Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Als ons pijn wordt gedaan, sluiten we ons vaak meteen af, zoals een bloem zich sluit als de avond valt. We verstoppen ons, zoals de slak wanneer hij zich bedreigd voelt. We trekken ons hart terug, we trekken onze tederheid terug, we trekken onze glimlach terug. Het hart van Jezus trekt zich niet terug wanneer het niet beantwoord wordt. Het wordt niet koud en zijn hartslag verzwakt niet wanneer het vergeten wordt, het trekt zich niet terug wanneer de ziel afgeleid is of valt of ondankbaar is. De Liefde van het Hart van Jezus is stabiel omdat ze niet afhangt van wat ze aantreft, maar van wie Hij is. En zo nodigt Hij ons uit om de Heer te zijn, om te liefhebben zoals Hij liefheeft. Hij verbergt zijn zon niet. De Vader “laat zijn zon opgaan over slechten en goeden”, en houdt niet op zijn liefde uit te storten, ook al wordt die niet altijd aanvaard, ook al heeft Hij geen liefde gevonden. Daarom, wanneer je een hard woord van je echtgenoot of echtgenote ontvangt, wanneer je niet de ontvangst vindt die je verwachtte, wanneer je een pijn deelt en voelt dat die niet is ontvangen zoals je nodig had, verberg dan je zon niet. Ontzeg hem of haar je liefde niet. Ontzeg hem je glimlach niet. Ontzeg hem je vriendelijkheid niet. Sluit je aan bij de liefde van de Vader, verschuil je in het Hart van Jezus en zeg tegen Hem: “Geef mij jouw liefde, ik heb deze liefde die je van mij vraagt niet, maar ik wil je volgen, ik wil jouw wil doen”. Zo zegt de Heer, zullen wij kinderen van onze Hemelse Vader zijn.

Aangekomen in het huwelijksleven

Andrés: María, is er iets aan de hand? Sinds we uit de catechese komen, ben je erg stil.
María: Ja… het heeft me pijn gedaan wat je voor de groep hebt gezegd.
Andrés: Wat ik heb gezegd? Wat dan?
Maria: Toen ik vertelde hoe zwaar ik het deze week met de kinderen had gehad, maakte je er een grapje over alsof het niet belangrijk was. Ik had behoefte om me begrepen te voelen, niet om over te komen als iemand die overdrijft.
Andrés: O jee… dat had ik niet door. Het was bedoeld om het onderwerp een beetje te relativeren.
Maria: Ja, maar het deed me pijn.
Andrés: Het spijt me, Maria. Ik wilde je geen pijn doen.
María: Ik moet bekennen dat ik zin kreeg om niet meer met je te praten, om een boos gezicht te trekken, en ik dacht: “Nou, laat hij het maar zelf maar uitzoeken met de kinderen in het park.” Maar al snel kwam het woord van de Heer bij me op dat zegt: “…wat voor verdienste hebben jullie als jullie degenen liefhebben die jullie liefhebben?” En daarna deze zin die zich in mijn geheugen heeft gegrift: “Laat je zon niet alleen schijnen als je je geliefd voelt.” En ik begreep dat dit het moment was, de kans om Zijn wil te doen, door van je te houden terwijl het me moeite kostte, en dat Hij wachtte tot ik Hem om hulp zou vragen.
Andrés: Dank je wel, María. Het helpt me enorm dat je je hart zo voor me opent, en bovendien met die liefde waarmee je het uitdrukt, ondanks dat ik je pijn heb gedaan. Ik weet dat ik moet leren om beter met je pijn om te gaan en er niet overheen te stappen of het te bagatelliseren.
María: En ik moet leren me niet af te sluiten als ik me gekwetst voel, ervoor kiezen om ondanks de pijn niet te stoppen met liefhebben en je niet te straffen met mijn koelheid. We hebben allebei werk te doen… (glimlachend)
Andrés: Dus… beginnen we opnieuw?
Maria: Ja. Maar niet uit eigen kracht, want zonder Hem kunnen we niets. Laten we de Heer vragen om ons de genade te schenken door de kracht van ons sacrament, en ons te leren kinderen van de Vader te zijn, die zijn zon laat opgaan over goeden en slechten.
Andrés: En ook over onhandige echtgenoten zoals ik…
Maria: Hahaha. En over trage echtgenotes zoals ik.

