Lezing uit het Heilige Evangelie volgens Matteüs 15, 21–28
Op een gegeven ogenblik trad een Kananeese vrouw afkomstig uit dat gebied naar voren, luid roepend: ‘Heb medelijden met mij, Heer, Zoon van David! Mijn dochter is van een duivel bezeten en wordt verschrikkelijk gekweld.’
Maar Hij gaf haar in het geheel geen antwoord. Toen wendden zijn leerlingen zich tot Hem met het verzoek: ‘Stuur die vrouw toch weg, want ze blijft ons achterna roepen.’
Hij antwoordde: ‘Ik ben alleen maar tot de verloren schapen van het huis van Israël gezonden.’
Maar de vrouw kwam naderbij, wierp zich voor zijn voeten neer en zei: ‘Heer, help mij!’
Hij gaf haar ten antwoord: ‘Het is niet goed het brood dat voor de kinderen bestemd is aan de honden te geven.’
‘Wel waar, Heer’, sprak zij,’want de honden eten immers toch ook de kruimels die van de tafel van hun meesters vallen.’
Daarop zei Jezus haar: ‘Vrouw, ge hebt een groot geloof! Uw verlangen wordt ingewilligd.’ En van dat ogenblik was haar dochter genezen.
Mijn lieve Jezus, U houdt oneindig veel van ons. En U bent één en al goedheid.
Wat wilt U ons in dit evangelie duidelijk maken met deze houding tegenover de Kanaänitische vrouw? Op het eerste gezicht lijkt die houding koel. Maar dat kan niet, aangezien U één en al Liefde bent. Waarom reageerde U zo?
Uw Hart hield van die vrouw, ook al leek het alsof U niet naar haar luisterde of haar verzoek afwees. Wat zocht U bij haar?
U zocht, zoals U altijd voor ons zoekt, het beste. Het beste uit ons naar boven halen. Veel meer dan wat wij U vragen. Zij vroeg om de genezing van haar dochter. U wilde haar ook de bekering van het hart schenken. Bekering gaat via het erkennen van onze kleinheid, via nederigheid, en via volharding, zelfs als het lijkt alsof alles tegen ons is. Zonder op te houden met op U te vertrouwen.
Deze vrouw deed dat. Ze volhardde in nederigheid en vertrouwde alles op U. En U verrichtte het wonder. U bewonderde haar grote geloof, bekeerde haar hart en gaf haar wat ze vroeg.
Jezus, help ons alstublieft om op U te vertrouwen. U zult het niet volgens mijn plan doen, maar volgens het Uwe. Via mijn echtgenoot, door mij in nederigheid over te geven, volhardend ook al begrijp ik het niet, liefhebbend zelfs waar het pijn doet. En U zult het doen. Wanneer U wilt, zoals U wilt, maar U zult het doen. Dank U, Heer.
Terug in het huwelijksleven:
Sandra: Juancho, ik kan er niet meer tegen! Het lijkt wel alsof je het doet om me te irriteren!
Juancho: Maar heb je wel gezien hoe je meteen tegen me praat! Geef je echt om me?
(Na haar gebed)
Sandra: Juancho, vergeef me. Ik herkende mezelf heel erg in de Kanaänitische vrouw. Ik vraag de Heer om iets goeds, dat Hij ons huwelijk weer op orde brengt, ik zie geen vruchten, maar in tegenstelling tot haar word ik boos op jou en op Jezus. En ik heb me gerealiseerd dat de Heer, die oneindig veel van ons houdt, ons dit laat meemaken omdat Hij ons juist in deze situatie wil genezen. Hij heeft me in mijn hart ingegeven om te beginnen met het erkennen van mijn eigenliefde. Ik zie dat ik diep van binnen naar je kijk en denk: wat ik doe is goed en wat jij doet is fout. Ik ga ophouden met vergelijken. Ik heb Hem gevraagd me te helpen me alleen te concentreren op wat ik moet doen, op het leren liefhebben in elke omstandigheid, wat die ook moge zijn.
Juancho: Heel erg bedankt, Sandra. Ik vraag jou ook om vergeving omdat ik ben gestopt met vechten. Het leek me onmogelijk. En ik moet doen zoals de Kanaänitische vrouw: op de Heer vertrouwen en volharden. Niet meer naar mezelf kijken en alles gaan geven voor ons huwelijk, dat het belangrijkste in ons leven is.
Sandra: Dat is zonder twijfel onze weg naar de hemel. Laten we ervoor gaan! Aangezien we het niet alleen kunnen, vragen we dan om begeleiders en beginnen we vanaf vandaag weer met het echtelijk gebed en gaan we samen naar de mis?
Juancho: Dat lijkt me geweldig. Heel erg bedankt!
Moeder,
Leer ons alstublieft op Uw Zoon te vertrouwen. Om te beginnen met het erkennen van onze kleinheid en door te zetten. Gezegend en geprezen zij God!
