Categoriearchief: Sin categoría

Heer, laat me nu reageren. Overweging voor echtparen: Lucas 7, 31-35

Geef een reactie

Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas

In die tijd zei Jezus: Waarmee zal Ik de mensen van dit geslacht vergelijken? Waar lijken ze op?
Ze gelijken op kinderen die op het marktplein zitten en elkaar toeroepen: 
Wij hebben voor jullie op de fluit gespeeld en jullie hebt niet gedanst; 
wij hebben een treurlied gezongen en jullie hebt niet gehuild.
Immers: Johannes de Doper is gekomen, eet geen brood en drinkt geen wijn 
en gij zegt: Hij is van de duivel bezeten!
De Mensenzoon is gekomen, eet en drinkt wel, en gij zegt: 
Kijk die gulzigaard en wijndrinker, die vriend van tollenaars en zondaars!
Maar de Wijsheid vindt rechtvaardiging bij al haar kinderen.’

Heer, laat me nu reageren.

Jezus, wat wil je me in dit evangelie zeggen?
Je woorden weerklinken in mijn hart wanneer ik echt naar je luister. Wanneer ik in stilte het lawaai van deze wereld, dat me overspoelt, wegneem.
Ik weet wat U tegen me zegt: waar wacht je nog op? Wat moet ik nog meer doen om je te laten reageren?
U houdt oneindig veel van me, U hebt me met oneindige liefde geschapen. Precies zoals ik ben, hebt U mij gekozen. U bent mens geworden om mij te leiden. U hebt U laten martelen tot de meest gruwelijke dood om mij te redden. En toch geef ik me nog niet helemaal over.
Heer, help mij nu te reageren. Om U voor alles te danken. Om elk moment te benutten om mijzelf aan U over te geven. Vooral wanneer het mij het minst ligt, waarneer het mij het meest moeite kost.
Dank U, Jezus, voor mijn juiste hulp. Degene aan wie U hebt gedacht, zodat ik kan leren lief te hebben, toe te geven, te vergeven, te verwelkomen, mijzelf over te geven. Zonder zijn hulp zou het onmogelijk zijn, zou ik egoïstisch zijn en zou ik niet ophouden naar mezelf te kijken.
Alstublieft, Heer. Laat me nu reageren. Schenk me de genade om te erkennen dat wat mij ervan weerhoudt gelukkig te zijn mijn eigenliefde is, niet de zwakheid van mijn echtgenoot. En geef me van daaruit de kracht om vol te houden in een leven van gebed en sacramenten, vorming en zelfverloochening en werken van liefde. En daarmee zult U wonderen in mij verrichten.
Heel erg bedankt, Heer.

Terug naar het huwelijksleven:

Mar: Ángel, als je vandaag aan je huwelijk zou kunnen beginnen, wat zou je dan anders doen?
Ángel: Ik zou zonder twijfel de Heer centraal stellen. Dat lijkt me zo vanzelfsprekend. Als het hier om liefde gaat, zou ik degene die werkelijk de Liefde is, degene die mij heeft geleerd te liefhebben, in het middelpunt van mijn leven plaatsen. En dat is Jezus. Het verlangen dat ik in mijn hart koester, is om jou met heel mijn hart lief te hebben en door jou bemind te worden. En dat kan alleen Jezus mij leren.
Mar: Dat vind ik prachtig. Ik ben het er helemaal mee eens. Welnu, aangezien Hij ons heeft gezegd dat Hij alle dingen nieuw maakt en dat voor Hem niets onmogelijk is, laten we ons huwelijk dan nu in Zijn handen leggen. Zonder verder te wachten. Zonder ons zorgen te maken over de fouten uit het verleden.
Ángel: Laten we er dan voor gaan. Het is zo duidelijk dat er niets belangrijker is! En we weten dat we, om dat te bereiken, eerst onze armoede en onze zonde moeten erkennen. Van daaruit moeten we naar Hem luisteren en een leven beginnen van gebed, van het beleven van de sacramenten, van vorming om Zijn plan te leren kennen en van zuivering om onze zondige daden om te zetten in deugd en werken van liefde.
Mar: Laten we ervoor gaan! Het is geen theorie. Het kan niet duidelijker zijn. Laten we alleen Zijn wil doen en je zult zien waar ons huwelijk toe leidt.

