Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Ze komen van de duivel.

Hoe belangrijk is het om dicht bij de Heer te zijn door gebed, zodat de Geest ons de gave van kennis kan geven. Door die gave ontdekken we wat goed en fout is en wanneer we beginnen af te dwalen. Het is de gave die ons in staat stelt om wat menselijk is te beoordelen in het licht van God. De duivel is heel slim en kan ons in de war brengen, zoals hij bij de Farizeeën deed, maar deze gave van de Heilige Geest bevrijdt ons van die fouten en misverstanden die ons op een dwaalspoor kunnen brengen en waardoor we ook anderen op een dwaalspoor kunnen brengen.

Toegepast op het getrouwde leven:

Laura: Ik zie dat je de laatste tijd veel bent afgeleid door het kijken naar nieuwe automodellen – waarom ben je daar ineens in verzeild geraakt? Ik dacht dat je die gehechtheid al jaren geleden had afgeleerd.
Miguel: Een paar weken geleden merkte je op dat onze auto verouderd begint te raken, en dat wekte mijn interesse om naar de modellen te kijken die er zijn, voor het geval we hem vervangen. Maar je hebt gelijk, het trekt te veel mijn aandacht en ik raak afgeleid van het feit dat ik al mijn illusies in de kern van mijn leven stop: God en jij.
Laura: Een paar maanden geleden overkwam mij hetzelfde. Toen ik de kussens in de woonkamer aan het vervangen was, begon ik naar een heleboel decoratieve dingen te kijken. Godzijdank realiseerde ik me dat en heb ik het in de kiem gesmoord.
Miguel: Ja, dank je wel. Het heeft me erg geholpen om dat van jou te horen. God zegene je. Het internet en de algoritmes die onze activiteiten analyseren zijn het werk van de duivel. En je wordt erdoor gepakt, of je het nu wilt of niet.
Laura: In al deze dingen moeten we oplettend zijn en onderscheiden wat echt nodig is om geen onevenredige aandacht te geven aan wat het niet verdient.

Moeder,

We vragen U de gave van kennis om niet af te dwalen van het pad van Liefde. Lof zij de Heer die het centrum van ons leven is.

Mijn lieve Jezus, wanneer ik deze woorden van U hoor, die zo hard klinken, kan ik me er in eerste instantie niet in herkennen. Zo ben ik niet, zeg ik tegen mezelf. Maar als ik er dieper over nadenk, als ik echt luister, dringt het tot mijn hart door: wat wil je me hiermee zeggen, Jezus?
En plotseling zie ik dat deel van mijzelf dat zich aan de regels houdt, dat ogenschijnlijk het juiste doet. Maar dat diep van binnen ‘de liefde van God over het hoofd ziet’. Dat niet in staat is om echt lief te hebben, om lief te hebben in zwakheid, om lief te hebben wanneer ik het niet leuk vind wat anderen mij aandoen…
En ik zie ook dat deel van mij dat nog steeds graag op de eerste plaats staat. Dat graag wil horen wat ik goed doe. Waarbij ik vergeet dat wat ik goed doe, dankzij U is. Alleen U zou ik daarvoor moeten danken. Het succes niet aan mezelf toeschrijven. Want zonder U, Heer, kan ik niets. Zonder U maak ik er een puinhoop van.
En ik zie dat deel van mij dat anderen ondraaglijke lasten oplegt. Dat ik eisen stel aan mijn vrouw, aan mijn kinderen… ervan uitgaand dat ze gaven moeten hebben die U hen misschien niet hebt gegeven. Vergetend al mijn zwakheden en tekortkomingen. Ervan uitgaand en zonder U te danken voor de gaven die U mij hebt gegeven.
Heer, help mij om te geven zonder te vragen en zonder te oordelen. Om lief te hebben zoals U.

Terug in het huwelijksleven:

Marta: Juan, dit kan toch niet! We zijn weer te laat door jouw schuld! Ik werk me uit de naad en wat heb jij gedaan!
Juan: Maar ik heb geen seconde stilgezeten! En praat niet zo tegen me waar de kinderen bij zijn!
Marta: Je helpt me helemaal niet!
(Die avond, na hun gezamenlijk gebed)
Marta: Juan, vergeef me. Vanmorgen ben ik heel oneerlijk tegen je geweest. Ik ben in de verleiding gevallen. Ik heb vreselijk tegen je gesproken, ik heb me niet in jouw situatie verplaatst…
Juan: Dank je wel, Marta. Ik probeer echt heel efficiënt te zijn op zulke momenten. Maar ik haal bij lange na niet alles wat jij doet. Vergeef me, ik ben erg onhandig.
Marta: Wat ben je toch schattig! Je hebt een enorm groot hart. Ik eis van jou wat mij gemakkelijk afgaat en vergeet dat ik juist moet leren om jouw geduld en liefde te hebben. De Heer heeft me laten zien dat ik op zulke momenten vooral naar jou moet zoeken als steun, als voorbeeld om dingen met geduld en tact te doen. En als we dan iets later aankomen, dan is dat in liefde gebeurd. Duizend keer beter!
Juan: Marta, heel erg bedankt voor alles. Ik hou heel veel van je.
Marta: Insgelijks! Gelukkig volharden we in het gebed. Anders zouden we niets zien.

Moeder,

Help mij om mijzelf over te geven. Om mijn leven te geven zonder er iets voor terug te vragen. Zoals jij, zoals jouw Zoon. Gezegend en geprezen zij God, met zijn oneindige liefde voor ons!

