Laat God niet wachten

God de Vader nodigt ons uit voor een leven vol feestvreugde en blijdschap, en wij wijzen Zijn uitnodiging af omdat we denken dat we een beter plan hebben, dat onze manier van denken beter is dan die van God, dat onze manier van leven beter is dan wat Hij ons voorstelt, dat onze manier om een huwelijk op te bouwen beter is dan wat God bedacht heeft… maar… we zijn niet gelukkig! Zo eindigde de verloren zoon: hij at het voer van de varkens in plaats van te genieten van het geluk in het huis van zijn vader! Wat een groot mysterie! Het schepsel wijst zijn Schepper af. De zoon wijst de uitnodiging van zijn Vader af. Stel je een vader voor die al zijn liefde aan zijn zoon heeft geschonken en die, in de wens al zijn geluk met hem te delen, een groot feestmaal voor hem bereidt. Hij heeft alles geregeld, wacht vol verwachting op hem… maar zijn zoon komt niet. Hij heeft andere dingen te doen, andere prioriteiten. Wat een pijn zou die vader voelen bij de afwijzing van zijn zoon! De zoon denkt namelijk dat hij in zijn eentje geluk kan bereiken en zijn hart met vreugde kan vullen. Zo gaat het ook met ons. We raken verdwaald tussen de zorgen, het werk, de bezittingen en zelfs de menselijke genegenheden van deze wereld, terwijl we God – en daarmee ons ware geluk – laten wachten. In onze huwelijksroeping roept de Heer ons tot iets prachtigs: die goddelijke Liefde te ontvangen die de wereld ons niet kan geven, om die aan onze echtgenoot te schenken en zo deel te hebben aan een nieuw leven, aan het goddelijke leven. Laten we onze Vader niet langer laten wachten! Laten we vandaag Zijn Liefde ontvangen en die vandaag aan onze echtgenoot doorgeven. Het feestmaal staat al klaar!

Toegepast op het huwelijksleven:

Mónica en Carlos zijn bijeen met enkele begeleide stellen en delen hun getuigenis met hen.

Mónica: We kwamen bij Marital Love Project terecht toen ons huwelijk praktisch kapot was. We waren al meer dan tien jaar aan het overleven, zonder te weten hoe we daaruit konden komen.

Carlos: En het ergste was dat we dachten dat de ander het probleem was. Ik was ervan overtuigd dat we gelukkig zouden zijn als Mónica zou veranderen.

Mónica: En ik ook! We brachten de dag door met elkaar te veroordelen, eisen te stellen, elkaar dingen in te werpen… We begrepen elkaar niet en vergaven elkaar niet vanuit ons hart.

Carlos: En dat terwijl we elke zondag naar de mis gingen…

Mónica: Ja, maar we leefden volgens de maatstaven van de wereld. Ieder was alleen maar bezig met zichzelf, met zijn of haar rechten, met wat de ander hem of haar niet gaf. We wisten niet hoe we moesten liefhebben!

Carlos: Totdat we ontdekten dat we probeerden ons huwelijk zonder God te leiden. We rekenden niet op Zijn genade, zochten Zijn blik niet, en vroegen ons niet af hoe Jezus in onze plaats zou handelen om net zo te handelen als Hij.

Mónica: We wilden gelukkig zijn, maar we wezen de Liefde af die ons gelukkig kon maken. Wat een paradox!… Net als de genodigden in het evangelie, die een beter plan hadden dan het feestmaal van hun Vader!

Carlos: En toen we Zijn Liefde begonnen te omarmen en naar de ander gingen kijken zoals Christus naar hem kijkt, begon alles te veranderen.

Mónica: Ook vandaag hebben we nog steeds onze zwakheden, maar we willen niet langer voor onszelf leven. We willen leren lief te hebben zoals Hij, en dat verandert alles.

Carlos: En één ding kunnen we jullie verzekeren: er is geen geluk te vergelijken met datgene wat de Heer ons in ons huwelijk schenkt!

Moeder,

mogen we het feestmaal van de Liefde niet inruilen voor de kruimels die de wereld ons aanbiedt. Geprezen zij de Heer die niet moe wordt ons te roepen!