Maandelijks archief: september 2026

Met U vooruit. Overweging voor echtparen: Lucas 9,57-62

Geef een reactie
Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas

In die tijd zei iemand tot Jezus: ‘Ik zal U volgen, waar Gij ook heen gaat.’

Jezus sprak tot hem: ‘De vossen hebben holen en de vogels hun nesten, maar de Mensenzoon heeft niets waar Hij zijn hoofd op kan laten rusten.’
Tot een ander sprak Hij: ‘Volg Mij.’ Deze vroeg: ‘Heer, laat mij eerst teruggaan om mijn vader te begraven.’
Jezus zei tot hem: ‘Laat de doden hun doden begraven; maar gij, ga heen en verkondig het Rijk Gods.’
Weer een ander zeide: ‘Ik zal U volgen, Heer, maar laat mij eerst afscheid nemen van mijn huisgenoten.’
Tot hem sprak Jezus: ‘Wie de hand aan de ploeg slaat, maar omziet naar wat achter hem ligt, is ongeschikt voor het Rijk Gods.’

Met U vooruit.

Mijn lieve Jezus, deze zin doet pijn: “De Mensenzoon heeft geen plek om zijn hoofd neer te leggen”. U bent God en toch voelt U zich zo eenzaam. We gaan onze eigen gang en vergeten U het grootste deel van de tijd. Hoe vaak komen we pas naar U toe als we U nodig hebben!
En U lijdt enorm. Maar U lijdt voor ons, niet voor Uzelf, want U bent volmaakt bij de Vader en de Heilige Geest. U lijdt voor ons omdat U ons kent, ons hebt geschapen, en weet dat we niet gelukkig kunnen zijn als we alleen maar bezig zijn met onze eigen zaken, die we zo belangrijk vinden.
U weet dat ons geluk ligt in het omarmen van Uw Liefde. In het besef dat U ons oneindig liefhebt. We hebben behoefte om geliefd te zijn en de liefde die ons vervult, is alleen de Uwe.
En we hebben behoefte om lief te hebben. En we kunnen alleen echt liefhebben als we afstand doen van onze eigenliefde, ons laten vullen met Uw liefde en liefhebben zoals U liefhebt. Daarvoor hebt U ons onze echtgenoot of echtgenote gegeven, onze geschikte hulp, om te leren lief te hebben.
Daar dringt U bij ons op aan in dit evangelie. Dat we leren prioriteiten te stellen, dat we het belangrijkste op de eerste plaats zetten in ons leven: U, ons gebedsleven, de sacramenten en offers. En de toewijding aan onze echtgenoot of echtgenote.
En dat we vooruitkijken, het verleden achter ons laten, in de handen van Uw barmhartigheid, en dat we met spoed een nieuw leven met U beginnen. Elke dag opnieuw.

Terug naar het huwelijksleven:

Luz: Nu is het genoeg, Luis! Hou op met je eigen gang te gaan! Je helpt me helemaal niet!
Luis: Je bent zo vervelend! Je blijft maar eisen stellen!
(Na hun gezamenlijk gebed)
Luis: Luz, ik wil je om vergeving vragen omdat ik je thuis met alles alleen laat. Het spijt me echt dat ik zo vaak mijn eigen gang ga.
Luz: Heel erg bedankt, Luis. Vergeef me dat ik zo vervelend ben. Ik verplaats me niet in jouw situatie. Je doet het niet met kwade opzet, je beseft gewoon niet dat ik hulp nodig heb. En ik, uit trots, in plaats van het je rustig te vragen, houd ik het voor me totdat ik ontplof.
Luis: Nee, lieverd. Het is gewoon dat ik jarenlang geen aandacht aan je heb besteed. En nu ik probeer het beter te doen, lukt het me nog steeds niet. Ik zal echt mijn best doen om het beter te doen.
Luz: Wat ben ik de Heer dankbaar! Sinds we dit pad van gebed en sacramenten, vorming en daden van liefde bewandelen, kan Hij Zijn werk in ons hart verrichten. Vroeger was het allemaal egoïsme. Ieder was ervan overtuigd dat hij gelijk had. Wat waren we hoogmoedig! Nu we ons bewust zijn van onze kleinheid en zwakheid, zoeken we alleen nog maar de wil van God. En hoewel we soms nog steeds vallen, merken we Zijn Hand al. Heel erg bedankt, Heer! Heel erg bedankt, Luis!

