Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Johannes 1,47-51.
In die tijd zag Jezus Natanaël naar zich toekomen en zei, doelend op hem: ‘Dat is waarlijk een Israeliet in wie geen bedrog is!’
Natanaël zei toe Hem: ‘Hoe kent Gij mij?’ Jezus gaf hem ten antwoord:
‘Voordat Filippus u riep, zag ik u onder de vijgeboom zitten.’
Toen zei Natanaël tot Hem: ‘Rabbi, Gij zijt de Zoon Gods, Gij zijt de Koning van Israël.’
Jezus antwoordde: ‘Omdat Ik u zei dat ik u onder de vijgeboom zag, gelooft ge?
Gij zult grotere dingen zien dan deze.’
En hij voegde er aan toe: ‘Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: gij zult de hemel open zien
en de engelen Gods zien opstijgen en neerdalen in dienst van de Mensenzoon.’
Hoe zouden wij de Heer kunnen herkennen als we Hem vandaag op straat zouden tegenkomen? Als we geen gebedsleven leiden, als we niet dagelijks met Hem omgaan of een band met Hem hebben, zullen we Hem nauwelijks kunnen herkennen. Daarom is het zo belangrijk om dicht bij de Heer te zijn en de sacramenten te ontvangen. Hem leren kennen is niet alleen een kwestie van begrip, maar ook van omgang, van tijd met Hem doorbrengen, met Hem praten en naar Hem luisteren. Hij is een vriend die deel wil uitmaken van ons leven, maar we moeten Hem wel toelaten.
We moeten aandacht hebben voor alle kleine geschenken die Hij ons elke dag geeft. Als we opstaan, kunnen we God danken voor onze partner, voor de nieuwe dag, en Hem vragen ons te helpen Hem op elk moment in gedachten te houden. Alleen zo, wanneer ons leven een voortdurend gebed wordt, kunnen we te allen tijde van Zijn aanwezigheid genieten: in het kleine en verborgen, en ook in het grote, wanneer dat zich voordoet.
Juan: Weet je wat me vandaag is overkomen? Ik kwam David tegen en hij moest me tegenhouden, omdat ik hem niet herkende.
Carla: David? Ik kan me hem niet herinneren…
Juan: Ja, Carla, die jongen die we op onze bruiloft hadden uitgenodigd en die een huis in de bergen had, met wie we de eerste maanden van ons huwelijk veel plannen maakten, die ons altijd verbaasde omdat hij van vriendin wisselde alsof het niets was…
Carla: Dat klopt, wat was hij aardig! Maar wat zag hij er verloren uit, arme jongen. We raakten wel met hem in gesprek, maar uiteindelijk stuurde hij ons en de rest van de groep op een heel beleefde manier de deur uit…
Juan: Wat een verhaal! Het is al twintig jaar geleden. Van wat hij me in grote lijnen heeft verteld, heeft hij een nogal ruig leven geleid en dat heeft zijn tol geëist. We hebben afgesproken dat hij een keer bij ons komt eten.
Carla: Het zou mooi zijn, Juan, als je de band weer kunt aanhalen; hij zal het vast waarderen om een vriend te hebben die naar hem luistert. Als hij jou heeft benaderd, is dat omdat hij dat nodig heeft.
Juan: Nou, hij vroeg me of ik nog steeds hetzelfde was als altijd en of ik een schoonheidsbehandeling volgde. Ik heb gezegd dat dat klopte, dat onze behandeling erin bestond elke dag bij een goede Vriend te zijn aan wie we al onze dingen kunnen vertellen, het goede, het minder goede… en dat we daarom geen grote zorgen hebben en zo gelukkig zijn. Hij heeft even gelachen, maar zijn nieuwsgierigheid was gewekt.
Carla: Wat mooi. Dit is een goed moment om hem weer dichter bij de Heer te brengen.
Juan: Wat is de Heer goed!
Moeder,
Help ons om de Heer elk moment in ons hart te dragen en Hem te ontdekken in elk detail van de dag.
Gezegend en geprezen zij de Heer!
