Terwijl Hij nog tot het volk sprak, gebeurde het dat zijn moeder en broeders buiten stonden om te trachten met Hem te spre­ken.
Iemand kwam Hem nu zeggen: ‘Uw moeder en broeders staan daar buiten en willen U spreken.’
Maar hij antwoordde aan degene die Hem dit kwam zeggen: ‘Wie is mijn moeder en wie zijn mijn broeders?’
En met een gebaar naar zijn leerlingen zei Hij: ‘Ziedaar mijn moeder en mijn broeders;
want mijn broeder, mijn zuster en mijn moeder zijn zij die de wil volbrengen van mijn Vader in de hemel.’

Zijn wil.
Hoe gemakkelijk is het soms om te zeggen dat we “de wil van God” willen doen, maar wat kost het ons toch veel moeite om dat ook echt te doen! Onze begeerte, onze eigen maatstaven, onze neiging tot slachtofferschap, tot gemakzucht, tot hoogmoed, tot luiheid… Hoe vaak belemmert onze gevallen natuur ons om de ware wil van de Heer te onderscheiden en die elke dag na te leven, zodat we Zijn plan in ons huwelijk kunnen verwezenlijken.
Daarom is het belangrijk om de weg te kennen die ons naar de heiligheid leidt en daarop te blijven, door te zetten, elkaar te helpen en, in de eerste plaats, onder ons als echtgenoten: we moeten elkaar zien als broers en zussen, met de waardigheid van kinderen van God, en niet als een last of alsof we vijanden zijn. We moeten begrijpen dat ieder zijn zwakheden heeft, maar ook zijn gaven, die we in dienst van de ander moeten stellen om zo eerder de hemel te bereiken, en niet eisen wat we zelf nog niet eens hebben bereikt.

Terug naar het huwelijksleven:

(Paula komt uitgeput thuis na een zware dag op het werk en is chagrijnig door deze ondraaglijke hitte, en denkt bij zichzelf: Nu is het genoeg! Weer een dag waarop Gijs ’s ochtends is vertrokken zonder het bed op te maken, en dan staat hij ook nog eens later op, terwijl ik degene ben die de kinderen naar school brengt! Zodra hij thuiskomt, ga ik hem eens flink de les lezen.)
(Gijs komt ook uitgeput thuis, nadat hij de kinderen van school heeft opgehaald, maar blij om Paula te zien geeft hij haar een kus, zonder haar boze blik op te merken.)
Gijs: Hallo, schat! Hoe was je dag? Kinderen, leg alles op zijn plek en ga douchen, jullie ruiken als opgesloten leeuwen! Jeetje, wat een ondraaglijke hitte! Liefje, ik maak vandaag het avondeten klaar, ga bij de ventilator zitten en drink een glas lekker koud water.
Paula: Gijs, je hebt me net helemaal ontwapend.
Gijs: Wat zeg je nou, schat? Ik begrijp je niet, gaat het wel?
Paula: Nou… ik was eigenlijk heel boos toen ik thuiskwam en het bed onopgemaakt zag, en ik heb al een tijdje nagedacht over hoe ik je de les zou lezen, maar je hebt zojuist al mijn argumenten onderuit gehaald met je houding. Nu zie ik in dat dat bed gewoon weer een van je verstrooidheden is.
Gijs: O jee, schat! Ben ik het echt weer vergeten? Ik ben een ramp, vergeef me! Ik sta elke dag op en vraag de Heer om me te helpen Zijn wil te doen en al mijn luiheid en rommel te overwinnen… maar sommige vergeetachtigheden lukt het me niet te overwinnen.
Paula: Vraag me niet om vergeving, ik denk dat de Heer mij deze keer een standje geeft; jij bent een schat van een man en ik ben degene die jou moet zien als het schat dat je bent. Ik zou dankbaar moeten zijn voor de kans die de Heer me geeft wanneer ik zie dat je het bed onopgemaakt laat liggen, zodat ik aan mijn passies kan werken, mijn gaven in jouw dienst kan stellen en zo God kan verheerlijken.

Moeder,

Mogen we ons bewust zijn van al die kansen die de Heer ons biedt om Zijn wil te doen.
Gezegend zij de Heer!