Moeder,

Help ons alstublieft om naar God te luisteren, onze armoede te zien en de liefde van uw Zoon te omarmen, zodat we elkaar kunnen liefhebben zoals Hij ons liefheeft. Gezegend en geprezen zij God!

Het kleine zien. Overweging voor echtparen: Johannes 1,47-51.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Johannes 1,47-51.

In die tijd zag Jezus Natanaël naar zich toekomen en zei, doelend op hem: ‘Dat is waarlijk een Israeliet in wie geen bedrog is!’
Natanaël zei toe Hem: ‘Hoe kent Gij mij?’ Jezus gaf hem ten antwoord:
‘Voordat Filippus u riep, zag ik u onder de vijgeboom zitten.’
Toen zei Natanaël tot Hem: ‘Rabbi, Gij zijt de Zoon Gods, Gij zijt de Koning van Israël.’
Jezus antwoordde: ‘Omdat Ik u zei dat ik u onder de vijgeboom zag, gelooft ge?
Gij zult grotere dingen zien dan deze.’
En hij voegde er aan toe: ‘Voorwaar, voor­waar, Ik zeg u: gij zult de hemel open zien
en de engelen Gods zien opstijgen en neerdalen in dienst van de Mensen­zoon.’

Woord van de Heer.
Het kleine zien
Hoe zouden wij de Heer kunnen herkennen als we Hem vandaag op straat zouden tegenkomen? Als we geen gebedsleven leiden, als we niet dagelijks met Hem omgaan of een band met Hem hebben, zullen we Hem nauwelijks kunnen herkennen. Daarom is het zo belangrijk om dicht bij de Heer te zijn en de sacramenten te ontvangen. Hem leren kennen is niet alleen een kwestie van begrip, maar ook van omgang, van tijd met Hem doorbrengen, met Hem praten en naar Hem luisteren. Hij is een vriend die deel wil uitmaken van ons leven, maar we moeten Hem wel toelaten.
We moeten aandacht hebben voor alle kleine geschenken die Hij ons elke dag geeft. Als we opstaan, kunnen we God danken voor onze partner, voor de nieuwe dag, en Hem vragen ons te helpen Hem op elk moment in gedachten te houden. Alleen zo, wanneer ons leven een voortdurend gebed wordt, kunnen we te allen tijde van Zijn aanwezigheid genieten: in het kleine en verborgen, en ook in het grote, wanneer dat zich voordoet.
Terug naar het huwelijksleven:
Juan: Weet je wat me vandaag is overkomen? Ik kwam David tegen en hij moest me tegenhouden, omdat ik hem niet herkende.
Carla: David? Ik kan me hem niet herinneren…
Juan: Ja, Carla, die jongen die we op onze bruiloft hadden uitgenodigd en die een huis in de bergen had, met wie we de eerste maanden van ons huwelijk veel plannen maakten, die ons altijd verbaasde omdat hij van vriendin wisselde alsof het niets was…
Carla: Dat klopt, wat was hij aardig! Maar wat zag hij er verloren uit, arme jongen. We raakten wel met hem in gesprek, maar uiteindelijk stuurde hij ons en de rest van de groep op een heel beleefde manier de deur uit…
Juan: Wat een verhaal! Het is al twintig jaar geleden. Van wat hij me in grote lijnen heeft verteld, heeft hij een nogal ruig leven geleid en dat heeft zijn tol geëist. We hebben afgesproken dat hij een keer bij ons komt eten.
Carla: Het zou mooi zijn, Juan, als je de band weer kunt aanhalen; hij zal het vast waarderen om een vriend te hebben die naar hem luistert. Als hij jou heeft benaderd, is dat omdat hij dat nodig heeft.
Juan: Nou, hij vroeg me of ik nog steeds hetzelfde was als altijd en of ik een schoonheidsbehandeling volgde. Ik heb gezegd dat dat klopte, dat onze behandeling erin bestond elke dag bij een goede Vriend te zijn aan wie we al onze dingen kunnen vertellen, het goede, het minder goede… en dat we daarom geen grote zorgen hebben en zo gelukkig zijn. Hij heeft even gelachen, maar zijn nieuwsgierigheid was gewekt.
Carla: Wat mooi. Dit is een goed moment om hem weer dichter bij de Heer te brengen.
Juan: Wat is de Heer goed!

