Voortdurend wedergeboren. Overweging voor echtparen: Johannes 3, 1-8

Geef een reactie

Lezing uit het heilige evangelie volgens Johannes

Er was onder de Farizeeën iemand die Nikodemus heette. Hij behoorde tot de voornaamsten van de Joden.
Eens kwam deze in de nacht bij Hem en zei: ‘Rabbi, wij weten dat Gij van Godswege als leraar gekomen zijt, want niemand kan die tekenen doen die Gij verricht, als God niet met hem is.’
Jezus gaf hem ten antwoord: ‘Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: als iemand niet wedergebo­ren wordt kan hij het Rijk Gods niet zien.’
Nikodemus zei tot Hem: ‘Hoe kan een mens geboren worden als hij al oud is? Kan hij soms in de schoot van zijn moeder terugke­ren en wedergeboren worden?’
Jezus antwoordde: ‘Voorwaar, voorwaar, Ik zeg U; als iemand niet geboren wordt uit water en geest, kan hij het Rijk Gods niet binnengaan.
Wat geboren is uit het vlees is vlees, en wat geboren is uit de Geest is geest.
Verwonder u niet dat Ik u zei: gij moet opnieuw geboren worden.
De wind blaast waarheen hij wil; gij hoort wel zijn gesuis, maar weet niet waar hij vandaan komt en waar hij heen gaat; zo is het met ieder die geboren is uit de Geest.’
Woord van de Heer.
Voortdurende wedergeboorte.

Wanneer Jezus spreekt over ‘wedergeboren te worden’, is dat een directe oproep aan ieder van ons: liefde kan niet alleen standhouden op basis van wat er in het begin was; ze moet voortdurend wedergeboren worden. Het ‘ja’ op de trouwdag is niet genoeg, we moeten elkaar steeds opnieuw kiezen.
Nicodemus denkt letterlijk (“hoe kan men terugkeren naar de schoot?”), zoals wij vaak denken: “dit is nu eenmaal zo”, “ik ben nu eenmaal zo”, “de relatie is nu eenmaal zo”. Maar Jezus opent een andere dimensie: het gaat er niet om het verleden te herhalen, maar om iets nieuws van binnenuit te laten gebeuren. We moeten toelaten dat de liefde zich zuivert (water), door wonden, wrok en verwijten weg te nemen; en we moeten toelaten dat de liefde zich verheft (Geest). Jezus noemt de Geest bij naam… en bevestigt daarmee dat deze wedergeboorte niet iets is dat ieder voor zich doet, maar iets dat in Hem plaatsvindt. In werkelijkheid is ‘geboren worden’ een werkwoord dat zijn passiviteit verbergt, want eigenlijk ‘worden we geboren’: we hebben onze geboorte te danken aan onze moeder, die het werk van de bevalling verricht en ons ter wereld brengt. En deze nieuwe geboorte hebben we te danken aan de Heilige Geest, die ons voorbereidt op een andere manier van leven, een manier van leven in de vrijheid die God oorspronkelijk voor ons had gedroomd en die ons een edelmoedig, geduldig en vrije liefde geeft.
Jezus herinnert ons eraan dat als de relatie alleen oppervlakkig blijft (aantrekkingskracht, routine, samenleven), ze verarmt (“Wat uit het vlees geboren wordt, is vlees…”). Maar wanneer de “Geest” binnenkomt – de overgave, de vergeving, de openheid voor de ander zoals hij is… – verandert de liefde. Een levend huwelijk is een huwelijk dat zich keer op keer laat vernieuwen, dat leert om samen “wedergeboren te worden”, ook na crises, slijtage of het verstrijken van de jaren.

