Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs 5, 20-26
“Ik zeg u: Als uw gerechtigheid
die van de schriftgeleerden en Farizeeën niet ver overtreft,
zult gij zeker niet binnengaan in het Rijk der hemelen.
Gij hebt gehoord dat tot onze voorouders is gezegd:
Gij zult niet doden.
Wie doodt zal strafbaar zijn voor het gerecht.
Maar Ik zeg u:
Al wie vertoornd is op zijn broeder,
zal strafbaar zijn voor het gerecht.
En wie tot zijn broeder zegt: raka,
zal strafbaar zijn voor het Sanhedrin;
en wie zegt: dwaas,
zal strafbaar zijn met het vuur van de hel.
Als gij uw gaven komt brengen naar het altaar,
en daar schiet u te binnen dat uw broeder iets tegen u heeft,
laat dan uw gaven voor het altaar achter,
ga u eerst met uw broeder verzoenen
en kom dan terug om uw gaven aan te bieden.
Haast u het eens te worden met uw tegenpartij
zolang ge nog met hem onderweg zijt;
anders zou uw tegenpartij
u wel eens aan de rechter kunnen overleveren,
en de rechter u aan de gerechtsdienaar,
en dan zoudt gij in de gevangenis worden geworpen.
Voorwaar, Ik zeg u:
Ge zult daar niet uitkomen
voordat ge tot de laatste penning hebt betaald.”
Wanneer ‘gerechtigheid’ ertoe leidt dat ik mijn naaste slecht behandel, dat ik kritiek heb op mijn echtgenoot. Wanneer ik me laat meeslepen door woede of toorn en mijn echtgenoot niet behandel met de waardigheid die hem toekomt als geliefd kind van God; dan is dat geen gerechtigheid, maar is het mijn begeerte die mij tot zonde drijft. Dan bega ik een grotere onrechtvaardigheid, een veel grotere, want degene die ik beledig is God zelf. Jezus zegt me heel duidelijk dat ik de veroordeling van de hel verdien. Wat moet ik dan doen? Allereerst vergeven en om vergeving vragen. Ik moet er altijd voor kiezen om lief te hebben, onder alle omstandigheden, bij elke onrechtvaardigheid, altijd liefhebben. Dit is de weg die Jezus heeft bewandeld en ons leert. De weg van vergeving, het verzaken van mezelf en barmhartigheid.
Terug naar het huwelijksleven
Carmen: ik kom met een vuur dat me verbrandt, ik ga ontploffen!
Francisco: maar wat is er met je aan de hand?
Carmen: wat er met me aan de hand is? Nou, dat ik een sukkel ben, dat ik aan een project werk en dat ik toevallig heb gehoord dat de bazen hebben besloten dat het niet doorgaat. En ze hebben niet de beleefdheid gehad om het me te vertellen. En ik, als een sukkel, werk voor niets.
Francisco: Ja, ik begrijp je. Ik vind niet dat ze je goed hebben behandeld. Maar kijk, laten we deze pijn van jou aan de voet van het kruis leggen en de Heer zal hier iets veel groters uit voortbrengen dan dat werk van jou, dat vast geweldig was. Vind je dat goed?
Carmen: Nou, eerlijk gezegd kost het me moeite om uit deze boosheid te komen. Maar ik vraag de Heilige Geest om hulp en ik verenig me met Jezus aan het kruis.
Francisco: Dat is mijn meisje!
Carmen: O! Wat zou ik zonder jou moeten!
Moeder,
u die alleen leefde om de wil van God te doen, leer ons onszelf volledig te vergeten om volledig in Hem te leven. Gezegend zijt u, Moeder van Barmhartigheid.
