Lezing uit het Heilige Evangelie volgens Matteüs 14, 22–36

In dit evangelie kan de boot perfect ons huwelijk symboliseren. Jezus belooft geen reis zonder golven; integendeel, soms lijkt het alsof Hij ons op zee stuurt terwijl Hij zelf zwijgt. Er zijn periodes waarin tegenwind wordt gevormd door vermoeidheid, meningsverschillen, financiële problemen, ziekte of de dagelijkse sleur. En dan kunnen we ons afvragen: “Waar is de Heer?”. Maar Jezus verliest de boot nooit uit het oog en houdt altijd zorg voor ons huwelijk, ook al voelen we Zijn aanwezigheid niet.
Petrus vertegenwoordigt ons wanneer we, gedreven door liefde en vertrouwen, een moedige stap naar de ander zetten. Over het water lopen betekent blijven liefhebben wanneer het niet gemakkelijk is, om vergeving vragen wanneer trots ons in de tegenovergestelde richting duwt, opnieuw vertrouwen schenken na een kwetsing, of trouw blijven wanneer de wind hard waait. Zolang onze blik op Christus gericht is, wordt het onmogelijke mogelijk.
Het probleem begint wanneer Petrus niet meer naar Jezus kijkt en zijn aandacht op de wind richt. In het huwelijk gebeurt hetzelfde: wanneer we alleen naar de tekortkomingen van onze partner kijken, naar de moeilijkheden of onze eigen angsten, of wanneer onze eigenliefde de overhand krijgt. Dan beginnen we te zinken. Twijfel vernietigt het huwelijk niet in één klap; eerst leidt het onze blik af.
Het meest hoopgevende is dat Petrus niet verdrinkt omdat hij roept: ‘Heer, red mij’. In een heilig huwelijk winnen niet degenen die nooit vallen, maar degene die God om hulp weet te vragen voordat hij de bodem raakt. Jezus strekt altijd zijn hand uit. Hij verwijt nooit voordat Hij redt; eerst ondersteunt Hij, daarna onderwijst Hij.

Terug naar het huwelijksleven

Paco: Lara, er zijn momenten waarop ik het gevoel heb dat ons huwelijk net als de boot uit het evangelie is. Het lijkt alsof alles tegenzit.
Lara: Dat heb ik ook wel eens. En ik merk dat, als ik alleen maar naar de problemen of jouw tekortkomingen kijk, ik bang word, net als Petrus bij de wind.
Paco: Ik ook. In plaats van naar Jezus te kijken, ga ik nadenken over hoe moeilijk alles is en begin ik te zinken.
Lara: Het mooie is dat Petrus zich niet anders voordoet dan hij is. Hij roept: “Heer, red mij.“ Misschien zouden wij ons eerder tot de Heer moeten wenden en minder op onze eigen krachten vertrouwen.
Paco: Ja. Vaak probeer ik alles alleen op te lossen, terwijl het eerste wat we zouden moeten doen is samen met jou bidden en ons huwelijk in Zijn handen leggen.
Lara: En erop vertrouwen dat Hij nooit ophoudt voor onze boot te zorgen, ook al lijkt het soms alsof Hij ver weg is.
Paco: Zou je het goed vinden als we, wanneer de volgende “tegenwind“ komt, in plaats van ruzie te maken of ons elk in onze eigen wereld terug te trekken, samen een gebed opzeggen, al is het maar heel kort?
Lara: Dat lijkt me een goed voornemen. Als we onze blik op Jezus gericht houden, zal het veel moeilijker zijn dat de angst ons ten onder doet gaan.
Paco: Heer, stap in onze boot en leer ons altijd op U te vertrouwen.
Lara: Amen.

Moeder,

U die Uw blik nooit van Jezus hebt afgewend, leer ons hetzelfde te doen in ons huwelijk. Moge Uw Zoon de vrede van onze boot zijn, de kracht van onze liefde en de hoop in elke moeilijkheid. Gezegend zijt Gij, Moeder.

Vijf broden en twee vissen lijken te weinig om de honger van mijn echtgenoot te stillen. Toch vraag je mij, mijn Jezus, om hem niet weg te sturen, maar hem te voeden met het weinige dat ik heb: een gebaar van tederheid, een woord van vergeving, een moment om te luisteren, een gezamenlijk gebed…
Vandaag leg ik die armoede in Uw handen. Neem het aan, richt Uw ogen naar de hemel, spreek er Uw zegen over uit, breek het en maak er met Uw overgave een dagelijkse eucharistie van.
Mijn Jezus, ik offer U mijn leven op, opdat het, verenigd met het Uwe, zich laat nemen, zegenen, breken en uit liefde overgeven, en zo het voedsel wordt dat mijn echtgenoot/echtgenote nodig heeft.

