Maandelijks archief: oktober 2026

Het beste deel Commentaar bij het evangelie voor gehuwden: Lucas 10, 38-42

Geef een reactie

Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas

In die tijd kwam Jezus in een dorp, waar een vrouw die Marta heette, Hem in haar woning ontving.
Ze had een zuster, Maria, die gezeten aan de voeten van de Heer, luisterde naar zijn woorden.
Marta werd in beslag genomen door de drukte van het bedienen, maar ze kwam er een ogenblik bij staan en zei: ‘Heer, laat het U onver­schillig, dat mijn zuster mij alleen laat bedie­nen? Zeg haar dan dat ze mij moet helpen.’
De Heer gaf haar ten antwoord: ‘Marta, Marta, wat maak je je bezorgd en druk over veel dingen.
Slechts een ding is nodig. Maria heeft het beste deel gekozen, en het zal haar niet ontnomen worden.’

Het beste deel

Maria zat aan de voeten van Jezus en luisterde naar Zijn Woord. En de Heer zelf verklaart dat wat zij had gekozen het enige was dat nodig was, het beste deel, dat niemand haar zou kunnen ontnemen. Er is niets noodzakelijker dan aan de voeten van Jezus te blijven. Niets is grootser dan naar Zijn stem te luisteren. Niets is mooier dan te aanschouwen hoe Hij naar je kijkt en in die blik de liefde te ontdekken waarmee je sinds de eeuwigheid bemind bent, het hart te aanschouwen dat jou als eerste heeft bemind. Ik stel me die scène graag voor: hoe zou Maria naar Jezus hebben gekeken? Hoe zou ze elk van Zijn woorden in zich hebben opgenomen, wetende dat voor haar degene stond die het Leven zelf is? Ze zou luisteren, niet om meer te weten, maar om meer te liefhebben. En hoe zou Jezus naar die vrouw hebben gekeken die, vanaf het moment dat Hij haar huis binnenkwam, aan Zijn voeten was neergedaald? Maria had het beste deel gekozen. Maar ik zou bijna durven zeggen dat dat ook voor Jezus een kostbaar deel was: daar een hart te hebben dat bij Hem wilde zijn, een ziel die niet in de eerste plaats kwam om Hem iets te vragen, maar eenvoudigweg om naar Hem te kijken, naar Hem te luisteren en van Hem te houden. Hoezeer dorst Christus ernaar dat wij bij Hem blijven! En hoezeer hebben wij dat zelf nodig! Misschien zijn we druk bezig om veel dingen voor Jezus te doen en vergeten we dat Hij, meer nog dan onze daden, ons hart wil. We willen er meteen op uit om lief te hebben, maar hoe kunnen we liefhebben met Zijn Liefde als we niet eerst bij Hem zijn gebleven, de bron van ware liefde? We leren liefhebben aan de voeten van Jezus; daar laten we Zijn woord ons hart verlichten, zodat we onze oordelen, onze angsten en onze eigenliefde kunnen zien. Laten we bij Hem zijn, in Zijn Hart blijven en vanuit Hem en met Hem gaan waar Hij ons ook zendt.

Terug naar het huwelijksleven:

Joep: Ik ben angstig, Es. Ik kan er niet meer tegen. We staan nooit stil.
Esmée: Het is waar dat we altijd veel te doen hebben en ik raak ook wel eens overweldigd, maar eerlijk gezegd denk ik dat het probleem niet is wat we doen, maar wat we niet doen.
Joep: Wat bedoel je daarmee?
Esmée: Nou, dat als we, voordat we alles doen wat we doen, bij de Heer zouden zijn in gebed, we niet zouden zijn zoals we nu zijn. Dat het probleem niet is dat we veel dingen doen, maar dat we niet bidden.
Joep: Nou, en dat is dan je hele conclusie.
Esmée: Nee, het is niet van mij, het is Jezus die dat zegt. Kijk eens naar alle zinnen uit het evangelie die ik onlangs heb opgeschreven toen ik hierover nadacht: „Komt tot Mij, gij die uitgeput zijt en onder lasten gebukt en ik zal u rust en verlichting schenken”, „Zonder Mij kunt gij niets doen”, „En gij wilt niet tot Mij komen om het leven te hebben!  ‘Wie dorst heeft, laat hij tot Mij komen en drinken.’ Nou ja, en wij blijven maar denken dat we al gebeden hebben als we in de auto zeggen: ‘Heer, help me!’… Nee hoor, Joep, nee.
Joep: Oké, en wat gaan we dan doen?
Esmée: Nou, we moeten ons nu serieus gaan inzetten om volhardend te zijn in het gebed. Onze begeleiders hebben het ons al duizend keer gezegd, en wat zijn we toch koppig dat we nog steeds denken dat we het alleen kunnen, en bovenal: wat lopen we allemaal mis! Hoe geweldig is een leven met Hem!
Joep: Tja, Es, wat kan ik zeggen, je hebt gelijk.
Esmée: Zeg dan maar dat je van me houdt!
Joep: Ach, wat zou ik zonder jou moeten?