Toegepast op het huwelijksleven:

Paloma: Alfonso… ik heb het gevoel dat we de laatste tijd een beetje op de automatische piloot zitten, vind je niet? Alsof alles routine is.
Alfonso: Ja… zoals wanneer ik de automatische piloot in de auto aanzet… hoewel die van ons dat niet eens heeft.
Paloma: (lacht) Nou ja, zoiets… maar serieus, ik vind het jammer dat we het mooie dat we hadden, kwijtraken.
Alfonso: Ik ook. Maar vandaag dacht ik… misschien moeten we “opnieuw beginnen”..
Paloma: Opnieuw beginnen? Dat doet me denken aan ‘wedergeboorte’… alsof God ons een nieuwe kans geeft binnen hetzelfde huwelijk…
Alfonso: Een nieuwe kans? Gaan we nu een ander huwelijk hebben? Op onze leeftijd heb ik daar geen zin meer in.
Paloma: (glimlacht) Gekkie… Nee, serieus. Ik denk dat het erom gaat God onze relatie van binnenuit te laten vernieuwen. Niet alleen uiterlijke dingen veranderen…
Alfonso: Dus… minder ruzie maken om kleine dingetjes… beter van elkaar houden?
Paloma: Ja. Opruimen wat ons belast… en ruimte maken voor iets nieuws. Alsof de liefde opnieuw zou kunnen beginnen, maar dan dieper. God om hulp vragen, want alleen gaan we het niet redden.
Alfonso: Nou, dat zou ik wel kunnen gebruiken… want soms komt er meer ‘vlees’ dan ‘geest’ uit me, hè?
Paloma: Dat overkomt ons allemaal. Maar als we God laten waaien… ook al hebben we er geen controle over, kan Hij iets moois in ons doen…
Alfonso: Dus… beginnen we opnieuw?
Paloma: We kiezen opnieuw voor elkaar. En deze keer, met God ertussen…
Alfonso: Oké… maar laat het duidelijk zijn dat als we “opnieuw geboren worden”, ga ik geen luiers verschonen.

Moeder,

Dat wij, net als U, kunnen vertrouwen ook al begrijpen we niet alles, en dat we de Geest ons leven laten vernieuwen. Gezegend zijt U, Heer, voor deze inzichten die U ons geeft.

Erbarmen, onze God. Commentaar voor echtparen: Johannes 20, 19-31

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Johannes
In de avond van die eerste dag van de week, toen de deuren van de verblijf­plaats der leerlingen gesloten waren uit vrees voor de Joden, kwam Jezus binnen, ging in hun midden staan en zei:
‘Vrede zij u.’ Na dit gezegd te hebben toonde Hij hun zijn handen en zijn zijde. De leerlingen waren vervuld van vreugde toen zij de Heer zagen.
Nogmaals zei Jezus tot hen: ‘Vrede zij u. Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zo zend Ik u.’
Na deze woorden blies Hij over hen en zei: ‘Ontvang de heilige Geest.
Aan wie ge de zonden vergeeft, zijn ze vergeven, en aan wie ge ze niet vergeeft, zijn ze niet vergeven.’
Tomas, een van de twaalf, ook Didymus genaamd, was echter niet bij hen, toen Jezus kwam.
De andere leerlingen vertelden hem: ‘Wij hebben de Heer gezien.’ Maar hij antwoordde: 
‘Als ik niet in zijn handen het teken van de nagelen zie en mijn vinger 
in de plaats van de nagelen kan steken en mijn hand in zijn zijde leggen, zal ik het niet geloven.’
Acht dagen later waren zijn leerlingen weer in het huis bijeen, en nu was Tomas er bij. 
Hoewel de deuren gesloten waren, kwam Jezus binnen, ging in hun midden staan en zei: ‘Vrede zij u.’
Vervolgens zij Hij tot Tomas: ‘Kom hier met uw vinger en bezie mijn handen. 
Steek uw hand uit en leg die in mijn zijde, en wees niet langer ongelovig, maar gelovig.’
Toen riep Tomas uit: ‘Mijn Heer en mijn God!’
Toen zei Jezus tot hem: ‘Omdat ge Mij gezien hebt, gelooft ge? 
Zalig die niet gezien en toch geloofd hebben.’
Nog vele andere tekenen heeft Jezus gedaan in het bijzijn van zijn leerlingen, welke niet in dit boek zijn opgetekend,
maar deze hier zijn opgete­kend, opdat gij moogt geloven, dat Jezus de Christus is, de Zoon van God, en opdat gij door te geloven leven moogt bezitten in zijn Naam.
Woord van de Heer.
Erbarmen, onze God