Moeder,
Help ons om de Heer elk moment in ons hart te dragen en Hem te ontdekken in elk detail van de dag.
Gezegend en geprezen zij de Heer!


Als kinderen Overweging voor echtparen: Lucas 9, 46-50

Geef een reactie
Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas

In die tijd kregen de leerlingen woorden over de vraag, wie van hen wel de grootste was.
Maar Jezus die wist wat zij dachten, nam een kind, zette het naast zich
en sprak tot hen: ‘Wie dit kind opneemt in mijn Naam, neemt Mij op, en wie Mij opneemt, 
neemt Hem op die Mij gezonden heeft. Wie dus de kleinste is onder u allen, die is de grootste.’
Nu nam Johannes het woord en zei: ‘Meester, we hebben iemand in uw Naam 
duivels zien uitdrijven en we hebben getracht het hem te beletten, 
omdat hij niet een van uw volgelingen is, zoals wij.’
Maar Jezus zei tot hem: ‘Belet het hem niet; want wie niet tegen u is, is voor u.’

 
Als kinderen
Jezus wijst ons vandaag de weg naar geluk: de weg van de eenvoud.
Echtgenoten, we zijn geroepen om eenvoudig te worden, om ons heel klein te maken voor God en daardoor ook voor onze belangrijkste bemiddelaar, onze echtgenoot. Hoe vaak verspillen we onze tijd en onze vrede door te piekeren en te redeneren over wat onze echtgenoot wel of niet heeft gedaan, en onszelf te vergelijken met wat ik wel of niet voor hem doe.
Laten we kinderen worden, laten we ons overgeven in de armen van de Vader om als kinderen van God te worden opgetild; daarvoor rekenen we op de genade van het sacrament en die tilt ons op, als we haar maar laten werken.
Vandaag is een goede dag om na te denken: hoe ga ik om met de dagelijkse beproevingen? Vertrouw ik erop en aanvaard ik het als een kind, of verzet ik me ertegen, redener ik erover, laat ik me meeslepen door wat de wereld zegt en heb ik het gevoel dat ik het niet verdien?

Terug naar het huwelijksleven:

