Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs
Na de broodvermenigvuldiging dwong Jezus zijn leerlingen in de boot te gaan en alvast naar de overkant te varen, terwijl Hij het volk naar huis zou zenden.
Toen Hij het volk had weggezonden, ging Hij de berg op om in afzondering te bidden. De avond viel en Hij was daar alleen.
De boot was reeds vele stadien uit de kust en werd geteisterd door de golven, want zij hadden tegenwind.
In de vierde nachtwake kwam Hij te voet over het meer naar hen toe.
Maar toen de leerlingen Hem zo over het meer zagen gaan, raakten zij van streek omdat zij een spook meenden te zien en zij begonnen van angst te schreeuwen.
Maar Jezus zei onmiddellijk tot hen: ‘Weest gerust. Ik ben het. Vreest niet.’
‘Heer’, antwoordde Petrus,’als Gij het zijt, zeg mij dan dat ik over het water naar U toe moet komen.’
Waarop Jezus sprak: ‘Kom!’ Petrus stapte uit de boot en liep over het water naar Jezus toe.
Maar toen hij merkte hoe hevig de wind was, werd hij bang; hij begon te zinken en schreeuwde: ‘Heer, red mij!’
Terstond stak Jezus zijn hand uit en greep hem vast, terwijl hij tot hem zei: ‘Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?’
Nadat zij in de boot gestapt waren, ging de wind liggen.
De inzittenden wierpen zich voor Hem neer en zeiden: ‘Waarlijk. Gij zijt de Zoon van God.’
De scène uit het Evangelie geeft een situatie weer die veel mensen, veel echtparen, meemaken. Hoe vaak voelen we ons niet door de “golven” geteisterd, met de angst om te vergaan. Want voor ieder van ons worden de eigen hartstochten en de eigen gehechtheden vroeg of laat tot een storm. Als de Heer ver weg is, sleept de wereld ons langzaam maar zeker, zonder dat we het merken, de storm in, en op zulke momenten ervaren we onze kwetsbaarheid. Dan zorgen onze zintuigen, die zich overgeven aan de genietingen van het leven, ervoor dat we de Heer als een schim gaan zien, en twijfelen we aan Zijn wonderbaarlijke plan.
In het huwelijk leidt dat ertoe dat we ook onze echtgenoot als een schim gaan zien. We herkennen hem niet langer als onze geschikte helpers, die God al sinds eeuwigheid voor ons heeft bestemd. En we twijfelen.
Als je voet wankelt, als je begint te zinken, zeg dan ook zoals Petrus: ‘Heer, red mij, want ik verga!’ Alleen Hij kan ons bij de hand nemen en ons redden. Vraag om hulp.
Terug in het huwelijksleven:
Lola: Aaah! Eindelijk vakantie: uitrusten, het strandje, vrienden, even niet aan het werk denken…
Roberto: Ja, het is echt een slopend jaar geweest, we hadden die vakantie hard nodig. Trouwens, je bent iets vergeten op dat lijstje.
Lola: Oh ja? Wat dan?
Roberto: De Heer. We zeggen al het hele jaar dat we geen tijd hebben; en soms hebben we Hem tot het laatst uitgesteld. En door ons van Hem te verwijderen, zijn we ook van elkaar vervreemd…
Lola: Ja, je hebt gelijk, maar je weet hoe moeilijk het is om een kerk te vinden waar elke dag een mis wordt gehouden aan het strand; we zullen genoegen moeten nemen met de zondag.
Roberto: Nou, kijk eens, ik heb een dagelijkse mis gevonden op 15 minuten van waar we naartoe gaan en aanstaande donderdag, als we daar zijn, is er een aanbidding van het Project, dus we kunnen proberen te gaan.
Lola: Ah! Wat fijn, je denkt aan alles, schat, en kijk eens, een aanbidding van het Project, dat is geweldig.
Roberto: Onze pastoor vertelde me namelijk dat gezinnen die in de zomer altijd naar dezelfde vakantiebestemming gaan, daar al een tijdje de aanbidding organiseren. Zo kunnen we vaker gaan en missen we het niet tijdens de vakantie.
Lola: Dat vind ik geweldig, want het is waar dat we ons het hele jaar door beklagen over het gebrek aan tijd. Nu we die tijd wel hebben, gaan we die ook gebruiken voor wat echt belangrijk is: elke dag even bij de Heer zijn. Heel erg bedankt, schat, dat je overal aan denkt. Ik hou heel veel van je!
Moeder,
Help ons om je hand niet los te laten en je Zoon altijd in gedachten te houden, zodat we bij jullie terecht kunnen op momenten dat er moeilijkheden opduiken. God zij gezegend!
