Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Waardeer de kleine dingen

De echtgenoten hadden ruzie over wie gelijk had, wie het meest had toegegeven, wie zich het meest inspande, wie om vergeving vroeg en wie niet… en Jezus maakt zich zorgen om iets heel anders: dat geen van beiden verloren gaat. De Heer leert ons, dag na dag, dat de weg van de liefde niet bestaat uit het meten van elkaar, noch uit het staren naar die tekortkoming van je partner die maar niet lijkt te veranderen, noch naar die houding waar je op wacht en die maar niet lijkt te komen. Maak jezelf klein en laat je verrassen door de nieuwe spruit, hoe klein die ook is. Verras jezelf met dat onverwachte gebaar van je echtgenoot of echtgenote, met dat fruit dat hij of zij voor je heeft gekocht omdat hij of zij weet dat je het lekker vindt; wees dankbaar voor die glimlach na wat bijna in een ruzie was uitgelopen, voor dat berichtje dat je niet verwachtte, voor die kleine stap vooruit… „Als jullie je niet bekeren en niet worden als kinderen, zullen jullie het koninkrijk der hemelen niet binnengaan.“ Op deze weg leren we een nieuwe manier van kijken, een nieuwe manier om te reageren op wat er gebeurt, een nieuwe manier van denken, en dat is wat ons huwelijk verandert. Degenen die besluiten zich klein te maken, proeven een nieuw leven: ze houden op zichzelf te meten, stellen geen eisen meer en leren hun blik op het goede te richten, zich verheugend over elke kleine stap die de ander zet. Laten we als kinderen zijn! Het kind twijfelt niet voortdurend aan de weg die het gaat: het vertrouwt op de Hand die het leidt; het kind weet dat het in zijn eentje niet alles kan krijgen wat het wil: vraag bij elke stap om de hulp van de Heer! „Heer, help mij, want ik kan het niet.” Vertrouw op Hem! Word klein, laat je leiden en je zult het Rijk van God binnengaan!

Toegepast op het huwelijksleven:

(Laura praat met haar begeleider na een ruzie met haar man)

Laura: Ramón, nee, dit verandert niet, Luis zal nooit veranderen en ik kan er niet meer tegen. Ik ben heel moe.
Ramón: Laura, je weet dat je de weg van de liefde niet bewandelt door te wachten tot de ander verandert, maar door je te richten op je eigen bekering. Maar goed, laten we toch eens naar Luis kijken. Toen je hem onlangs vertelde dat we de plannen voor dinsdag moesten aanpassen, wat gebeurde er toen?
Laura: Nou… uiteindelijk hebben we geen ruzie gehad. Vroeger zouden we daar vastgelopen zijn, want Luis is erg moeilijk…
Ramón: Ja, maar deze keer hield hij op en zei hij tegen je: ‘Oké, we regelen het wel.’ En toen hij het niet met je eens was over de kinderen?
Laura: Even later kwam hij naar me toe en zei dat hij erover wilde praten zonder ruzie te maken.
Ramón: En deed hij dat vroeger ook?
Laura: Nee… meestal bleven we boos op elkaar.
Ramón: En die avond dat jullie boos waren en hij naar je toe kwam om je een kus te geven voor het slapengaan?
Laura: Ja, dat verraste me… Maar Ramón, dat zijn kleine dingen. Daarna valt hij weer in dezelfde patroon terug.
Ramón: Natuurlijk. En val jij niet weer terug nadat je je had voorgenomen om te veranderen? Zeg eens: is Luis precies hetzelfde als zes maanden geleden?
*Laura zwijgt.*
Laura: Nee… misschien is hij dat niet.
Ramón: Nou, daar heb je het. Jij wacht op een boom en God laat je de eerste scheuten zien.
Laura: Ik wacht al zo lang op bepaalde dingen dat ik ze nu eindelijk moet zien.
Ramón: En je loopt het risico de kleine scheuten te vertrappen terwijl je op zoek bent naar de boom. Luis moet zich natuurlijk blijven bekeren, maar jij ook. Misschien houdt jouw bekering er nu in dat je ophoudt hem te bekritiseren en elke kleine stap, elke kleine scheut gaat erkennen en waarderen.
Laura: Ja… Er is een nieuwe manier waarop hij dingen doet. Nog klein, maar het is er, en het is waar dat ik het vaak ontken.
Ramón: Leer dan van Jezus: Hij veracht het kleine nooit, integendeel, Hij koestert het en omarmt het, en Hij weet in een klein zaadje te zien wat het allemaal kan worden. Doe jij hetzelfde.