Moeder,

Alstublieft, we willen een huwelijk dat net zo mooi is als God het bedoeld heeft. Help ons om ons in de handen van Uw Zoon te stellen om dat te bereiken. Gezegend en geprezen zij God!


Alles achterlaten. Overweging voor echtparen: Johannes 19,25-27.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Johannes 19,25–27.

In die tijd stonden bij Jezus’ kruis zijn moeder, de zuster van zijn moeder, Maria de vrouw van Klopas en Maria Magdalena.
Toen Jezus zijn moeder zag en naast haar de leerling die Hij liefhad, zei Hij tot zijn moeder: ‘Vrouw, zie daar uw zoon.’
Vervolgens zei Hij tot de leerling: ‘Zie daar uw moeder.’ En van dat ogenblik af nam de leerling haar bij zich in huis.

Alles achterlaten.

Jezus liet alles achter wat Hij had voordat Hij naar de Vader ging, zelfs het dierbaarste dat Hij had: Zijn Moeder. Maar Hij liet haar niet zomaar achter; Hij vertrouwde haar toe aan Zijn geliefde leerling en schonk haar zo aan de mensheid, opdat Zij altijd voor ons allen zou kunnen zorgen.

Ook wij als echtgenoten zijn geroepen om deze overgave te beleven: het ‘ik’, mijn rechten, mijn plannen, mijn voorkeuren achter ons laten… om een echt ‘wij’ op te bouwen. Het gaat er niet om te stoppen met te zijn wie we zijn, maar om te ontdekken dat we onze volheid bereiken wanneer we leren onszelf tot een geschenk voor de ander te maken.

Wat kost het ons toch veel moeite om ons te ontdoen van dingen! Er blijft altijd wel een stukje over dat we voor onszelf willen houden. Daarom begint alles met het gebed: laten we leren ons volledig aan de Heer over te geven, want ook in die overgave aan Hem houden we vaak een verborgen hoekje achter de hand dat we Hem maar moeilijk willen aanbieden.

Terug naar het huwelijksleven:

Na het gezamenlijke gebed.

Elena: Weet je, dit evangelie deed me denken aan die tweede zaterdagen van de maand die gereserveerd waren voor jou en je vrienden…

Fernando: O schat, dat is waar! Wat begreep ik toen toch weinig van wat overgave inhield!

Elena: Eerlijk gezegd dacht ik toen dat ik het heel goed deed, en bovendien schepte ik bij mijn vriendinnen op door te zeggen wat een goede echtgenote ik was, omdat ik je één zaterdag per maand ‘aan je vrienden overliet’, maar diep van binnen had ik er enorm veel moeite mee.

Fernando: Ik had geen idee, Elena! Weet je, als ik terugdenk aan die tijd, had ik meer dan eens geen zin om te gaan, omdat het al een soort routine was geworden, iets wat ‘moest’ en het programma was altijd hetzelfde… Als ik had geweten dat je het zo moeilijk had, was ik niet gegaan, het spijt me heel erg!

Elena: Je hoeft je niet te verontschuldigen, Fernando. Het is gewoon zo dat op dat moment nog niemand ons al dit had uitgelegd wat we nu leren in het Project Huwelijkse Liefde. Ik was ervan overtuigd dat het goed was om je één dag per maand op te geven, zodat je je eigen ruimte en rust zou hebben, of dat was me tenminste verteld, maar ik begrijp nu dat die ruimte tussen ons moet zijn en als je er een voor jezelf moet hebben, dan zou die met God moeten zijn.