Moeder,

Leer ons om samen aan de voeten van Jezus te blijven, met honger naar Zijn Woord te luisteren en na het gebed op te staan, bereid om het in daden om te zetten door ons aan elkaar over te geven, zoals Jezus Zich heeft overgegeven voor Zijn bruid, de Kerk.


Barmhartigheid in het huwelijk. Overweging voor echtparen: Matteüs 7, 7-11

Geef een reactie
Evangelie van de dag
 
Lezing uit het Heilige Evangelie volgens Mattheüs

In die tijd trad een wetgeleer­de naar voren om Jezus op de proef te stellen. 
Hij zei: ‘Meester, wat moet ik doen om het eeuwig leven te verwer­ven?’
Hij sprak tot hem: ‘Wat staat er geschreven in de Wet? Wat leest ge daar?’
Hij gaf ten antwoord: ‘Gij zult de Heer uw God beminnen met geheel uw hart en geheel uw ziel, met al uw krachten en geheel uw verstand; en uw naaste gelijk uzelf.’
Jezus zei: ‘Uw antwoord is juist, doe dat en ge zult leven.’
Maar omdat hij zijn vraag wilde verantwoor­den, sprak hij tot Jezus: ‘En wie is dan mijn naaste?’
Nu nam Jezus weer het woord en zei: ‘Eens viel iemand, die op weg was van Jeruzalem naar Jericho, in de handen van rovers. Ze plunderden en mishandelden hem en toen ze aftrokken, lieten ze hem half dood liggen.
Bij toeval kwam er juist een priester langs die weg; hij zag hem wel, maar liep in een boog om hem heen.
Zo deed ook een leviet; hij kwam daar langs, zag hem, maar liep in een boog om hem heen.
Toen kwam een Samaritaan die op reis was, bij hem; hij zag hem en kreeg medelijden;
hij trad op hem toe, goot olie en wijn op zijn wonden en verbond ze; daarna tilde hij hem op zijn eigen rijdier, bracht hem naar een herberg en zorgde voor hem.
De volgende morgen haalde hij twee denarien te voorschijn, gaf ze aan de waard en zei: Zorg goed voor hem, en wat ge meer mocht besteden, zal ik u bij mijn terugkomst vergoede.
Wie van deze drie lijkt u de naaste van de man die in handen van de rovers gevallen is?’
Hij antwoordde: ‘Die hem barmhartigheid betoond heeft.’ En Jezus sprak: ‘Ga dan en doet gij evenzo.’

Barmhartigheid in het huwelijk

Barmhartigheid kan ophouden wanneer je partner die niet langer nodig heeft. Zolang hij door het leven en door verleidingen wordt geteisterd… heeft hij mij nodig. Dus wat moet ik hem geven? Een advies? Nee hoor. Ik moet geven wat hem echt kan helpen om weer op de been te komen. Misschien wat genegenheid, een bemoedigend woord, of misschien zelfs mezelf aan God opofferen voor hem.

Terug naar het Huwelijksleven:

Jan Peter: Vandaag werd mijn vrouw heel angstig wakker omdat ze zegt dat het niet goed gaat tussen ons. Ik heb geprobeerd haar op te vrolijken, maar dat heeft niet geholpen. Ik heb ontbijt voor haar gemaakt en wat klusjes gedaan, maar dat heeft haar niet gekalmeerd. Heer, ik offer mezelf op voor haar. Geef haar vrede en laat mij haar zenuwachtigheid overnemen. Ik zal proberen te herkennen wat zij als mijn schuld ervaart, ook al zie ik het niet of begrijp ik het niet. Hopelijk helpt dat.

Moeder,

Wijs ons de weg van barmhartige liefde tussen echtgenoten. Dank u, Heilige Moeder.

