Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Johannes 14,27–31a.
In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: Vrede laat Ik u na; mijn vrede geef Ik u. Niet zoals de wereld die geeft, geef Ik hem u. Laat uw hart niet verontrust of kleinmoedig worden.
Gij heb Mij horen zeggen: Ik ga heen, maar Ik keer tot u terug. Als gij Mij zoudt liefhebben,
zoudt gij er blij om zijn dat Ik naar de Vader ga, want de Vader is groter dan Ik.
Nu, eer het gebeurt, zeg Ik het u, opdat gij, wanneer het gebeurt zult geloven.
Veel zal Ik niet meer met u spreken, want de vorst van de wereld is op komst. Welis­waar vermag hij niets tegen Mij,
maar de wereld moet weten dat Ik de Vader liefheb en dat Ik handel zoals Hij Mij bevolen heeft. Staat op, laten we hier vandaan gaan.

Kies voor de ander

Wanneer we de vorst van deze wereld in ons huwelijk toelaten, ontstaan er onvermijdelijk ruzie, kilheid, wantrouwen en veroordeling. En dan staan we voor twee heel duidelijke wegen: reageren vanuit de pijn, of kiezen voor liefde, omdat we de Vader liefhebben en op Zijn liefde willen reageren. Het volstaat dat één van de twee die spiraal doorbreekt: dat hij of zij afziet van het gelijk te hebben, de eerste stap zet, in nederigheid om vergeving vraagt, teder omhelst, een oprecht ‘ik hou van je’ uitspreekt… Dan verandert er iets, want de genade breekt door. En er komt vrede in dat huis. Geen oppervlakkige vrede, maar de vrede van God: die het hart verruimt, die geneest, die de ware vreugde terugbrengt. Een vrede die niet afhankelijk is van de omstandigheden, en die de wereld ons nooit zal kunnen geven.

Togepast op het huwelijksleven:

Laura en Manolo hadden ruzie gehad over het zomerkamp van hun kinderen. Laura was ervan overtuigd dat het het beste was om hetzelfde kamp als alle andere jaren te kiezen, om het bekende te behouden; Manolo daarentegen was ervan overtuigd dat ze iets nieuws nodig hadden, om andere mensen en situaties tegemoet te treden en zo sterker te worden. Beiden verdedigden hun standpunt met vastberadenheid… totdat de ruzie uitbarstte. De woorden werden steeds heftiger en plotseling viel er een stilte. Een gespannen, ongemakkelijke stilte, die hen ertoe aanzette zich terug te trekken, elk naar een uiteinde van het huis, met een bezwaard hart. Beiden wisten wat er was gebeurd. Ze waren aan de verleiding toegegeven: waar gemeenschap had moeten zijn, was er verdeeldheid. En dat deed hen pijn. 

Afzonderlijk gingen ze in gebed. In het verborgene lieten ze de Geest hen de weg van de Liefde wijzen: een weg die loopt via het afzien van het eigen oordeel, via het gehoorzamen van degene van wie men houdt, via het zoeken naar gemeenschap… en bovenal via het verlangen naar het ware welzijn van hun kinderen (precies datgene waarover ze waren gaan discussiëren). Want er is geen groter welzijn voor een kind dan de liefde tussen zijn ouders te aanschouwen. 

Ze wisten nog niet welke beslissing ze zouden nemen. Maar ze wisten wel zeker dat dit niet de juiste weg was. En toen stonden ze allebei, bijna tegelijkertijd, op. Vanuit hun eigen plek besloten ze allebei op de ander af te lopen. En onverwachts kwamen ze elkaar midden in de gang tegen. Ze keken elkaar aan. Ze bleven staan. En op hun gezichten, nog vermoeid van de strijd, verscheen een glimlach die hen beiden verraste; de Geest brengt ook glimlachen teweeg. Ze deden nog een stap… en omhelsden elkaar. En op dat moment, zonder dat ze nog een keuze hadden gemaakt voor het kamp, hadden ze al het belangrijkste gekozen: boven alles van elkaar houden.

Moeder,

Leer ons dat Gods wil altijd draait om opofferende liefde en eenheid. Geprezen zij de Heer!