God wil geen kille naleving van wetten, God wil je hart. “Dit volk eert mij met de lippen, maar hun hart is ver van mij verwijderd.” En dat is pijnlijk voor God, want Hij heeft ons niet geschapen voor afstand, maar voor verbondenheid. God wil dat je hart aan het zijne vastkleeft, niet dat je daden van Hem gescheiden zijn. Heiligheid is geen race naar uiterlijke perfectie of een optelsom van nageleefde regels, het is een oproep van God om met Hem verenigd te leven in een levende en vurige liefdesrelatie. Maar wat kost het ons veel om te beseffen dat het om liefhebben gaat, niet om doen. En dan vervormen we alles: we brengen de liefde in de war, we leggen de nadruk op het werk en niet op het hart, en we gaan de “wet” gebruiken als excuus om niet lief te hebben. Zo scheiden we ons van God in de overtuiging (wat een grote misleiding) dat we Hem dienen. Maar God wil geen drukbezette en afstandelijke dienaren: Hij wil vrienden. ‘Ik noem jullie geen dienaren meer, ik noem jullie vrienden’. Hij wil intimiteit, hij wil voortdurend contact, hij wil een hart dat in Hem rust. Hij is niet geïnteresseerd in je dienstbaarheid als die niet uit liefde voortkomt. En let op, want deze leugen dringt ook met kracht door in het huwelijk. We creëren onze eigen “Korban”, zo vroom, zo redelijk, zo gerechtvaardigd, dat ze ons verhinderen om echt lief te hebben en een echte gemeenschap op te bouwen: “De kinderen hebben me meer nodig dan jij”, “Ik moet voor mijn ouders zorgen”, “Er is veel te doen in de parochie”, “Mijn vriendin heeft een probleem”. Alles is goed. Alles is nodig. Maar wanneer alles altijd voorrang krijgt op mijn echtgenoot, bouw ik niet de liefdevolle gemeenschap op waar ik zo naar verlang. Uiteindelijk houden we op het hart te omarmen van degene aan wie we ons in het huwelijk hebben verbonden, en houden we ook op ons eigen hart aan te bieden. Dan raakt de liefde op de achtergrond, verdort, en kan deze pijnlijke uitspraak worden gehoord: “Deze vrouw, deze man, eert mij met zijn lippen, maar zijn hart is ver van mij verwijderd”.

Toegepast op het huwelijksleven

Robert: Lola, hou je van me?

Moeder,

Leer ons Jezus lief te hebben zoals Hij geliefd wil worden. Geprezen zij Jezus en Maria!

Voor genezing zijn twee voorwaarden nodig. Ten eerste moeten we nederig erkennen dat we die genezing nodig hebben, en vervolgens contact zoeken met degene die ons kan genezen. Jezus wacht elke dag op ons in de eucharistie, niet meer om zijn mantel aan te raken, maar om zijn lichaam te eten. Wat een waanzinnige liefde! In ons huwelijk, wanneer we de behoefte voelen om te genezen, is er een grote verleiding om te luisteren naar voorstellen die, mooi verpakt, ons meer in de richting van de criteria van de wereld leiden dan naar de liefde van God, en dat is een groot gevaar.

Toegepast op het huwelijksleven:

Luis: Carmen, ik zat vandaag te denken, wat hebben we veel struikelblokken gehad bij het zoeken naar een oplossing voor onze problemen! We voelden ons leeg en twijfelden zelfs aan ons huwelijk als oorzaak van alles.
Carmen: Ja, ik herinner het me nog goed, eerst zochten we meer plezier, daarna meer sport, daarna meer vrienden, meer reizen, oosterse meditatietechnieken… maar het werd niet beter, integendeel, we raakten steeds meer op onszelf gericht en groeiden steeds verder uit elkaar.
Luis: Ik dank God elke dag dat hij Pedro en Lourdes in ons leven heeft gebracht. Met veel liefde en geduld hebben zij ons naar Jezus geleid, net als de brancardiers in het evangelie van vandaag. Ik herinner me hoe ze voor en met ons baden, wat een geduld!
Carmen: Wat een verandering vandaag, elke dag Jezus in jou te kunnen zien, hem in jou te dienen, van hem te houden in jou, wat een prachtige roeping is het huwelijk.
Luis: Zullen we vandaag de rozenkrans opdragen aan Antonio en Marta? Zij hebben ons nodig om hen naar Jezus te brengen, net zoals zij dat bij ons hebben gedaan.
Carmen: Laten we dat doen!

Moeder,

Mogen wij onze hoop alleen op Jezus stellen. Geprezen zij God!

