Wat zoek je?

Deze woorden uit het evangelie nodigen me uit om me af te vragen wat mijn hart werkelijk zoekt: het koninkrijk van God of een leven volgens de maatstaven van de wereld? In deze hectische tijden, waarin alles zo snel gaat, vergeten we misschien wel dat, zoals Jezus ons zegt, het enige belangrijke is het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid te zoeken. En al het andere zal ons erbij gegeven worden.

Echtgenoten, in het huwelijk betekent het beleven van het koninkrijk van God dat we de liefde van Christus in onze huwelijksband tot uitdrukking brengen, door ons in te spannen om te liefhebben zoals Hij liefheeft, door ons aan onze echtgenoot over te geven, zowel in goede als in slechte tijden, door ons egoïsme, onze grillen, eisen en verwijten op te geven… en altijd gemeenschap te zoeken door middel van echtelijke naastenliefde. Daarvoor moeten we de wereldse logica van egoïsme, individualisme en zelfgenoegzaamheid ontvluchten, die Gods oorspronkelijke plan voor ons vernietigen en ons van elkaar scheiden. En daarvoor is het essentieel dat het echtelijk gebed en de wederzijdse zorg voorrang krijgen boven werk, de gezinsfinanciën of zelfs de eisen van de opvoeding, in het vertrouwen dat God de rest vanzelf zal vermenigvuldigen. Door ons te ontdoen van egoïsme zodat God in onze verbintenis kan heersen, komt al het andere vanzelf op zijn plaats en bloeit het op natuurlijke wijze op. Werken, thuiskomen, weer weggaan… ja, maar zonder ons te overbelasten, in vertrouwen op de goede Vader die onze behoeften volmaakt kent en liefdevol voor ons wil zorgen. Wat is God blij als we op Hem vertrouwen!

Terug naar het huwelijksleven:

Marta: Je zit al de hele middag achter de computer, rekeningen te controleren en je druk te maken, en die spanning drijft ons uit elkaar.

Pedro: Maar Marta, als ik de toekomst van het gezin niet in de hand houd, wie dan wel? Ik heb het gevoel dat alle last op mijn schouders rust en dat jij je er niets van aantrekt.

Marta: Nou, ik ben je heel dankbaar dat je de boekhouding doet, de rekeningen controleert en de gezinsfinanciën regelt; ik wilde je alleen maar zeggen dat het leek alsof je je overbelastte, alsof alles uitsluitend van jou afhing, en daarbij vergat dat God voorziet.

Pedro: Ja, je hebt gelijk. Merk je wel dat ik, in plaats van te zien dat we er wel uitkomen, alleen maar zag wat we hadden kunnen besparen als we bepaalde uitgaven niet hadden gedaan die ik onnodig vind…

Marta: Je bent altijd zuiniger geweest dan ik, Pedro, en dat heeft ons geholpen… maar ik wil niet dat je geobsedeerd raakt door het beheren van het geld. Juist dit jaar hebben we gezien hoe de Heer ons, toen we dat het hardst nodig hadden, heeft geholpen met die nieuwe klant die je hebt binnengehaald, waardoor we alle extra uitgaven konden betalen die voortvloeiden uit de studies van onze kinderen. En bovendien hebben die uitgaven die jij onnodig noemt, bijgedragen aan meer vrede in ons gezin.

Pedro: Je hebt gelijk, Marta. Ik denk dat ik, door alles willen controleren, uiteindelijk de god ‘geld’ dien, in plaats van op de Heer en op jou te vertrouwen. En bovendien brengt het ons niet dichter bij elkaar, maar juist het tegenovergestelde. Sorry dat ik de laatste dagen wat afstandelijk was.

Marta: Nou, we staan hierin samen, en in alles… laten we bidden, het koninkrijk van God zoeken, en Hij zal zeker voor de rest zorgen, zoals altijd.

Pedro: Dat is waar. Bedankt dat je me eraan herinnert wat er echt toe doet. Laten we de zorgen van morgen loslaten, want elke dag heeft zijn eigen zorgen. Laten we op onze knieën gaan zitten, samen bidden en mijn zorgen aan de Vader overgeven.

Moeder,

leer ons te vertrouwen op de goede Vader, die onze noden kent en ons altijd alles geeft wat we werkelijk nodig hebben, en ons aan Hem over te geven, zoals U deed. Gezegend en verheerlijkt zijt Gij, Moeder! Geprezen zij de Heer voor altijd!