Moeder,

Wat God in jou zag, was je kleinheid, en daarin vond Hij vreugde. Leer ons om klein te worden zoals jij. Geprezen zij de Heer die onze kleinheid liefheeft!

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Johannes

In die tijd zei Jezus: ‘Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: als de graankorrel 
niet in de aarde valt en sterft, blijft hij alleen: maar als hij sterft, brengt hij veel vrucht voort.
Wie zijn leven bemint, verliest het, maar wie zijn leven in deze wereld haat, zal het ten eeuwigen leven bewaren.
Wil iemand Mij dienen, dan moet hij Mij volgen; waar Ik ben, daar zal ook mijn dienaar zijn. Als iemand Mij dient, zal de Vader hem eren.

Met vreugde sterven.

Vandaag spoort de heilige Paulus ons in de eerste lezing aan om met vreugde te geven. In ons huwelijk moeten we de vreugde ontdekken die schuilt in het ons overgeven aan onze echtgenoot. Sterven, mijn eigen ideeën, mijn voorkeuren, mijn eigenliefde afzweren… zodat het zaad van het Koninkrijk in ons hart en ons gezin kan groeien. Want als we dit mopperend en alleen uit plichtsbesef doen, welke vrucht zal dat dan opleveren? We kennen die ervaring allemaal. Dat betekent niet dat het ons geen moeite kost, maar dat we de vrede hebben dat we handelen volgens onze roeping en dat mijn hart beetje bij beetje zal veranderen. Alleen met de genade van God kan men met vreugde sterven; laten we erom vragen.

Terug naar het huwelijks leven:

Pedro: Ik snap niet waarom je verdrietig bent! Ik doe alles wat ik moet doen, ik kom vroeg thuis, ik heb de motor verkocht, ik ga ’s ochtends niet meer de hele tijd op de fiets op pad… Ik herken mezelf niet meer! En toch lijkt het alsof het niet genoeg is.
Laura: Pedro, maar je brengt het vaak ter sprake als we praten, en met zo’n berusting en verdriet dat het lijkt alsof je het leven dat we hebben niet waardeert.
Pedro: Het kost me gewoon veel moeite, Laura. Ik was erg gehecht aan al die dingen en al die opofferingen komen voortdurend in me op en dat maakt me bitter; soms twijfel ik of het de moeite waard is.
Laura: Het is vooral in het begin moeilijk! Ik heb er ook last van, en in het gebed vraag ik de Heer om mij inzicht te geven, zodat ik kan zien dat juist die offer, die sterving aan mijzelf, onze verbintenis mogelijk maakt; het is een antwoord op mijn roeping als echtgenote.
Pedro: Je hebt gelijk, vaak steun ik niet op de Heer en sta ik ook niet stil bij al de schoonheid die nu in ons huwelijk groeit; juist daar moet ik mijn blik voortdurend op de Heer en op mijn roeping richten.

Moeder,

Mogen wij sterven aan alles wat ons scheidt van de liefde van God en van onze roeping als echtgenoten. Geprezen zij God!

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

De twijfel.

De scène uit het Evangelie geeft een situatie weer die veel mensen, veel echtparen, meemaken. Hoe vaak voelen we ons niet door de “golven” geteisterd, met de angst om te vergaan. Want voor ieder van ons worden de eigen hartstochten en de eigen gehechtheden vroeg of laat tot een storm. Als de Heer ver weg is, sleept de wereld ons langzaam maar zeker, zonder dat we het merken, de storm in, en op zulke momenten ervaren we onze kwetsbaarheid. Dan zorgen onze zintuigen, die zich overgeven aan de genietingen van het leven, ervoor dat we de Heer als een schim gaan zien, en twijfelen we aan Zijn wonderbaarlijke plan.
In het huwelijk leidt dat ertoe dat we ook onze echtgenoot als een schim gaan zien. We herkennen hem niet langer als onze geschikte helpers, die God al sinds eeuwigheid voor ons heeft bestemd. En we twijfelen.
Als je voet wankelt, als je begint te zinken, zeg dan ook zoals Petrus: ‘Heer, red mij, want ik verga!’ Alleen Hij kan ons bij de hand nemen en ons redden. Vraag om hulp.