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Jezus, hoe doe ik dat in mijn huwelijk? Kun je goede werken doen zonder dat het licht schijnt? Kun je goede werken doen zonder dat ze dienen om God te verheerlijken? Ja, U weet het, mijn Jezus, want U kent mijn hart. Vaak doe ik dingen zonder er liefde in te zoeken, niet zoals U ze zou doen. Op subtiele wijze word ik beheerst door eigenliefde en zoek ik mezelf, dus wat mij goed lijkt, is niets anders dan de ander gebruiken voor mijn eigen voordeel, dingen doen om erkenning te krijgen. En dan komt de duisternis: omdat men niet erkent hoe goed ik ben, word ik boos, ook al is het niet meer dan die droefheid of onbehagen in mijn hart.
Maar wanneer ik me door U laat leiden, wanneer mijn hart zich laat verbranden in de Oven van Liefde die Uw Hart is, en gezuiverd wordt van zijn eigenliefde, dan zie ik dat door mijn vrouw lief te hebben in alle omstandigheden, wanneer het goed met haar gaat, wanneer het slecht met haar gaat, wanneer ze me vraagt wat ik leuk vind, wanneer ze me vraagt wat ik niet leuk vind, wanneer ik me overgeef aan die kleine details… dan laat U dat Licht schijnen dat voortkomt uit Uw genade en ons laat genieten van een klein stukje hemel op aarde; en onze kleine daden geven eer aan God de Vader, omdat ze de waarde hebben dat ze niet door ons zijn gedaan, maar door de Zoon. Hoeveel licht straalt een huwelijk dat zo leeft, in overgave aan de Heer, uit in de wereld. Hoeveel vreugde hebben zij in hun hart. Dat wil ik, en jij?

Toegepast op het huwelijksleven:

Rosa: Ik lees al een tijdje elke dag een commentaar op het evangelie op een website. Het is bedoeld voor echtparen. Meestal heb ik het gevoel dat het niet voor mij is, dat het niet echt is.
Jan: Ah ja, dat van Project Echtelijke Liefde. De dialogen zijn soms een beetje melig, vind je niet? En soms vind ik het te hoogdravend. Ik vind het ook niet erg realistisch.
Rosa: Ja, ik heb dat geloof niet, dat gevoel van ‘Gods liefde’, dus dat schrikt me ook af. Maar vandaag heb ik een echtpaar ontmoet dat een bijzondere vrede en geluk uitstraalt. Hun kijk op alledaagse dingen, op problemen, is anders. Het is alsof ze een licht uitstralen, een bijzondere vreugde.
Jan: Ja, en wie zijn dat?
Rosa: Een echtpaar uit de parochie. Ze doen mee aan het Project Echtelijke Liefde en ik heb maar even met ze gesproken, maar ik was onder de indruk van het licht dat ze uitstralen. Dat wil ik ook. Ik weet niet hoe ze dat hebben bereikt, ik weet niet wat ze hebben gedaan, maar ik verzeker je dat het anders is, ze hebben iets.
Jan: Zo bijzonder is het toch ook weer niet?
Rosa: Ik verzeker je dat ik wat ik in hen heb gezien ook zou willen ervaren. Wil je dat ik het hen vraag als ik ze zie?
Jan: Ja, een duwtje in de rug voor ons huwelijk kan geen kwaad.

Moeder,

Breng ons naar het Hart van Jezus, naar Zijn Oven van Liefde, opdat Hij onze harten zuivert en onze werken God verheerlijken. Geprezen zij de Heer voor altijd!

Jezus merkt hoe moe zijn apostelen zijn. Hij vraagt niet meer van hen dan ze kunnen geven, hij oefent geen druk op hen uit en veroordeelt hen niet; integendeel, hij begrijpt hen ten volle en nodigt hen uit om met hem mee te gaan om uit te rusten, en omarmt hen met barmhartigheid.
Deze houding van Jezus spreekt ons vooral aan in het huwelijksleven. Wat doen wij, echtgenoten, als onze echtgenoot moe thuiskomt na een lange werkdag? Verwijten we hem dan: “Je bent nooit thuis”, of verwelkomen we hem met dankbaarheid en erkennen we de enorme inspanningen die hij voor zijn gezin levert?
“Kom en rust uit bij mij, echtgenoot”.
Je echtgenoot verwelkomen betekent ook jezelf in stilte en met liefde afvragen: wat doet hem pijn, wat weegt hem zwaar? Medeleven met je echtgenoot betekent niet dat je alles goedpraat, maar dat je je hart niet verhardt, ook al is dat moeilijk. Het betekent dat je kiest voor begrip in plaats van verwijten, voor nabijheid in plaats van afstand. Het is een manier om echtelijke liefde te beleven, door aanwezig te zijn: een geschenk van God dat in ons hart woont en voortdurend aan de deur klopt. Als we open doen, wordt ons leven een gave en een eucharistie voor anderen.

Toegepast op het huwelijksleven:

Carmen: Schat, kun je met me mee gaan boodschappen doen? Ik heb er vandaag geen zin in.
Emilio: Carmen… Ik wilde net gaan hardlopen… Ik heb er de hele week naar uitgekeken. Maar ik zie dat je het moeilijk hebt, dus natuurlijk gaan we samen.
Carmen: Dank je wel, echt waar. Ik weet dat je graag sport en het spijt me dat ik je daarvan afhoud, maar ik ben je dankbaar dat je de moeite neemt om met me mee te gaan.
Emilio: Maak je geen zorgen. Soms nodigt de Heer ons uit om lief te hebben in de kleine dingen, ook al verstoort dat onze plannen. Laten we gaan en ervan profiteren om samen te zijn.
Carmen: Dat helpt me enorm, Emilio. En als we terugkomen, kun je, als er tijd is, even gaan hardlopen.
Emilio: Perfect. En nu gaan we boodschappen doen… maar met een glimlach, oké? Want ook hier kun je liefhebben.

Moeder, 

Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus

Vandaag zien we hoe Johannes de eerste martelaar wordt omdat hij de Waarheid verdedigt, de enige waarheid die de Waarheid van God over het huwelijk is. En we zien dat waar geen waarheid is, de zonde binnenkomt, en dat de ene zonde tot de andere leidt, als een domino waarbij het eerste stukje ervoor zorgt dat het volgende omvalt, en zo verder. Want in Herodes is geen waarheid, hij leeft in leugen en bedrog, getrouwd met de vrouw van zijn broer, en dit leidt hem tot de hoogmoed om niet in een kwaad daglicht te staan bij de gasten, en dit leidt hem op zijn beurt tot moord…
Want wanneer we de plannen die God voor ons heeft doorbreken, leidt dit tot een destructieve spiraal waaruit het moeilijk kan zijn om te ontsnappen als we niet op God rekenen.
De Heer toont ons de Waarheid, we hebben nederigheid nodig en moeten in waarheid leven, onze beperkingen en onze overtredingen tegen God en mijn vrouw erkennen om de gemeenschap met Hem en met mijn vrouw te kunnen herstellen.
En dus vragen we ons vandaag af:
Hoe vaak faal ik in mijn verbond met God en waardeer ik mijn echtgenoot niet genoeg? Ben ik trouw in tegenspoed, of alleen in voorspoed? Heb ik mijn man lief zoals God wil dat ik hem liefheb, of alleen zoals het mij uitkomt?
Johannes gaf zijn leven om het huwelijk te verdedigen, en ik…
Hoe geef ik mijn leven voor mijn echtgenoot in de kleine dingen van elke dag door tijd, luisteren, geduld en trouw?
En als er moeilijkheden zijn, vecht ik dan voor mijn huwelijk of zoek ik mijn gemak met shortcuts die inspanning en strijd vermijden?
Geef ik mijn leven om iets zo heiligs als mijn huwelijk te verdedigen?
Geef ik mezelf volledig?

Toegepast op het huwelijksleven:

Stella: Ik heb een vreselijke dag gehad… zodra Karel thuiskomt, eten we en gaan we naar bed.
Karel:  Stella, ik ben thuis! Ik heb afgesproken om wat te gaan drinken in de bar beneden, en daarna gaan we allemaal voetbal kijken en ergens eten, gaan we?
Stella: Karel, ik ben heel erg moe… geen sprake van!
Karel: Daar ga je weer, moe zijn, werk… ik ben echt met het werk van mijn vrouw getrouwd…
Stella: En dat terwijl ik non-stop werk om een fatsoenlijke vakantie te kunnen hebben! Ga toch weg! Ga maar alleen, ik ben beter af alleen thuis.
Karel: Oké, ik ga weg!
Onderweg ziet Karel dat zijn parochie open is, en daar in zijn berouwvolle hart handelt de Heer… Hij laat hem zien hoe hij zich beetje bij beetje van Stella heeft verwijderd, hoe een steeds grotere afstand hem van Stella scheidde, en herinnert hem eraan dat de Heer met nederigheid alles kan doen. Dus besluit Karel naar huis terug te keren, de plannen te annuleren en om vergeving te vragen.
Karel: Stella, ik ben thuis, vergeef me dat ik al een tijdje geen aandacht aan je heb besteed.
Stella: Nee, vergeef jij mij, ik heb al weken veel werk en weer stel ik mijn werk boven alles.
Karel: Zal ik het avondeten maken en eten we de soep die je zo lekker vindt, en daarna bidden we?
Stella: Dat is een geweldig plan, Karel. Ik dank God voor je nederigheid.
Karel: En ik dank Hem dat Hij me altijd opvangt.

Moeder,

Mogen wij, net als u, leven in het besef dat de Heer in ons sacrament aanwezig is, en mogen wij altijd voor ogen houden dat door mijn man lief te hebben, ik Hem liefheb. Geprezen zij de Heer!