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Met deze hitte heb je natuurlijk veel zin om naar het zwembad te gaan, en dan is er ook nog eens het WK voetbal: genoeg momenten om van onze vrije tijd te genieten. Toch zien we dat echtparen van het ‘Echtelijk Liefde Project’ volhardend hun steentje bijdragen bij retraites, de afsluitende bijeenkomsten van het schooljaar en de laatste catechese-bijeenkomsten…  Is dat een inspanning? Natuurlijk, maar we moeten niet vergeten dat de Heer altijd honderdvoudig teruggeeft; al die tijd die we besteden aan het helpen van andere echtparen en gezinnen, wanneer we ons hart en onze tijd in dienst stellen van anderen, zal ons ‘schatten in de hemel’ opleveren – wat geweldig! Niets dat door motten kan worden aangevreten, noch dat door dieven kan worden gestolen, niets meer en niets minder dan het eeuwige leven. Hebben we nog steeds twijfels? Voor ons is het heel duidelijk: vooruit, echtgenoten! Laten we ons leven geven zoals de Heer ons leert.

Terug naar het huwelijksleven

María: Wat een prachtig retraiteweekend! We hebben echte wonderen meegemaakt.
Antonio: Zeker, het was de moeite waard om als begeleiders mee te werken aan de retraite, ook al hebben we daardoor het weekend aan het strand gemist, waar ik zo naar uitkeek.
Maria: Antonio, bedankt dat je ja hebt gezegd toen ze ons belden om mee te werken.  Voor mij was het heel belangrijk om de retraite opnieuw te beleven door te helpen, maar ook door weer te luisteren naar wat God vanaf het begin voor ons huwelijk in gedachten had.
Antonio: Zeker, het is iets wat alle echtparen die bij het Project betrokken zijn zouden moeten doen: ons in dienst stellen en gratis geven wat we gratis hebben ontvangen.
María: Nu moeten we volharden en aandacht blijven schenken aan alle echtparen die deze prachtige reis willen beginnen.
Antonio: Glorie aan God! Laten we ons echtpaargebed bidden, vandaag in het bijzonder om God te danken die zoveel van ons houdt en voor ons zorgt.

Moeder,

Wij willen zout en licht zijn voor zoveel echtparen en gezinnen die in de duisternis ronddwalen. Help ons om niet af te wijken van het Licht dat wij in het Project hebben ontvangen door de catechese van de heilige Johannes Paulus II, en om elke dag volhardend te blijven in het gebed.  Gezegend en geprezen zij de Heer, van wie wij zoveel genade ontvangen!

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Het gebed is van fundamenteel belang voor een christen; het is de manier om persoonlijk met God te communiceren, door Hem je zaken te vertellen zoals je die aan een vriend vertelt die altijd luistert en je inzicht, ideeën en middelen geeft om in alles beter te worden. God weet alles van je en houdt meer van je dan wie dan ook, maar het is nodig om Hem te vertellen wat je op je hart hebt en dat met Hem te delen. Soms lijkt bidden ons misschien moeilijk omdat we niet weten hoe we het moeten doen of wat we moeten zeggen, of omdat we het onszelf onnodig ingewikkeld maken, maar de Heer vertelt ons in dit evangelie hoe we het moeten doen: gebruik niet te veel woorden, open je hart en vertel wat je daarin hebt, in alle eenvoud en tederheid, zonder enige angst, en Hij zal je hart verlichten. Bovendien leert Hij ons het Onze Vader, een gebed dat je zal helpen je hart te openen en God te vragen wat je nodig hebt. Het gebed brengt ons dichter bij God, die de bron van liefde is; Hij laat ons zien hoeveel Hij van ons houdt en ondanks alles wat we ook doen, vergeeft Hij ons altijd en helpt Hij ons te beseffen dat we altijd moeten vergeven; hoe meer we liefhebben, hoe gemakkelijker het is om te vergeven. We moeten in gedachten houden dat vergeving een kwestie van liefde is, net zoals onze Vader God dat doet.

Terug naar het huwelijksleven:

(Pilar en José bevinden zich in een zeer gespannen situatie vanwege een verbouwing die ze thuis uitvoeren om het huis beter aan te passen aan het gezin)
José: Je bent altijd hetzelfde, ik kan niets tegen je zeggen en je antwoordt me op een onbeleefde manier. Het lijkt wel alsof je overal gelijk in moet hebben en als er iets tegen je gezegd wordt, verdedig je jezelf door anderen pijn te doen.
Pilar: Maar met jou is het onmogelijk, het lijkt wel alsof alles je irriteert en je overal boos om wordt. Hoe kan ik mezelf dan niet verdedigen?
José: Voor jou is het het makkelijkst om je alleen maar te verdedigen en eisen te stellen, door me altijd te vertellen hoe ik de dingen verkeerd doe en het belangrijkste, namelijk ons samen, buiten beschouwing te laten.
Pilar: Vergis je niet, het is voor mij helemaal niet makkelijk om je altijd zo destructief te zien en je niets te kunnen zeggen.
José: Daar heb je misschien wel gelijk in, ik ben een beetje gespannen door de puinhoop waarin we met de verbouwing terecht zijn gekomen en ik ben het zat om met iedereen ruzie te maken zodat ze snel klaar zijn. Uiteindelijk ben jij degene op wie ik al mijn negatieve gevoelens afreageer.
Pilar: Vergeef me, ik ga altijd tegen je in en drijf je tot het uiterste. Je bent een voorbeeld, je hebt veel op je schouders, tussen je werk, je moeder en nu ook de verbouwing. Het helpt niet echt dat ik je bij alles wat je vraagt tegenspreek, terwijl ik me achteraf realiseer dat je het doet met het beste voor ons in gedachten.
José: Op dit moment is er meer nodig dan alleen sorry zeggen; het valt me niet makkelijk en ik heb iets meer nodig: een beetje steun en begrip.
Pilar: José, ik hou heel veel van je en dat zal ik altijd blijven doen. Daarom is het eerste wat er in me opkomt als ik merk dat ik fout zit, je om vergeving vragen; dat is de beste manier om mijn gevoelens voor jou te versterken.
José: Er valt niets te vergeven, integendeel, ik verlies snel mijn zelfbeheersing en mijn reactie is dan boos op je te worden. Ik ben degene die om vergeving moet vragen. Jij vraagt me altijd meteen om vergeving en ik houd dan alleen het gevoel over van ‘we zijn weer zoals altijd’, in plaats van te vergeven en te vergeten.

Moeder,

Help ons om gebedsvolle zielen te zijn, zodat we de liefde van God mogen leren kennen en Hem kunnen navolgen door alles te vergeven, zoals Hij ons vergeeft. Gezegend zij God.

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Als ons pijn wordt gedaan, sluiten we ons vaak meteen af, zoals een bloem zich sluit als de avond valt. We verstoppen ons, zoals de slak wanneer hij zich bedreigd voelt. We trekken ons hart terug, we trekken onze tederheid terug, we trekken onze glimlach terug. Het hart van Jezus trekt zich niet terug wanneer het niet beantwoord wordt. Het wordt niet koud en zijn hartslag verzwakt niet wanneer het vergeten wordt, het trekt zich niet terug wanneer de ziel afgeleid is of valt of ondankbaar is. De Liefde van het Hart van Jezus is stabiel omdat ze niet afhangt van wat ze aantreft, maar van wie Hij is. En zo nodigt Hij ons uit om de Heer te zijn, om te liefhebben zoals Hij liefheeft. Hij verbergt zijn zon niet. De Vader “laat zijn zon opgaan over slechten en goeden”, en houdt niet op zijn liefde uit te storten, ook al wordt die niet altijd aanvaard, ook al heeft Hij geen liefde gevonden. Daarom, wanneer je een hard woord van je echtgenoot of echtgenote ontvangt, wanneer je niet de ontvangst vindt die je verwachtte, wanneer je een pijn deelt en voelt dat die niet is ontvangen zoals je nodig had, verberg dan je zon niet. Ontzeg hem of haar je liefde niet. Ontzeg hem je glimlach niet. Ontzeg hem je vriendelijkheid niet. Sluit je aan bij de liefde van de Vader, verschuil je in het Hart van Jezus en zeg tegen Hem: “Geef mij jouw liefde, ik heb deze liefde die je van mij vraagt niet, maar ik wil je volgen, ik wil jouw wil doen”. Zo zegt de Heer, zullen wij kinderen van onze Hemelse Vader zijn.

