Auteursarchief: Esposos Misioneros

Eeuwige vreugde. Overweging voor echtparen: Lucas 10,17-24.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Lucas 10,17-24.

In die tijd keerde de tweeënzeventig vol blijdschap terug en zeiden:
‘Heer, zelfs de duivels onderwerpen zich aan ons door uw Naam.’
Hij zeide tot hen: ‘Ik zag de satan als een bliksem­straal uit de hemel vallen.
Ik heb u macht gegeven om op slangen en schorpioenen te treden,
te heersen over heel de kracht van de vijand; en niets zal u kunnen schaden.
Toch moet ge u niet verheugen over het feit dat de duivels aan u onderwor­pen zijn,
maar verheugt u omdat uw namen staan opgetekend in de hemel.’
Op dat uur jubelde Hij het uit, vervuld van de heilige Geest, en sprak: ‘Ik prijs U Vader,
Heer van hemel en aarde, omdat Gij deze dingen verborgen hebt voor wijzen en verstandigen,
maar ze hebt geopenbaard aan kleinen. Ja, Vader, zo heeft het U behaagd.
Alles is Mij door mijn Vader in handen gegeven. Niemand weet wie de Zoon is tenzij de Vader;
en wie de Vader is tenzij de Zoon en hij aan wie de Zoon het wil openbaren.’
Daarop keerde Hij zich naar zijn leerlingen afzonderlijk en zei tot hen:
‘Gelukkig de ogen die zien wat gij ziet.
Ik zeg u: Vele profeten en koningen verlangden te zien wat gij ziet,
maar zij hebben het niet gezien; en te horen, wat gij hoort, maar zij hebben het niet gehoord.’

 
Eeuwige vreugde.

Vandaag leidt Jezus ons naar een dieper mysterie van onze roeping en openbaart Hij ons een grote waarheid: “onze namen staan in de hemel geschreven”. Welke grotere zekerheid kunnen we hebben! Onze naam draagt onze geschiedenis, onze wonden, onze dromen, onze verlangens, onze kleinheid en onze kwetsbaarheid in zich. Alles is bij U bekend en geliefd, want we worden bewaard in Uw Hart. En dit is de bron van onze ware vreugde. Een vreugde die niet afhangt van onze successen, onze prestaties of van het feit dat alles ons goed afgaat. Ze verdwijnt evenmin bij onze valpartijen, onze wonden of onze kruisen. Want bovenal hebben we de zekerheid dat we door U innig bemind worden. En vanuit die liefde nodigt U ons uit om vol vertrouwen te leven, met een eenvoudig hart dat openstaat voor Uw wil, en elke dag te leren lief te hebben zoals U liefhebt.
Heer, moge onze vreugde niet liggen in wat we bereiken, maar in de wetenschap dat U ons liefhebt. Moge deze zekerheid ons leven ondersteunen en ons helpen te leven met een dankbaar, nederig en vertrouwensvol hart, waarbij we elke dag leren lief te hebben met Uw eigen Hart.

Terug in het huwelijksleven:

Lucía: Héctor, wat jammer… Nadat we de catechese met zoveel enthousiasme hadden voorbereid, zijn er maar drie echtparen gekomen…
Héctor: Ja, maar misschien moeten we niet alleen naar het aantal kijken. Wat als de Heer iets anders wilde, Lucía?
Lucía: Dat is waar. Terwijl we het voorbereidden, hebben we samen gebeden, veel met elkaar gedeeld, naar elkaar geluisterd en dingen ontdekt in ons huwelijk die verandering behoefden.
Héctor: Precies. We dachten dat we iets voor anderen aan het voorbereiden waren, maar de Heer is aan ons gaan werken.
Lucía: Dan is het duidelijk, Héctor, dat we Gods werk niet alleen kunnen afmeten aan de resultaten die we zien.
Héctor: Nee. Wij willen alles meteen zien, maar God werkt stap voor stap en in stilte.
Lucía: Laten we dan blijven vertrouwen en ons steentje blijven bijdragen.
Héctor: Precies, Lucía, laat onze vreugde niet liggen in het vullen van een zaal, maar in het samen verdergaan, vertrouwend op Hem en wetende dat onze namen in de hemel zijn geschreven.