Maria: schat, wat ben ik blij, vandaag zie ik dat  de Heilige Geest bevestigt dat de weg die we bewandelen in het ‘Echtelijke Liefde Project’, van Hem komt.
Angel: Ik twijfelde er niet aan, maar waarom krijg je die bevestiging juist vandaag?
María: Ik zie dat er binnen de Kerk gemeenschappen zijn met andere charismatische gaven dan die van het ‘Project’, die steeds specifieker over het huwelijk beginnen te spreken en zelfs bijeenkomsten organiseren met lessen en ervaringen die aansluiten bij wat wij in het ‘Project’ beleven. In het begin was ik geneigd om over hen te oordelen en te denken: ‘Wat een na-apers’, maar vandaag zegt de Heer ons dat wie niet tegen ons is, voor ons is, en het heeft me veel vreugde gegeven om de grootsheid van de Kerk te bevestigen en te zien hoe de Heilige Geest onophoudelijk ‘aan het werk’ is ter verdediging van het huwelijk en de onontbindbaarheid ervan.
Angel: Je hebt gelijk, het is prachtig dat we elkaar vanuit verschillende perspectieven steunen bij het versterken van de roeping tot het huwelijk, want als we echt begrijpen dat ons iets heel heiligs verenigt en dat God via het sacrament betrokken is bij het huwelijk, zouden er niet zoveel scheidingen moeten zijn zoals we zien bij echtparen die zeggen dat ze het geloof belijden en naleven.
Maria: Ja, het is jammer, want de Heer maakt alles nieuw als we Hem ons huwelijk laten leiden. Hij schrijft geen enkel huwelijk af.
Angel: Natuurlijk niet, uiteindelijk is alles een beproeving die de Heer toestaat, voor onze heiligheid en ons geluk.
Maria: Precies, maar het probleem ontstaat wanneer we uit de beproeving willen stappen; soms leven we met het idee dat we zo’n ‘giftige’ relatie niet verdienen en veranderen we ons sacrament in een louter menselijke relatie die bij het eerste leed kan worden verbroken.
Angel: Hoeveel pijn moet de Heer wel niet hebben bij mensen die zelfs zeggen dat ze hebben ingezien dat het de wil van God is dat ze uit elkaar gaan. Dat is niet begrijpen wat het sacrament inhoudt.
Maria: Laten we vanaf nu bidden voor alle huwelijken en voor alle geledingen van de Kerk, opdat zij de noodzaak inzien om de heiligheid van het huwelijk te verdiepen en erin slagen het huwelijk te leven zoals God het heeft ingesteld.
Angel: Geweldig idee, niets is van ons, alles komt van Hem en is allemaal tot Zijn glorie

Moeder,


Dank u dat u ons altijd begeleidt met uw voorbeeld van eenvoud en trouw aan de wil van God. Geprezen zijt u


Gaan of niet gaan, dat is de vraag. Overweging voor echtparen: Matteüs 21,28-32.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Matteüs 21,28–32.

In die tijd zei Jezus tot de hogepriesters en oudsten van het volk: Wat denkt ge van het volgende? Een man had twee zonen. Hij ging naar de eerste toe en zei: Mijn zoon, ga vandaag werken in mijn wijngaard.
Goed vader, antwoordde deze, maar hij deed het niet.
Toen ging hij naar de tweede en zei hetzelfde. Deze antwoordde: Neen, ik wil niet; maar later kreeg hij spijt en ging toch.
Wie van de twee heeft nu de wil van zijn vader gedaan?’ Ze zeiden: ‘De laatste.’ Toen zei Jezus hun: ‘Voorwaar, Ik zeg u: de tollenaars en de ontuchtige vrouwen gaan eerder dan gij het Rijk Gods binnen.
Jo­hannes kwam tot u en beoefende de gerechtigheid; toch hebt gij hem geen geloof geschonken, terwijl de tollenaars en de ontuchtige vrouwen hem wel geloof schonken. Maar zelfs, nadat ge dit had gezien, zijt ge toch niet tot inkeer gekomen en hebt ge hem geen geloof geschonken.

Gaan of niet gaan, dat is de vraag

God is Liefde, en ik ben, uit eigenliefde, een ‘maar’ tegenover Zijn Liefde: ‘Ik zou me graag aan mijn echtgenoot willen overgeven, maar wat als hij eraan went?’. ‘Ik zou hem graag willen vergeven, maar wat als hij zijn fout niet erkent?’. Ik wil het graag, maar mijn trots weerhoudt me ervan om naar de wijngaard te gaan.

