Met dit indrukwekkende beeld maakt Jezus de ware aard van het kwaad zichtbaar: een chaotische kracht die erop uit is om te verdelen, te vernietigen en ons naar de afgrond te duwen om de mens van God te verwijderen. Dat is wat het kwaad nastreeft. Maar die afgrond is niet altijd zichtbaar of direct aanwezig. Daarom moeten we waakzaam zijn, want het werkt vaak in stilte, vermomd als het goede of als valse gerechtigheid, waarbij het de liefde uitholt en ons huwelijk beetje bij beetje naar isolatie, verdeeldheid en breuk duwt. Het sluipt binnen via opgestapelde wrok, stiltes, onverschilligheid, een scherp antwoord, een verkeerd gebaar, een gebrek aan genegenheid… Pas op! Het kwaad dringt zelden met een klap binnen, meestal gebeurt het op subtiele wijze, maar het doel ervan is het gezin te ontmenselijken en het te veranderen in een plek die zo koud is als een graf, waar niemand wil zijn. Toch zien we dat Jezus absolute macht heeft over het kwaad. Het kwaad lijkt heel opzichtig, het schreeuwt en dreigt, maar in het aangezicht van Jezus verliest het al zijn kracht. Eén enkel woord van Hem volstaat om de chaos te ontwrichten en de vrede te herstellen. Zijn macht om te genezen en te bevrijden is oneindig veel groter dan welke wond het kwaad ook heeft kunnen toebrengen. Daarom is geen enkel huwelijk zo gekwetst, zo geknecht of zo gebroken dat het niet door Zijn barmhartigheid kan worden bereikt. Het volstaat om Jezus te verwelkomen en Hem te laten doen wat alleen Hij kan doen: bevrijden, herstellen wat gebroken leek en leven terugbrengen waar dood heerste. Het ware drama is dat we, net als die Geraseners, vaak in staat zijn om Jezus uit ons leven te verdrijven in plaats van onze zekerheden te verliezen, en dat is het ware kwaad: ons hart sluiten voor Christus. Moge ons dat nooit overkomen.

Terug naar het huwelijksleven:

Het huis was stil. Het was geen stilte van vrede, maar van afstand. Ieder opgesloten in zijn eigen wereld: de kinderen zochten hun toevlucht achter de schermen, en hun ouders waren elk met hun eigen dingen bezig. Ze wisselden amper een paar woorden per dag. Er waren geen knuffels meer, geen gelach, geen gezamenlijke plannen. Alleen nog een koel samenleven, waarin niemand meer iets van de ander verwachtte. Die avond herinnerde Rosa zich enkele woorden die ze lang geleden had gehoord: „De laatste strijd tussen de Heer en het rijk van Satan zal gaan over het huwelijk en het gezin.” Ze voelde een rilling en begreep in haar hart dat het kwaad hen stilletjes een doelpunt had bezorgd.
Rosa: Pedro, we zijn in de val gelopen. Het kwaad heeft zich vermomd als het goede en we hebben geloofd dat uit elkaar gaan alles zal oplossen en dat de kinderen dan niet meer zullen lijden.
Pedro: Ik denk dat het grootste leed voor hen zal zijn dat ze de liefde van hun ouders niet meer kunnen zien.
Rosa: Ik wil niet dat onze kinderen opgroeien met het idee dat het kwaad het laatste woord heeft.  
Pedro: Het ligt in onze handen, Rosa. Laten we ons niet meeslepen door wat we nu voelen; dit is een beslissing van de wil. Het probleem is niet dat onze liefde dood is, het probleem is dat we degene die haar weer tot leven kan wekken buiten de deur hebben gehouden. Denk aan die woorden van de Maagd in Fátima: „Uiteindelijk zal Mijn Onbevlekt Hart zegevieren”.
Die avond verdwenen de problemen niet, maar ze gingen er weer in geloven dat God leven kon teruggeven aan wat dood leek.

Moeder,

Dank U dat U ons hebt gewezen op de grote strijd die in onze gezinnen wordt gevoerd. Mogen we nooit twijfelen aan de kracht van Jezus, noch aan Uw overwinning. Laat, geliefde Moeder, Uw Onbevlekt Hart ook in ons huwelijk zegevieren. Gezegend zijt Gij!