Het is ontroerend om te zien hoe de discipelen enkele dagen eerder vol hoop en menselijke verwachtingen Jeruzalem binnenkwamen, aan de hand van de „triomferende“ Messias, als onderdeel van een „succesvol project“. Het kruis maakt daar een einde aan. Opgesloten, bang, zonder iets te begrijpen… en geconfronteerd met hun eigen ellende. Ze zijn van het verwachten van dingen van God overgegaan naar het nodig hebben van God zelf. Wat een grote zegen! Ja, nu zijn ze in staat om de Liefde te ontvangen die hun ellende tegemoetkomt. Vandaag vieren we de Barmhartigheid van onze God, zijn “Liefdesproject” in onze geschiedenis.

Toegepast op het huwelijksleven

Gebed van een echtpaar voor het Heilig Sacrament:
Heer, vandaag komen wij als echtpaar tot U, temidden van dit kruis dat wij moeilijk kunnen begrijpen.
Het drukt zwaar op ons, het doet pijn… en vaak weten we niet hoe we het moeten dragen.
We erkennen dat we ons huwelijk op eigen kracht hebben willen voortzetten, en van de ander hebben geëist wat alleen U kunt geven.
En vandaag zien we dat we het niet alleen kunnen.
Daarom vragen we U om hulp, onze Heer.
Kom tussen ons in. Ondersteun wat breekt, genees wat gewond is, verlicht wat we niet begrijpen.
Leer ons meer naar U te kijken dan naar onze moeilijkheden, en samen naar U toe te gaan, ook te midden van de pijn.
Wij zien af van ‘doen’, zodat U in ons kunt handelen.
Heer, op U vertrouwen wij!

Moeder,

Leer ons te vertrouwen op het plan van uw Zoon. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn, die ons met Zijn Bloed heeft verlost.

Wees niet bang, verheug u! Commentaar voor echtparen: Johannes 20, 1-9

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Johannes

In die tijd gingen de vrouwen terstond weg van het graf, met vrees en grote vreugde, en haastten zich het nieuws aan zijn leerlingen over te brengen.
En zie, Jezus kwam hen tegemoet en zeide: ‘Weest gegroet.’ Zij traden op Hem toe, omklemde zijn voeten en aanbaden Hem.
Toen sprak Jezus tot hen: ‘Weest niet bevreesd. Gaat aan mijn broeders de boodschap brengen dat zij naar Galilea moeten gaan, en daar zullen zij Mij zien.’
Terwijl de vrouwen onder­weg waren, gingen enkelen van de bewakers naar de stad en berichtten aan de hogepriesters alles wat er was voorgeval­len.
Dezen hielden een bijeenkomst met de oudsten en na overleg gaven ze aan de soldaten een flinke som geld,
met de opdracht: ‘Zegt maar: Zijn leerlin­gen zijn Hem in de nacht komen stelen terwijl wij sliepen.
En mocht dit soms de landvoogd ter ore komen, dan zullen wij hem wel kalmeren en er voor zorgen dat gij geen last krijgt.’
Zij namen het geld aan en deden zoals hun voorgezegd was. Dit verhaal is onder de Joden verder verteld tot op de dag van vandaag.
Woord van de Heer.

Wees niet bang, verheug u!

