Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas
In die tijd kwamen tollenaars en zondaars van allerlei slag bij Jezus om naar Hem te luisteren.
Maar zowel de Farizeeën als de schriftgeleerden zeiden morrend tegen elkaar: ‘Die man ontvangt zondaars en eet met hen.’
Jezus vertelde hun toen deze gelijkenis:
‘Wanneer iemand onder u honderd schapen heeft en er een van verliest,
laat hij dan niet de negenennegentig in de wildernis achter
om op zoek te gaan naar het verlorene, totdat hij het vindt?
En als hij het vindt legt hij het vol vreugde op zijn schouders,
gaat naar huis; roept zijn vrienden en buren bij elkaar en zegt hun:
Deelt in mijn vreugde, want mijn schaap dat verloren was geraakt, heb ik gevonden.
Ik zeg u: zo zal er in de hemel meer vreugde zijn over een zondaar die zich bekeert,
dan over negenennegentig rechtvaardigen, die geen bekering nodig hebben.
Of welke vrouw die tien drachmen bezit en een drachme verliest, steekt niet een lamp aan,
veegt het huis en zoekt zorgvuldig totdat ze het vindt?
En als ze die gevonden heeft, roept ze haar vriendinnen en buurvrouwen bij elkaar en zegt:
Deelt in mijn vreugde, want de drachme die ik had verloren, heb ik gevonden.
Zo, zeg ik u, is er vreugde bij de engelen van God over een zondaar die zich bekeert.’
De vreugde van de ontmoeting.
Heer, U wordt niet moe ons te zoeken, U wijst ons niet af vanwege onze fouten en U verheugt U wanneer wij tot U terugkeren. De liefde van God is de liefde van iemand die volhardend zoekt naar wat verloren is gegaan, totdat hij het vindt. Ook al wijken wij af, ook al struikelen wij of voelen wij ons onwaardig voor Gods liefde, Hij komt ons altijd tegemoet en nodigt ons uit om terug te keren naar Zijn Hart. Jezus, U leert ons dat niemand uitgesloten is van Uw goddelijke barmhartigheid; U kijkt niet alleen naar onze valpartijen, maar ook naar ons vermogen om weer op te staan en opnieuw te beginnen. We mogen niet vergeten dat we in Gods ogen van onschatbare waarde zijn. In ons huwelijksleven roept U ons op (wij zijn geroepen) om te ontdekken dat liefhebben niet alleen bestaat uit samen verdergaan wanneer alles goed gaat, maar ook uit onze echtgenoot tegemoet treden wanneer iets ons uit elkaar drijft. Soms wachten we tot de ander de eerste stap zet: dat hij of zij om vergeving vraagt, zijn of haar fout erkent, van houding verandert of dichterbij komt, maar Heer, U laat ons zien dat we boven onze trots uitstijgen, dat we de waarde van ons sacrament vooropstellen en het verlangen koesteren om de gemeenschap te herstellen. De echtelijke liefde is geroepen om een plek te zijn waar we onze kwetsbaarheden kunnen erkennen zonder angst om vernederd te worden. In het huwelijk moeten we ook de kleine stapjes naar elkaar toe vieren: een oprecht gesprek na een ruzie, een nederige verontschuldiging, een aanraking die de afstand overbrugt of een gezamenlijk besluit om verder te gaan. En wanneer we de vreugde van het samenzijn terugvinden, leer ons dan dankbaar te zijn, want elke verzoening is een kans dat Uw liefde weer onder ons komt wonen.
Toegepast op het huwelijksleven:
Antonio: María! Kom eens zitten, ik heb je iets belangrijks te vertellen.
María: Wat een verrassing! Ik kom er meteen aan, vertel maar.
Antonio: Luis heeft me gebeld om te zeggen dat hij toch niet weggaat. Hij heeft er lang over nagedacht en heeft besloten om voor zijn huwelijk te blijven vechten.
María: Wat een enorme vreugde! Toen we onlangs bij hen waren, leek het alsof er niets meer aan te doen was; ze hadden alle hoop verloren.
Antonio: Het heeft mij ook verrast. Hij vertelde me dat hij, nadat hij met ons had gesproken, erover is gaan nadenken en dat het in zijn hart opkwam dat hij niet moest opgeven.
María: De Heer heeft zich weer in al Zijn grootsheid getoond en heeft ons, nutteloze instrumenten, gebruikt om Zijn werk te doen.
Antonio: Dat klopt. Hij heeft me herhaaldelijk bedankt en gezegd dat Cristina en hij ons graag weer willen zien; ze weten dat ze het niet alleen kunnen en hebben onze hulp nodig om hun huwelijk weer op te bouwen.
María: Wat geweldig! De Heer en de Maagd geven geen enkel huwelijk op. Ik moet mijn excuses aanbieden, want ik had geen enkele hoop meer. De dag nadat ik bij hen was geweest, belde ik Cristina en ze zei dat ze niet meer met me wilde praten, dat alles al beslist was.
Antonio: Nou, dat is duidelijk niet zo. We hebben vanavond afgesproken om te gaan eten; ze willen ons alles vertellen. Luis heeft me verteld dat Cristina je zou bellen, maar dat ze het je liever persoonlijk vertelt.
María: Perfect! Wat dacht je ervan als we, voordat we met hen afspreken, samen naar de mis gaan om God te danken, ons aan te sluiten bij het feest in de hemel voor dit huwelijk en om leiding te vragen om hen te blijven begeleiden.
Moeder,
Hoe ver we ook denken verwijderd te zijn van Uw Zoon, Zijn Liefde blijft ons zoeken en wanneer we tot Hem terugkeren, worden jullie in de hemel vervuld van vreugde. Geprezen zij God.