Moeder,

Leer ons om te zijn zoals u. Een ware volgelinge van Jezus, trouw in het naleven van zijn Woord tot grotere glorie van God. Geprezen zij het Heilig Hart van Jezus en het Onbevlekt Hart van Maria!

Verder dan wat redelijk is.

In het huwelijksleven voelen we ons vaak gekrenkt, is onze eigenwaarde aangetast en voelen we de neiging om het onrecht dat ons is aangedaan te vergelden. Dat is het moment om terug te denken aan de huwelijksbelofte: „Ik geef mijzelf aan jou“ en na te denken over het herstellen van de verbondenheid, ook al lopen we het risico nog meer minachting te ondervinden. Wanneer we “ook onze mantel geven”, dienen we meer dan wat onze partner verwacht, uit het verlangen om ons over te geven, aangezien onze verbintenis niet afhangt van onze dagelijkse stemming, maar van de belofte die we aan God hebben gedaan. “De tweede mijl gaan” is die extra inspanning die we leveren wanneer we weten dat onze partner uitgeput is of een moeilijke periode doormaakt… Dit alles is onmogelijk op eigen kracht, we zouden vol wrok eindigen. Het moet altijd een antwoord zijn op de liefde van God en een genade die we ontvangen door het gebed en de sacramenten.

Terug naar het huwelijksleven:

Marta: Javi, mijn vader heeft een lichte hartaanval gehad. Ik ga voor hem zorgen, je hoeft niet mee te gaan… Het is drie uur rijden, je hebt de hele week keihard gewerkt, het is al laat en je verdient wat rust.

Javi: Niets daarvan… Ik ga even douchen en dan gaan we samen, je gaat niet alleen. Bovendien wil ik niet dat je rijdt met al die zorgen in je hoofd.

Marta: Maar ik kan het niet uit mijn hoofd zetten hoe slecht hij zich tegenover jou gedroeg de laatste keer dat we elkaar zagen. Hij heeft je voor de hele familie vernederd vanwege je werk en je geloof en hij heeft je niet eens om vergeving gevraagd.

Javi: Hoewel het waar is dat wat hij zei me nog steeds pijn doet en mijn trots me zegt dat ik moet blijven, is de belofte die ik je bij het altaar heb gedaan om me aan jou te wijden sterker. Jouw pijn is de mijne en jouw familie is de mijne.

Marta: Hij verdient het gewoon niet dat je jezelf zo uitput voor hem.

Javi: Ik ga niet omdat hij het verdient of niet, maar om mij aan jou en aan hem, die ook mijn familie is, over te geven. Eerlijk gezegd, Marta, voel ik dat het de Heilige Geest is die mij kracht geeft, dus ik verdien er niets voor.

Marta: O! Kom hier, dan geef ik je een kus!

Moeder,

Mogen we altijd bereid zijn om de Genade te ontvangen die ons aanmoedigt om ons over te geven en lief te hebben, verder dan redelijk is. Geprezen zij God!

Instrumenten van Zijn Liefde

“Ik heb geen tijd” of “ik ben uitgeput” zijn waarschijnlijk de meest gehoorde uitspraken wanneer iemand het heeft over het vollediger beleven van het geloof. Vandaag zegt de Heer ons dat juist het gevolg van ver van de Heer verwijderd zijn, een leven is waarin voor niets tijd is en waarin bovendien een voortdurend gevoel van uitputting heerst. Wanneer het geloof echter ten volle wordt beleefd, lijkt de tijd zich uit te rekken als een elastiek en wordt de vermoeidheid een bron van leven voor anderen. Wanneer het ons aan geloof ontbreekt, laten we ons meeslepen door het leven en denken we dat we alles zelf moeten doen, zonder op de genade te rekenen; dan raken we uitgeput en vermoeid, omdat we verdergaan zonder op Hem te rekenen. De Heer zegt ons dat we zonder Hem niets kunnen doen.

Misschien is dit een goede graadmeter in ons huwelijk voor de ware intentie, voor wat ons hart beweegt: wanneer ik uitgeput raak en de gedachte “ik moet alles zelf doen” opkomt, en wanneer ik moe word van het opruimen, schoonmaken, organiseren, “de kar trekken”, dan is het goed om in ons hart te kijken en te zien waarom we de dingen doen, wat ons beweegt, en ons vooral af te vragen: laten we Hem door ons heen werken? Zijn we instrumenten van Zijn Liefde voor de mensen om ons heen? De Goede Herder leidt zijn schapen altijd naar verse weiden en kristalhelder water om uit te rusten.