Maria Magdalena en Marta zagen het lege graf en kregen de boodschap van Jezus’ verrijzenis te horen, maar toch worstelden hun harten tussen angst en vreugde.
Jezus komt hen tegemoet, in zijn verheerlijkte gedaante, om hun angsten weg te nemen. Hij zei tegen hen: Verheug u! en ook dat zij dit grote nieuws, van zijn Verrijzenis, met hun broeders moesten delen.
De Verrijzenis van Christus is het centrum van ons geloof. Zonder die zou niets zin hebben. Het is de vervulling van Gods belofte aan zijn volk. Vanaf dat moment woont de verrezen Christus in ons hart wanneer wij in de genade leven. In onze roeping als echtpaar, wanneer we het kruis omarmen en met Christus sterven, staan we ook met Hem op, delen we in zijn verrijzenis en is het daardoor mogelijk om op deze aarde werkelijk een voorproefje van de hemel te leven.
Dit is reden tot grote vreugde: Jezus heeft de dood overwonnen om ons leven in overvloed te geven door ons voor eeuwig als kinderen van God te enten.

Toegepast op het huwelijksleven:

Laura: Luis, sinds ons de waarheid is verkondigd over hoe we ons huwelijk moeten leiden, zijn we zo veranderd!
Luis: Dat is waar, schat, iedereen zegt het ons, ook onze kinderen… Zelfs van buitenaf is dit nieuwe leven te zien dat we beginnen te ervaren.
Laura: Maar ik ben bang om het te verliezen. Soms twijfel ik, dan komt de gedachte in me op dat dit voorbij zal gaan, vooral als we terugvallen, want die momenten hebben we ook.
Luis: Nou, ik twijfel helemaal niet! De Heer is opgestaan en is onder ons. Als we met Hem verbonden blijven door de sacramenten en blijven strijden om in de genade te leven, zal Hij Zijn belofte nakomen en zullen we samen de hemel bereiken.
Laura: Je hebt gelijk. In feite proeven we, door Gods genade, en niet door onszelf, al iets van de hemel te midden van onze beperkingen. Ik moet nog aan zoveel dingen sterven! Mijn wantrouwen, mijn eigenliefde…
Luis: Schat, ik heb ook een lange lijst. Wat dacht je ervan als we nu gaan biechten? Als we in de genade zijn, zullen we alles duidelijker zien.

Moeder,

U die bij Jezus bent, vraag Hem om ons geloof te versterken, zodat we Hem als Verrezene kunnen zien die ons tegemoet komt. Geprezen zij God!

Verheugt u, wees niet bevreesd. – Commentaar voor echtparen: Matteüs 28, 1-10

Geef een reactie
Evangelie van de dag
Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs
Na de sabbat, bij het aanbreken van de eerste dag der week, kwamen Maria Magdalena en de andere Maria naar het graf kijken.
Plotseling ontstond er een hevige aardbe­ving en een engel van de Heer daalde uit de hemel, kwam naderbij, rolde de steen weg en zette zich daarop neer.
Hij straalde als een bliksemschicht en zijn kleed was wit als sneeuw.
De bewakers begonnen van schrik voor hem te beven en het leven scheen uit hen geweken.
De engel sprak de vrouwen aan en zei: ‘Gij behoeft niet bevreesd te zijn; ik weet dat gij Jezus zoekt, de gekruisig­de.
Hij is niet hier. Hij is verrezen zoals Hij gezegd heeft; komt zien naar de plaats waar Hij gelegen heeft.
Gaat nu terstond aan zijn leerlingen zeggen: Hij is verrezen van de doden, en nu gaat Hij u voor naar Galilea; daar zult gij Hem zien. Dat had ik u te zeggen.’
Ter­stond gingen zij weg van het graf, met vrees en grote vreugde, en haastten zich het nieuws aan zijn leerlingen over te brengen.
En zie, Jezus kwam hen tegemoet en zeide: ‘Weest gegroet.’ Zij traden op Hem toe, omklemde zijn voeten en aanbaden Hem.
Toen sprak Jezus tot hen: ‘Weest niet bevreesd. Gaat aan mijn broeders de boodschap brengen dat zij naar Galilea moeten gaan, en daar zullen zij Mij zien.’
Woord van de Heer.

Verheugt u, wees niet bevreesd.

