Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Marcus
‘Er was eens een man die een wijngaard aanlegde, er een omheining omheen zette, een wijnpers in uithakte
en er een wachttoren in bouwde; daarna verpachtte hij hem aan wijnbouwers en vertrok naar den vreemde.
Op de vastgestelde tijd zond hij een dienaar naar de wijnbouwers
om zijn aandeel in de opbrengst van de wijngaard van hen in ontvangst te nemen.
Maar zij grepen hem vast, mishandelden hem en stuurden hem met lege handen terug.
Daarop zond hij een andere dienaar naar hen toe. Maar ze sloegen hem op zijn hoofd en beledigden hem.
Weer stuurde hij er een, maar hem doodden zij; en zo nog verscheidene anderen die ze mishandelden of doodden.
Hij had nu niemand meer dan zijn geliefde zoon. Die stuurde hij als laatste naar hen toe,
in de veronderstelling: Mijn zoon zullen ze wel ontzien.
Maar die wijnbouwers zeiden onder elkaar: Dit is de erfgenaam;
vooruit laten we hem vermoorden, dan zal de erfenis voor ons zijn.
Ze grepen hem vast, doodden hem en wierpen hem buiten de wijngaard.
Wat zal nu de eigenaar van de wijngaard doen? Hij zal komen,
de wijnbouwers ter dood brengen en de wijngaard aan anderen geven.
Hebt ge deze schriftplaats niet gelezen: De steen die de bouwlieden hebben afgekeurd,
is juist de hoeksteen geworden.
Op last van de Heer is dat gebeurd en het is wonderbaar in onze ogen.
Zij zonnen nu op een middel om zich van Hem meester te maken,
maar ze waren bang voor het volk, want ze begrepen dat de gelijkenis die Hij vertelde,
op hen sloeg. Zo lieten ze Hem met rust en verwijderden zich.
In dit evangelie staat de wijngaard symbool voor de ontvangen gaven, die vruchten afwerpen als we ze koesteren: ikzelf, mijn talenten, mijn tijd, mijn partner, mijn kinderen … , het zijn allemaal gaven die we moeten weggeven. De heilige Johannes Paulus II zegt dat de mens zichzelf alleen vindt door de oprechte gave van zichzelf, maar wanneer we ons deze gaven toe-eigenen en ze niet willen weggeven, worden ze gehechtheden met ernstige gevolgen voor ons leven en ons huwelijk. We worden slaven van datgene wat goed zou moeten zijn, en gaan zelfs zo ver dat we Jezus in mijn echtgenoot afwijzen wanneer ik denk dat Hij mij vraagt datgene weg te geven wat ik als ‘mijn schat’ beschouw, waardoor de gemeenschap, de ware vrucht die we in ons huwelijk moeten zoeken, wordt belemmerd.
Terug naar het huwelijksleven:
Helena: Toen ik gisteren het evangelie mediteerde, besefte ik dat jij voor mij een geschenk bent dat God mij heeft toevertrouwd, geen bezit. Ik moest denken aan alle keren dat ik jou voor mezelf wil opeisen. Door van je te eisen dat je aan mijn verwachtingen voldoet over hoe je je moet gedragen, door je in wezen te controleren uit angst, en door je tot een object voor mijn veiligheid te maken, waarbij ik Jezus in jou afwijs.
Carlos: Wat heftig… nou, nu we het erover hebben, denk ik dat ik hetzelfde doe, maar dan omgekeerd: ik neem mijn tijd, mijn werk en mijn momenten van stilte toe, alsof ze van mij zijn, in plaats van ze aan jou te geven. Als ik thuiskom, deel ik ze niet met jou omdat ik egoïstisch ben; mijn sport is heilig en op het werk doe ik mijn uiterste best, maar alleen om het imago van succesvolle man in stand te houden waarin ik me wentel. Ik wijs ook Jezus af, die me aanmoedigt om die gehechtheden los te laten en mezelf over te geven.
Helena: Wat vind je ervan als we dit meenemen in ons gebed, zodat de Heilige Geest ons verlicht over al die dingen die we moeten overgeven om vrij te worden en te kunnen groeien in onze eenheid.
Carlos: Eerlijk gezegd voel ik me net als Gollum die aan zijn ring denkt: “mijn schatje”. Maar ja, ik wil vrij zijn en een stap verder gaan in onze gemeenschap door alles wat ik als van mij beschouw, over te geven.
Moeder,
Moge niets ons ervan weerhouden ons over te geven, alleen zo kunnen we Jezus onder ons verwelkomen. God zij geprezen!