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Geen bewijzen eisen

In dit evangelie hekelt Jezus een houding die ook in het huwelijk kan voorkomen: de voortdurende behoefte aan ‘bewijzen’ om in de liefde van de ander te geloven. De farizeeën vragen om een buitengewoon teken, maar zijn niet in staat de aanwezigheid van God te herkennen die ze al voor zich hebben. Iets soortgelijks kan ons overkomen wanneer we spectaculaire gebaren verwachten om ons geliefd te voelen en de kleine, alledaagse tekenen niet meer waarderen: een gesprek, een opoffering, een stille dienst, een liefdevolle blik of oprechte vergeving. De Heer nodigt ons echter uit om niet zozeer te vragen: ‘Wat moet mijn man of vrouw nog meer doen om te bewijzen dat hij of zij van mij houdt?’, maar: ‘Heb ik een hart dat bereid is de liefde te erkennen die ik al ontvang en me erdoor te laten veranderen?’. Wanneer het hart eraan gewend raakt bewijzen te eisen, raakt het uiteindelijk verblind voor de gaven die God al schenkt. Wanneer we daarentegen leren om met dankbaarheid te kijken, ontdekken we dat Christus nog steeds wonderen verricht in ons gezin door middel van geduld, trouw, verzoening en wederzijdse dienstbaarheid. De Heer herinnert ons eraan dat het grootste teken Zijn totale overgave aan het kruis en Zijn verrijzenis zal zijn. Ware liefde toont zich niet met vuurwerk, maar met volhardende toewijding, zelfs als dat moeilijk is. Ook wij als echtgenoten zijn geroepen om van ons leven een ‘teken van Jona’ te maken: sterven aan het egoïsme, zodat de liefde elke dag opnieuw kan opbloeien.

Toegepast op het huwelijksleven:

Teresa: Alfonso, ik wacht al dagen op een teken dat je van me houdt.
Alfonso: En dat ik probeer mee te gaan in alle plannen die je voorstelt?
Teresa: Nou ja, dat vind ik gewoon normaal. Ik verwachtte iets spectaculairders… een serenade, een reis naar Parijs… ik weet niet, iets met vuurwerk.
Alfonso: Ah, dus net als de farizeeën in het Evangelie: „Heer, geef ons een teken”.
Teresa: Nou ja, een beetje wel…
Alfonso: Het probleem is dat, wanneer je op het buitengewone wacht, je het alledaagse niet meer ziet. Jezus zei tegen hen dat ze het grootste teken al voor zich hadden en het niet herkenden.
Teresa: Dat is waar. Soms zie ik jouw kleine gebaren van genegenheid ook niet, omdat ik op opvallendere dingen wacht.
Alfonso: Ik geef toe dat ik soms hetzelfde doe en van je eis dat je je anders gedraagt dan je bent.
Teresa: Het wonder is dus niet dat er vuurwerk verschijnt…
Alfonso: …maar dat je ontdekt dat liefde elke dag tot uiting komt, in de eenvoudigste details.
Teresa: Nou… en als er op een dag ook nog eens een reis naar Parijs bij komt…
Alfonso: Voor dat wonder zullen we nog een beetje langer moeten blijven bidden.