Fernando: Ja, schat, de toewijding is aan de Heer en aan de echtgenote, en daarna aan het gezin. Met jou moet ik één vlees zijn, niet met mijn vrienden… Ik zeg niet dat ik ze in de steek laat, maar dat idee om ruimte voor mezelf te reserveren, zie ik nu in dat het helemaal niet past bij ons sacrament.

Moeder,

Help ons om ons volledig aan de Heer over te geven, zodat we ook in ons huwelijk weten hoe we ons moeten overgeven.

Glorie en lof aan de Heer!


Verheffing van het Heilig Kruis Overweging voor echtparen: Johannes 3, 13-17

Geef een reactie
Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Johannes

In die tijd zei Jezus tot Nikodemus: Nooit is er iemand naar de hemel geklommen, tenzij Hij die uit de hemel is neerge­daald, de Zoon des Mensen.
En deze Mensenzoon moet omhoog worden geheven, zoals Mozes eens de slang omhoog hief in de woestijn,
opdat eenieder die gelooft in Hem eeuwig leven zal hebben.
Zozeer immers heeft God de wereld liefgehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat alwie in Hem gelooft niet verloren zal gaan, maar eeuwig leven zal hebben.
God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gezonden om de wereld te oordelen, maar opdat de wereld door Hem zou worden gered.

Verheffing van het Heilig Kruis
Vandaag vieren we de Verheffing van het Heilig Kruis, als een bewijs van de buitengewone liefde die God voor ons koestert. Dit evangelie openbaart ons hoe God liefheeft en dus ook hoe wij geroepen zijn om in het huwelijk lief te hebben: een liefde die zich overgeeft, die de ander verheft en die zijn of haar heil zoekt, niet zijn of haar veroordeling. Het woord ‘zich overgeven’ krijgt hier een zeer diepe betekenis. Van je echtgenoot of echtgenote houden bestaat niet alleen uit genegenheid voelen, mooie momenten beleven of samen ons eigen geluk zoeken. Liefhebben is jezelf aan de ander overgeven, je eigen leven in dienst stellen van zijn of haar welzijn en beetje bij beetje leren je leven voor de ander te geven. Jezus spreekt over ‘verheven worden’, want hoewel het kruis de plaats van nederlaag en dood lijkt, wordt het de plaats waar Jezus de grootste liefde openbaart: Hij geeft zijn leven om ons te redden. In elk huwelijk zijn er momenten van ‘woestijn’: vermoeidheid, ruzies, gekwetste gevoelens, teleurstellingen, financiële moeilijkheden, zorgen over het gezin… En op zulke momenten kunnen we in de verleiding komen om alleen maar naar de wond van de ander te kijken: ‘Kijk eens wat je me hebt aangedaan’, ‘het is jouw schuld’, ‘je doet altijd hetzelfde’. Maar Jezus nodigt ons uit om onze blik op Hem te richten. Het kruis herinnert ons eraan dat ware liefde niet inhoudt dat er nooit moeilijkheden zijn, maar dat liefde die moeilijkheden kan doorstaan zonder op te houden met liefhebben. We kunnen kiezen tussen ons in onszelf terugtrekken of onze liefde verheffen: om vergeving vragen wanneer we denken dat we gelijk hebben, luisteren wanneer we moe zijn, comfort opgeven ten behoeve van de ander, voor onze partner zorgen in zijn of haar kwetsbaarheid of trouw blijven wanneer we een moeilijke periode doormaken.

