Bij het lezen van dit evangelie rijst misschien de vraag: wat heeft vasten met de echtgenoot te maken? Jezus lijkt op een wat mysterieuze manier te antwoorden, maar in werkelijkheid laat Hij ons een stukje van zijn hart zien.
Het Joodse volk wachtte al eeuwen op de Messias en in Jezus’ tijd vastten ze ook als teken van dat wachten. Op de vraag waarom Zijn discipelen niet vastten, antwoordt Jezus niet alleen, maar Hij zegt zelfs iets veel groters: Ik ben de Echtgenoot op wie jullie gewacht hebben.
Hij onthult zijn identiteit aan ons… Hij is de Echtgenoot! Een beeld dat diep getekend is door liefde en intimiteit… En dat niet alleen, maar Hij doet ook een versluierde aankondiging van Zijn Passie: “De dagen zullen komen dat de Echtgenoot van hen weggenomen zal worden, en dan zullen zij vasten”.
Heer, vandaag overdenk ik Uw Hart van de Echtgenoot en Uw “verklaring” van liefde die tot in het diepst van mijn ziel reikt. Ik sluit mijn ogen en ik hoor U in mijn hart tegen me zeggen: Ik wil met jou trouwen en ik zal mijn leven voor jou geven om dat mogelijk te maken, wil je dat? Je hebt alleen een nieuw hart nodig om Mij te aanvaarden en Ik zal het je geven…
Dan antwoord ik vanuit het diepst van mijn ziel met al mijn liefde: “Ja, dat wil ik”.
Het christelijk huwelijk is een zichtbaar teken van deze onzichtbare liefde van Christus de Echtgenoot voor zijn Kerk, dan weerklinken deze woorden in mij: “Door mijn echtgenoot te ontvangen en te behagen, behaag ik U Heer”.

Rocio: Ik ben het zat Adolfo! Je bent altijd hetzelfde, ik ben ook moe van het werk, weet je? En de kleren wassen zichzelf niet, de kinderen douchen niet uit zichzelf… Je lost alles op door iemand te zoeken die me komt “helpen”. Ik kan er niet meer tegen! Ik heb alles geprobeerd…
Adolfo: Ik ben het ook allemaal beu! Ik heb mijn ruimte nodig, mijn ritme, mijn vrienden en mijn manier van doen… Ik gooi de handdoek in de ring!
(De volgende dag)
Rocio: Adolfo, ik dank God omdat hij me heeft doen inzien dat het probleem niet de verdeling van de taken thuis is, dat is een “oppervlakkige en alledaagse lappendeken” die ons alleen maar een erger probleem brengt, en dat is dat we de wanhoop bereiken en de handdoek in de ring gooien… Wat we nodig hebben is een bekering van het hart, want alles wat we horen en leren is nutteloos als we het niet accepteren en verankerd blijven in ons vorige leven…
Adolfo: Ik begrijp het… ik begrijp het… je hebt misschien gelijk, maar wat kunnen we doen?
Rocio: Neem een zekere vastberadenheid: we mogen onze dagelijkse afspraak voor gebed niet missen. We hebben intimiteit met de Heer nodig. Hij is degene die ons hart van steen zal veranderen in een hart van vlees zoals het Zijne, maar we moeten Hem zoeken, Hem vinden en Hem liefhebben in gebed.

Moeder,

We danken u omdat u het eerste “ja” gaf aan de Echtgenoot.
U wist zijn liefde te herkennen en zonder voorbehoud te aanvaarden. Help ons te volharden in gebed om Jezus te verwelkomen met een eenvoudig hart als het uwe. Dank U, gezegende Moeder.

Hoe vaak vragen we ons niet af wat er aan de hand zou kunnen zijn in ons huwelijk dat niet goed gaat. We maken ruzie over het huishouden, over elke beslissing die genomen moet worden, over de opvoeding van de kinderen, over wat we wel en niet doen. Dan zijn er twee dagen van rust en dan is het weer business as usual. Misschien komt het omdat we aan een tolhuisje zitten en we er niet bij stilstaan: daar zit ik, ik eis lof, ik eis rechten van mijn echtgenoot, ik eis aandacht, ik eis vergeving, ik eis wat ik heb gegeven en wat ik niet heb gekregen… en terwijl verdriet, pijn en wanhoop aan mijn hart knagen, denk ik dat er geen oplossing is voor ons probleem. Maar Jezus komt langs en kijkt me met liefde aan en roept me: Sta op en volg me! Hij wil ons opheffen uit die tolhuis die een gevangenis is en die me verhindert om verder te gaan op de weg van Liefde, die het tegenovergestelde is van verzamelen en eisen, maar juist van jezelf geven en niet meten. Doe zoals Mattheüs, sta op, stop met verzamelen en volg Hem.