Moeder,

In die tijd hield Jezus de menigte deze voor: ‘Het Rijk der hemelen gelijkt op een man die op zijn akker goed zaad had gezaaid;
maar terwijl de mensen sliepen, kwam zijn vijand, zaaide onkruid tussen de tarwe en ging heen.
Toen de halmen opgeschoten waren en vrucht hadden gezet, was ook het onkruid te zien.
Nu gingen de knechten naar hun meester en zeiden hem: Heer, ge hebt toch goed zaad op uw akker gezaaid? Hoe komt het dan dat er onkruid op staat?
Hij antwoordde hun: Dat is het werk van een vijand. De knechten zeiden tot hem: Wilt ge dan dat we het bijeenga­ren?
Maar hij zei: Neen, ik ben bang dat ge, wanneer ge het onkruid bijeengaart, de tarwe mee uittrekt.
Laat beide samen opgroeien tot de oogst, en met de oogsttijd zal ik maaiers zeggen: Haalt eerst het onkruid bijeen en bindt het in bussels om te verbran­den; maar slaat de tarwe op in mijn schuur.’
Een andere gelijkenis hield Hij hun voor: ‘Het Rijk der hemelen gelijkt op een mosterd­zaadje, dat iemand op zijn akker zaaide.
Wel­iswaar is dit het allerkleinste zaadje, maar wanneer het is opgeschoten, is het groter dan de andere tuingewassen; het wordt een boom, zodat de vogels uit de lucht in zijn takken komen nestelen.’
Nog een andere gelijkenis vertelde Hij hun: ‘Het Rijk der hemelen gelijkt op gist, die een vrouw in drie maten bloem verwerkte, totdat deze in hun geheel gegist waren.’
Dit alles sprak Jezus tot het volk in gelijke­nissen en zonder gelijkenissen leerde Hij hun niets,
opdat in vervulling zou gaan het door de profeet gesproken woord: Ik zal mijn mond openen in gelijkenissen, Ik zal openbaren wat verborgen is geweest vanaf de grondvesting der wereld.
Toen liet Hij de menigte gaan en keerde naar huis terug. Zijn leerlingen kwamen nu naar Hem toe en zeiden: ‘Leg ons de gelijkenis uit van dat onkruid op de akker.’
Hij gaf hun ten antwoord: ‘Die het goede zaad zaait, is de Mensenzoon;
de akker is de wereld; het goede zaad, dat zijn de kinderen van het Rijk;
het onkruid zijn de kinderen van het kwaad,
en de vijand die het zaaide, is de duivel. De oogst is het einde van de wereld
en de maaiers zijn de engelen.
Zoals nu het onkruid wordt bijeengebracht en in het vuur verbrand,
zo zal het ook gaan op het einde van de wereld.
De Mensenzoon zal zijn engelen uitzenden en zij zullen uit zijn Rijk bijeen­bren­gen
allen die tot zonde verleiden en onge­rech­tigheid bedrijven
om hen in de vuuroven te werpen, waar geween zal zijn en tandengeknars.
Dan zullen de rechtvaardigen in het Koninkrijk van hun Vader schitteren als de zon.

Vruchtbaar onkruid

Wat wil ik uitroeien in mijn huwelijk? Het onkruid in mijn partner getuigt van de oogst van mijn hart. Hun onkruid wijst naar het mijne. Het is het ontwaken van het geweten van mijn ziel. Het is de smalle poort naar mijn goddelijke leven. Hun onkruid is de ploeg die mijn geest beroert en mijn ziel voorbereidt op het grote zaaien. Het is een gebrek aan begrip, het openstellen van mezelf door geloof voor de Voorzienigheid (zon, regen, droogte, overstroming, enz.). Het is, in Zijn hoop, het toestaan dat Christus mij ontdoet van alles wat ik niet ben. Het is het instrument van genade dat mijn leven voedt en transformeert tot overvloedige tarwe door Zijn Liefde. Als je het uitroeit, mis je iets!

Terug naar het huwelijksleven:

Maria had dagenlang enthousiast de maaltijd voor het gezin voorbereid. Toen haar man, Juan, haar zag, zei hij zonder erbij na te denken:

“Je hebt te veel gemaakt. Er zal wel wat overblijven. Het is altijd hetzelfde.”

Maria dacht: “Hij waardeert nooit wat ik doe.” Ze stond op het punt hard en koud te reageren, maar ze herinnerde zich de gelijkenis van het onkruid.

“Heer, dit is het onkruid dat ik in Johannes zie: zijn manier van spreken, die mij kwetst. Maar wat onthult het in mijn hart?”

Ze zweeg een paar seconden. Ze besefte dat, los van Johannes’ woorden, wat haar werkelijk pijn deed haar behoefte aan erkenning was, en dat alles volgens haar wensen moest verlopen.

Johannes merkte Maria’s stilte op en dacht ook na:

“Haar reactie onthult mijn gebrek aan tact. Heer, verander mijn hart.”

Hij kwam naar haar toe en zei:

“Vergeef me, Maria. Dank je wel voor alle liefde die je in de zorg voor het gezin hebt gestoken.”