Moeder,

Help ons te vertrouwen op Uw Zoon en Zijn werk niet af te meten aan onze maatstaven. Gezegend en geprezen zijt Gij voor eeuwig, Heer.


Heel klein. Overweging voor echtparen: Matteüs 18,1-5.10

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Matteüs 18,1-5.10.

In die tijd richtten de leerlingen tot Jezus met de vraag:
‘Wie is nu wel de grootste in het Rijk der hemelen?’
Hij riep een klein kind, zette het in hun midden en zei:
‘Voorwaar, Ik zeg u: als gij niet opnieuw wordt als de kleine kinderen,
zult gij het Rijk der Hemelen zeker niet binnengaan.
Wie dus zichzelf gering acht zoals dit kind is de grootste in het Rijk der hemelen.
En wie in mijn Naam zulk een kind opneemt, neemt Mij op.
Hoedt u er voor een van deze kleinen te minachten, want Ik zeg u:
zij hebben engelen in de hemel en deze aanschouwen voortdurend
het aangezicht van mijn Vader die in de hemel is.
Heel klein.

Wanneer de discipelen de Heer vragen wie de belangrijkste is, verwachten ze waarschijnlijk dat Hij het zal hebben over grootheid, macht of erkenning. Maar de Heer plaatst een kind in het midden en verandert hun perspectief volledig: in het Rijk van God is de grootste degene die zich klein maakt.
Zich klein maken betekent erkennen dat we God nodig hebben, en ook de anderen (die een middel zijn om tot God te komen), en vooral onze echtgenoot. Het kind pretendeert niet alles onder controle te hebben, maar vertrouwt op zijn vader en is bereid zich te laten onderwijzen.
In het huwelijk willen we vaak ‘de belangrijkste’ zijn: gelijk hebben, dat de ander onze inspanningen erkent, dat er gedaan wordt wat wij denken… En zonder dat we het doorhebben, raken we verstrikt in een strijd om te zien wie het meest gelijk heeft.
Vandaag wijst de Heer ons erop dat er een andere weg is: ons klein maken tegenover onze echtgenoot. De weg is om in mijn hart nederigheid te laten heersen ten opzichte van mijn echtgenoot, en niet eigenliefde.
Ben ik in staat om vergeving te vragen zonder te verwachten dat de ander dat eerst doet? Kan ik erkennen dat ik fout zat? Kan ik luisteren zonder mijn antwoord al klaar te hebben? Wanneer een van beiden zich uit liefde klein maakt, verliest hij niet, maar wint hij juist: hij wint aan nederigheid en zijn huwelijk wint erbij, omdat het er sterker uitkomt. Grootheid zit in het doen van eenvoudige dingen in ons dagelijks leven met de echtgenoot in gedachten: naar hem luisteren, hem helpen, vragen hoe zijn dag was… En op deze manier Christus met zijn nederigheid tussen ons beiden laten heersen.

Toegepast op het huwelijksleven:

Nacho: Mariqui, kun jij de kinderen van school halen? Ik zit vandaag vreselijk krap in de tijd.
Mariqui: Nacho, ik heb het ook ontzettend druk… Ik heb ze vanmorgen al weggebracht, de boodschappen gedaan en ik moet nog het avondeten klaarmaken.
Nacho: Ja, maar ik moet dit voor zes uur af hebben.
Mariqui: Nacho, het lijkt altijd alsof jouw zaken urgenter of belangrijker zijn dan die van mij…
Nacho: Ja, sorry, je hebt gelijk. Ik denk alleen aan wat ik nodig heb en niet aan wat jij nodig hebt.
Mariqui: Nee, vergeef jij mij maar, ik zou me nu ook klein kunnen maken, in plaats van in de strijd te stappen van ‘ik doe meer dan jij’.
Nacho: Oké schat… Zullen we afspreken dat ik vandaag de kinderen ophaal en jij alvast het avondeten klaarmaakt?
Mariqui: Dat lijkt me prima. En als je vanmiddag erg moe thuiskomt, zorg ik wel voor de badjes.
Nacho: Geweldig! Zie je wel? Uiteindelijk ging het er niet om wie gelijk had, maar wie bereid was zich klein te maken uit liefde voor de ander.
Mariqui: Nacho, daar heb je helemaal gelijk in!