Aangekomen in het huwelijksleven

Andrés: María, is er iets aan de hand? Sinds we uit de catechese komen, ben je erg stil.
María: Ja… het heeft me pijn gedaan wat je voor de groep hebt gezegd.
Andrés: Wat ik heb gezegd? Wat dan?
Maria: Toen ik vertelde hoe zwaar ik het deze week met de kinderen had gehad, maakte je er een grapje over alsof het niet belangrijk was. Ik had behoefte om me begrepen te voelen, niet om over te komen als iemand die overdrijft.
Andrés: O jee… dat had ik niet door. Het was bedoeld om het onderwerp een beetje te relativeren.
Maria: Ja, maar het deed me pijn.
Andrés: Het spijt me, Maria. Ik wilde je geen pijn doen.
María: Ik moet bekennen dat ik zin kreeg om niet meer met je te praten, om een boos gezicht te trekken, en ik dacht: “Nou, laat hij het maar zelf maar uitzoeken met de kinderen in het park.” Maar al snel kwam het woord van de Heer bij me op dat zegt: “…wat voor verdienste hebben jullie als jullie degenen liefhebben die jullie liefhebben?” En daarna deze zin die zich in mijn geheugen heeft gegrift: “Laat je zon niet alleen schijnen als je je geliefd voelt.” En ik begreep dat dit het moment was, de kans om Zijn wil te doen, door van je te houden terwijl het me moeite kostte, en dat Hij wachtte tot ik Hem om hulp zou vragen.
Andrés: Dank je wel, María. Het helpt me enorm dat je je hart zo voor me opent, en bovendien met die liefde waarmee je het uitdrukt, ondanks dat ik je pijn heb gedaan. Ik weet dat ik moet leren om beter met je pijn om te gaan en er niet overheen te stappen of het te bagatelliseren.
María: En ik moet leren me niet af te sluiten als ik me gekwetst voel, ervoor kiezen om ondanks de pijn niet te stoppen met liefhebben en je niet te straffen met mijn koelheid. We hebben allebei werk te doen… (glimlachend)
Andrés: Dus… beginnen we opnieuw?
Maria: Ja. Maar niet uit eigen kracht, want zonder Hem kunnen we niets. Laten we de Heer vragen om ons de genade te schenken door de kracht van ons sacrament, en ons te leren kinderen van de Vader te zijn, die zijn zon laat opgaan over goeden en slechten.
Andrés: En ook over onhandige echtgenoten zoals ik…
Maria: Hahaha. En over trage echtgenotes zoals ik.

Moeder,

Leer ons om te zijn zoals u. Een ware volgelinge van Jezus, trouw in het naleven van zijn Woord tot grotere glorie van God. Geprezen zij het Heilig Hart van Jezus en het Onbevlekt Hart van Maria!

Verder dan wat redelijk is.

In het huwelijksleven voelen we ons vaak gekrenkt, is onze eigenwaarde aangetast en voelen we de neiging om het onrecht dat ons is aangedaan te vergelden. Dat is het moment om terug te denken aan de huwelijksbelofte: „Ik geef mijzelf aan jou“ en na te denken over het herstellen van de verbondenheid, ook al lopen we het risico nog meer minachting te ondervinden. Wanneer we “ook onze mantel geven”, dienen we meer dan wat onze partner verwacht, uit het verlangen om ons over te geven, aangezien onze verbintenis niet afhangt van onze dagelijkse stemming, maar van de belofte die we aan God hebben gedaan. “De tweede mijl gaan” is die extra inspanning die we leveren wanneer we weten dat onze partner uitgeput is of een moeilijke periode doormaakt… Dit alles is onmogelijk op eigen kracht, we zouden vol wrok eindigen. Het moet altijd een antwoord zijn op de liefde van God en een genade die we ontvangen door het gebed en de sacramenten.

Terug naar het huwelijksleven:

Marta: Javi, mijn vader heeft een lichte hartaanval gehad. Ik ga voor hem zorgen, je hoeft niet mee te gaan… Het is drie uur rijden, je hebt de hele week keihard gewerkt, het is al laat en je verdient wat rust.

Javi: Niets daarvan… Ik ga even douchen en dan gaan we samen, je gaat niet alleen. Bovendien wil ik niet dat je rijdt met al die zorgen in je hoofd.

Marta: Maar ik kan het niet uit mijn hoofd zetten hoe slecht hij zich tegenover jou gedroeg de laatste keer dat we elkaar zagen. Hij heeft je voor de hele familie vernederd vanwege je werk en je geloof en hij heeft je niet eens om vergeving gevraagd.

Javi: Hoewel het waar is dat wat hij zei me nog steeds pijn doet en mijn trots me zegt dat ik moet blijven, is de belofte die ik je bij het altaar heb gedaan om me aan jou te wijden sterker. Jouw pijn is de mijne en jouw familie is de mijne.

Marta: Hij verdient het gewoon niet dat je jezelf zo uitput voor hem.

Javi: Ik ga niet omdat hij het verdient of niet, maar om mij aan jou en aan hem, die ook mijn familie is, over te geven. Eerlijk gezegd, Marta, voel ik dat het de Heilige Geest is die mij kracht geeft, dus ik verdien er niets voor.

Marta: O! Kom hier, dan geef ik je een kus!

Moeder,

Mogen we altijd bereid zijn om de Genade te ontvangen die ons aanmoedigt om ons over te geven en lief te hebben, verder dan redelijk is. Geprezen zij God!