Terug naar het huwelijksleven:

Quique: Hallo Carmen, raad eens wie ik vandaag ben tegengekomen?

Carmen: Wie dan? Het klinkt alsof het een hele verrassing was…

Quique: Ja, ten eerste omdat ik hem al lang niet meer had gezien en ten tweede omdat hij er fantastisch uitzag.

Carmen: Je maakt me nieuwsgierig.

Quique: Hahaha, ik heb Felix vandaag gezien, ken je hem nog?

Carmen: Ja, natuurlijk, ze maakten een moeilijke periode door in hun huwelijk. En hoe gaat het met hem?

Quique: Nou, het gaat fantastisch met hem. Toen ze die crisis doormaakten, nou ja, zoals hij zelf zegt, kwamen ze in aanraking met Marital Love Project en hij zegt dat de Heer hen heeft gered en hun huwelijk heeft gered.

Carmen: Oh ja…?

Quique: Ja. Ze hebben al een tijdje een huwelijksbegeleider die hen veel heeft geholpen om in het geloof te wandelen, God in hun huwelijk te ontdekken en hoe ze dat kunnen ervaren. En nu werken ze mee aan activiteiten van het Project en denken ze er ook over na om andere huwelijken in moeilijkheden te begeleiden. Kijk eens aan! En vroeger hadden ze nergens tijd voor…

Carmen: Wat ben ik blij voor hen.

Quique: Hij heeft ons uitgenodigd om vrijdag naar een aanbidding voor echtparen in zijn parochie te gaan.

Carmen: Oei! Quique, ik ben op vrijdag altijd zo moe… ik wil dan alleen maar op de bank zitten.

Quique: Dat heb ik hem ook gezegd. Maar hij antwoordde dat er geen betere plek is om uit te rusten dan voor de Heer te gaan zitten. Zullen we gaan?

Carmen: Mmm! Nou ja, we kunnen het proberen, het kan zeker geen kwaad. Het ergste wat er kan gebeuren is dat ik in slaap val, haha.

Quique: Dat is prachtig: in slaap vallen in de armen van de Heer!

Moeder,

Bid voor uw Zoon, opdat Hij “arbeiders voor zijn oogst” blijft sturen en dat wij naar Hem mogen luisteren om te gaan waar Hij ons roept, zodat het Rijk van God zich over de hele wereld verspreidt. Moge alles tot eer van God zijn!

Altijd verenigd.

Vandaag zien we hoe Maria en Jozef een van de meest angstaanjagende beproevingen van hun leven doormaken: ze kunnen Jezus niet vinden. Gedurende drie dagen van grote verwarring en onzekerheid zien we hoe zij, zonder te begrijpen wat er gebeurt, naar hun Zoon zoeken zonder elkaar de schuld te geven of elkaar verwijten te maken, en verenigd blijven in hun zoektocht. Te midden van deze beproeving zien we hoe Maria en Jozef niet uit elkaar vallen, maar juist hechter en met meer geloof samen verdergaan. Ook in het huwelijk zijn er momenten waarop de Heer zich lijkt te verbergen en er stilte valt, het gebed dor wordt, de antwoorden uitblijven en de ziel de stilte van God ervaart; het zijn momenten waarop we het gevoel kunnen hebben dat we Jezus kwijt zijn. Hoe mooi is het om naar onze Moeder te kijken, hoe zij geen uitleg eist, zich niet verzet tegen het mysterie. Zij bewaart alles in haar hart, overweegt en wacht vol vertrouwen, ook al begrijpt ze het niet. Echtgenoten, vandaag, op deze dag van het Onbevlekte Hart van Maria, nodigt Onze Moeder ons uit om samen haar Hart binnen te gaan. Van daaruit zullen we ontdekken dat Christus nooit is weggegaan, dat Hij ons nooit in de steek laat, maar ons juist naar een zuiverdere eenheid met Hem trekt om ons dieper in zijn mysterie van Liefde te laten binnentreden.

Terug naar het huwelijksleven:

Sofía: Marcos, het doet me de laatste tijd pijn om te zien dat we, wat de opvoeding van onze zoon betreft, steeds verder uit elkaar groeien in plaats van dichter bij elkaar te komen. Als ik iets zeg, zie jij het vaak anders, en uiteindelijk krijgen we ruzie.