Vandaag, op deze Stille Zaterdag, vergezellen wij onze Moeder in de stilte van het graf, in afwachting van het licht dat de verrijzenis van Christus met zich meebrengt. De aarde beeft, de steen verschuift, en een engel verkondigt ons wat onmogelijk leek: Jezus is verrezen! Zo ook in ons huwelijksleven lijkt soms alles stil, zwaar, zelfs dood, wanneer twijfels, angsten, vermoeidheid of eigenliefde ons hart lijken te beheersen. Vandaag nodigt Christus ons uit om verder te kijken dan onze duisternis, om het licht te ontdekken dat de zonde en de dood overwint, en om te leven in de waarheid van de liefde die het dagelijks leven verandert in een weerspiegeling van Zijn goddelijke liefde. Onze echtgenoot liefhebben met de Liefde van Christus is de verrijzenis dag na dag beleven: sterven aan egoïsme en geboren worden tot overgave, sterven aan trots en leven in gemeenschap. Net als de twee Maria’s die naar het graf gingen, ontbreekt het ons soms aan geloof om te geloven dat na het offer altijd het leven komt. We vinden het moeilijk te aanvaarden dat overgave uit liefde, ook al doet het pijn of houdt het afstand doen in, leidt tot volheid en vreugde. Christus verzekert ons dat Hij, zelfs in twijfel en angst, voor ons uitgaat en ons zegt: “Verheugt u”. Hij roept ons op getuigen te zijn van Zijn liefde en in gemeenschap met Hem te leven, opdat Zijn werk zichtbaar wordt in ons en door ons heen. Mogen we leren naar dat licht toe te gaan, onze echtgenoot te omhelzen en ware liefde te beleven, waar Christus herrijst en de hoop herboren wordt.

Toegepast op het huwelijksleven:

Maria: David, vandaag voelde ik tijdens het gebed dat onze liefde een verrijzenis heeft ondergaan. David: Verrijzenis?
Maria: Ja… vroeger hielden we van elkaar vanuit onszelf, door te meten, te vergelijken, van de ander te verwachten… en dat maakte het kwetsbaar.
David: Dat is waar, Maria… een zeer beperkte liefde.
Maria: Nu voel ik het echter anders, alsof het uit Christus voortkomt. Wanneer we ons door Hem laten vullen, kunnen we elkaar in vrede liefhebben, zonder eisen of angst.
David: En alles verandert… niet omdat de moeilijkheden verdwijnen, maar omdat er een bron is die onze liefde ondersteunt.
Maria: Precies, schat. Onze liefde leeft nu uit iets dat niet opraakt, omdat het voortkomt uit en ondersteund wordt door Christus, bron van leven en hoop.

Moeder,

Help ons om bij je Zoon te blijven in stilte en verwachting, zodat het licht van Zijn Verrijzenis altijd onze harten mag vullen. Gezegend en geprezen zijt Gij voor altijd, Heer!


Ik zal Uw lijden aanschouwen. Overweging voor echtparen: Matteüs 26, 14-25

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

In die tijd ging een van de twaalf, Judas Iskariot geheten, naar de hoge­priester
en zei: ‘Wat wilt ge mij geven als ik Hem u in handen speel?’ Zij betaalden hem dertig zilverlingen uit.
En van toen af zocht hij een gunstige gelegen­heid om Hem over te leveren.
Op de eerste dag van het ongedesemde brood kwamen de leerlin­gen Jezus vragen: ‘Waar wilt Gij dat wij het paasmaal voor U gereed maken?’
Hij antwoordde: ‘Gaat naar de stad en zegt aan die en die: De Meester laat weten: Mijn uur is nabij; bij u wil Ik met mijn leerlingen het paasmaal hou­den.’
De leerlingen deden zoals Jezus hun had opgedra­gen en maakten het paasmaal gereed.
Toen de avond gevallen was, lag Hij met de twaalf leerlingen aan.
Onder de maaltijd sprak Hij: ‘Voor­waar, Ik zeg u: een van u zal Mij overleveren.’
Smartelijk getroffen begon de een na de ander Hem te vragen: ‘Ik ben het toch niet, Heer?’
Hij antwoordde: ‘Die met Mij zijn hand in de schotel steekt, zal Mij overleveren.
Wel gaat de Mensenzoon heen, zoals van Hem geschreven staat, maar wee de mens door wie de Mensenzoon wordt overgeleverd! Het zou beter voor hem zijn als hij niet geboren was, die mens!’
Judas, zijn verrader, nam ook het woord en zei: ‘Ik ben het toch niet, Rabbi?’ Hij antwoordde hem: ‘Gij zegt het.’
Woord van de Heer.
Ik zal Uw lijden aanschouwen.

