Categoriearchief: Sin categoría

Ga op weg! Overweging voor echtparen: Lucas 10,1-12.

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Lucas 10,1-12.
In die tijd wees Jezus tweeënzeventig leerlingen aan en zond hen twee voor twee voor zich uit
naar alle steden en plaatsen, waarheen Hijzelf van plan was te gaan.
Hij sprak tot hen: ‘De oogst is groot, maar arbeiders zijn er weinig.
Vraagt daarom de Heer van de oogst arbeiders te sturen om te oogsten.
Gaat dan, maar zie, Ik zend u als lammeren tussen wolven.
Neemt geen beurs mee, geen reiszak, geen schoeisel; en groet niemand onderweg.
Laat in welk huis gij ook binnengaat uw eerste woord zijn: Vrede aan dit huis!
Woont daar een vredelievend mens, dan zal uw vrede op hem rusten; zo niet, dan zal hij op u terugkeren.
Blijft in dat huis en eet en drinkt wat zij u aanbieden; want de arbeider is zijn loon waard.
Gaat niet van het ene huis naar het andere.
In elke stad waar ge binnengaat en ontvangen wordt, eet wat u wordt voorgezet,
geneest de zieken die er zijn en zegt tot hen: Het Rijk Gods is u nabij.
In elke stad waar ge binnengaat en niet ontvangen wordt, trekt daar door de straten en zegt:
Zelfs het stof uit uw stad dat aan onze voeten kleeft, schudden wij tegen u af. Maar weet dit wel: Het Rijk Gods is nabij.
Ik zeg u: Op die dag zal het voor de mensen van Sodom draaglijker zijn dan voor die stad.
Ga op weg!

Ga op weg, zegt de Heer tegen ons. Echtparen, ga op weg en verkondig mijn koninkrijk! Verkondig dat het mogelijk is om in dit leven het koninkrijk van God te beleven. Dat dit inhoudt dat we afstand doen van ons egoïsme, onze hoogmoed, onze eigen maatstaven en de wereldse maatstaven, en dat we het leven en het huwelijk leiden zoals God het bedoeld heeft.
Soms zullen we het gevoel hebben dat we schapen zijn temidden van wolven, dat we tegen de stroom in gaan, en dan kunnen we bang zijn. Maar als God met ons is, hebben we niets te vrezen. Laten we op Hem vertrouwen!
Laten we standvastig blijven in het geloof, in genade leven en onze toevlucht zoeken bij Zijn Heilig Hart. Daar zullen we kracht en troost vinden. Alleen God is genoeg!

Terug naar het huwelijksleven:

Carmen: Luis, we zwemmen weer tegen de stroom in. María heeft me verteld dat al haar vriendinnen naar een feestje gaan; ze heeft het me uitgelegd, maar eerlijk gezegd zie ik niet in waarom onze dochter daarheen zou moeten gaan.
Luis: En heb je haar onze visie uitgelegd?
Carmen: Ja, ze accepteert het voorlopig. Je weet dat ze, godzijdank, volgzaam is. Ze houdt van God en wil in het geloof leven. Maar de wereld heeft veel invloed, ik ben bang.
Luis: Maar Carmen, we moeten die angst opzij zetten, op de Heer vertrouwen en voortdurend bidden. God laat ons niet in de steek. Hij zendt ons als schapen te midden van wolven, maar Hij hoedt ons, Hij geeft Zijn leven voor Zijn schapen.
Carmen: Je hebt gelijk, Luis. Ik laat me inderdaad meeslepen door wereldse maatstaven, maar onze kracht ligt werkelijk in God.
Luis: Natuurlijk, als God met ons is, wie kan dan tegen ons zijn?
Carmen: Dank U, mijn God, voor mijn echtgenoot.

Moeder,

Maria, onze moeder, U die ons Jezus hebt geschonken, leer ons te leven en Zijn koninkrijk aan iedereen te brengen. Gezegend zijt Gij!


Met U vooruit. Overweging voor echtparen: Lucas 9,57-62

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas

In die tijd zei iemand tot Jezus: ‘Ik zal U volgen, waar Gij ook heen gaat.’

Jezus sprak tot hem: ‘De vossen hebben holen en de vogels hun nesten, maar de Mensenzoon heeft niets waar Hij zijn hoofd op kan laten rusten.’
Tot een ander sprak Hij: ‘Volg Mij.’ Deze vroeg: ‘Heer, laat mij eerst teruggaan om mijn vader te begraven.’
Jezus zei tot hem: ‘Laat de doden hun doden begraven; maar gij, ga heen en verkondig het Rijk Gods.’
Weer een ander zeide: ‘Ik zal U volgen, Heer, maar laat mij eerst afscheid nemen van mijn huisgenoten.’
Tot hem sprak Jezus: ‘Wie de hand aan de ploeg slaat, maar omziet naar wat achter hem ligt, is ongeschikt voor het Rijk Gods.’

