Categoriearchief: Sin categoría

In stilte liefhebben. Commentaar voor echtparen: Matteüs 6, 1-6

Geef een reactie
Evangelie van de dag
Lectura del santo evangelio según san Marcos 6, 1–6

In die tijd begaf Jezus zich naar zijn vaderstad en zijn leerlingen gingen met Hem mee.
Toen het sabbat was, begon Hij te onderrichten in de synagoge. De talrijke toehoorders vroegen verbaasd: 
‘Waar heeft Hij dat vandaan? En wat is dat voor een wijsheid die Hem geschonken is? En wat zijn dat voor wonderen, die zijn handen verrichten?
Is dat niet de timmerman, de zoon van Maria en de broeder van Jakobus en Jozef en Judas en Simon? En wonen zijn zusters niet hier bij ons?’ 

En zij namen aanstoot aan Hem.
Maar Jezus sprak tot hen: ‘Een profeet wordt overal geeerd behalve in zijn eigen stad, bij zijn verwanten en in zijn eigen kring.’
Hij kon daar geen enkel wonder doen, behalve dat Hij een klein aantal zieken genas die Hij de handen oplegde.
Hij stond verwonderd over hun ongeloof. 
Jezus ging rond door de dorpen in de omtrek, waar Hij onderricht gaf.

Woord ven de Heer.

In stilte liefhebben.

Jezus, hoe komt het dat ze in Nazareth verbaasd zijn over je wijsheid? Hebben ze je daar je hele leven lang niet gekend? Je bent vast onopgemerkt gebleven, terwijl je goed deed zonder in de schijnwerpers te staan. In een liefdevolle maar stille toewijding, in de kleine dingen, in die details die alleen degene die ze ontvangt opmerkt. En soms zelfs degene die ze ontvangt niet. Sindsdien ben je bijna 2000 jaar ‘verborgen’ in de eucharistie. Liefhebbend, jezelf elke seconde gevend, maar in stilte.
Heb ik zo lief? Geef ik mezelf zo? Zonder dat het opvalt, alleen uit liefde voor jou, alleen uit liefde voor mijn echtgenoot, alleen uit liefde voor anderen, om hun leven beter te maken, ook al word ik daar niet voor bedankt… Zo wil je dat ik liefheb, Heer.
Het lijkt me onmogelijk. Ik vind het moeilijk om lief te hebben en als ik dat lukt, wil ik dat het opvalt. En jij zegt me dat het genoeg is dat jij het ziet. Dat het daar het meest waardevol is. Ik weet dat het met mijn krachten onmogelijk is.
Dan hoor ik deze zin: “Hij kon geen wonderen verrichten vanwege hun gebrek aan geloof”. Oei! Kijk maar eens of je dat wonder in mijn hart niet kunt verrichten vanwege mijn gebrek aan geloof. Jezus, vergroot mijn geloof. En ik weet dat je tegen me zegt: “Bid meer en vertrouw op Mij”.

Toegepast op het huwelijksleven:

Manu: Ik kan niet meer, ik ben het zat! Wat hebben mijn gebeden, mijn offers, mijn toewijding voor zin? Ik verander niet en ik zie jou ook niet veranderen. Het doet me zoveel pijn als je zo tegen me praat!
Myriam: Vergeef me, Manu, wees niet boos. Het spijt me heel erg. Ik probeer mijn woede te overwinnen, maar soms val ik nog steeds. Ik zie wel degelijk je vooruitgang. Natuurlijk verandert het gebed je! Je bent vrolijker, vriendelijker, ik zie je strijd, die stiltes waar je vroeger uit sprong… Ik ben God zo dankbaar! Je bent heel volhardend en je hart verandert.
Manu: Myriam, ik ben God zo dankbaar voor jou! Vergeef me. Ik zie ook je strijd, zo vaak dat je zwijgt en in stilte liefhebt. Ik weet dat ik erg zwak ben en dat maakt me boos. Maar ik weet dat de Heer in die zwakheid zijn werk wil doen. Vergeef me alsjeblieft en blijf me aansporen, want je weet dat ik het moeilijk heb. Ik heb je nodig.
Myriam: En ik jou ook. De Heer wil een groot werk doen in ons huwelijk. Hij heeft zijn leven ervoor gegeven. Maar Hij heeft ons ja nodig in de vorm van volharding in gebed, in de sacramenten, in offers van overgave uit liefde. Daar moeten we elkaar helpen om vol te houden. Hij zal de rest doen. Hoe groot is de Heer!