Hoeksteen. Overweging voor echtparen: Matteüs 21, 33-43

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

In die tijd sprak Jezus tot de hogepriesters en de oudsten van het volk: Luistert naar een andere gelijkenis: Er was eens een landeigenaar die een wijngaard aanlegde; hij zette er een heining omheen, hakte een wijnpers erin uit en bouwde een wachttoren. Daarop verpachtte hij hem aan wijnbou­wers en vertrok naar den vreemde.
Toen de tijd van de oogst gekomen was, zond hij zijn dienaren naar de wijnbouwers om de op­brengst in ontvangst te nemen.
Maar de wijnbouwers grepen zijn dienaren vast. Zij mishandel­den de een, doodden de ander en stenigden een derde.
Daarop zond hij andere dienaren, talrijker dan de eersten; maar zij behandelden hen op dezelfde manier.
Tenslotte stuurde hij zijn zoon naar hen toe, in de veronderstelling, dat zij zijn zoon wel zouden ontzien.
Maar toen de wijnbou­wers de zoon zagen, zeiden ze onder elkaar: Dat is de erfgenaam; vooruit, laten we hem vermoorden en ons zijn erfenis toeëigenen.
Ze grepen hem vast, wierpen hem de wijngaard uit en doodden hem.
Wan­neer nu de eigenaar van de wijngaard komt, wat zal hij dan wel met die wijnbouwers doen?’
Ze antwoordden Hem: ‘Hij zal die ellendelingen een ellendige dood doen sterven en zijn wijngaard zal hij aan andere wijnbouwers verpachten, die hem de opbrengst op de vastgestelde tijd zullen afdragen.’
Toen sprak Jezus tot hen: ‘Hebt gij nooit in de Schrift gelezen: De steen die de bouwlieden hebben afge­keurd, is juist de hoeksteen geworden. Op last van de Heer is dat gebeurd en het is wonderbaar in onze ogen.
Daarom zeg Ik u, het Rijk Gods zal u ontnomen worden en gegeven aan een volk dat wel de vruchten daarvan op­brengt.’

Hoeksteen.

Vandaag laat U ons zien dat U de steen bent die ons ondersteunt, Heer. Hoe lang hebben we deze realiteit genegeerd en hoe vaak, zelfs nu we deze waarheid over ons huwelijk kennen, verwerpen we die, willen we de dingen op onze eigen manier doen, volgens onze eigen maatstaven, zonder rekening te houden met Gods wil voor ieder van ons, voor ons huwelijk, en verwerpen we Uw plannen.
Maar we weten dat U ‘de hoeksteen’ van ons huwelijk bent, dat zonder U alles wat we hebben opgebouwd in elkaar stort. Daarom, Heer, blijven we naar U toe gaan en U vragen om ons weer op te beuren wanneer we vallen, en U, die zo goed bent, tilt ons op, vergeeft ons en plaatst Uzelf opnieuw in het middelpunt van ons leven.
Mogen we U nooit terzijde schuiven, moge U altijd onze steun zijn, onze hoeksteen, die het bouwwerk van ons huwelijk, ons gezin, schraagt. Dank U, Heer, dat U ons niet in de steek laat.

Terug naar het huwelijksleven:

Andrea: Joris, soms denk ik wel eens na over wat er van ons geworden zou zijn als we de Heer niet hadden leren kennen.
Joris: Dan zouden we zeker erg verdwaald zijn, want de koers die ons huwelijk volgde, leidde rechtstreeks naar een afgrond.
Andrea: Ja, de Heer heeft ons gered en redt ons elke dag opnieuw.
Joris: Je hebt gelijk, want nadat Hij ons van de afgrond had gered en we ‘Het Echtelijke LiefdesProject’ hadden leren kennen, hebben we geleerd Hem centraal te stellen in ons huwelijk, in ons gezin.
Andrea: Ja, het was de reddingsboei die de Heer ons toewierp, met de catechese, de eucharistie, de aanbidding, het sacrament van de verzoening en zoveel echtparen aan onze zijde. We hebben geleerd dat het belangrijk is om in de genade te blijven en de Heer altijd in ons leven aanwezig te hebben.
Joris: Ja, het is als het belangrijkste onderdeel van het gebouw, zoals het Evangelie zegt, de hoeksteen van ons ‘gebouw’, van ons huwelijk, van ons gezin.
Andrea: Wat geweldig, Joris! Laten we ons gebed doen, te beginnen met God te danken voor dit zo grote geschenk dat ‘Het Echtelijke LiefdesProject’ is.