In de wijngaard ontdek ik de Zon: het licht van de Heilige Geest, dat de waarheid van mijn hart verlicht; het water: het gebed en het Woord, die mijn ziel bevruchten; de regen: de sacramentele genade, die in mij het leven laat groeien dat ik mezelf niet kan geven; de aarde: mijn concrete werkelijkheid; de schoffel van mijn inspanning; het onkruid van mijn gehechtheden; de snoei die zuivert; de wind van tegenslag, die mijn plannen in de war stuurt; de nacht van de beproeving, die mij leert te vertrouwen; het geduldige wachten op de oogst.

En ten slotte de vrucht: de beste wijn: onze liefde, getransfigureerd in de Uwe, mijn God; wij in U en U die in ons liefhebt.

De Wijngaard is het Leven van Christus in jullie huwelijk. Ga je echt niet? Want alleen door naar de Wijngaard te gaan, zullen jullie bereiken waartoe jullie geroepen zijn. Gaan of niet gaan. Zijn of niet zijn. Dat is de vraag.

Terug in het huwelijksleven:

Juan en Maria, op hun huwelijksverjaardag, alleen in de vroege ochtend voor het Allerheiligste Sacrament: de werkelijke aanwezigheid van het Lichaam, het Bloed, de Ziel en de Goddelijkheid van Christus.

Maria: Hier zijn we, Heer, voor U om U te danken voor de wijngaard van ons huwelijk en voor alles wat U daarin hebt laten groeien.

Juan: Dank U, Heer, voor Maria. Ik zie Uw geduld in haar inspanning om mij te aanvaarden zoals ik ben, zonder te proberen te veranderen wat ze niet leuk aan mij vindt; ik zie haar geduld en haar vertrouwen, waarbij ze het aan U overlaat om in mij te werken. In haar zie ik Uw hoop en Uw vrede.

Maria: Dank U, mijn God, voor Juan. Voor Uw zachtmoedigheid wanneer hij afziet van zijn gelijk; Uw geduld in zijn stilzwijgen om mij niet te kwetsen; Uw goedheid wanneer hij mij dient, zelfs als hij moe is. Ik herken U in hem.

Juan: We hebben het onkruid van de trots, van de drang om te controleren, de woede-uitbarstingen, de veroordelingen uitgerukt… en we hebben snoeiwerk ondergaan dat we nog niet helemaal begrijpen. Sommige hebben pijn gedaan. Andere doen nog steeds pijn.

Maria: Vandaag zien we duidelijk dat de vrucht van U komt. Wij keren alleen elke dag terug naar de wijngaard om te bidden, de sacramenten te beleven, elkaar te vergeven, onszelf te verloochenen… En U laat groeien wat wij niet kunnen laten groeien.

Juan: Onze problemen blijven bestaan, maar een grote vrede overspoelt ons, samen met een mysterieuze vreugde. Vreugde en vrede lopen in elkaar over. We weten niet welke de andere voedt. Maar beide ontspringen, uit Uw hand, in onze zielen.

María: En morgen? Dan keren we terug naar de wijngaard om te ontdekken wat U voor ons wilt. We weten niet wat, maar we vertrouwen, hopen en hebben lief.

Johannes: Want na zoveel jaren beginnen we te begrijpen dat deze wijngaard niet van ons is.

Maria: Hij is van U, Heer. En wij ook.

Moeder,

Toon ons de wijngaard van Uw Zoon. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn, want met Zijn Bloed heeft Hij ons verlost.


Verschillende talen. Overweging voor echtparen: Lucas 9,43b-45

Geef een reactie

 

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige Evangelie volgens Lucas

In die tijd verbaasde zich iedereen over alls wat Jezus deed, en Hij sprak tot zijn leerlingen:
‘Hebt een open oor voor wat Ik u zeg. De Mensenzoon zal worden overgeleverd in de handen der mensen.’
Ofschoon zij die woorden niet begrepen ‑ ze bleven voor hen omsluierd, zodat zij het niet konden vatten ‑ schrokken zij ervoor terug Hem hierover te ondervragen.

