Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens
toen er plotseling een vrouw kwam die bezeten door een geest, achttien jaar lang ziek was; zij was kromgebogen en kon zich in het geheel niet oprichten.
Toen Jezus haar zag, riep Hij haar bij zich en sprak: ‘Vrouw, ge zijt van uw ziekte verlost.’
Hij legde haar de handen op en op hetzelfde ogenblik richtte zij zich op en verheerlijkte God.
Geergerd, omdat Jezus op sabbat genas, nam nu de overste van de synagoge het woord en sprak tot het volk:
‘Zes dagen zijn er waarop gewerkt moet worden. Komt u dus op die dagen laten genezen en niet op de sabbatdag.’
Jezus gaf hem ten antwoord: ‘Huichelaars! Maakt niet ieder van u op sabbat zijn os of ezel van de voederbak los, om hem naar de drinkplaats te voeren?
En behoorde dan deze vrouw, nog wel de dochter van Abraham, die niet minder dan achttien jaar lang
door de duivel is kromgesloten, niet van die boeien bevrijd te worden op de sabbatdag?’
Toen Hij dit zei, stonden al zijn tegenstanders beschaamd. Maar heel de menigte verheugde zich over al de heerlijke daden die Hij verrichtte.
De zonde doet ons gebogen lopen en de LIEFDE richt ons weer op
Er is een beeld uit dit evangelie dat ons huwelijk diepgaand kan verlichten:
een vrouw die al achttien jaar gebogen loopt, niet in staat om haar blik op te heffen. Jezus ziet haar, roept haar, komt naar haar toe en bevrijdt haar. Hij wacht niet tot zij Hem daarom vraagt; zijn liefde loopt vooruit. Ook in ons huwelijk kunnen we gebogen leven. Soms, door wonden uit het verleden, door trots, door vermoeidheid, door onvervulde verwachtingen of door die kleine verwijten die we opstapelen, kijken we niet meer naar de ander met de ogen van God. We sluiten ons op in ons eigen verdriet, het kost ons moeite onze verantwoordelijkheid te erkennen en uiteindelijk kijken we meer naar de tekortkomingen van onze echtgenoot dan naar zijn of haar waardigheid als geliefd kind van God.
De zonde doet ons over onszelf heen buigen; de liefde van Christus richt ons weer op, zodat we opnieuw naar de ander kunnen kijken. We zijn geroepen om te ontdekken dat onze echtgenoot of echtgenote niet iemand is die we volgens onze eigen maatstaven moeten veranderen, maar een geschenk van God, een persoon die we geroepen zijn lief te hebben zoals Christus hem of haar liefheeft. En toch, hoe vaak willen we liever corrigeren dan begrijpen, eisen in plaats van ons over te geven, en gelijk hebben in plaats van de gemeenschap te herstellen!
Maar er is nog een ander belangrijk detail: de synagogeleider is verontwaardigd omdat Jezus op de sabbat heeft genezen. Hij is zo gefocust op de regel dat hij de persoon uit het oog verliest. Ook wij kunnen in die valkuil vallen binnen het huwelijk: ons zo druk maken over hoe dingen zouden moeten gaan, over wie gelijk heeft of wie zijn deel heeft gedaan, dat we vergeten wat echt belangrijk is: heeft mijn echtgenoot op dit moment behoefte aan liefde? Jezus herinnert ons eraan dat de wet in dienst staat van de liefde, en niet de liefde in dienst van onze eisen.
Het huwelijk is niet bedoeld als een rechtbank waar ieder zijn rechten verdedigt, maar als een verbond waarin beiden leren zich aan de ander over te geven.
Toegepast op het huwelijksleven:
Paloma: Nacho, het evangelie van vandaag heeft me aan het denken gezet: soms ben ik zo in beslag genomen door mijn rommel dat ik niet doorheb hoe dat jou raakt. Maar ik heb ook behoefte aan je liefdevolle blik, en niet alleen aan je aandacht voor wat ik niet heb opgeruimd.
Nacho: Ja, dat is waar: vaak let ik meer op de rommel dan op jou. Ik wil dat alles op zijn plaats ligt en vergeet dan dat jij belangrijker bent dan een perfect opgeruimd huis.
Paloma: Soms, als je me terechtwijst, heb ik het gevoel dat je niets goeds in mij ziet. En ik vind het moeilijk om te veranderen omdat ik me veroordeeld voel, in plaats van geliefd.
Nacho: Vergeef me, Paloma. Ik wil leren je met liefde te corrigeren, zonder
eisen te stellen vanuit mijn perfectionisme. Ik wil niet dat mijn behoefte aan orde onze rust wegneemt.
Paloma: En ik wil me meer inspannen om de orde te bewaren, niet alleen om te voorkomen dat je boos wordt, maar ook omdat ik weet dat het een manier is om voor jou te zorgen. En ik wil ook proberen niet in de put te raken als je boos op me wordt. Diep van binnen weet ik dat dat ook wordt veroorzaakt door mijn trots, waardoor ik geen vrede kan vinden als jij ergens kritiek op hebt.
Nacho: Nou, van trots weet ik ook wel het een en ander. Ik wil leren om
naar je te kijken zoals Christus naar ons kijkt, en Hem ook mijn hart te laten rechtzetten.
Paloma: En ik wil ophouden met vechten: dat het niet jij tegen mij is, maar
wij samen, waarbij we God ons laten leren om beter van elkaar te houden.
Nacho: Laten we vandaag dan opnieuw beginnen: jij zorgt voor wat meer
orde en ik voor veel meer liefde, en samen hebben we heel veel meer geduld voor elkaar.
Paloma: Afgesproken! En als we het vergeten, laat Jezus ons er dan aan herinneren dat ons huwelijk en onze verbondenheid veel meer waard zijn dan wat dan ook.
Moeder,
leer ons om met jouw ogen naar elkaar te kijken en geen eisen aan elkaar te stellen vanuit hoogmoed