Moeder,

Help ons om als kinderen te zijn: eenvoudig, nederig en vol vertrouwen in onze Vader. Geprezen zij de Heer!

Ga op weg! Overweging voor echtparen: Lucas 10,1-12.

Geef een reactie
Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Lucas 10,1-12.
In die tijd wees Jezus tweeënzeventig leerlingen aan en zond hen twee voor twee voor zich uit
naar alle steden en plaatsen, waarheen Hijzelf van plan was te gaan.
Hij sprak tot hen: ‘De oogst is groot, maar arbeiders zijn er weinig.
Vraagt daarom de Heer van de oogst arbeiders te sturen om te oogsten.
Gaat dan, maar zie, Ik zend u als lammeren tussen wolven.
Neemt geen beurs mee, geen reiszak, geen schoeisel; en groet niemand onderweg.
Laat in welk huis gij ook binnengaat uw eerste woord zijn: Vrede aan dit huis!
Woont daar een vredelievend mens, dan zal uw vrede op hem rusten; zo niet, dan zal hij op u terugkeren.
Blijft in dat huis en eet en drinkt wat zij u aanbieden; want de arbeider is zijn loon waard.
Gaat niet van het ene huis naar het andere.
In elke stad waar ge binnengaat en ontvangen wordt, eet wat u wordt voorgezet,
geneest de zieken die er zijn en zegt tot hen: Het Rijk Gods is u nabij.
In elke stad waar ge binnengaat en niet ontvangen wordt, trekt daar door de straten en zegt:
Zelfs het stof uit uw stad dat aan onze voeten kleeft, schudden wij tegen u af. Maar weet dit wel: Het Rijk Gods is nabij.
Ik zeg u: Op die dag zal het voor de mensen van Sodom draaglijker zijn dan voor die stad.
Ga op weg!

Ga op weg, zegt de Heer tegen ons. Echtparen, ga op weg en verkondig mijn koninkrijk! Verkondig dat het mogelijk is om in dit leven het koninkrijk van God te beleven. Dat dit inhoudt dat we afstand doen van ons egoïsme, onze hoogmoed, onze eigen maatstaven en de wereldse maatstaven, en dat we het leven en het huwelijk leiden zoals God het bedoeld heeft.
Soms zullen we het gevoel hebben dat we schapen zijn temidden van wolven, dat we tegen de stroom in gaan, en dan kunnen we bang zijn. Maar als God met ons is, hebben we niets te vrezen. Laten we op Hem vertrouwen!
Laten we standvastig blijven in het geloof, in genade leven en onze toevlucht zoeken bij Zijn Heilig Hart. Daar zullen we kracht en troost vinden. Alleen God is genoeg!

Terug naar het huwelijksleven:

Carmen: Luis, we zwemmen weer tegen de stroom in. María heeft me verteld dat al haar vriendinnen naar een feestje gaan; ze heeft het me uitgelegd, maar eerlijk gezegd zie ik niet in waarom onze dochter daarheen zou moeten gaan.
Luis: En heb je haar onze visie uitgelegd?
Carmen: Ja, ze accepteert het voorlopig. Je weet dat ze, godzijdank, volgzaam is. Ze houdt van God en wil in het geloof leven. Maar de wereld heeft veel invloed, ik ben bang.
Luis: Maar Carmen, we moeten die angst opzij zetten, op de Heer vertrouwen en voortdurend bidden. God laat ons niet in de steek. Hij zendt ons als schapen te midden van wolven, maar Hij hoedt ons, Hij geeft Zijn leven voor Zijn schapen.
Carmen: Je hebt gelijk, Luis. Ik laat me inderdaad meeslepen door wereldse maatstaven, maar onze kracht ligt werkelijk in God.
Luis: Natuurlijk, als God met ons is, wie kan dan tegen ons zijn?
Carmen: Dank U, mijn God, voor mijn echtgenoot.

Moeder,

Maria, onze moeder, U die ons Jezus hebt geschonken, leer ons te leven en Zijn koninkrijk aan iedereen te brengen. Gezegend zijt Gij!


Met U vooruit. Overweging voor echtparen: Lucas 9,57-62

Geef een reactie
Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas

In die tijd zei iemand tot Jezus: ‘Ik zal U volgen, waar Gij ook heen gaat.’

