Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Matteüs 25,1–13.
In die tijd vertelde Jezus zijn leerlingen deze gelijkenis: Het is met Rijk der hemelen
als met tien meisjes die met hun lampen uittrokken, de bruidegom tegemoet.
Vijf van hen waren dom, de andere vijf verstandig.
Want de domme namen wel hun lampen mee, maar geen olie;
de verstandige echter namen met hun lampen tevens kruiken olie mee.
Toen nu de bruidegom op zich liet wachten, dommelden zij allen in en sliepen.
Maar midden in de nacht klonk er geroep: Daar is de bruidegom! Trekt hem tegemoet!
Meteen waren al de meisjes wakker en maakten hun lampen in orde.
De domme zeiden tegen de verstandige: Geeft ons wat olie, want onze lampen gaan uit.
Maar de verstandige antwoordden: Neen, er mocht eens niet genoeg zijn voor ons en jullie samen. Gaat liever naar de verkopers en haalt wat voor jezelf.
Maar terwijl zij onderweg waren om te gaan kopen kwam de bruidegom,
en die klaar stonden, traden met hem binnen om bruiloft te vieren; en de deur ging op slot.
Later kwamen ook de andere meisjes en zeiden: Heer, heer, doe open!
Maar hij antwoorde: Voorwaar, Ik zeg u: Ik ken u niet.
Weest dus waakzaam, want gij kent dag noch uur.
Het Koninkrijk der Hemelen is de ontmoeting met de Bruidegom. Om ons daarop voor te bereiden, leren we in het donker te wandelen, zonder ons te baseren op wat we voelen, en een hart te ontwaken dat leert om:
Te geloven zonder te zien.
Te vertrouwen zonder te begrijpen wat het hoort.
Te liefhebben zonder een streling te hoeven voelen.
Te volharden zonder de zoetheid te proeven.
Te herkennen zonder zijn geur waar te nemen.
Vijf dwaze vrouwen die op zoek zijn naar gevoel. Vijf verstandige vrouwen die ervoor kiezen om lief te hebben.
Want waken is de olie van de liefde brandend houden, die intimiteit met de Bruidegom cultiveren die wordt beleefd en niet wordt uitgeleend.
Wat moet er in mij sterven om te kunnen waken?
Aangekomen in het huwelijksleven
Juan (in zichzelf): Heer, weer hetzelfde! Maria komt moe thuis, prikkelbaar, overal over klagend… Ik kan haar gewoon niet uitstaan! Ik heb geen zin om naar haar te kijken, naar haar te luisteren of bij haar in de buurt te komen. En alsof dat nog niet genoeg is, lijkt alles haar te storen! Waarom moet ik degene zijn die de eerste stap zet? Laat haar toch eens beseffen hoe ze mij behandelt!
Maar, Heer… wat als ze mij juist nu het hardst nodig heeft? Wat als er achter die slechte humeur een uitgeput hart schuilgaat dat behoefte heeft om zich geliefd te voelen?
Help mij, Heer! Mijn zintuigen schreeuwen dat ik afstand moet nemen, maar ik wil U in Maria verwelkomen. Alleen lukt het mij niet. Wees mij genadig. Geef mij Uw blik om haar te zien, Uw geduld om naar haar te luisteren en Uw tederheid om haar te omhelzen, ook al heb ik daar geen zin in.
Laat mijn lamp niet doven, juist nu de bruidegom komt.
Heer, laat mijn zintuigen rusten en mijn hart waakzaam blijven.
Moeder,
Leer ons onze zintuigen te verloochenen, zodat we kunnen herboren worden in Uw Zoon, de zin van alles. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn, want met Zijn Bloed heeft Hij ons verlost.