Met U vooruit.

Mijn lieve Jezus, deze zin doet pijn: “De Mensenzoon heeft geen plek om zijn hoofd neer te leggen”. U bent God en toch voelt U zich zo eenzaam. We gaan onze eigen gang en vergeten U het grootste deel van de tijd. Hoe vaak komen we pas naar U toe als we U nodig hebben!
En U lijdt enorm. Maar U lijdt voor ons, niet voor Uzelf, want U bent volmaakt bij de Vader en de Heilige Geest. U lijdt voor ons omdat U ons kent, ons hebt geschapen, en weet dat we niet gelukkig kunnen zijn als we alleen maar bezig zijn met onze eigen zaken, die we zo belangrijk vinden.
U weet dat ons geluk ligt in het omarmen van Uw Liefde. In het besef dat U ons oneindig liefhebt. We hebben behoefte om geliefd te zijn en de liefde die ons vervult, is alleen de Uwe.
En we hebben behoefte om lief te hebben. En we kunnen alleen echt liefhebben als we afstand doen van onze eigenliefde, ons laten vullen met Uw liefde en liefhebben zoals U liefhebt. Daarvoor hebt U ons onze echtgenoot of echtgenote gegeven, onze geschikte hulp, om te leren lief te hebben.
Daar dringt U bij ons op aan in dit evangelie. Dat we leren prioriteiten te stellen, dat we het belangrijkste op de eerste plaats zetten in ons leven: U, ons gebedsleven, de sacramenten en offers. En de toewijding aan onze echtgenoot of echtgenote.
En dat we vooruitkijken, het verleden achter ons laten, in de handen van Uw barmhartigheid, en dat we met spoed een nieuw leven met U beginnen. Elke dag opnieuw.

Terug naar het huwelijksleven:

Luz: Nu is het genoeg, Luis! Hou op met je eigen gang te gaan! Je helpt me helemaal niet!
Luis: Je bent zo vervelend! Je blijft maar eisen stellen!
(Na hun gezamenlijk gebed)
Luis: Luz, ik wil je om vergeving vragen omdat ik je thuis met alles alleen laat. Het spijt me echt dat ik zo vaak mijn eigen gang ga.
Luz: Heel erg bedankt, Luis. Vergeef me dat ik zo vervelend ben. Ik verplaats me niet in jouw situatie. Je doet het niet met kwade opzet, je beseft gewoon niet dat ik hulp nodig heb. En ik, uit trots, in plaats van het je rustig te vragen, houd ik het voor me totdat ik ontplof.
Luis: Nee, lieverd. Het is gewoon dat ik jarenlang geen aandacht aan je heb besteed. En nu ik probeer het beter te doen, lukt het me nog steeds niet. Ik zal echt mijn best doen om het beter te doen.
Luz: Wat ben ik de Heer dankbaar! Sinds we dit pad van gebed en sacramenten, vorming en daden van liefde bewandelen, kan Hij Zijn werk in ons hart verrichten. Vroeger was het allemaal egoïsme. Ieder was ervan overtuigd dat hij gelijk had. Wat waren we hoogmoedig! Nu we ons bewust zijn van onze kleinheid en zwakheid, zoeken we alleen nog maar de wil van God. En hoewel we soms nog steeds vallen, merken we Zijn Hand al. Heel erg bedankt, Heer! Heel erg bedankt, Luis!

Moeder,

Help ons alstublieft om naar God te luisteren, onze armoede te zien en de liefde van uw Zoon te omarmen, zodat we elkaar kunnen liefhebben zoals Hij ons liefheeft. Gezegend en geprezen zij God!

Het kleine zien. Overweging voor echtparen: Johannes 1,47-51.

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Johannes 1,47-51.

In die tijd zag Jezus Natanaël naar zich toekomen en zei, doelend op hem: ‘Dat is waarlijk een Israeliet in wie geen bedrog is!’
Natanaël zei toe Hem: ‘Hoe kent Gij mij?’ Jezus gaf hem ten antwoord:
‘Voordat Filippus u riep, zag ik u onder de vijgeboom zitten.’
Toen zei Natanaël tot Hem: ‘Rabbi, Gij zijt de Zoon Gods, Gij zijt de Koning van Israël.’
Jezus antwoordde: ‘Omdat Ik u zei dat ik u onder de vijgeboom zag, gelooft ge?
Gij zult grotere dingen zien dan deze.’
En hij voegde er aan toe: ‘Voorwaar, voor­waar, Ik zeg u: gij zult de hemel open zien
en de engelen Gods zien opstijgen en neerdalen in dienst van de Mensen­zoon.’