Terug in het huwelijksleven:

Lola: Aaah! Eindelijk vakantie: uitrusten, het strandje, vrienden, even niet aan het werk denken…
Roberto: Ja, het is echt een slopend jaar geweest, we hadden die vakantie hard nodig. Trouwens, je bent iets vergeten op dat lijstje.
Lola: Oh ja? Wat dan?
Roberto: De Heer. We zeggen al het hele jaar dat we geen tijd hebben; en soms hebben we Hem tot het laatst uitgesteld. En door ons van Hem te verwijderen, zijn we ook van elkaar vervreemd…
Lola: Ja, je hebt gelijk, maar je weet hoe moeilijk het is om een kerk te vinden waar elke dag een mis wordt gehouden aan het strand; we zullen genoegen moeten nemen met de zondag.
Roberto: Nou, kijk eens, ik heb een dagelijkse mis gevonden op 15 minuten van waar we naartoe gaan en aanstaande donderdag, als we daar zijn, is er een aanbidding van het Project, dus we kunnen proberen te gaan.
Lola: Ah! Wat fijn, je denkt aan alles, schat, en kijk eens, een aanbidding van het Project, dat is geweldig.
Roberto: Onze pastoor vertelde me namelijk dat gezinnen die in de zomer altijd naar dezelfde vakantiebestemming gaan, daar al een tijdje de aanbidding organiseren. Zo kunnen we vaker gaan en missen we het niet tijdens de vakantie.
Lola: Dat vind ik geweldig, want het is waar dat we ons het hele jaar door beklagen over het gebrek aan tijd. Nu we die tijd wel hebben, gaan we die ook gebruiken voor wat echt belangrijk is: elke dag even bij de Heer zijn. Heel erg bedankt, schat, dat je overal aan denkt. Ik hou heel veel van je!

Moeder,

Help ons om je hand niet los te laten en je Zoon altijd in gedachten te houden, zodat we bij jullie terecht kunnen op momenten dat er moeilijkheden opduiken. God zij gezegend!

Toen zij bij het volk gekomen waren, kwam een man naar Hem toe, wierp zich op de knieen voor Hem neer
en sprak: ‘Heer, ontferm U over mijn zoon, want hij lijdt aan vallende ziekte en is er slecht aan toe. Dikwijls valt hij in het vuur en in het water.
Ik heb hem bij uw leerlingen gebracht, maar die waren niet bij machte hem te genezen.’
Jezus gaf ten antwoord: ‘O, ongelovig en verworden geslacht, hoelang nog moet Ik bij u zijn, hoelang nog u verdragen? Brengt hem hier bij Mij.’
En onder de dwang van Jezus’‘‘‘ woord ging de boze geest uit hem weg; op datzelfde ogenblik was de jongen genezen.
Toen de leerlingen met Jezus alleen waren, vroegen zij Hem: ‘Waarom hebben wij hem niet uit kunnen drijven?’
Jezus zei hun: ‘Voorwaar, Ik zeg u: wanneer gij een geloof bezit, ook al is dit klein als een mosterdzaad­je, dan kunt ge tot deze berg zeggen: verplaats u van hier naar daar, en hij zal zich verplaatsen. Niets zal u onmoge­lijk zijn.’

Een gemeenschap die het evangelie verkondigt.

Jezus, in dit evangelie roep je ons op om het zout van de aarde en het licht van de wereld te zijn, en dat begint in de intimiteit van ons huwelijk. Voordat we anderen verlichten, zijn wij als echtpaar geroepen om licht voor elkaar te zijn; voordat we de wereld smaak geven, worden we uitgenodigd om de liefde van ons verbond levend te houden door trouw, vergeving, tederheid en fijngevoeligheid in het dagelijks leven. Vandaag vraag ik je, mijn echtgenoot: ben ik zout voor jou, of heb ik de routine onze gemeenschap laten overnemen? Ben ik licht voor jou, of laat ik toe dat mijn woorden, mijn stilzwijgen of mijn houding onze weg naar Christus verduisteren? De wet van Christus ten volle beleven in het huwelijk betekent elke dag kiezen voor nederigheid, barmhartigheid, vrede en toewijding binnen het gezin, en de genade van het sacrament ons hart laten veranderen. Zo blijft onze liefde niet beperkt tot ons tweeën, maar wordt ze een zichtbaar getuigenis voor onze kinderen, onze familie en de mensen om ons heen. Trouw zijn aan dit verbond helpt ons wederzijds om Christus te ontmoeten.

