven naar wat God voor ons kan doen: dat Hij een probleem oplost, een situatie verandert, een lijden verlicht… Jezus veracht onze verzoeken niet; Hij luistert er teder naar, maar vaak wil Hij ons, voordat Hij onze omstandigheden verandert, leren leven met ons hart op Hem gesteund. Wanneer Christus centraal staat in ons leven, veranderen de omstandigheden misschien niet onmiddellijk, maar ons hart verandert wel, en daarmee ook de manier waarop we die omstandigheden beleven. Dan wordt zelfs het wachten een plek van ontmoeting met Hem.
Toegepast op het huwelijksleven:
Luis: We bidden al meer dan een jaar voor onze dochter, voor deze zo pijnlijke situatie, en alles blijft bij het oude… Ik begrijp er niets van…
Marta: Ik ook, Luis. Het maakt me wanhopig dat de Heer niet ingrijpt. Vaak zeg ik tegen Hem: Heer, waar bent U? U bent te laat! Hoe kunt U deze situatie toestaan?
Luis: Misschien wil de Heer ons iets nog groters schenken.
Marta: Nog groters? Sorry, maar ik kan me niet voorstellen wat er nog groter zou kunnen zijn dan onze dochter terug te krijgen.
Luis: Dat wil ik ook. En ik zal niet ophouden erom te vragen. Maar misschien is de Heer, terwijl we op dat wonder wachten, al bezig een ander wonder in ons te verrichten: ons leren meer op Hem te vertrouwen, ontdekken dat Hij onze dochter niet in de steek heeft gelaten, dat Hij nog meer van haar houdt dan wij, ons leren niet als slaven van de angst te leven… en bovendien een intimiteit met de Heer ervaren die we zonder deze beproeving nooit zouden hebben gehad.
Marta: Dank je wel, Luis… Je hebt me zojuist de ogen geopend. Het probleem kan nog een tijdje duren of morgen al worden opgelost, maar leren vertrouwen, hopen en met Christus wandelen… die gave kan niemand ons ontnemen.
Luis: Dat klopt. Bedenk eens dat Jezus uiteindelijk Lazarus tot leven wekte. Hij heeft hen niet onthouden wat ze zo graag wilden, maar Hij wilde hen eerst iets schenken dat niemand hen kon afnemen: een geloof dat op Hem steunt.
Moeder,
Wanneer we Gods tijden niet begrijpen, herinner ons er dan aan dat Hij nooit te laat komt en leer ons op een andere manier te wachten. Gezegend en geprezen zijt Gij voor altijd!