Moeder,

Dank U dat U ons laat zien wie de touwtjes in handen heeft in ons leven, ons huwelijk en ons gezin. Glorie aan God!


Eeuwige vreugde. Overweging voor echtparen: Lucas 10,17-24.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Lucas 10,17-24.

In die tijd keerde de tweeënzeventig vol blijdschap terug en zeiden:
‘Heer, zelfs de duivels onderwerpen zich aan ons door uw Naam.’
Hij zeide tot hen: ‘Ik zag de satan als een bliksem­straal uit de hemel vallen.
Ik heb u macht gegeven om op slangen en schorpioenen te treden,
te heersen over heel de kracht van de vijand; en niets zal u kunnen schaden.
Toch moet ge u niet verheugen over het feit dat de duivels aan u onderwor­pen zijn,
maar verheugt u omdat uw namen staan opgetekend in de hemel.’
Op dat uur jubelde Hij het uit, vervuld van de heilige Geest, en sprak: ‘Ik prijs U Vader,
Heer van hemel en aarde, omdat Gij deze dingen verborgen hebt voor wijzen en verstandigen,
maar ze hebt geopenbaard aan kleinen. Ja, Vader, zo heeft het U behaagd.
Alles is Mij door mijn Vader in handen gegeven. Niemand weet wie de Zoon is tenzij de Vader;
en wie de Vader is tenzij de Zoon en hij aan wie de Zoon het wil openbaren.’
Daarop keerde Hij zich naar zijn leerlingen afzonderlijk en zei tot hen:
‘Gelukkig de ogen die zien wat gij ziet.
Ik zeg u: Vele profeten en koningen verlangden te zien wat gij ziet,
maar zij hebben het niet gezien; en te horen, wat gij hoort, maar zij hebben het niet gehoord.’

 
Eeuwige vreugde.

Vandaag leidt Jezus ons naar een dieper mysterie van onze roeping en openbaart Hij ons een grote waarheid: “onze namen staan in de hemel geschreven”. Welke grotere zekerheid kunnen we hebben! Onze naam draagt onze geschiedenis, onze wonden, onze dromen, onze verlangens, onze kleinheid en onze kwetsbaarheid in zich. Alles is bij U bekend en geliefd, want we worden bewaard in Uw Hart. En dit is de bron van onze ware vreugde. Een vreugde die niet afhangt van onze successen, onze prestaties of van het feit dat alles ons goed afgaat. Ze verdwijnt evenmin bij onze valpartijen, onze wonden of onze kruisen. Want bovenal hebben we de zekerheid dat we door U innig bemind worden. En vanuit die liefde nodigt U ons uit om vol vertrouwen te leven, met een eenvoudig hart dat openstaat voor Uw wil, en elke dag te leren lief te hebben zoals U liefhebt.
Heer, moge onze vreugde niet liggen in wat we bereiken, maar in de wetenschap dat U ons liefhebt. Moge deze zekerheid ons leven ondersteunen en ons helpen te leven met een dankbaar, nederig en vertrouwensvol hart, waarbij we elke dag leren lief te hebben met Uw eigen Hart.

Terug in het huwelijksleven:

Lucía: Héctor, wat jammer… Nadat we de catechese met zoveel enthousiasme hadden voorbereid, zijn er maar drie echtparen gekomen…
Héctor: Ja, maar misschien moeten we niet alleen naar het aantal kijken. Wat als de Heer iets anders wilde, Lucía?
Lucía: Dat is waar. Terwijl we het voorbereidden, hebben we samen gebeden, veel met elkaar gedeeld, naar elkaar geluisterd en dingen ontdekt in ons huwelijk die verandering behoefden.
Héctor: Precies. We dachten dat we iets voor anderen aan het voorbereiden waren, maar de Heer is aan ons gaan werken.
Lucía: Dan is het duidelijk, Héctor, dat we Gods werk niet alleen kunnen afmeten aan de resultaten die we zien.
Héctor: Nee. Wij willen alles meteen zien, maar God werkt stap voor stap en in stilte.
Lucía: Laten we dan blijven vertrouwen en ons steentje blijven bijdragen.
Héctor: Precies, Lucía, laat onze vreugde niet liggen in het vullen van een zaal, maar in het samen verdergaan, vertrouwend op Hem en wetende dat onze namen in de hemel zijn geschreven.