Woord van de Heer.
Het kleine zien
Hoe zouden wij de Heer kunnen herkennen als we Hem vandaag op straat zouden tegenkomen? Als we geen gebedsleven leiden, als we niet dagelijks met Hem omgaan of een band met Hem hebben, zullen we Hem nauwelijks kunnen herkennen. Daarom is het zo belangrijk om dicht bij de Heer te zijn en de sacramenten te ontvangen. Hem leren kennen is niet alleen een kwestie van begrip, maar ook van omgang, van tijd met Hem doorbrengen, met Hem praten en naar Hem luisteren. Hij is een vriend die deel wil uitmaken van ons leven, maar we moeten Hem wel toelaten.
We moeten aandacht hebben voor alle kleine geschenken die Hij ons elke dag geeft. Als we opstaan, kunnen we God danken voor onze partner, voor de nieuwe dag, en Hem vragen ons te helpen Hem op elk moment in gedachten te houden. Alleen zo, wanneer ons leven een voortdurend gebed wordt, kunnen we te allen tijde van Zijn aanwezigheid genieten: in het kleine en verborgen, en ook in het grote, wanneer dat zich voordoet.
Terug naar het huwelijksleven:
Juan: Weet je wat me vandaag is overkomen? Ik kwam David tegen en hij moest me tegenhouden, omdat ik hem niet herkende.
Carla: David? Ik kan me hem niet herinneren…
Juan: Ja, Carla, die jongen die we op onze bruiloft hadden uitgenodigd en die een huis in de bergen had, met wie we de eerste maanden van ons huwelijk veel plannen maakten, die ons altijd verbaasde omdat hij van vriendin wisselde alsof het niets was…
Carla: Dat klopt, wat was hij aardig! Maar wat zag hij er verloren uit, arme jongen. We raakten wel met hem in gesprek, maar uiteindelijk stuurde hij ons en de rest van de groep op een heel beleefde manier de deur uit…
Juan: Wat een verhaal! Het is al twintig jaar geleden. Van wat hij me in grote lijnen heeft verteld, heeft hij een nogal ruig leven geleid en dat heeft zijn tol geëist. We hebben afgesproken dat hij een keer bij ons komt eten.
Carla: Het zou mooi zijn, Juan, als je de band weer kunt aanhalen; hij zal het vast waarderen om een vriend te hebben die naar hem luistert. Als hij jou heeft benaderd, is dat omdat hij dat nodig heeft.
Juan: Nou, hij vroeg me of ik nog steeds hetzelfde was als altijd en of ik een schoonheidsbehandeling volgde. Ik heb gezegd dat dat klopte, dat onze behandeling erin bestond elke dag bij een goede Vriend te zijn aan wie we al onze dingen kunnen vertellen, het goede, het minder goede… en dat we daarom geen grote zorgen hebben en zo gelukkig zijn. Hij heeft even gelachen, maar zijn nieuwsgierigheid was gewekt.
Carla: Wat mooi. Dit is een goed moment om hem weer dichter bij de Heer te brengen.
Juan: Wat is de Heer goed!

Moeder,
Help ons om de Heer elk moment in ons hart te dragen en Hem te ontdekken in elk detail van de dag.
Gezegend en geprezen zij de Heer!


Als kinderen Overweging voor echtparen: Lucas 9, 46-50

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas

In die tijd kregen de leerlingen woorden over de vraag, wie van hen wel de grootste was.
Maar Jezus die wist wat zij dachten, nam een kind, zette het naast zich
en sprak tot hen: ‘Wie dit kind opneemt in mijn Naam, neemt Mij op, en wie Mij opneemt, 
neemt Hem op die Mij gezonden heeft. Wie dus de kleinste is onder u allen, die is de grootste.’
Nu nam Johannes het woord en zei: ‘Meester, we hebben iemand in uw Naam 
duivels zien uitdrijven en we hebben getracht het hem te beletten, 
omdat hij niet een van uw volgelingen is, zoals wij.’
Maar Jezus zei tot hem: ‘Belet het hem niet; want wie niet tegen u is, is voor u.’

