Aan jou, geliefde ziel, spreekt de Heer. Doe de wil van de Vader, bedroef de Heilige Geest niet. Stel niet uit wat de Liefde van je vraagt. Geef alles. Datgene wat je geweten kwelt en waarvan je weet dat je het verbergt. Dat criterium dat je niet wilt loslaten. Die verlatenheid die je bang maakt. Die versterving waarover je onderhandelt. Wat je verbergt en niet geeft, versplintert uiteindelijk je hart en maakt het woest. Geef je in vrede over aan de Liefde die niet strijdt, onderhandel niet, geef jezelf niet in stukjes, geef jezelf in één keer helemaal, want Hij heeft zich helemaal voor jou gegeven aan het kruis. Raakt het je hart niet, de onuitputtelijke liefde van een God die je onophoudelijk zoekt? De profeten hebben het al aangekondigd: “God wordt niet moe en raakt niet uitgeput”, “Mijn liefde zal zich niet van je terugtrekken”, “Ik heb je met eeuwige liefde liefgehad”. Waar vinden we zo’n liefde? Het mag ons niet zoveel moeite kosten om Hem lief te hebben door Zijn wil te doen! Hij zal je nooit dwingen, Hij zal je altijd met Zijn liefde aantrekken, maar jij wel, met je kracht en je wil, vecht tegen jezelf, want Hij komt uit jezelf om je te redden. Keer terug naar Zijn Hart, als je ooit bent weggegaan. De weg terug is Christus, volmaakt gehoorzaam aan de Vader. Wees ook gehoorzaam. Geef Hem wat je voor jezelf houdt en wat Hij van je vraagt. Geef je hart en je genegenheid, geef je schatten, geef je huwelijk en geef Hem je ellende, die niemand wil, maar Hij wel. Geef alles wat je in dit leven hebt verzameld en wat je niet toebehoort, want alles is een geschenk. Ontdoe je van alles, blijf met niets achter, en je zult het Alles vinden, en met je blik gericht op Maria, Moeder van God en jouw Moeder, laat je leiden. Zij zal je onderwijzen, laat je leiden, verlang ernaar om er te komen en je zult er komen.

Toegepast op het huwelijksleven

Carmen: Pedro, ik zou niet willen dat je na het kerstdiner van het bedrijf naar het borrelgedeelte gaat. Vorig jaar heb je te veel gedronken en je weet wat er toen gebeurde…
Pedro: Mijn hemel, Carmen, vraag je me dat echt? Maar dat is juist het moment waarop we echt ontspannen zijn en kletsen en teamwork doen, wat zo hard nodig is in het bedrijf. Iedereen kijkt uit naar dat moment! Dat kan ik ze niet aandoen, Carmen.
Carmen: (triest) Oké schat, doe wat je wilt.
Op de avond van het diner kwam Pedro om 12 uur ’s nachts thuis en Carmen lag in bed te lezen.
Carmen: Maar je bent er nu al! Wat ben ik blij!
Pedro: Ik ben ook blij, Carmen. Ik zal je niet ontkennen dat het me veel moeite heeft gekost om daar meteen na het diner weg te gaan. Bovendien hebben mijn collega’s allerlei opmerkingen gemaakt… je kunt je voorstellen… ze hebben van alles tegen me gezegd, maar ik kon niet stoppen met denken aan wat je tegen me had gezegd en de liefde waarmee je dat had gezegd, dus ik heb mijn jas gepakt en ben weggegaan.
Carmen: (glimlacht) Dank je wel, mijn liefste.
Pedro: Nee, ik dank jou, eerlijk gezegd. Je weet niet hoe triomfantelijk ik me voelde toen ik over straat naar huis liep. Dit is pas een kick, en niet die van rum. Hahaha.
Carmen: Glorie aan God!
Pedro: Glorie aan Hem, mooie hulp, altijd aan Hem de glorie!

Moeder,

Help ons om uw woorden altijd te onthouden en ze ons eigen te maken: “Uw wil geschiede in mij”. Alles ter ere en lof van onze God!

Maria: Luis, ik wil je om vergeving vragen, want toen ik je gisteravond vroeg waarom je zo laat thuiskwam van kantoor, wist ik het al. Ik had het kaartje in je broek gezien en wilde je op de proef stellen.
Luis: En ik faalde. Ik was bang om je de waarheid te vertellen, dat ik een biertje had gedronken met mijn collega’s. Ik voelde me in het nauw gedreven en wilde geen ruzie.
Maria: Ik had er openlijk over moeten praten en je moeten zeggen wat ik voelde. Ik had op je gewacht en voelde me dom en wantrouwig.
Luis: Ik had ook eerlijk moeten zijn, dan hadden we de ruzie kunnen voorkomen, waardoor we elkaar dingen hebben gezegd die ons pijn deden, alleen maar om onze redenen voor ons gedrag te verdedigen.
Maria: Laten we de Heer vragen om ons de openheid te geven om op elk moment de waarheid van ons hart te tonen, en de barmhartigheid om ernaar te luisteren.

Moeder,

Help ons om op een eenvoudige manier de waarheid van ons hart te tonen. Geprezen zij God!

Lezing uit het heilige Evangelie volgens Matteüs

De duisternis van het doorstaan van een beproeving, een moeilijkheid, kan ons doen twijfelen of we wel op de juiste weg zijn. Johannes de Doper had Jezus weliswaar aangewezen als “het Lam van God dat de zonden van de wereld wegneemt”, maar ook hij beleefde zijn momenten van duisternis in de gevangenis en moest zijn discipelen sturen om te vragen.
De Heer reageert op onze twijfels met getuigenissen: ga verkondigen wat jullie zien en horen: de echtparen die blind en verloren waren, zien nu de gave die ze voor elkaar zijn; degenen die hun sacrament middelmatig beleefden, zien nu de schoonheid van hun huwelijk; degenen die gebroken waren door hun zonde, worden gereinigd en beginnen een nieuw leven, en degenen die gesloten waren voor de genade, ontvangen nu het woord dat hen redt; zelfs degenen die vele jaren gescheiden waren, dood, staan op en het leven van die huwelijken wordt herboren.
Echtgenoten die getuige zijn van dit alles, word niet moe om te verkondigen wat de Heer in jullie heeft gedaan en wat jullie zien tijdens de retraites van het Project.

Toegepast op het huwelijksleven:
 
Joshua: Hallo Carmen! Hoe gaat het vandaag?
Carmen: Goed, en jij?
Joshua: Nou, ik ben Carlos tegengekomen en hij vertelde me dat het slecht gaat met Cristina, dat ze een enorme crisis doormaken en dat hij niet denkt dat hij het nog lang volhoudt; dat hij alleen voor de kinderen nog thuis blijft; en let op, hij heeft me zelfs gezegd dat ze beter af zijn als ze uit elkaar gaan.
Carmen: Jeetje!
Joshua: Ik heb hem verteld over onze ervaring, dat we een paar jaar geleden in een vergelijkbare situatie zaten en dat we werden uitgenodigd voor een retraite van Project: Echtelijke Liefde en dat ons leven daardoor is veranderd, dat we hebben ontdekt hoe mooi ons huwelijk is.
Carmen: En heb je haar verteld dat wij niet de enigen zijn die dat ontdekt hebben, dat er duizenden huwelijken zijn die hetzelfde hebben meegemaakt?
Joshua: Ja, en vooral dat er licht is in alles wat ons overkomt, dat de moeilijkheden blijven, maar dat je leert om ermee te leven met de Heer.
Carmen: Je hebt hem vast verteld over de mentor-echtparen, dat we nooit alleen zijn, dat er die geweldige verplegers zijn die ons dichter bij God brengen…
Joshua: Natuurlijk! En ik heb hem uitgenodigd voor de volgende retraite.
Carmen: En wat heeft hij gezegd?
Joshua: Ik zag dat hij een sprankje hoop zag, dat hij het aan Cristina zou voorstellen.
Carmen: Wat goed! Dat is al een stap. Nu is het aan ons om te bidden en offers te brengen, zodat ze Gods plan voor hun huwelijk aanvaarden en omarmen.
Joshua: Laten we dat dan doen!

Moeder,

Help ons om nooit moe te worden de Heer te danken voor wat Hij voor ons heeft gedaan en om dat aan andere echtparen te vertellen. Gezegend en geprezen zij Hij voor altijd!

Toegepast op het huwelijksleven:

Miriam: Dani, kunnen we het hebben over iets dat me bezighoudt en waar ik me een beetje zorgen over maak?
Dani: Natuurlijk, schat. Ga zitten en vertel me wat je nodig hebt.
Miriam: Het gaat over onze intimiteit. Ik heb het gevoel dat we de laatste tijd uit elkaar groeien… alsof onze harten naast elkaar lopen zonder elkaar te vinden. Dat maakt me echt verdrietig, want ik verlang naar een vollediger gemeenschap.
Dani: Schat, ik heb dat ook gevoeld. Als ik dichter bij je kom en ik voel die afstand, vraag ik me af of je hart zich niet meer met het mijne wil verenigen. En soms ben ik bang dat je stilzwijgen een teken is dat ik je aan het verliezen ben.
Miriam: Het is geen afwijzing, Dani. Ik heb gewoon behoefte aan je liefde en tederheid… dat helpt me om me over te geven.
Dani: Ik begrijp je, Miriam, en het spijt me dat ik afstand heb genomen. Als ik je fysiek zoek, is dat niet alleen uit verlangen; het is mijn manier om je te zeggen: “Ik heb je nodig, ik wil me met je verenigen, ik wil één met je zijn”. Maar als ik merk dat je moe bent, houd ik me in… en soms voel ik frustratie omdat het lijkt alsof mijn verlangen naar verbondenheid niet wordt beantwoord.
Miriam: Ach, Dani… wat spijt me dat…
Dani: Wat me wel zou helpen, is dat je me, als je er nog niet klaar voor bent, vertelt wat je nodig hebt om je dichterbij te voelen. Ik wil niet raden of verhalen verzinnen die niet bestaan.
Miriam: Natuurlijk, Dani. En het zou me helpen als je me je genegenheid zou tonen met kleine gebaren: een knuffel, een blik… zonder dat dat meteen een fysieke ontmoeting impliceert.
Dani: Miriam, bedankt voor je begrip en voor het luisteren naar me.
Miriam: Dank jou wel dat je je hart aan mij toevertrouwt.