Tijdens onze verloving keken we vol bewondering naar onze toekomstige echtgenoot. We ontdekten zijn deugden, verwonderden ons over zijn gaven en bijna alles aan hem leek ons prachtig. Maar naarmate de tijd verstrijkt, kan onze zonde die blik vertroebelen. We houden op met bewonderen en gaan oordelen, we houden op met dankbaar zijn en gaan eisen stellen, en uiteindelijk zien we eerder zijn gebreken dan de gave die God ons heeft geschonken.
Vandaag nodigt de Heer ons uit om niet alleen ‘de buitenkant’ te blijven schoonmaken, in de hoop de ander te veranderen zodat hij of zij aan onze verwachtingen voldoet. Hij nodigt ons uit om naar binnen te kijken, ons eigen hart te zuiveren en van daaruit weer een zuivere blik te krijgen.
‘Geef aalmoezen van wat er van binnen is’, zegt Jezus tegen ons. Laten we dan de gaven die we in ons dragen, die de Heer ons heeft geschonken, weggeven: ons begrip, onze tederheid, onze vergeving… en laten we ophouden met eisen om ons in plaats daarvan over te geven.

Toegepast op het huwelijksleven:
Alberto: Schat, vergeet niet dat we over 5 minuten vertrekken voor het diner!
Bea: Alberto, je weet toch dat ik er graag mooi uitzie als ik ergens heen ga, ik weet niet of ik met 5 minuten genoeg tijd heb om me op te maken.
Alberto: Ik snap niet waarom je je opmaakt, je bent toch al zo mooi. Je hoeft dat allemaal niet op te doen!
Bea: Ik hou van je, schat, maar rimpeltjes moet je wel wat verdoezelen, je wordt tenslotte ook ouder…
Alberto: Nou, ik zal je eens wat zeggen: je innerlijke schoonheid is zo groot dat die naar buiten straalt. Dat zeg ik als je man, maar het valt ook anderen op – en dat is geen compliment!
Bea: Kom op Alberto, hou maar op, anders word ik nog ijdel en dat is niet goed.
Alberto: Sorry als ik je in verlegenheid breng, maar ik zie hoe je voor je innerlijke leven zorgt, hoe je probeert dicht bij de Heer te zijn, en dat straalt uiteindelijk ook naar buiten uit.
Bea: Dank je wel, schat… de eer komt de Heer toe. Hoe dichter we bij Hem zijn, hoe meer we Zijn schoonheid kunnen weerspiegelen. Jij helpt me ook heel erg om dichter bij Hem te komen.

Moeder,
Help ons om met Hem, door Hem en in Hem te leven. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn!

Zou er iets verdorvens in mijn hart kunnen schuilen? De werkelijkheid is dat ik wellicht mijn eigen kwaad op mijn echtgenoot projecteer, waardoor ik bijdraag aan de verdorvenheid van zijn hart. Wanneer ik over hem oordeel, wanneer ik me richt op het werk van de duivel in hem in plaats van op het werk van God in hem, en ik hem verwijten maak door dat kwaad op hem te projecteren, koester ik dan misschien zelf een verdorven hart? Net als Jona vraag ik, wanneer mijn echtgenoot mij beledigt, niet om genade voor hem, maar om straf – zodat hij ervan leert! Zodat hij zich realiseert welke schade hij mij heeft berokkend en zich eindelijk bekeert! Maar God daarentegen is al tevreden met elk gebaar van berouw om al Zijn genade over hem uit te storten.

De Maagd van Fatima zei: „Vlucht voor het kwaad, want dat is het werk van Satan. Kijk naar al het mooie en goede, want dat is het werk van God.” Vaak hebben we nagedacht over hoe we graag in een soort „geestelijke cel“ zouden willen leven, waar we, hoewel we in de wereld wandelen, elk moment God blijven aanschouwen. De Zusters van Bethlehem dragen een habijt met een kap en zeggen dat dit is om de cel met zich mee te dragen. De cel is de plek waar zij bij de Heer zijn, en door de kap te dragen, blijven zij bij Hem, zelfs wanneer zij zich buiten hun fysieke cel bevinden.

Welnu, vandaag ben ik tot de conclusie gekomen dat ik van de vele ramen in mijn ‘spirituele cel’ er slechts één naar de wereld moet openen – namelijk datgene waardoor God vanuit mij naar alles en iedereen kijkt. Door dus met Zijn ogen naar de wereld en mijn echtgenoot te kijken, zal ik te allen tijde met Hem verenigd blijven, en zal de barmhartigheid die ik jegens mijn echtgenoot mis, uit mij stromen.

Toegepast op het huwelijksleven:

Carmen: Vergeef me, mijn lieve Juan, dat ik niet al het goede en mooie in jou zie, dat ik mijn geloof heb gedood dat God in jou is. Ik zie het kwade in jou en stop met in jou te geloven en in de genade die God mij via jou wil schenken. Mijn hart is slecht omdat het zich richt op en vasthoudt aan het slechte dat ik in jou zie. Ik bewaar jouw overtredingen in mijn geheugen en haal ze steeds weer tevoorschijn, waarbij ik het gevoel heb dat je mij en mijn liefde niet waard bent. Ik blijf hangen in mijn verdriet, maak mezelf tot de hoofdpersoon van ons verhaal en schuif God en Zijn barmhartigheid terzijde. Daarmee projecteer ik mijn eigen kwaad op jou, waardoor je ten onder gaat en ontmoedigd raakt. Heer, schenk mij een nederig hart zoals het Uwe, want wanneer U zelfs maar een spoor van het goede in een hart ziet, vergroot U dat om leven te schenken. Bovenal vergeet U de zonde en redt U de zondaar. Help mij al het goede en al het mooie in mijn echtgenoot te zien. Alleen dat.

Moeder,

Schenk mij de genade om met U te leven in mijn geestelijke cel, zodat ik altijd bij U en bij God mag zijn, waar ik ook ben. Houd mij dicht bij U en laat mij nooit van Uw zijde afdwalen. Amen.