Toegepast op het huwelijksleven:

Albert: Madelief, dit evangelie heeft me doen inzien dat we vroeger allebei licht voor anderen wilden zijn, maar dat we onderling wedijverden om te zien wie de beste spiritualiteit had.

Madelief: Dat is waar, Albert. In plaats van gemeenschap te zoeken, probeerden we elkaar te overtuigen. We wilden dichter bij Christus komen, maar we moesten nog ontdekken dat Hij ons ook riep om samen naar Hem toe te gaan.

Albert: En zo bleek het moeilijk om vrucht te dragen. Hoe konden we zout van de aarde zijn als er onderling geen gemeenschap bestond? Hoe konden we licht zijn als onze verschillen onze eigenliefde deden schitteren?

Madelief: Ik kan de Heer alleen maar danken dat, sinds Hij ons deze weg naar heiligheid via ons huwelijk heeft getoond, alles is veranderd. Nu probeer ik je niet langer mijn manier van geloofsbeleving op te dringen, maar wil ik Christus ontmoeten via jou, Albert.

Albert: En daar zit het verschil, Madelief. Nu we ons inspannen om in gemeenschap te leven, weerspiegelt ons huwelijk Christus wel.

Madelief: Dat klopt, Albert. We begrijpen nu dat we in de eerste plaats geroepen zijn om zout en licht voor elkaar te zijn. En vanuit die eenheid begint de Heer vrucht te dragen en de harten van de mensen om ons heen te raken.

Moeder,

Help ons om in gemeenschap te leven, zodat we zout van de aarde en licht van de wereld kunnen zijn. Mogen we, via onze echtgenoot, elke dag meer verenigd met Christus wandelen en Zijn liefde weerspiegelen. Gezegend en geprezen zijt Gij voor altijd, Heer.

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs 16, 24–28

De taal van het huwelijk.

Als we dit evangelie lezen, zien we hoe de Heer ons de sleutel tot de Liefde leert.
Dit is de taal van onze Heer, die de bruidegom van de Kerk is, in tegenstelling tot wat we in de wereld zien en horen: wie zijn leven verliest omwille van Hem, die de Liefde is, zal het vinden; dat wil zeggen: mijn ego en mijn eigen standpunten (mijn trots, mijn eigenliefde, mijn luiheid…) opgeven om Christus in mij en in mijn huwelijk te laten groien.
Daarom groeit Christus, als ik uit liefde afstand doe, als ik naar mijn echtgenoot luister en uit liefde geen verwijten maak, Christus groeit in mij als ik mijn echtgenoot begrijp en uit liefde niets in zijn gezicht gooi.
Kortom, Hij, die de Liefde en de echtgenoot van de Kerk is, groeit in mijn huwelijk als ik Hem laat handelen.
Leven wij daarom voor Hem, met Hem en in Hem overgeven, zodat ik hier het Koninkrijk der Hemelen kan beleven in mijn hart, in mijn huwelijk, in mijn gezin… Wie wil het leven niet zo snel mogelijk vinden? Laten we niet wachten!

Terug naar het huwelijksleven:

Pieter: Laura, ik was van plan om deze zaterdag naar mijn moeder te gaan.
Laura: Nou, ik wilde je juist voorstellen om een aperitiefje te gaan drinken in die nieuwe bar die ze in de wijk hebben geopend.
Pieter: Ja, dat is ook een goed plan, zoals je wil.
Laura: Het is waar dat ik een paar jaar geleden erop zou hebben aangedrongen om naar de bar te gaan en de lekkerste hapjes te proeven… Maar nu we bidden en ik steeds beter begrijp wat belangrijk voor je is, geef ik dat liever op en ga ik naar je moeder, want dat maakt je gelukkig.
Pieter: Je weet niet hoe dankbaar ik je daarvoor ben, Laura! Ik hou zo veel van je!
Laura: En ik vind het heerlijk om je gelukkig te zien.

Moeder,

Leer ons dat de wet en de taal van de Liefde altijd onder ons mogen zijn, zodat we samen met Hem kunnen bijdragen aan de opbouw van het Rijk van Liefde in ons gezin.
Gezegend zij de Heer!