Marcos: Ja, dat voel ik ook. Soms, als ik hem probeer te corrigeren, merk ik dat jij het anders ziet, en spreek je me tegen waar hij bij is, en in plaats van samen het beste voor hem te zoeken, eindigen we in een ruzie en uiteindelijk doet onze zoon gewoon wat hij wil.

Sofía: En het ergste is dat we, zonder het te willen, niet meer naar elkaar luisteren. Ik sluit me af, jij gaat in de verdediging… en wat begon als een probleem met de jongen, zorgt er uiteindelijk voor dat er afstand tussen ons ontstaat. Daarom heeft het me vandaag tijdens het gebed geraakt om te zien hoe Jozef en Maria, temidden van de angst en verwarring, verenigd blijven.

Marcos: Sofia, ik hoop dat we van hen leren om niet uit elkaar te groeien juist op het moment dat we elkaar het hardst nodig hebben. Onze zoon moet zien dat we, zelfs in moeilijke tijden, één blijven.

Sofía: Marcos, vandaag, op deze dag van het Onbevlekte Hart van Maria, gaan we dat aan de Maagd vragen.

Moeder,

Leer ons om in beproevingen verenigd te blijven en altijd samen Jezus te zoeken, terwijl we onze toevlucht zoeken in uw Onbevlekt Hart. Gezegend en geprezen zijt Gij voor altijd, Heer.

Lezing uit het heilige Evangelie volgens Matteüs

Jezus laat zien dat de belangrijkste dingen van God niet begrepen worden vanuit intelligentie of superioriteit, maar vanuit nederigheid, om Hem binnen te laten. Handelen vanuit trots, vanuit eigenwaarde, maakt ons moe omdat we daar niet voor geschapen zijn; we zijn geschapen als kinderen van God om te handelen naar Zijn beeld en gelijkenis. Handelen vanuit liefde, met liefde en uit liefde. En dit is alleen mogelijk als we klein zijn, zodat God binnen kan komen.
In ons dagelijks leven denken we dan dat onze vermoeidheid voortkomt uit externe moeilijkheden, maar een groot deel van die vermoeidheid komt voort uit het willen gelijk hebben volgens mijn eigen maatstaven, uit het willen beheersen van de situatie, uit het boven mijn echtgenoot willen staan, of uit het verwachten dat de ander verandert, maar in werkelijkheid is het onze trots die ons met een zwaar juk belast.
Daarom roept de Heer de vermoeiden en overbelasten, opdat we leren van zijn “zachtmoedige en nederige” hart, opdat we ons klein maken en in nederigheid leven om te erkennen dat we Hem nodig hebben, want dat is waar we werkelijk vrede en rust zullen vinden.

Toegepast op het huwelijksleven:

Caroline: Gijs, ben je weer aan het uitrusten? Je bent altijd hetzelfde, zodra ik me omdraai, doe je weer hetzelfde. Je doet helemaal niets mee in het huishouden.
Gijs: Hoezo weer hetzelfde? Jij doet juist altijd hetzelfde, je
wilt altijd dat ik de dingen doe zoals jij zegt!
Caroline: Kijk, ik ben uitgeput, het huishouden, het werk, de kinderen… ik kan er niet meer tegen!
Gijs: Caroline, ik denk dat we even moeten bidden, dat hebben we allebei nodig
Caroline: Ja, je hebt gelijk…
(Na het gebed)
Gijs: Weet je wat? Ik wil je om vergeving vragen, want als je boos op me bent, trek ik me nog meer in mezelf terug, en in plaats van je te helpen, doe ik je nog meer pijn.
Caroline: Nou, ik heb gemerkt dat ik niet alleen uitgeput ben door alles wat we moeten doen, maar ook door mijn behoefte om alles op mijn manier te willen doen.
Gijs: Ik denk dat dit is wat we missen: dat we vaker onze toevlucht zoeken bij de Heer en dat Hij het is die ons beiden helpt. Na het bidden ervaar ik altijd dat onze last niet verdwijnt, maar wel veel lichter is.
Caroline: Je hebt helemaal gelijk! Laten we ons voornemen om elke dag te bidden, zodat we in ons dagelijks leven op Hem kunnen rekenen.
Gijs: Perfect!

Moeder,

Leer ons nederig te zijn. Geprezen zij de Heer.