Jezus sprak tot hem: ‘De vossen hebben holen en de vogels hun nesten, maar de Mensenzoon heeft niets waar Hij zijn hoofd op kan laten rusten.’
Tot een ander sprak Hij: ‘Volg Mij.’ Deze vroeg: ‘Heer, laat mij eerst teruggaan om mijn vader te begraven.’
Jezus zei tot hem: ‘Laat de doden hun doden begraven; maar gij, ga heen en verkondig het Rijk Gods.’
Weer een ander zeide: ‘Ik zal U volgen, Heer, maar laat mij eerst afscheid nemen van mijn huisgenoten.’
Tot hem sprak Jezus: ‘Wie de hand aan de ploeg slaat, maar omziet naar wat achter hem ligt, is ongeschikt voor het Rijk Gods.’

Met U vooruit.

Mijn lieve Jezus, deze zin doet pijn: “De Mensenzoon heeft geen plek om zijn hoofd neer te leggen”. U bent God en toch voelt U zich zo eenzaam. We gaan onze eigen gang en vergeten U het grootste deel van de tijd. Hoe vaak komen we pas naar U toe als we U nodig hebben!
En U lijdt enorm. Maar U lijdt voor ons, niet voor Uzelf, want U bent volmaakt bij de Vader en de Heilige Geest. U lijdt voor ons omdat U ons kent, ons hebt geschapen, en weet dat we niet gelukkig kunnen zijn als we alleen maar bezig zijn met onze eigen zaken, die we zo belangrijk vinden.
U weet dat ons geluk ligt in het omarmen van Uw Liefde. In het besef dat U ons oneindig liefhebt. We hebben behoefte om geliefd te zijn en de liefde die ons vervult, is alleen de Uwe.
En we hebben behoefte om lief te hebben. En we kunnen alleen echt liefhebben als we afstand doen van onze eigenliefde, ons laten vullen met Uw liefde en liefhebben zoals U liefhebt. Daarvoor hebt U ons onze echtgenoot of echtgenote gegeven, onze geschikte hulp, om te leren lief te hebben.
Daar dringt U bij ons op aan in dit evangelie. Dat we leren prioriteiten te stellen, dat we het belangrijkste op de eerste plaats zetten in ons leven: U, ons gebedsleven, de sacramenten en offers. En de toewijding aan onze echtgenoot of echtgenote.
En dat we vooruitkijken, het verleden achter ons laten, in de handen van Uw barmhartigheid, en dat we met spoed een nieuw leven met U beginnen. Elke dag opnieuw.

Terug naar het huwelijksleven:

Luz: Nu is het genoeg, Luis! Hou op met je eigen gang te gaan! Je helpt me helemaal niet!
Luis: Je bent zo vervelend! Je blijft maar eisen stellen!
(Na hun gezamenlijk gebed)
Luis: Luz, ik wil je om vergeving vragen omdat ik je thuis met alles alleen laat. Het spijt me echt dat ik zo vaak mijn eigen gang ga.
Luz: Heel erg bedankt, Luis. Vergeef me dat ik zo vervelend ben. Ik verplaats me niet in jouw situatie. Je doet het niet met kwade opzet, je beseft gewoon niet dat ik hulp nodig heb. En ik, uit trots, in plaats van het je rustig te vragen, houd ik het voor me totdat ik ontplof.
Luis: Nee, lieverd. Het is gewoon dat ik jarenlang geen aandacht aan je heb besteed. En nu ik probeer het beter te doen, lukt het me nog steeds niet. Ik zal echt mijn best doen om het beter te doen.
Luz: Wat ben ik de Heer dankbaar! Sinds we dit pad van gebed en sacramenten, vorming en daden van liefde bewandelen, kan Hij Zijn werk in ons hart verrichten. Vroeger was het allemaal egoïsme. Ieder was ervan overtuigd dat hij gelijk had. Wat waren we hoogmoedig! Nu we ons bewust zijn van onze kleinheid en zwakheid, zoeken we alleen nog maar de wil van God. En hoewel we soms nog steeds vallen, merken we Zijn Hand al. Heel erg bedankt, Heer! Heel erg bedankt, Luis!

Moeder,

Help ons alstublieft om naar God te luisteren, onze armoede te zien en de liefde van uw Zoon te omarmen, zodat we elkaar kunnen liefhebben zoals Hij ons liefheeft. Gezegend en geprezen zij God!