 
Als kinderen
Jezus wijst ons vandaag de weg naar geluk: de weg van de eenvoud.
Echtgenoten, we zijn geroepen om eenvoudig te worden, om ons heel klein te maken voor God en daardoor ook voor onze belangrijkste bemiddelaar, onze echtgenoot. Hoe vaak verspillen we onze tijd en onze vrede door te piekeren en te redeneren over wat onze echtgenoot wel of niet heeft gedaan, en onszelf te vergelijken met wat ik wel of niet voor hem doe.
Laten we kinderen worden, laten we ons overgeven in de armen van de Vader om als kinderen van God te worden opgetild; daarvoor rekenen we op de genade van het sacrament en die tilt ons op, als we haar maar laten werken.
Vandaag is een goede dag om na te denken: hoe ga ik om met de dagelijkse beproevingen? Vertrouw ik erop en aanvaard ik het als een kind, of verzet ik me ertegen, redener ik erover, laat ik me meeslepen door wat de wereld zegt en heb ik het gevoel dat ik het niet verdien?

Terug naar het huwelijksleven:

Maria: schat, wat ben ik blij, vandaag zie ik dat  de Heilige Geest bevestigt dat de weg die we bewandelen in het ‘Echtelijke Liefde Project’, van Hem komt.
Angel: Ik twijfelde er niet aan, maar waarom krijg je die bevestiging juist vandaag?
María: Ik zie dat er binnen de Kerk gemeenschappen zijn met andere charismatische gaven dan die van het ‘Project’, die steeds specifieker over het huwelijk beginnen te spreken en zelfs bijeenkomsten organiseren met lessen en ervaringen die aansluiten bij wat wij in het ‘Project’ beleven. In het begin was ik geneigd om over hen te oordelen en te denken: ‘Wat een na-apers’, maar vandaag zegt de Heer ons dat wie niet tegen ons is, voor ons is, en het heeft me veel vreugde gegeven om de grootsheid van de Kerk te bevestigen en te zien hoe de Heilige Geest onophoudelijk ‘aan het werk’ is ter verdediging van het huwelijk en de onontbindbaarheid ervan.
Angel: Je hebt gelijk, het is prachtig dat we elkaar vanuit verschillende perspectieven steunen bij het versterken van de roeping tot het huwelijk, want als we echt begrijpen dat ons iets heel heiligs verenigt en dat God via het sacrament betrokken is bij het huwelijk, zouden er niet zoveel scheidingen moeten zijn zoals we zien bij echtparen die zeggen dat ze het geloof belijden en naleven.
Maria: Ja, het is jammer, want de Heer maakt alles nieuw als we Hem ons huwelijk laten leiden. Hij schrijft geen enkel huwelijk af.
Angel: Natuurlijk niet, uiteindelijk is alles een beproeving die de Heer toestaat, voor onze heiligheid en ons geluk.
Maria: Precies, maar het probleem ontstaat wanneer we uit de beproeving willen stappen; soms leven we met het idee dat we zo’n ‘giftige’ relatie niet verdienen en veranderen we ons sacrament in een louter menselijke relatie die bij het eerste leed kan worden verbroken.
Angel: Hoeveel pijn moet de Heer wel niet hebben bij mensen die zelfs zeggen dat ze hebben ingezien dat het de wil van God is dat ze uit elkaar gaan. Dat is niet begrijpen wat het sacrament inhoudt.
Maria: Laten we vanaf nu bidden voor alle huwelijken en voor alle geledingen van de Kerk, opdat zij de noodzaak inzien om de heiligheid van het huwelijk te verdiepen en erin slagen het huwelijk te leven zoals God het heeft ingesteld.
Angel: Geweldig idee, niets is van ons, alles komt van Hem en is allemaal tot Zijn glorie

Moeder,


Dank u dat u ons altijd begeleidt met uw voorbeeld van eenvoud en trouw aan de wil van God. Geprezen zijt u


Gaan of niet gaan, dat is de vraag. Overweging voor echtparen: Matteüs 21,28-32.

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Matteüs 21,28–32.

