In die tijd brak voor Elisabet het ogenblik aan, dat zij moeder werd; zij schonk het leven aan een zoon.
Toen de buren en de familie hoorden, hoe groot de barmhartigheid was die de Heer aan haar had betoond, deelden zij in haar vreugde.
Op de achtste dag kwam men het kind besnijden en ze wilden het naar zijn vader Zacharias noemen.
Maar zijn moeder zei daarop: ‘Neen, het moet Johannes heten.’
Zij antwoord­den haar: ‘Maar er is in uw familie niemand die zo heet.’
Met gebaren vroegen zij toen aan zijn vader, hoe hij het wilde noemen.
Deze vroeg een schrijftafeltje en schreef er op: ‘Johannes zal hij heten.’ Ze stonden allen verbaasd.
Onmiddellijk daarop werd zijn mond geopend, zijn tong losgemaakt en verkondigde hij Gods lof.
Ontzag vervulde alle omwonenden en in heel het bergland van Judea werd al het gebeurde rondverteld.
Ieder die het hoorde, dacht er over na en vroeg zich af: ‘Wat zal er worden van dit kind?’ Want de hand des Heren was met hem.
Het kind groeide op en de Geest beheerste hem meer en meer. Hij verbleef in de woestijn tot de dag, waarop hij zich aan Israel in het openbaar vertoonde.

Ik luister naar U, Heer.

 

Mijn geliefde Jezus, hartelijk dank voor Uw neef, Uw voorloper, over wie U zei: „Er is niemand groter dan Johannes de Doper, die uit een vrouw geboren is.” Wat een licht schenkt U ons als we het leven van de heiligen overdenken!

Johannes zei dat het nodig was dat hij zou afnemen, opdat U zou groeien. Als we ons niet elke dag kleiner maken, ons realiserend dat we zonder U niets zijn, en ons ongeordende ‘ik’ en onze eigenliefde afsterven, kunt U niet groeien in ons hart, erin wonen.

Johannes trok de woestijn in, op zoek naar stilte. Alleen in de stilte kunnen we naar U luisteren, Heer. We moeten naar U luisteren om U te leren kennen en onszelf te leren kennen.

Johannes riep op tot bekering. Ik moet mijn zonde en mijn zwakheid erkennen, zodat U Uw werk in mij kunt doen.

Johannes leidde een leven van zelfverloochening. Zelfverloochening is nodig om mijn hart te zuiveren, om mij te bevrijden van mijn gehechtheden, zodat de Geest mijn leven kan leiden en het niet wordt gestuurd door de zinnelijkheid van het lichaam.

En Johannes was zich bewust van de onontbindbaarheid van het huwelijk. Zozeer zelfs dat hij zijn leven gaf om het huwelijk te verdedigen, en zonder aarzelen zelfs de koning beschuldigde omdat hij met een vrouw was die niet zijn echtgenote was.

Heilige Johannes, bid voor ons. Hartelijk dank, Heer.

 

Terug in het huwelijksleven:

 

Estrella: Johannes, wil je nog een biertje?

Johannes: Nee, hartelijk dank.

Estrella: Oei, wat vreemd! Hoezo?

Juan: Eén is genoeg, dank je. Ik hechtte helemaal geen belang aan dat ‘zelfverloochening’, het leek me onzin. En ik begin me te realiseren dat als ik me niet bevrijd van die kleine slavernijen die ik had – ook al leken ze klein en rechtvaardigde ik ze – het voor mij moeilijker wordt om grotere strijd te winnen. Ik ben me gaan realiseren dat die kleine offers uit liefde voor de Heer me helpen om met een aandachtiger hart te leven en de Heer meer in mijn gedachten te houden.

Estrella: O, nu snap ik het! Ik zag dat je de laatste tijd niet meer uit je dak ging om die dingen waar je vroeger nerveus van werd, en ik begreep niet waarom. Hoe groot is de Heer!

Juan: Ja. Hij schenkt me zoveel licht in het gebed. In de stilte ontdek ik Zijn oneindige liefde. Ik wil liefhebben zoals Hij. En ik heb me gerealiseerd dat ik mijn hart moet zuiveren met kleine dingen, door gehechtheden te ontdekken en los te laten, zodat Hij in mijn hart kan heersen. En je weet niet wat voor vrede ik heb, wat voor vreugde! Het is oneindig veel beter dan dat biertje!

Estrella: Wat ben je toch schattig! Help mij alstublieft ook om vol te houden.

Moeder,

Leer mij alstublieft altijd naar Uw Zoon te luisteren en mijn Liefdesverbond na te leven. Mijzelf te verloochenen, het kruis van elke dag te omarmen en Hem te volgen. Gezegend en geprezen zij God!

Vandaag ga ik in het geheim een kleine zelfverloochening doen, uit liefde voor God en voor mijn echtgenoot/echtgenote: afstand doen van iets wat ik leuk vind, zwijgen als er geklaagd wordt of niet het laatste woord hebbenHeer, leer ons momenten van stilte te zoeken om echt naar U te luisteren. Bevrijd ons van het lawaai, van eigenliefde en van de gehechtheden die de plaats innemen die U toekomtHeer, leer ons momenten van stilte te zoeken om echt naar U te luisteren. Bevrijd ons van het lawaai, van eigenliefde en van de gehechtheden die de plaats innemen die U toekomt