Toegepast op het huwelijksleven:

Mónica: Het wordt me steeds duidelijker dat ons voorbeeld en de manier waarop we moeten liefhebben, is zoals Christus ons in het Evangelie leert. God heeft Zichzelf gegeven, opdat ook wij onszelf zouden geven
Ludo: Ja. En ook ik zie steeds duidelijker dat dat in ons huwelijk tot uiting moet komen in de kleine dingen. Soms betekent het geven van mijn leven voor jou niet dat ik iets buitengewoons doe, maar dat ik naar je luister ook al ben ik moe, dat ik toegeef, je help of er gewoon ben.
Monica: En iets wat ik ook van Jezus leer, is dat Hij niet kwam om te oordelen, maar om te redden. Want wij doen vaak precies het tegenovergestelde: we oordelen over elkaar.
Ludo: Helemaal mee eens. Tijdens een ruzie is het heel makkelijk om te denken: ‘Jij doet dit altijd’ of ‘het is jouw schuld’. En misschien nodigt Jezus ons uit om de vraag te veranderen: niet ‘wie heeft de schuld?’, maar ‘hoe zou Christus in deze situatie handelen?’.
Monica: Dat verandert heel veel. Want als ik niet meer per se gelijk wil hebben, kan ik jou gaan zoeken.
Ludo: En dan komt het kruis om de hoek kijken. Niet als iets dat we moeten zoeken, maar als die momenten waarop liefhebben moeilijk is. Op dat moment kunnen we beslissen of we afstand nemen of juist dichterbij komen.
Monica: En we moeten proberen te leren naar onszelf te kijken zoals Hij naar ons kijkt.
Ludo: Ja. Met onze gebreken, onze wonden en onze beperkingen… maar zonder op te houden te geloven dat de ander een geschenk van God voor mij is, precies zoals hij of zij is.
Monica: En nu, als definitief bewijs dat we leren van elkaar te houden…
Ludo: Wat?
Monica: Ik laat jou voorstellen wat we vanavond op tv gaan kijken.
Ludo: Dat is pas echt een verlossende overgave!
Monica: Nou… raak nu niet te opgewonden. Ik zei ‘voorstellen’, niet ‘kiezen wat jij wilt’.
Ludo: Ah… dan hebben we nog een lange weg te gaan naar heiligheid.

Moeder,

Leer ons ons zonder voorbehoud over te geven, en elkaar op te beuren wanneer het kruis komt. Geprezen zij het kruis van Christus


Van schuld naar mededogen Overweging voor echtparen: Matteüs 18, 21-35

Geef een reactie
Evangelie van de dag
 
Lezing uit het Heilige evangelie volgens Matheüs

In die tijd kwam Petrus naar Jezus toe en sprak: ‘Heer, als mijn broeder tegen mij misdoet, hoe dikwijls moet ik hem dan vergeven? Tot zevenmaal toe?’
Jezus antwoordde hem: ‘Neen, zeg Ik u, niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.
Daarom gelijkt het Rijk der hemelen op een koning die rekening en verantwoording wilde vragen aan zijn dienaren.
Toen hij hiermee begon, bracht men iemand bij hem die tiendui­zend talenten schuldig was.
Daar hij niets had om te betalen gaf de heer het bevel hem te verkopen met vrouw en kinderen en al wat hij bezat om zo de schuld te vereffenen.
De dienaar wierp zich voor hem neer en smeekte: Heer, heb geduld met mij en ik zal u alles betalen.
De heer kreeg medelij­den met die dienaar, liet hem gaan en schold hem de geleende som kwijt.
Maar toen die dienaar buiten kwam, trof hij daar een andere dienaar die hem honderd denariën schuldig was; hij greep hem bij de keel en zei: Betaal wat je schuldig bent.
De andere dienaar wierp zich voor hem neer en smeekte: Heb geduld met mij en ik zal u betalen.
Maar hij weigerde en liet hem zelfs in de gevangenis zetten, totdat hij zijn schuld zou hebben betaald.
Toen nu de overige dienaren zagen wat er gebeurd was, waren zij diep verontwaardigd en gingen hun heer alles vertellen.
Daarop liet de heer hem roepen en sprak: Jij lelijke knecht, heel die schuld heb ik je kwijtge­scholden, omdat je mij erom gesmeekt hebt.
Had jij dan ook geen medelijden moeten hebben met je mededienaar, zoals ik met jou medelijden heb gehad?
En in toorn ontstoken leverde zijn heer hem over aan de beulen, totdat hij zijn hele schuld betaald zou hebben.
Zo zal ook mijn hemelse Vader met ieder van u handelen, die niet zijn broeder van harte vergiffenis schenkt.’