Eva: John Ik voel me lichamelijk en geestelijk uitgeput. Ik had het gevoel dat ik mezelf te veel gaf en in gebed realiseerde ik me dat ik je alweer aan het beoordelen was en aan het meten wat je geeft.
John: Wauw… Dank je wel dat je dit met me deelt Eva. De waarheid is dat ik soms een beetje ontspan.  
Eva: Je geeft veel dingen waar ik niets aan doe, maar het is alsof alles wat je doet wordt uitgewist en ik alleen zie wat ik doe en ik begin beloningen van je te eisen. Hoe dan ook… ik begin opnieuw! Wat een opluchting om te zien hoe de Heer voor ons zorgt en ons de waarheid laat zien van wat er gebeurt. Ik gaf jou de schuld van al mijn verdriet.
John: Wat ben je mooi, mijn Evita. Ik dank God voor jou en ik vraag Hem mij te helpen jouw verdriet te beseffen en mij meer aan jou te geven.

Moeder,

Mag ik altijd met u zeggen: Mijn ziel verkondigt de grootheid van de Heer, mijn geest verheugt zich in God, mijn redder, omdat hij de vernedering van zijn slaaf heeft aanschouwd. Hem zij lof voor altijd.

Vandaag kunnen wij, zoals de discipelen tegen Thomas zeiden, met vreugde zeggen: “We hebben de Heer gezien!” En er zullen velen om ons heen zijn die net als Thomas zullen zeggen: “Als ik hem niet zie, geloof ik hem niet.”
Thomas was verblind door wanhoop. De frustratie om de man aan wie hij zijn leven had gegeven gekruisigd te zien, bracht hem tot wanhoop en daarmee tot verlies van geloof. Ja, wanhoop is een van de belangrijkste wapens van de vijand.
Maar Thomas keerde zich, ondanks zijn frustratie en gebrek aan geloof, niet af van zijn gemeenschap, van de Kerk, maar keerde ernaar terug, om zich bij zijn broeders, de apostelen, te voegen, en toen gebeurde het:
Christus, die alle barmhartigheid is, komt naar hem toe en laat hem zien dat het waar is, dat Hij het is, dat Hij is opgestaan. En Thomas, berouwvol, erkent Hem als zijn Heer, zijn God!

Laura: Mario soms vind ik het moeilijk om God te zien in deze beproeving waar we doorheen gaan. Ik lijd zo erg! Dat ik Hem niet aan mijn zijde voel….
Mario: Laura, wat jou overkomt zijn verleidingen van de boze, die ons doen twijfelen of God altijd bij ons is. Maar Hij heeft beloofd: “Ik zal bij je zijn tot het einde van de wereld”.
Laura: Ja, maar soms is het zo moeilijk voor mij om te geloven…. Help me, echtgenoot, om het geloof niet te verliezen.
Mario: Hoe vaak hebben we niet gehoord “God zou geen kwaad toelaten als het niet voor het goede is”, dus laten we op Hem vertrouwen. We zullen zeker gesterkt in geloof, nederigheid en geduld uit deze beproeving komen. Laten we op Hem hopen.
Laura: Het is goed om van je te horen, het geeft me vrede, jij bent de echtgenoot die ik nodig heb.
Mario: Vertrouw. Natuurlijk hebben we gebed nodig, veel gebed. En naar onze catechesegroep gaan, de maandelijkse catechese hebben gedaan en de maandelijkse aanbidding samen met andere echtparen.
Laura: Ja, hoe belangrijk het is om samen te bidden. Dank je echtgenoot.
Mario: Dank God. Zo gaan we ons echtelijk gebed bidden om God te danken voor de gaven die hij ons geeft, inclusief het kruis.

Moeder,

Help ons om Christus te zien in alle omstandigheden van ons leven en mogen we altijd weten hoe we dankbaar moeten zijn. Prijs Hem voor altijd.