Terug naar het huwelijksleven:

Juan en María waren overweldigd: een zeer opstandige tienerzoon, financiële en werkgerelateerde problemen, en een huwelijk waarin ze steeds verder uit elkaar groeiden. Net als de discipelen in het Evangelie zagen ze alleen hun ‘vijf broden en twee vissen’: datgene wat hen ontbrak om de eindjes aan elkaar te knopen.
Ze besloten hun zoon uit te nodigen voor het avondeten om hem tot rede te brengen. Ze hadden argumenten voorbereid om hem terecht te wijzen, ervan overtuigd dat ze zo het probleem zouden oplossen.
Maar hij was het die hun de ogen opende.
‘Weten jullie wat mij het meest pijn doet?’ zei hij onder tranen tegen hen. ‘Jullie praten tegen mij over vergeving en liefde, maar ik heb jullie nog nooit elkaar om vergeving horen vragen. Jullie zijn de school waar ik heb geleerd lief te hebben… en dat is wat ik heb geleerd.’
Die woorden drongen diep door in hun hart. Ze ontdekten dat God via hun zoon tot hen sprak.
Toen herinnerden ze zich het Evangelie. Net als de discipelen hadden ze geprobeerd alles op te lossen met berekeningen en menselijke oplossingen. Maar Jezus vroeg hen niet om meer middelen, maar om één ding: ‘Breng ze hier naar mij toe.’
Ze begrepen dat hun ware armoede niet het geld of de gezinsproblemen was, maar een liefde die door de handen van Christus moest gaan. Diezelfde avond baden ze samen en vroegen ze elkaar om vergeving.
Die nacht verdwenen de moeilijkheden niet, maar er begon wel een weg van bekering in hen. De Heilige Geest begon hun huwelijk te veranderen: ze leerden God en hun naaste lief te hebben met een steeds onbaatzuchtigere liefde; een vreugde te beleven die niet afhankelijk was van de omstandigheden; om vrede te bewaren te midden van beproevingen; om geduld te hebben met hun eigen beperkingen en die van hun zoon; om vriendelijk en goedhartig met elkaar om te gaan; om te groeien in trouw aan God en aan elkaar; om met zachtmoedigheid te reageren in plaats van met hardheid; en om zelfbeheersing te oefenen voordat ze zich lieten meeslepen door trots of woede. Ze begrepen dat het ware wonder van de vijf broden niet alleen bestond uit het voeden van een menigte, maar ook uit het veranderen van een arm hart in een hart dat in staat is om te liefhebben zoals Christus.

Moeder,

U die aan de voet van het kruis van uw Zoon stond, toon ons de ware liefde. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn, Hij die ons met Zijn Bloed heeft verlost.

Lezing uit het Heilige Evangelie volgens Matteüs 14, 1-12

In dit evangelie worden de twee houdingen tegenover elkaar geplaatst die we in elke levenssituatie kunnen aannemen: vrij handelen om de waarheid te verdedigen en zonder angst de wet van God aan de wereld verkondigen, niet om mensen te veroordelen, maar om hen tot bekering op te roepen, zoals Johannes de Doper deed, of handelen als slaven van menselijke angsten, van hartstochten, van wat anderen zullen zeggen, zoals koning Herodes, die Johannes gevangenzette omdat hij zijn zonde aan het licht bracht en hem doodde, meegesleept door zijn eigen holle woorden, uitgesproken om zijn gasten te behagen en om zijn in het openbaar gegeven woord niet te breken.
Echtgenoten, ook in het huwelijk kunnen we deze twee houdingen aannemen. Wanneer mijn echtgenoot mij op mijn zonde wijst en mij zegt wat niet goed is, heb ik twee keuzes: mijn zwakheid erkennen en, met Gods hulp, proberen mij te verbeteren, of doen zoals Herodes, mij tegen hem keren en hem gevangenzetten, omdat ik zijn correctie niet accepteer, omdat ik mijn zonde niet wil erkennen of ervan wil afzien. Wanneer we ons comfort, onze trots of de goedkeuring van anderen nastreven, raken we uiteindelijk verwijderd van de waarheid en de liefde, en kan er een moment komen waarop mijn angsten toenemen, zelfs tot het punt waarop ik mijn sacrament dood, een heiligschennis bega en God zelf, die ons verenigt en onder ons is, met voeten treed. Maar wanneer we Christus in ons hart laten heersen, zijn we in staat onze partner trouw lief te hebben, zelfs als dat afstand doen of opoffering betekent. Welke weg kies ik?