Verschillende talen

In dit evangelie spreekt de Heer tot de discipelen, maar zij begrijpen niet wat Hij zegt; de taal van hun meester is voor hen onduidelijk en zij vatten de betekenis niet. Als echtpaar overkomt ons vaak hetzelfde: we begrijpen elkaar niet, we interpreteren verkeerd wat onze partner zegt, alsof we verschillende talen spreken. In werkelijkheid zijn het ook verschillende talen, want mannen hebben een meer conceptuele taal, terwijl die van vrouwen doorgaans emotioneler is. Dezelfde woorden krijgen bij de een en bij de ander een andere betekenis; dat brengt ons in verwarring en we vatten de diepere betekenis niet.
Echtgenoten, om onze verbondenheid op te bouwen, moeten we ons best doen om ons te laten kennen en het hart van onze partner en zijn of haar gevoelens te leren kennen, die de betekenis van zijn of haar woorden doordringen, en zo proberen ons in de situatie van de partner te verplaatsen. Daarvoor is het nodig om zijn of haar manier van denken en communiceren te kennen, en het diepste van zijn of haar hart te doorgronden. Hoe noodzakelijk is het gebed als echtpaar om deze wederzijdse kennis van elkaars diepste gevoelens te bereiken! Waar wachten we nog op?

Terug naar het huwelijksleven:

Noor: Wat is er met je aan de hand, Nico, je lijkt zo afstandelijk?
Nico: Weet je, Noor…? Ik kan je niet begrijpen. Je zegt dat ik niets doe, maar vanmorgen heb ik de kinderen naar school gebracht voordat ik naar mijn werk ging, toen ik thuiskwam heb ik de vaatwasser leeggehaald en alles op zijn plaats gezet, daarna heb ik de rekeningen doorgenomen om de uitgaven te bekijken, voor het geval we niet rondkomen, we zijn samen naar de eucharistieviering geweest…
Noor: Zie je wel? Je noemt concrete dingen, maar ik heb het gevoel dat je de laatste tijd ver van me af staat, dat je geen aandacht voor me hebt en dat je niets doet om deze verbondenheid op te bouwen.
Nico: En wat wil je dan dat ik nog meer doe dan ik al doe?
Noor: Ik denk dat ik meer gebed met jou nodig heb, meer echtelijk gebed. We hebben dat al dagen niet meer gedaan, dat merk ik.
Nico: Maar ik zit midden in een drukke periode op het werk en heb nauwelijks tijd, en als ik in bed kom, slaap je al of ben je heel moe.
Noor: Zo kunnen we niet doorgaan. We moeten prioriteit geven aan het belangrijkste, het echt belangrijke, namelijk ons huwelijk, onze echtelijke verbondenheid. Laten we een schema opstellen en elke dag tijd reserveren, zodat we het essentiële niet uit het oog verliezen: meer bidden, om ons hart te vullen met het goede, met Gods liefde, en het echtelijk gebed niet te verwaarlozen. Als je geen tijd hebt om de vaatwasser leeg te halen, dan doe ik dat wel, want dat is niet zo belangrijk.
Nico: Kijk eens aan! Omdat je altijd zegt dat je het niet graag doet, had ik daar prioriteit aan gegeven, in de veronderstelling dat je dat prettiger zou vinden…
Noor: Laat het niet achterwege, natuurlijk helpt het me en waardeer ik het… maar niet ten koste van het gebed.
Nico: Ik merk dat ik je nog steeds moeilijk begrijp, maar het is waar dat het echtelijk gebed ons heel dicht bij elkaar heeft gebracht, en het stelt me in staat je beter te leren kennen. Oké, laten we vanaf nu prioriteit geven aan ons gebed.

Moeder,

leer ons bidden om onze harten te vullen met de dingen van God en ze te ontdoen van de dingen van de wereld, net als U, zodat we overvloedige vruchten van Liefde kunnen voortbrengen. Gezegend en verheerlijkt zijt Gij, Moeder! Geprezen zij de Heer voor eeuwig!