De Heer nodigt ons voortdurend uit tot een nieuwe manier van leven. Op dit moment roept Hij ons op om waakzaam en aandachtig te zijn, om op Hem, op Zijn Woord en op Zijn Hart te letten, zodat we de deur van ons hart kunnen openen en Zijn goddelijke liefde kunnen ontvangen. In de mate waarin we ons met Zijn liefde vullen en die doorgeven, zullen we gelukkig zijn. Vraag jezelf zonder angst af: ben ik werkelijk gelukkig? Ervaar ik regelmatig vreugde, vrede, geduld, goedheid, liefde…? Want dit zijn de vruchten van de Heilige Geest, de vruchten van een leven dat zich door God laat liefhebben en zich overgeeft aan Zijn wil. Als je dit wilt beleven, vraag jezelf dan oprecht af: waar ben ik op gefocust? Misschien op mijn mobiel, op mijn uiterlijk, op mijn kleding, op een perfect huis, op mijn werk, of zelfs op mijn kinderen, ouders, vrienden…? Wat rooft mijn tijd en aandacht? Hoeveel dingen schijnen mijn hart op te eisen! Maar hoe zit het met mijn echtgenoot? Ben ik op hem gericht, op wat hem gelukkig maakt, op het opbouwen van intimiteit met hem? Of merk ik dat ik hem vaak alleen de restjes van mijn tijd en mijn hart geef, terwijl ik hem juist mijn hele hart heb gegeven? Vandaag is de dag om op een andere manier te gaan leven! Richt je blik op de Heer, laat je door Hem liefhebben en geef je met heel je hart aan je echtgenoot! Wees niet terughoudend, wacht niet tot hij het initiatief neemt; doe het zelf. Daar ligt de weg naar het ware geluk! Zoek het niet ergens anders!

Terug naar het huwelijksleven:

Lewis en Helena hebben al weken ruzie over van alles en nog wat, maar ze worden begeleid door mentoren en willen groeien in de liefde. Op een avond, nadat ze de kinderen in bed hebben gelegd, gaan ze op de bank zitten.

Helena: Lewis, merk je niet dat het de laatste tijd helemaal niet goed met ons gaat?
Lewis: Ja… We staan gewoon niet stil. Tussen het werk, de kinderen en alles wat we op ons bord hebben…
Helena: Maar voor je werk maak je altijd wel tijd vrij. En om op je mobiel te kijken ook.
Lewis: Daar gaan we weer… Jij staat ook niet stil met de kinderen, je moeder, de boodschappen, het huishouden… Het lijkt wel alsof ik onderaan de lijst sta.
Helena: Daar gaan we weer! Laten we alsjeblieft proberen aan onze relatie te werken en ophouden elkaar de schuld te geven, anders loopt het helemaal mis.
Lewis: Okee…
Helena: Nou ja, ik voel precies hetzelfde, Luis. We zijn de hele dag bezig met dingen voor anderen en doen van alles, behalve tijd voor onszelf vrijmaken.
Lewis: Dat is waar… Hoe lang is het geleden dat we rustig hebben gezeten om te praten en samen te bidden?
Helena: Dat is inderdaad waar… ik kan het me niet eens meer herinneren. En dan verbazen we ons erover dat we zo zijn…
Lewis: Misschien is het probleem niet dat we geen tijd hebben, maar dat we onszelf die tijd niet meer gunnen.
Helena: Dan moeten we daar verandering in brengen, toch?
Lewis: Dat is maar goed ook, want je bent onuitstaanbaar (lacht)
Helena: Nou, jij ook hoor! (lacht)

Wat gelach, een knuffel, elkaar in de ogen kijken en een vastberaden voornemen om onze liefde weer op orde te brengen. Is het zo simpel? Ja, zo ‘simpel’ is het.

Moeder,

Mogen we niet moe worden van het wachten op de Heer, mogen we Hem herkennen in onze echtgenoot en mogen onze harten openstaan wanneer Hij komt. Gezegend zij de Heer, die ons blijft leren lief te hebben!