Alles ontvangen

Wat hebben de kleinen dat de wijzen niet hebben? Jezus toont ons twee houdingen van het hart. De kleinen zijn snel verbaasd, stellen vragen, vertrouwen, geven toe dat ze iets niet weten, laten zich onderwijzen en ontvangen in alle eenvoud alles van hun ouders. We worden allemaal geboren met een kinderhart, maar de hoogmoed die we door de erfzonde hebben geërfd, maakt ons steeds zelfgenoegzamer. Het is dezelfde verleiding als in Genesis: “Gij zult zijn als goden” (Gen. 3,5). Zo ontstaat de wijze en de verstandige: ik stel geen vragen meer, ik vraag geen hulp meer, ik luister niet meer, ik laat me niet meer corrigeren… Ik ben zo vol van mezelf en van mijn zekerheden, dat ik niets meer hoef te ontvangen. En wanneer ik ophoud met ontvangen, houd ik op klein te zijn.

De wijzen en verstandigen in het huwelijk denken: ‘Ik weet al hoe je bent’, ‘je doet altijd hetzelfde’, ‘je zult niet veranderen’, ‘ik ken je al’; terwijl de kleine denkt: ‘Heer, help mij’, ‘ik heb jouw genade nodig’, ‘ik heb mijn echtgenoot nodig’. ‘Ik moet leren lief te hebben.’ Hoe meer we vol zijn van onszelf, hoe minder ruimte de Heer vindt om ons de geheimen van Zijn Hart te openbaren. Daarom dankt Jezus vandaag de Vader, omdat Hij nog steeds kleine zielen vindt, zielen die blijven vertrouwen, ook als ze het niet begrijpen. Dat vertrouwen is de deur waardoor de Vader Zijn geheimen openbaart. De geheimen van de Vader worden namelijk niet veroverd; ze worden ontvangen met een kinderhart. Is mijn hart er zo een?

Terug naar het huwelijksleven:

Jaime en Carmen hadden gepland om samen uit eten te gaan na een slopende week. Maar op het laatste moment gaat de wasmachine kapot, loopt de keuken onder water en krijgt een van de kinderen koorts. Het perfecte plan valt in duigen.

Jaime: (terwijl hij zichtbaar gefrustreerd het water opveegt) Wat een ramp! En ik had me zo op deze avond verheugd…

Carmen: Schat, kijk me even aan. Mijn controlerende ik protesteert van binnen ook, maar ik zou graag willen zeggen zoals Jezus: ‘Ja, Vader, want zo heeft U het goedgevonden.’

Jaime: Kun je dat nu echt zeggen?

Carmen: Het komt niet vanzelf. Het komt voort uit mijn geloof. Ik had ook een andere avond gekozen, maar de Vader heeft deze toegestaan. En als Hij het heeft toegestaan, dan is dat omdat Hij ons ook hier iets wil schenken.

Jaime: Mijn plan was om in een restaurant te gaan eten.

Carmen: En dat van God lijkt te zijn: voor onze zoon zorgen en samen het water opvegen.

(Jaime glimlacht voor het eerst van de hele avond).

Jaime: Laten we dan maar een pizza bestellen en dit opruimen.

Carmen: Ja, Vader, want zo hebt U het goedgevonden.

Moeder,

Schenk mij een klein hartje dat niet alles hoeft te begrijpen en leer mij elke dag de verborgen geschenken van de Vader te ontdekken. Gezegend en geprezen zijt Gij!