In die tijd hield Jezus zijn leerlingen de volgende gelijkenis voor: Het zal met het rijk der hemelen zijn
als met de man die bij zijn vertrek naar het buitenland zijn dienaars bij zich riep om hun zijn bezit toe te vertrouwen.
Aan de een gaf hij vijf talenten, aan de andere twee, aan een derde een, ieder naar zijn bekwaamheid. Daarna vertrok hij.
Die de vijf talenten gekregen had, ging er terstond mee werken en verdiende er vijf bij.
Zo verdiende ook degene die de twee gekregen had, er twee bij.
Maar die dat ene had gekregen, ging een gat in de grond graven en het geld van zijn heer verbergen.
Een hele tijd later kwam de heer van die dienaars terug en hield afrekening met hen.
Die vijf talenten gekregen had, trad naar voren en bood nog vijf talenten aan met de woorden:
Heer, vijf talenten hebt gij mij toevertrouwd; ziehier, vijf talenten heb ik erbij verdiend.
Zijn meester sprak tot hem: Uitstekend, goede en trouwe dienaar, over weinig waart ge trouw,
over veel zal ik u aanstellen. Ga binnen in de vreugde van uw heer.
Nu trad die van de twee talenten naar voren en zei: Heer, twee talenten hebt gij mij toevertrouwd; ziehier, twee talenten heb ik erbij verdiend.
Zijn meester sprak tot hem: Uitstekend, goede en trouwe dienaar, over weinig waart ge trouw, over veel zal ik u aanstellen. Ga binnen in de vreugde van uw heer.
Tenslotte trad ook die het ene talent had gekregen naar voren en zei: Heer, ik heb ervaren
dat gij een hard mens zijt, die oogst waar gij niet gezaaid hebt en binnenhaalt waar gij niet hebt uitgestrooid.
Daarom was ik bang en ben uw talent in de grond gaan verbergen. Hier hebt ge uw eigendom terug.
Maar zijn meester gaf hem ten antwoord: Slechte en luie knecht, je wist dus
dat ik oogst waar ik niet gezaaid heb en binnenhaal waar ik niet heb uitgestrooid?
Daarom had je mijn geld bij de bankiers moeten uitzetten,
dan zou ik bij mijn komst mijn bezit met rente teruggekregen hebben.
Neemt hem dus dat talent af en geeft het aan wie de tien talenten heeft.
Want aan ieder die heeft, zal gegeven worden; maar wie niet heeft, hem zal nog ontnomen worden zelfs wat hij heeft.
En werpt die onnutte knecht buiten in de duisternis; daar zal geween zijn en tandengeknars.
De gaven.
Vandaag spreekt de Heer tot ons over de gaven die Hij ieder van ons schenkt, en hoe we vrucht moeten dragen en ons niet moeten gedragen als de nutteloze dienaar, die zijn gave voor zichzelf houdt en geen vrucht voortbrengt.
De gaven van God zijn bedoeld om in dienst te stellen, om God lief te hebben en Hem te dienen in de anderen. In ons geval, als echtgenoten, komt dat vooral tot uiting in onze partner. Door onze echtgenoot lief te hebben en onze gaven ten dienste te stellen van ons huwelijk, hebben we God lief, dienen we Hem en verheerlijken we Hem. En hoe meer we ons aan die missie wijden, hoe meer Hij ons als vrucht schenkt, want uiteindelijk is alles een gave: wat we geven en wat we ontvangen. We zijn voorbestemd om vrucht te dragen daar waar de Heer ons heeft geplaatst; en Hij plaatst ons vooral in onze roeping als echtgenoten.
Wees niet bang zoals de ontrouwe dienaar. Hoe triest zou het zijn als we, wanneer de Heer ons roept, Hem niets te bieden hebben omdat we Zijn gaven niet hebben gebruikt, maar ze uit angst, hoogmoed, ijdelheid of luiheid voor onszelf hebben gehouden, en ze geen vruchten hebben voortgebracht.
Maar wanneer we die gaven die God ons heeft gegeven, omarmen en weggeven, dan brengen ze vrucht voort en beginnen we de vreugde, de blijdschap van het weggeven te ervaren. Wees vrijgevig, echtgenoten, met jullie talenten, en op een dag zal de Heer tegen ons zeggen: „Uitstekend, goede en trouwe dienaar, over weinig waart ge trouw,
over veel zal ik u aanstellen. Ga binnen in de vreugde van uw heer.”.
Toegepast op het huwelijksleven:
Ana: De Heer zegt me vandaag via dit evangelie dat ik erg egoïstisch ben geweest met de gaven die Hij me heeft gegeven. Ik heb me gerealiseerd dat ik sommige van die gaven heb toegeëigend en als van mijzelf heb beschouwd.
Miguel: Waarom zeg je dat?
Ana: Ik ben altijd een heel behulpzaam en attent persoon geweest. De Heer heeft mij de gave van het dienen gegeven, maar vaak zat er verdriet in dat dienen; wat ik in werkelijkheid deed, was naar mezelf zoeken, ik zocht de beloning, de voldoening of de erkenning, en als dat niet gebeurde, werd ik boos en verdrietig omdat niemand de moeite had opgemerkt die ik had gedaan. Net als die ontrouwe dienaar gaf ik mezelf niet helemaal, maar zocht ik juist mezelf, en daardoor plukte ik niet de vrucht van de vreugde van die toewijding; ik hield alles voor mezelf.
Miguel: Het overkomt mij ook vaak dat ik de erkenning van anderen zoek.
Ana: Ik heb ontdekt dat die gaven die de Heer mij heeft gegeven, bedoeld zijn om ze vrijelijk weg te geven, want ze zijn niet van mij. Het is een geschenk van God en door het zo te doen, door God te danken telkens als ik iets goed doe, schenkt Hij mij de vreugde en het geluk dat ik heb gedaan wat Hij van mij vroeg.
Miguel: Wat mooi, Ana! Dat de Heer je die genade heeft gegeven om dat in te zien en dat je die hebt omarmd om het mogelijk te maken, door je gaven aan anderen te schenken. Help me, mijn echtgenote, zodat ook ik leer de gaven van God te delen en die vreugde te mogen voelen waarover je spreekt.
Ana: Natuurlijk, mijn liefste; we zijn op weg en we zijn de juiste steun die de Heer ieder van ons heeft gegeven om de hemel te bereiken. Laat me je een kus geven.
Miguel: Eén en zoveel als je maar wilt, hahahaha. Gezegend en geprezen zij God!
Moeder,
Wij vragen U ons te helpen vrucht te dragen met de gaven die God ons heeft gegeven, door ons aan anderen te wijden en ze niet voor onszelf te houden. Gezegend zijt Gij, Moeder!