Enkele dagen geleden lazen we in het evangelie de gelijkenis van de Goede Herder, waarin Jezus Christus op zoek gaat naar het verloren schaap en de andere 99 achterlaat. In dit geval gaat Jezus verder, zelfs wetend dat de twee bezetenen iedereen afwijzen, kiest hij ervoor hen lief te hebben, hij heeft medelijden met de twee bezetenen. Zoals altijd neemt hij het initiatief om te komen, om de behoeftigen te roepen. Christus keert zich niet af van de zondaar, Hij verwerpt de zonde maar niet de zondaar, die dichterbij komt om genezen te worden. Maar Hij heeft onze acceptatie nodig, onze bereidheid om met Hem, voor Hem en in Hem te leven, in het besef dat we het niet alleen kunnen. Wij leggen ons bijna niets op, onze wil, en Christus legt Zijn Alles op tafel en vult ons hart met Zijn genezende en barmhartige liefde.

Toegepast op het getrouwde leven:

John: Angelica, wat voel ik me gelukkig na de retraite van het Project van de echtelijke liefde die we hebben meegemaakt.
Angelica: Ja, ik ging heel vreugdevol weg, met de hoop vernieuwd te leven, met een andere kijk op het leven, maar er zijn nu twee weken voorbij en ik denk niet dat het gaat lukken.
John: Waarom zeg je dat? Het is waar dat we de eerste vier dagen het echtelijk gebed hebben gedaan en de andere dagen niet.
Angelica: Ik weet niet of het de moeite waard is omdat we nog steeds hetzelfde zijn. Ik denk nog steeds slecht over je, toen je gisteren te laat kwam en vandaag toen je me geen kus gaf toen ik wakker werd.
John: Je zei zelf, Angelica, op de dagen dat we samen baden dat er een vrede in huis was die we lang niet hadden ervaren en dat je blij was omdat je niet meer slecht over me dacht. Ik wil het graag blijven proberen, en zoals ons gezegd is: God vraagt ons niets, behalve onze wil om vol te houden.
Angelica: Je hebt gelijk. Je weet dat het me veel gaat kosten, dus ik vraag je om geduld met me te hebben, hoewel het me hoop geeft dat ik een verandering in je zie die alleen van God kan komen, dus dank je John dat je erop staat om ons huwelijk te leven zoals God het bedoeld heeft.

Moeder,

We vragen U om ons te helpen te handelen als Uw Zoon, door onze echtgenoot te hulp te komen voor zijn zonde als een offer en overgave voor de liefde die ons verenigt in gemeenschap. Lof zij onze Verlosser.

Heer, vandaag vertelt U ons dat we een stuk van ons hart voor onszelf houden en dat we het niet aan U als Uw kinderen geven omdat we niet geloven als we geconfronteerd worden met moeilijkheden.
U vertelt ons dat we moeten rusten in Uw plan, dat wanneer moeilijkheden tussen ons komen, U sterker en krachtiger wordt als we ons tot Genade wenden in gebed en in de sacramenten, vooral in ons sacrament van het huwelijk.
In de moeilijkheden, als we ons gedragen als Uw kinderen en ons tot U wenden, toont U Uw macht en redt U ons uit de storm door ons sacrament op te heffen met al Uw Genade en met al Uw Kracht.

Carmen, komt thuis voor de lunch: Hoi schat, hoe was je ochtend?
Elias: Slecht. Trouwens, ik wil niet eens praten.
Carmen: Nou, is het mijn schuld als het slecht met je gaat? Ga toch weg, ik heb genoeg op mijn bord!
Elias, na het bidden in de namiddag, met de genade van God en zijn sacrament, besluit om naar Carmen te gaan: Schat, vergeef me, want vandaag tijdens de lunch kwam mijn zelfrespect naar buiten tegenover de moeilijkheden die ik bij mijn werk doormaak, en in plaats van naar de Heer te gaan voor hulp, gaf ik je een klap.
Carmen: Maak je geen zorgen Elias, ik heb jou ook niet geholpen, en in plaats van je te verwelkomen en te begrijpen, heb ik je ook gekwetst.
Elias: Denk je dat we nu in gebed aan de Heer kunnen vragen om ons te helpen meer op zijn plannen te vertrouwen?
Carmen: Ik denk dat dat een geweldig idee is! En morgen offeren we het aan de Heer in de mis.
De twee samen: In de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest…

Moeder,

Mogen wij, net als U, Ja zeggen tegen Gods Plan. Leer ons te zeggen: “Laat ons geschieden naar uw woord”. Prijs de Heer.