Mijn geliefde Heer, wat doet dit tafereel pijn! Een van Uw vrienden die U verraadt. De anderen die aan zichzelf twijfelen. U, zo alleen.
Het doet nog meer pijn als ik besef dat ook ik U vaak in de steek heb gelaten. Erger nog, ook ik heb U voor een paar muntjes aan het kruis uitgeleverd. Elke zonde is U uitleveren voor die ‘muntjes’ die een moment van plezier zijn, een ‘ik heb er gewoon zo’n zin in’, een paar ongepaste woorden, een kritiek, een gebrek aan toewijding…
Heer, het doet me diep pijn dat ik U zo vaak aan het kruis heb uitgeleverd. Daar ligt U vreselijk te lijden, gegeseld, genageld, verscheurd… door mijn zonde.
Mijn goede Jezus, ik wil niet meer zondigen. Deze heilige dagen zal ik Uw Passie aanschouwen, vervuld van pijn om wat ik U heb aangedaan. Vervuld van berouw om het nooit meer te doen. Vervuld van liefde voor wat U voor mij hebt gedaan, omdat U Uzelf tot de dood hebt overgeleverd voor mijn redding.
En vol hoop om alle barmhartigheid en genade te ontvangen die uit Uw doorboorde Hart stroomt, om met de kracht van Uw Heilige Geest een leven van gebed en sacramenten te leiden, dat zondigen afwijst, dat alleen maar vervuld wil worden van Uw Liefde om zich over te geven zoals U, om te liefhebben zoals U.
Ik hou zo veel van U, Heer! Duizendmaal dank voor alles.

Toegepast op het huwelijksleven:

Catarina: Albert-Jan, ik wil dat deze Goede Week bijzonder wordt. Dat we de Heer echt begeleiden in zijn Passie. Dat we ons bewust zijn dat Hij zich voor ons heeft overgegeven. Dat die “angst tot op het punt van sterven”, dat bloedzweet, die zweepslagen, die marteling, die kruisiging, voor ons waren.
Albert-Jan: Ja, het is ongelooflijk wat Hij voor ons heeft moeten doen. Het maakt me zo verdrietig dat ik me niet bewust was van de ernst van mijn zonden. Elke zonde van mij betekende die marteling voor Hem. Ik weet dat Zijn Barmhartigheid mij in de biecht heeft vergeven. Maar aangezien elke toekomstige zonde van mij meer pijn aan Zijn marteling zal toevoegen, wil ik niet meer zondigen. Ik weet dat ik een zondaar ben, maar ik ga er alles aan doen om niet meer te vallen. Vastberaden een leven leiden van gebed en sacramenten en een weg van zuivering van mijn hart, om, met Zijn genade, Hem meer lijden te besparen.
Catarina: Ja, en in de hoop te weten dat uit Zijn doorboorde Hart alles komt wat we nodig hebben om die weg van heiligheid te bewandelen. We hebben geen excuus, Hij heeft ons alles gegeven wat we nodig hebben om dit te bereiken. Laten we er vastberaden voor gaan!

Moeder,

Help ons deze heilige dagen uit Uw Hand te leven, zoals U, dicht bij Uw Zoon. En vol dankbaarheid. Gezegend en geprezen zij God!