Het kleine zien. Overweging voor echtparen: Johannes 1,47-51.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Johannes 1,47-51.

In die tijd zag Jezus Natanaël naar zich toekomen en zei, doelend op hem: ‘Dat is waarlijk een Israeliet in wie geen bedrog is!’
Natanaël zei toe Hem: ‘Hoe kent Gij mij?’ Jezus gaf hem ten antwoord:
‘Voordat Filippus u riep, zag ik u onder de vijgeboom zitten.’
Toen zei Natanaël tot Hem: ‘Rabbi, Gij zijt de Zoon Gods, Gij zijt de Koning van Israël.’
Jezus antwoordde: ‘Omdat Ik u zei dat ik u onder de vijgeboom zag, gelooft ge?
Gij zult grotere dingen zien dan deze.’
En hij voegde er aan toe: ‘Voorwaar, voor­waar, Ik zeg u: gij zult de hemel open zien
en de engelen Gods zien opstijgen en neerdalen in dienst van de Mensen­zoon.’

Woord van de Heer.
Het kleine zien
Hoe zouden wij de Heer kunnen herkennen als we Hem vandaag op straat zouden tegenkomen? Als we geen gebedsleven leiden, als we niet dagelijks met Hem omgaan of een band met Hem hebben, zullen we Hem nauwelijks kunnen herkennen. Daarom is het zo belangrijk om dicht bij de Heer te zijn en de sacramenten te ontvangen. Hem leren kennen is niet alleen een kwestie van begrip, maar ook van omgang, van tijd met Hem doorbrengen, met Hem praten en naar Hem luisteren. Hij is een vriend die deel wil uitmaken van ons leven, maar we moeten Hem wel toelaten.
We moeten aandacht hebben voor alle kleine geschenken die Hij ons elke dag geeft. Als we opstaan, kunnen we God danken voor onze partner, voor de nieuwe dag, en Hem vragen ons te helpen Hem op elk moment in gedachten te houden. Alleen zo, wanneer ons leven een voortdurend gebed wordt, kunnen we te allen tijde van Zijn aanwezigheid genieten: in het kleine en verborgen, en ook in het grote, wanneer dat zich voordoet.
Terug naar het huwelijksleven:
Juan: Weet je wat me vandaag is overkomen? Ik kwam David tegen en hij moest me tegenhouden, omdat ik hem niet herkende.
Carla: David? Ik kan me hem niet herinneren…
Juan: Ja, Carla, die jongen die we op onze bruiloft hadden uitgenodigd en die een huis in de bergen had, met wie we de eerste maanden van ons huwelijk veel plannen maakten, die ons altijd verbaasde omdat hij van vriendin wisselde alsof het niets was…
Carla: Dat klopt, wat was hij aardig! Maar wat zag hij er verloren uit, arme jongen. We raakten wel met hem in gesprek, maar uiteindelijk stuurde hij ons en de rest van de groep op een heel beleefde manier de deur uit…
Juan: Wat een verhaal! Het is al twintig jaar geleden. Van wat hij me in grote lijnen heeft verteld, heeft hij een nogal ruig leven geleid en dat heeft zijn tol geëist. We hebben afgesproken dat hij een keer bij ons komt eten.
Carla: Het zou mooi zijn, Juan, als je de band weer kunt aanhalen; hij zal het vast waarderen om een vriend te hebben die naar hem luistert. Als hij jou heeft benaderd, is dat omdat hij dat nodig heeft.
Juan: Nou, hij vroeg me of ik nog steeds hetzelfde was als altijd en of ik een schoonheidsbehandeling volgde. Ik heb gezegd dat dat klopte, dat onze behandeling erin bestond elke dag bij een goede Vriend te zijn aan wie we al onze dingen kunnen vertellen, het goede, het minder goede… en dat we daarom geen grote zorgen hebben en zo gelukkig zijn. Hij heeft even gelachen, maar zijn nieuwsgierigheid was gewekt.
Carla: Wat mooi. Dit is een goed moment om hem weer dichter bij de Heer te brengen.
Juan: Wat is de Heer goed!

Moeder,
Help ons om de Heer elk moment in ons hart te dragen en Hem te ontdekken in elk detail van de dag.
Gezegend en geprezen zij de Heer!