Terug naar het huwelijksleven:

Bij Luis en Lucía thuis:
Luis: Lucía, ik denk dat die avondjes uit met je vriendinnen je niet goed doen.
Lucía: Ik heb je al duizend keer gezegd dat je me met rust moet laten, dat ik doe wat ik wil, dat er niets mis is met uitgaan met mijn oude vriendinnen, dat het mijn leven is en dat je je er niet mee moet bemoeien.
Luis: Maar schat, ze voegen je niets goeds toe en ik zie dat het ons steeds verder uit elkaar drijft…
Lucía: Weet je wat ik je zeg? Ik ben je zat met al dat gezeur! Het is voorbij! Ik ben je slavin niet. Morgen vertrek ik meteen uit huis en rot toch op!

Bij Pedro en Patricia thuis:
Pedro: Patricia, ik denk dat die avondjes uit met je vriendinnen je niet goed doen.
Patricia: Ik denk niet dat we iets verkeerds doen, maar waarom zeg je dat?
Pedro: Ik heb het gevoel dat het je niets goeds oplevert, ik merk dat je van streek thuiskomt, en ik heb het gevoel dat het ons van elkaar verwijdert.
Patricia: Eerlijk gezegd hebben we het heel leuk, maar bijna altijd eindigen we met het roddelen over onze echtgenoten… Ik zie inderdaad in dat het me niets goeds oplevert, en als het me bovendien van jou verwijdert… Bedankt dat je me dit hebt verteld en me de ogen hebt geopend, Pedro. Jij komt voor mij op de eerste plaats, ik wil niet dat iets ons uit elkaar drijft.

Moeder,

leer ons elkaar werkelijk lief te hebben met de liefde van God, zoals Christus ieder van ons liefheeft en zijn Kerk liefheeft, met een zachtmoedig en nederig hart, opdat die vlam in ons huwelijk nooit mag doven. Gezegend en verheerlijkt zijt Gij, Moeder! Geprezen zij de Heer voor eeuwig!

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Het geloof

Met slechts één blik wist Jezus zelfs de meest verharde harten te bekeren, maar toch konden veel mensen uit zijn stad, die dicht bij Hem stonden, Hem niet herkennen. Hoewel ze naar Hem luisterden en zich verwonderden over wat Hij zei, begrepen ze Zijn woorden niet, omdat ze die niet met geloof wisten te aanvaarden. Hoe moeilijk is het om de verlossende boodschap van Jezus zonder geloof te herkennen! Het is zelfs onmogelijk. Hetzelfde kan ons overkomen met onze echtgenoot: we kunnen zijn bemiddeling juist negeren vanwege de nabijheid die we met hem hebben. Omdat we zijn zwakheden, zijn misstappen en zelfs zijn zonden kennen, lijkt het ons misschien onmogelijk dat de Heer hem gebruikt als instrument om ons te helpen de heiligheid te bereiken, maar het is een bijzondere bemiddeling door het sacrament van het huwelijk.  Daarom moeten we de Heer vragen ons geloof te versterken, dat Hij ons op de dag van onze doop heeft geschonken, zodat we Zijn verlossende hand kunnen zien in alle gebeurtenissen van ons leven.

Terug naar het huwelijksleven

Maria: Ik vind het ongelooflijk dat je zus ons nu lessen over het huwelijk wil geven.  Maar jullie stonden toch op het punt om te scheiden! Twee keer!  En nu doet ze alsof ze een heilige is…
Toni: Ik vond het ook ongelooflijk, maar heb je gezien hoe ze naar elkaar kijken? Hoe teder ze met elkaar omgaan, dat is pas echt ongelooflijk!  En dan te bedenken dat mijn zus altijd zo’n ‘vechtersbaas’ was.
María: Ja, het is echt indrukwekkend hoe ze naar elkaar kijken…
Toni: Sinds ze die retraite van ‘Project ik-weet-niet-wat’ hebben gedaan, zijn ze heel erg veranderd.
Maria: ‘Echtelijke Liefde Project’, ik krijg elke dag de commentaar op het evangelie toegestuurd, ik denk dat die op huwelijken is toegespitst, maar ik heb het nog niet eens geopend.
Toni: Hé, zullen we het eens lezen? Ze zeggen dat het goed is om dat samen te doen, en daarna te luisteren naar wat de Heer ons wil zeggen en dat met elkaar te delen. Waarom proberen we het niet eens?
Maria: Dat lijkt me een heel goed idee; toen je dat zei, voelde ik een grote innerlijke vreugde opkomen. Ik ga nu meteen mijn mobiel halen!
Toni: God zij gezegend! Laten we ons in Zijn aanwezigheid stellen, in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Moeder,

Help ons in onze echtgenoot die bemiddeling te zien die God ons heeft gegeven om samen heiligheid te bereiken. Wees ons voorbeeld van nederigheid en geloof, zodat we alle genade kunnen ontvangen die de Heer ons wil schenken. Gezegend zij het Allerheiligste Sacrament van het Altaar, uw geliefde Zoon! Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn.