Van schuld naar mededogen

Heb je God om de gave van vergeving gevraagd? De zonde zorgt ervoor dat we de rekening bijhouden: ‘je bent me iets verschuldigd’, en die schuld gaat uiteindelijk alles in mijn huwelijk bepalen. Jezus leert me dat vergeven betekent dat ik niet meer naar de schuld kijk, maar weer naar de ander. Een blik van mededogen die me in staat stelt zijn lijden te ontdekken, verder dan het leed dat hij mij heeft aangedaan; af te zien van het innen van de schuld en, verenigd met Christus, de pijn van mijn wond – die nog steeds pijn doet – op te offeren voor zijn bestwil.
Het is een overgang van ‘je bent me iets verschuldigd’ naar ‘ik geef mezelf’. En dat is bovennatuurlijk. VRAAG HET HEM! Wees moedig. Je zult het Leven van Christus ervaren, de vrijste mens die ooit op aarde heeft geleefd.

Toegepast op het huwelijksleven:

Maria was al dagen afstandelijk tegenover haar man Juan. In haar hart maakte ze een lijstje: ‘Je luisterde niet naar me; je kwam weer te laat thuis; je vroeg me niet eens hoe het met me ging…’.
Op een avond trof ze Juan uitgeput aan. Even zag ze niet langer de man die haar zoveel verschuldigd was, maar zag ze weer haar echtgenoot: moe, gekwetst, ook behoefte hebbend aan begrip. Ze voelde medeleven en wilde dichterbij komen… maar het lukte haar niet. Haar wond hield haar tegen.
De volgende ochtend stond ze vroeg op en zei tegen de Heer, die in het tabernakel aanwezig was: „Heer, ik kan het niet. Doe het U in mij.”
Die avond, gesteund door de genade van het sacrament, ging ze naar Juan toe, pakte zijn hand vast en vroeg hem oprecht:
—Hoe gaat het met je?
De wond was er nog steeds, maar had geen macht meer. Maria had de eerste stap gezet: ophouden met willen ontvangen om te beginnen met zichzelf te geven. Christus begon in haar hart te werken.

Moeder,

Toon ons de barmhartigheid van uw Zoon. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn, want met Zijn Bloed heeft Hij ons verlost.

Vruchten van het hart Overweging voor echtparen: Lucas 6,43-49

Geef een reactie
Lezing uit het Heilige Evangelie volgens Lucas

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: Er bestaat geen goede boom 
die zieke vruchten voortbrengt en evenmin een zieke boom die goede vruchten voortbrengt.
Iedere boom immers wordt gekend aan zijn vruchten; men plukt geen vijgen van dorens, 
men oogst geen druiven van een braamstruik.
Een goed mens brengt uit de schat van goedheid in zijn hart het goede te voorschijn, 
maar een slechte uit zijn schat van slechtheid het slechte; 
want zijn mond spreekt waar zijn hart van overloopt.
Waarom toch noemt gij Mij: Heer, Heer! als ge niet doet wat Ik zeg?
Ieder die tot Mij komt, naar mijn woorden luistert en er naar handelt, 
Ik zal u duidelijk maken op wie hij gelijkt.
Hij gelijkt op de man die bij het bouwen van zijn huis diep had gegraven 
en het fundament had gelegd op de rots­grond. Toen de stortvloed kwam, 
beukte de storm op dat huis, maar had niet de kracht om het te doen wankelen, 
omdat het zo goed gebouwd was.
Wie luistert maar niet doet, gelijkt op de man die zijn huis op de grond bouwde 
zonder fundering, de storm beukte erop en ogen­blikkelijk stortte het in 
en de verwoesting van dat huis was volkomen.’