In die tijd zei Jezus tot de hogepriesters en oudsten van het volk: Wat denkt ge van het volgende? Een man had twee zonen. Hij ging naar de eerste toe en zei: Mijn zoon, ga vandaag werken in mijn wijngaard.
Goed vader, antwoordde deze, maar hij deed het niet.
Toen ging hij naar de tweede en zei hetzelfde. Deze antwoordde: Neen, ik wil niet; maar later kreeg hij spijt en ging toch.
Wie van de twee heeft nu de wil van zijn vader gedaan?’ Ze zeiden: ‘De laatste.’ Toen zei Jezus hun: ‘Voorwaar, Ik zeg u: de tollenaars en de ontuchtige vrouwen gaan eerder dan gij het Rijk Gods binnen.
Jo­hannes kwam tot u en beoefende de gerechtigheid; toch hebt gij hem geen geloof geschonken, terwijl de tollenaars en de ontuchtige vrouwen hem wel geloof schonken. Maar zelfs, nadat ge dit had gezien, zijt ge toch niet tot inkeer gekomen en hebt ge hem geen geloof geschonken.

Gaan of niet gaan, dat is de vraag

God is Liefde, en ik ben, uit eigenliefde, een ‘maar’ tegenover Zijn Liefde: ‘Ik zou me graag aan mijn echtgenoot willen overgeven, maar wat als hij eraan went?’. ‘Ik zou hem graag willen vergeven, maar wat als hij zijn fout niet erkent?’. Ik wil het graag, maar mijn trots weerhoudt me ervan om naar de wijngaard te gaan.

In de wijngaard ontdek ik de Zon: het licht van de Heilige Geest, dat de waarheid van mijn hart verlicht; het water: het gebed en het Woord, die mijn ziel bevruchten; de regen: de sacramentele genade, die in mij het leven laat groeien dat ik mezelf niet kan geven; de aarde: mijn concrete werkelijkheid; de schoffel van mijn inspanning; het onkruid van mijn gehechtheden; de snoei die zuivert; de wind van tegenslag, die mijn plannen in de war stuurt; de nacht van de beproeving, die mij leert te vertrouwen; het geduldige wachten op de oogst.

En ten slotte de vrucht: de beste wijn: onze liefde, getransfigureerd in de Uwe, mijn God; wij in U en U die in ons liefhebt.

De Wijngaard is het Leven van Christus in jullie huwelijk. Ga je echt niet? Want alleen door naar de Wijngaard te gaan, zullen jullie bereiken waartoe jullie geroepen zijn. Gaan of niet gaan. Zijn of niet zijn. Dat is de vraag.

Terug in het huwelijksleven:

Juan en Maria, op hun huwelijksverjaardag, alleen in de vroege ochtend voor het Allerheiligste Sacrament: de werkelijke aanwezigheid van het Lichaam, het Bloed, de Ziel en de Goddelijkheid van Christus.

Maria: Hier zijn we, Heer, voor U om U te danken voor de wijngaard van ons huwelijk en voor alles wat U daarin hebt laten groeien.

Juan: Dank U, Heer, voor Maria. Ik zie Uw geduld in haar inspanning om mij te aanvaarden zoals ik ben, zonder te proberen te veranderen wat ze niet leuk aan mij vindt; ik zie haar geduld en haar vertrouwen, waarbij ze het aan U overlaat om in mij te werken. In haar zie ik Uw hoop en Uw vrede.

Maria: Dank U, mijn God, voor Juan. Voor Uw zachtmoedigheid wanneer hij afziet van zijn gelijk; Uw geduld in zijn stilzwijgen om mij niet te kwetsen; Uw goedheid wanneer hij mij dient, zelfs als hij moe is. Ik herken U in hem.

Juan: We hebben het onkruid van de trots, van de drang om te controleren, de woede-uitbarstingen, de veroordelingen uitgerukt… en we hebben snoeiwerk ondergaan dat we nog niet helemaal begrijpen. Sommige hebben pijn gedaan. Andere doen nog steeds pijn.

Maria: Vandaag zien we duidelijk dat de vrucht van U komt. Wij keren alleen elke dag terug naar de wijngaard om te bidden, de sacramenten te beleven, elkaar te vergeven, onszelf te verloochenen… En U laat groeien wat wij niet kunnen laten groeien.

Juan: Onze problemen blijven bestaan, maar een grote vrede overspoelt ons, samen met een mysterieuze vreugde. Vreugde en vrede lopen in elkaar over. We weten niet welke de andere voedt. Maar beide ontspringen, uit Uw hand, in onze zielen.

María: En morgen? Dan keren we terug naar de wijngaard om te ontdekken wat U voor ons wilt. We weten niet wat, maar we vertrouwen, hopen en hebben lief.

Johannes: Want na zoveel jaren beginnen we te begrijpen dat deze wijngaard niet van ons is.

Maria: Hij is van U, Heer. En wij ook.

Moeder,

Toon ons de wijngaard van Uw Zoon. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn, want met Zijn Bloed heeft Hij ons verlost.