Het net van het Koninkrijk.

We zouden kunnen zeggen dat de Kerk de belichaming is van het Koninkrijk der Hemelen in ons aardse leven en dat zij haar net over de hele wereld uitgooit om de liefde van God bekend te maken, ongeacht wie iemand is, wat hij doet, waar hij vandaan komt of wat hij denkt – aan iedereen, zonder enige voorwaarde. Jij en ik, die ooit door dat net zijn opgevangen, moeten bekendmaken wat de Heer in ons leven heeft gedaan, zonder stil te staan bij de vraag of deze of gene het verdient, want het is niet aan ons om te beslissen of iemand het waard is of niet; met andere woorden, het staat ons niet toe om over iemand te oordelen, maar we moeten de liefde van God bekendmaken aan iedereen om ons heen. Paus Leo herinnert ons er in zijn encycliek aan dat solidariteit de concrete erkenning is dat het lot van ieder individu verbonden is met het lot van iedereen, dat ‘niemand in zijn eentje wordt gered’. Des te meer moeten jij en ik solidair zijn met degenen die God niet kennen en hen laten zien wat de Heer in ons leven doet, en onvoorwaardelijk geven wat wij hebben ontvangen.

In ons huwelijk moeten we hetzelfde doen: te allen tijde het net uitwerpen om onze echtgenoot altijd aan onze zijde te hebben, samen met hem en in hem de liefde van God die in ons is te tonen en die samen aan de wereld te laten zien. Soms kan de zonde een muur tussen echtgenoten oprichten, maar via dat net drijft die liefde van God in ons ons voort en moedigt ze ons aan om onze echtgenoot onder alle omstandigheden te omarmen, zoals we op onze trouwdag hebben beloofd: in vreugde en verdriet, elke dag van ons leven, door de liefde van God in ons aanwezig te maken en die aan de wereld te tonen met de vreugde te weten dat Christus zich door ons openbaart.

Toegepast op het huwelijksleven:

Araceli: Soms vraag ik me af of we wel genoeg doen om alles wat we ontvangen te beantwoorden.

Pedro: Araceli, bij mij is het juist andersom; soms lijkt het me dat we te veel doen en te weinig tijd aan onze eigen dingen besteden.

Araceli: Nou ja, die dingen zullen er altijd zijn, maar ik maak me zorgen dat we ons te veel aanpassen aan onze levenssituatie, die weliswaar prachtig is, maar we hebben zoveel ontvangen door te beseffen dat ons huwelijk het grootste is wat we hebben en hoezeer we dat aan de wereld moeten laten zien.

Pedro: Ik begrijp niet hoe je je daar zorgen over kunt maken; we staan geen moment stil, we zijn voortdurend overal heen en weer aan het reizen, naar deze parochie, naar die andere, zonder te klagen en we gaan overal naartoe waar men ons vraagt.

Araceli: Ja, dat weet ik al en we doen het met veel plezier, maar ik bedoel iets meer dan dat. We hebben een prachtig sacrament, waarin Christus zich voortdurend openbaart, maar soms heb ik het gevoel dat we het te weinig bekendmaken, alsof we wachten tot we worden gevraagd om dat te doen.

Pedro: Ik moet je zeggen dat je je onnodig zorgen maakt; de liefde van God openbaart zich voortdurend in jou door mij heen en omgekeerd, telkens wanneer we elkaar omarmen, elkaar liefdevol corrigeren of geen aandacht schenken aan de kleine dingen die we niet leuk vinden aan elkaar. De Heer werkt in ons door middel van kleine dingen en bereidt ons voor om dat later aan de wereld te laten zien.

Araceli: Dank je wel, Pedro. De Heer werkt door jou heen en laat me zien wat mijn zonde voor mij verbergt. Je hebt volkomen gelijk.

Pedro: Dankzij jou, door jouw geduld en doorzettingsvermogen, ben je erin geslaagd mijn hart te veranderen en heb ik geleerd Christus te zien in alles wat je doet, ook al begrijp ik het soms niet.

Moeder:

Help ons het Koninkrijk der Hemelen aan de hele wereld door te geven, dat zich openbaart door de aanwezigheid van Uw Zoon in ons huwelijk. Gezegend en geprezen zij God.