Vruchten van het hart

In dit evangelie spreekt de Heer heel duidelijk tot ons: de vruchten die we voortbrengen, tonen de ware toestand van ons hart. Onze daden en woorden zijn een weerspiegeling van wat er in ons hart leeft. Welke vruchten brengen we voort? Liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw? Of juist onenigheid, afgunst, vijandschap, onreinheid, verdeeldheid, rivaliteit?
Echtgenoten, om goede vruchten te dragen moeten we ons hart vullen met het goede, en als we vruchten van liefde willen dragen, moeten we ons hart vullen met liefde, met ware liefde, met de Liefde van God. En daarvoor geeft Jezus ons ook de formule: we moeten dichter bij Hem komen, naar Zijn Woord luisteren en het in praktijk brengen. Alleen door aan deze drie voorwaarden te voldoen, kunnen we ons huwelijk en ons gezin op een stevige rots bouwen. Als er ook maar één ontbreekt, bouwen we op een wankele basis. Maar als we ons hart vullen met de Liefde van God, zal die overvloeien en spectaculaire vruchten voortbrengen in ons huwelijk en in ons gezin. Waar wachten we nog op om ons te laten vullen met de Liefde van God?

Terug naar het huwelijksleven:

Mercè: Waar denk je aan, Mateo, je lijkt zo afwezig?
Mateo: Nee, niets, Mercè… nou ja, ik denk erover na hoe ik het ga regelen om vanmiddag naar de wedstrijd van mijn team te gaan. Je weet dat ik graag met vrienden naar het stadion ga.
Mercè: Aaaaaah… je denkt altijd maar aan voetbal. Waarmee is je hart gevuld? Als je wilt, stel ik voor dat we, om te ontdekken wat er in ons hart leeft, samen nog eens doornemen waar we gisteren en vandaag over hebben gesproken. Ik doe dat ook. En dan kijken we wel wat eruit komt. Wat vind je ervan?
Mateo: Oké, dat lijkt me een goed idee, dat kan wel eens leuk zijn. Eens kijken… Ik heb gesproken over dingen van mijn werk, over politiek, over economie, over sport… pfff! Ik heb het gevoel dat mijn hart vol zit met de dingen van deze wereld.
Mercè: Ik heb met mijn collega’s over mode gepraat en kritiek geleverd op sommige mensen. En thuis ben ik bezig geweest met de huiswerkopdrachten van de kinderen en met het opruimen… Tja, ik realiseer me nu dat mijn hart ook vol zit met de dingen van deze wereld.
Mateo: We hebben bijna niet over liefde gesproken, noch over God. We hebben Hem niet bedankt, we hebben Hem niet geprezen… We hebben er niet voor gezorgd dat we dichter bij Hem zouden komen, we zijn niet dieper op elkaar ingegaan om meer te weten te komen over Gods plannen voor ons. Ik zie dat mijn hart droog is. Zo kan het natuurlijk geen goede vrucht voortbrengen, noch voor jou, noch voor de kinderen, noch voor wie dan ook…
Mercè: Zo kunnen we niet doorgaan. We moeten een schema opstellen en tijd vrijmaken, zodat we het belangrijkste van de dag niet missen: ons hart vullen met het goede. Meer bidden. En het echtelijk gebed niet verwaarlozen.
Mateo: Nou, laten we er niet langer over praten. Laten we er vanaf nu meteen mee aan de slag gaan!

Moeder,

Leer ons ons hart te ontdoen van de dingen van de wereld, zodat we het kunnen vullen met God, net als U, en zo vruchten van Liefde kunnen voortbrengen. Gezegend en verheerlijkt zijt Gij, Moeder! Geprezen zij de Heer voor eeuwig!