“Nee, vergeef mij, Johannes,” antwoordde Maria. “De Heer wil mijn trots hiermee zuiveren.” Voordat hun familie arriveerde, baden ze samen om God te danken voor de weg die ze samen maakten:

“Jezus, help ons niet elkaars onkruid uit te roeien, maar U toe te staan, door middel daarvan, onze harten te transformeren.”

De moeilijkheden verdwenen niet, maar ze begrepen dat elkaars tekortkomingen, door genade, de weg konden worden naar het koesteren van het ware graan: de liefde van Christus in hun huwelijk.

Moeder,

In die tijd verlieten de Farizeeën de synagoge en smeedden plannen om Jezus uit de weg te ruimen.
Maar omdat Jezus dit wist, trok Hij vandaar weg. Velen volgden Hem en Hij genas ze allen.
Hij drukte hun echter op het hart Hem niet bekend te maken,
opdat in vervul­ling zou gaan het woord door de profeet Jesaja gesproken:
Zie, mijn Dienaar, die ik heb verkoren, mijn Welbe­minde, in wie mijn ziel behagen vond. Ik zal mijn geest op Hem doen rusten, Gods Wet zal Hij verkondigen aan de volkeren.
Hij zal twisten noch schreeuwen en op straat zal men zijn stem niet horen.
Een geknakt riet zal Hij niet breken en een smeulende vlaspit niet doven voordat Hij Gods Wet ter overwinning heeft gevoerd;
en op Zijn Naam zullen de volkeren hopen.

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Barmhartigheid

Wat hebben de farizeeën toch een gesloten hart! Ze veroordelen de discipelen omdat ze de wet overtreden en maken van de gelegenheid gebruik om Jezus opnieuw aan te vallen. Hoe vaak gedragen wij ons niet zo tegenover onze echtgenoot, onze kinderen, onze collega’s…? Door eisen te stellen en te oordelen wanneer ze niet aan onze verwachtingen voldoen, leggen we de norm op zonder ook maar een greintje barmhartigheid. De Heer leert ons dat liefde het allerbelangrijkste is. Hij komt niet om de Wet af te schaffen, maar om die te vervullen en tot volle wasdom te brengen, maar Hij stelt de mens voorop.  We mogen God geen lege en vruchteloze eredienst brengen. In de woorden van de heilige Johannes van het Kruis: „Waar geen liefde is, breng daar liefde, en je zult liefde oogsten.“

Terug naar het huwelijksleven

Rosa: Pepe, ik houd het niet meer uit. Ik heb je al een miljoen keer gezegd dat de vaatwasser gevuld moet worden voordat we naar bed gaan.  Het aanrecht zit alweer vol met mieren, het is elke dag hetzelfde…
Pepe: En jij dan?  Je hebt de boodschappen weer niet uitgepakt en de groenten zijn ontdooid… komen daar dan geen mieren op af?
(Hun dochtertje komt de keuken binnen en kijkt heel ernstig naar hen)
Rosa: Ach, Pepe. We zijn alweer in de clinch geraakt, net als vroeger… sorry. Kom maar hier, kleintje, we gaan papa een dikke knuffel geven en ik ga hem om vergeving vragen, oké?
Pepe: Dat zijn mijn meisjes! Kom op, een knuffel met z’n drieën. Ik hou heel veel van jullie!  En natuurlijk vergeef ik je, Rosa.  Vergeef mij ook, alsjeblieft.
Rosa: Kom op, kleintje, ga je broers en zussen maar roepen dat het tijd is om te ontbijten. Laten we samen beginnen met het zegenen van de tafel.
Pepe: Wat vallen we toch snel weer terug!  Gelukkig geeft de Heer ons middelen om onze hartstochten snel te temperen, zodat de val maar klein is.  
Rosa: Wat een pijn! In Rosita’s blik zag ik dat de angst en het wantrouwen terug zijn gekomen. Die slechte hartstochten die me ertoe brachten zo tegen je te praten, zijn inderdaad snel getemperd… Dank u, Heer!
Pepe: Goed, we zijn er allemaal. In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, zegen, Heer, dit voedsel…

Moeder

van Barmhartigheid, Moeder van onze Verlosser, bedek ons met Uw mantel en breng ons naar de hemel, bij Hem. Gezegend en geprezen zij de Heer!