Moeder,

leer ons lief te hebben zoals jij liefhebt. Zonder lawaai. In alles. Breng ons naar je Zoon. Gezegend en geprezen zij de Heer!

Heb je geloof? Commentaar voor echtparen: Marcus 5, 21-43

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus

In die tijd, toen Jezus weer met de boot overgestoken was, stroomde veel volk bij Hem samen. Terwijl Hij zich aan de oever van het meer bevond,
kwam er een zekere Jaïrus, de overste van de synago­ge. Toen hij Hem zag viel hij Hem te voet en smeekte Hem met aandrang:
‘Mijn dochtertje kan elk ogenblik sterven, kom toch haar de handen opleggen, opdat ze mag genezen en leven.’
Jezus ging met hem mee. Een dichte menigte vergezelde Hem en drong van alle kanten op.
Er was een vrouw bij die al twaalf jaar aan bloedvloeiing leed;
zij had veel te verduren gehad van een hele reeks dokters en haar gehele vermogen uitgegeven,
maar zonder er baat bij te vinden; integendeel het was nog erger met haar geworden.
Omdat zij over Jezus gehoord had, drong zij zich in de menigte naar voren en raakte zijn mantel aan.
Want ze zei bij zichzelf: ‘Als ik slechts zijn kleren kan aanraken, zal ik al genezen zijn.’
Terstond hield de bloeding op en werd ze aan haar lichaam gewaar, dat ze van haar kwaal genezen was.
Op hetzelfde ogenblik was Jezus zich bewust dat er een kracht van Hem was uitgegaan; 
Hij keerde zich te midden van de menigte om en vroeg: ‘Wie heeft mijn kleren aangeraakt?’
Zijn leerlingen zeiden tot Hem: ‘Gij ziet dat de menigte van alle kanten opdringt en Gij vraagt: Wie heeft mij aangeraakt?’
Maar Hij liet zijn blik rondgaan om te zien wie dat gedaan had.
Wetend wat er met haar gebeurd was, kwam de vrouw zich angstig en bevend voor Hem neerwerpen en bekende Hem de hele waarheid.
Toen sprak Hij tot haar: ‘Dochter, uw geloof heeft u genezen. 
Ga in vrede en wees van uw kwaal verlost.’
Hij was nog niet uitgesproken, of men kwam uit het huis van de overste van de synagoge met de boodschap: 
‘Uw dochter is gestorven. Waartoe zoudt ge de Meester nog langer lastig vallen?’
Jezus ving op wat er bericht werd en zei tot de overste van de synagoge: ‘
Wees niet bang, maar blijf geloven.’
Hij liet niemand met zich meegaan, behalve Petrus, Jakobus en Johannes, de broer van Jakobus.
Toen zij aan het huis van de overste kwamen, zag Hij het rouwmis­baar van mensen die luid weenden en weeklaagden.
Hij ging naar binnen en zei tot hen: ‘Waarom dit misbaar en geween? Het kind is niet gestorven, maar slaapt.’
Doch ze lachten Hem uit. Maar Hij stuurde ze allemaal naar buiten en ging met zijn metgezellen 
en de vader en moeder van het kind het vertrek binnen, waar het kind lag.
Hij pakte de hand van het kind en zei tot haar: ‘Talita koemi ‘; 
wat vertaald betekent: ‘Meisje, Ik zeg je, sta op.’
Onmiddellijk stond het meisje op en liep rond; want het was twaalf jaar. 
En ze stonden stom van verbazing.
Hij legde hun nadrukke­lijk op, dat niemand het te weten mocht komen, 
en voegde eraan toe, dat men haar te eten moest geven.
Woord van de Heer.

Heb je geloof?
In deze passage zien we twee gebeurtenissen of wonderen, maar ze hebben één ding gemeen: geloof. Ten eerste de vrouw met bloedvloeiing, die ‘alleen maar’ de mantel wilde aanraken. Zij geloofde in Jezus en vertrouwde op zijn genezende kracht. Ten tweede Jaïrus, die Jezus ging zoeken omdat hij wist dat alleen Hij zijn dochter kon genezen.
Om ons geloof effectief te laten zijn en niet te bezwijken voor verleidingen, is het noodzakelijk dat we heel dicht bij de Heer zijn, Hem tegemoet gaan, Zijn mantel willen aanraken, dat Hij ons Zijn hand reikt, maar… hoe doen we dat? