Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs
Wie vader of moeder meer bemint dan Mij, is Mij niet waardig; wie zoon of dochter meer bemint dan Mij, is Mij niet waardig.
En wie zijn kruis niet opneemt en Mij volgt, is Mij niet waardig.
Wie zijn leven vindt, zal het verliezen, en wie zijn leven verliest om Mijnentwil zal het vinden.
Wie u opneemt, neemt Mij op; en wie Mij opneemt, neemt Hem op die mij gezonden heeft.
Wie een profeet opneemt, omdat het een profeet is, zal ook het loon van een profeet ontvangen; en wie een deugdzaam mens opneemt, omdat het een deugdzaam mens is, zal ook het loon van een deugdzame ontvangen.
En wie een van deze kleinen al was het maar een beker koud water geeft, omdat hij mijn leerling is, voorwaar, Ik zeg u: Zijn loon zal hem zeker niet ontgaan.’
De Heer zegt ons vandaag: „Wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het vinden.” Wij, als echtgenoten, zijn geroepen om op een heel concrete manier ons leven te verliezen voor Christus. Hoe dan? Door het te verliezen voor mijn echtgenoot, voor mijn echtgenote, net zoals Christus Zijn leven voor ons heeft gegeven, voor onze redding. Zo moeten wij als echtgenoten leven, verenigd door het sacrament van het huwelijk: ons leven geven, ons leven verliezen voor de redding van mijn echtgenoot. Tot het uiterste. Sommigen zullen zeggen: wat moeilijk! Dat is onmogelijk. En dat is waar; we kunnen niets alleen doen. Eerst moeten we Hem liefhebben en vervolgens de Heer om genade vragen, leven voor Hem en in Hem, opdat Hij door ons sacrament die overgave werkelijkheid laat worden.
Leven uit de eucharistie, uit het sacrament van de verzoening. Leven door ons leven voor Hem te geven, en dan zal Hij ons het ware Leven schenken.
Toegepast op het huwelijksleven:
(Andreas en Cato zijn bezig met hun echtelijk gebed na het lezen van dit evangelie)
Cato: Andrés, dit evangelie roept een vraag op in mijn hart.
Andreas: Ja, welke?
Cato: Of ik bereid zou zijn mijn leven en mijn geloof op te offeren uit liefde voor Christus.
Andreas: Dat is een vraag die je niet zomaar kunt beantwoorden, en die de Heer in je hart heeft gelegd.
Cato: Nou, zoals je zegt, je kunt er niet zomaar een antwoord op geven. Maar als de Heer het heeft over het geven van je leven, dan denk ik niet dat Hij daarmee de dood van dit lichaam bedoelt, maar eerder de dood van mijn eigenliefde, van mijn eigenzinnigheden, mijn eigen oordelen, en dat ik mezelf volledig inzet voor mijn roeping, waar Hij mij heeft geroepen.
Andreas: Ik denk dat het zo is: door ons leven te geven voor jou, voor jouw redding, beloont de Heer ons elke dag met dat leven dat Hij ons belooft.
Cato: Ja, dit moment van gezamenlijk gebed is dat moment van leven, waarop we ons hart en ons leven overgeven, en door mij aan jou over te geven, geef ik mij aan Hem.
Andreas: Zo vraagt Hij ons, denk ik, om ons leven over te geven: voor jou, voor de redding van de zielen van onze kinderen, onze familie, de mensen om ons heen in het dagelijks leven en zelfs voor degenen die we niet kennen.
Cato: Zo zij het! Laten we de Heer nu vragen of ons gebed Hem welgevallig mag zijn en Hem danken voor al het goede dat Hij ons doet.
Andreas: Moge Hij het weinige dat wij kunnen bijdragen, groot maken. Geprezen zij de Heer!
Cato: Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn!
Moeder,
Help ons ons leven aan de Heer over te geven in de mensen om ons heen, in het bijzonder in onze echtgenoot, door middel van de kleine dingen van het dagelijks leven. Geprezen zij de Heer altijd!
