Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Marcus 12,18-27.
In die dagen kwamen er Sadduceeën bij Jezus; dezen houden dat er geen verrijzenis bestaat. Ze legden Hem daarom de volgende kwestie voor:
‘Meester, wij zien bij Mozes geschreven staan: Als iemands broer sterft en een vrouw achterlaat maar geen kinderen, dan moet zijn broer die vrouw nemen om aan zijn broer een nageslacht te geven.
Nu waren er eens zeven broers. De eerste nam een vrouw, maar liet bij zijn dood geen kinderen na.
Toen nam de tweede haar, maar ook hij stierf zonder kinderen; zo ging het ook met de derde;
kortom geen van de zeven liet kinderen na. Het laatst van allen stierf ook de vrouw.
Bij de verrijzenis, wanneer zij opstaan, van wie van hen zal zij dan de vrouw zijn? Alle zeven toch hebben haar tot vrouw gehad.’
Jezus antwoordde: ‘Zijt gij niet op een dwaalspoor, juist omdat gij noch de Schrift, noch Gods macht kent?
Wanneer de mensen uit de doden opstaan, huwen zij niet en worden niet ten huwelijk gegeven, maar zijn ze als engelen in de hemel.
En wat de verrijzenis der doden betreft, hebt ge in het boek van Mozes niet gelezen, waar het gaat over de braamstruik, hoe God tot hem zei: Ik ben de God van Abraham, de God van Isaak en de God van Jakob?
Hij is geen God van doden maar van levenden. Ge verkeert in grote dwaling.’
Kijk omhoog
De sadduceeën leggen Jezus een nogal gekunstelde situatie voor om de verrijzenis belachelijk te maken, in een poging het eeuwige leven te begrijpen met schema’s en categorieën van deze wereld. En dit gebeurt ons vaak ook. Misschien leven we te veel met onze blik op de grond gericht, interpreteren we het leven vanuit ons beperkte perspectief, vanuit onze eigen criteria, gevangen in zorgen en zekerheden, waarbij we vaak vergeten onze blik op te heffen en ons op het doel te richten. Vandaag herinnert de Heer ons eraan dat we geschapen zijn voor het eeuwige Leven. Hoe mooi is het dan om te ontdekken dat ons huwelijk een weg is om de hemel te bereiken, dat God gebruik maakt van de liefde van mijn echtgenoot en ook van zijn beperkingen om ons hart te verruimen en ons naar Hem te leiden. Maar er zal een dag komen waarop we geen tekenen of bemiddelingen meer nodig hebben, omdat we dan het Aangezicht van God zullen zien.
Heer, vandaag willen we in ons gebed het verlangen naar de hemel doen ontwaken, erover dromen, het ons voorstellen, smachten naar dat moment waarop we op onze knieën vallen om U van aangezicht tot aangezicht te aanschouwen en U kunnen omhelzen, de wonden die ons hebben gered kunnen kussen en U eeuwig kunnen loven. Dan zullen we, overweldigd door liefde, begrijpen dat elke verzaking, elk kruis en elke daad van overgave ons voorbereidde op die eeuwige omhelzing. Echtgenoten, sla uw ogen op! “Wat geen oog heeft gezien en geen oor heeft gehoord, en wat in geen mensenhart is opgekomen, dat heeft God bereid voor hen die Hem liefhebben” (1 Kor 2,9)
Paus Leo XIV zal over enkele dagen Spanje bezoeken, en het officiële lied van zijn reis helpt ons vandaag te bidden: “we zijn niet gemaakt om naar de grond te kijken… U hebt ons geschapen om naar de hemel te kijken” “Ik sla mijn ogen op, mijn ogen op Jezus. Ik sla mijn ogen op, gericht op het kruis”. Welkom, Heilige Vader!
Terug naar het huwelijksleven:
Marta: de dokter heeft gezegd dat de behandeling lang gaat duren…
Javier: zo had ik ons leven me niet voorgesteld. Alles is ineens veranderd: onze plannen, onze verwachtingen… Ik begrijp niet waarom de Heer deze situatie juist nu toelaat.
Marta: Ik heb vaak het gevoel dat ik een last voor je word. Maar Javi, vandaag dacht ik iets… Stel je voor dat we samen voor God staan, oog in oog met Hem.
Javier: Indrukwekkend!
Marta: Ja… en ik dacht… denk je dat deze last die we nu hebben dan nog zo belangrijk zal zijn?
Javier: Nou… duidelijk niet.
Marta: Natuurlijk, het belangrijkste zal zijn hoeveel we hebben liefgehad, hoeveel we hebben vertrouwd, hoeveel we elkaar hebben geholpen om bij Hem te komen. Deze ziekte, net als zoveel andere problemen, zal irrelevant zijn. Ze zullen een middel zijn geweest om ons te zuiveren en ons een beetje dichter bij God te brengen.
Javier: Wat ziet alles er anders uit als je aan de hemel denkt!
Marta: Waarom leven we dan zo vaak met onze blik op de grond gericht? Laten we onze blik opheffen en samen naar het doel lopen waarvoor we geschapen zijn!
Moeder,
Poort van de Hemel, wek in ons hart het verlangen naar het eeuwige Leven en help ons samen God te zoeken, opdat we op een dag door Zijn barmhartigheid het Aangezicht van Jezus van aangezicht tot aangezicht mogen aanschouwen en voor altijd met Hem verenigd zullen zijn.