Moeder,

Help ons te vertrouwen op Uw Zoon en Zijn werk niet af te meten aan onze maatstaven. Gezegend en geprezen zijt Gij voor eeuwig, Heer.


Heel klein. Overweging voor echtparen: Matteüs 18,1-5.10

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Matteüs 18,1-5.10.

In die tijd richtten de leerlingen tot Jezus met de vraag:
‘Wie is nu wel de grootste in het Rijk der hemelen?’
Hij riep een klein kind, zette het in hun midden en zei:
‘Voorwaar, Ik zeg u: als gij niet opnieuw wordt als de kleine kinderen,
zult gij het Rijk der Hemelen zeker niet binnengaan.
Wie dus zichzelf gering acht zoals dit kind is de grootste in het Rijk der hemelen.
En wie in mijn Naam zulk een kind opneemt, neemt Mij op.
Hoedt u er voor een van deze kleinen te minachten, want Ik zeg u:
zij hebben engelen in de hemel en deze aanschouwen voortdurend
het aangezicht van mijn Vader die in de hemel is.
Heel klein.

Wanneer de discipelen de Heer vragen wie de belangrijkste is, verwachten ze waarschijnlijk dat Hij het zal hebben over grootheid, macht of erkenning. Maar de Heer plaatst een kind in het midden en verandert hun perspectief volledig: in het Rijk van God is de grootste degene die zich klein maakt.
Zich klein maken betekent erkennen dat we God nodig hebben, en ook de anderen (die een middel zijn om tot God te komen), en vooral onze echtgenoot. Het kind pretendeert niet alles onder controle te hebben, maar vertrouwt op zijn vader en is bereid zich te laten onderwijzen.
In het huwelijk willen we vaak ‘de belangrijkste’ zijn: gelijk hebben, dat de ander onze inspanningen erkent, dat er gedaan wordt wat wij denken… En zonder dat we het doorhebben, raken we verstrikt in een strijd om te zien wie het meest gelijk heeft.
Vandaag wijst de Heer ons erop dat er een andere weg is: ons klein maken tegenover onze echtgenoot. De weg is om in mijn hart nederigheid te laten heersen ten opzichte van mijn echtgenoot, en niet eigenliefde.
Ben ik in staat om vergeving te vragen zonder te verwachten dat de ander dat eerst doet? Kan ik erkennen dat ik fout zat? Kan ik luisteren zonder mijn antwoord al klaar te hebben? Wanneer een van beiden zich uit liefde klein maakt, verliest hij niet, maar wint hij juist: hij wint aan nederigheid en zijn huwelijk wint erbij, omdat het er sterker uitkomt. Grootheid zit in het doen van eenvoudige dingen in ons dagelijks leven met de echtgenoot in gedachten: naar hem luisteren, hem helpen, vragen hoe zijn dag was… En op deze manier Christus met zijn nederigheid tussen ons beiden laten heersen.

Toegepast op het huwelijksleven:

Nacho: Mariqui, kun jij de kinderen van school halen? Ik zit vandaag vreselijk krap in de tijd.
Mariqui: Nacho, ik heb het ook ontzettend druk… Ik heb ze vanmorgen al weggebracht, de boodschappen gedaan en ik moet nog het avondeten klaarmaken.
Nacho: Ja, maar ik moet dit voor zes uur af hebben.
Mariqui: Nacho, het lijkt altijd alsof jouw zaken urgenter of belangrijker zijn dan die van mij…
Nacho: Ja, sorry, je hebt gelijk. Ik denk alleen aan wat ik nodig heb en niet aan wat jij nodig hebt.
Mariqui: Nee, vergeef jij mij maar, ik zou me nu ook klein kunnen maken, in plaats van in de strijd te stappen van ‘ik doe meer dan jij’.
Nacho: Oké schat… Zullen we afspreken dat ik vandaag de kinderen ophaal en jij alvast het avondeten klaarmaakt?
Mariqui: Dat lijkt me prima. En als je vanmiddag erg moe thuiskomt, zorg ik wel voor de badjes.
Nacho: Geweldig! Zie je wel? Uiteindelijk ging het er niet om wie gelijk had, maar wie bereid was zich klein te maken uit liefde voor de ander.
Mariqui: Nacho, daar heb je helemaal gelijk in!

Moeder,

Help ons om als kinderen te zijn: eenvoudig, nederig en vol vertrouwen in onze Vader. Geprezen zij de Heer!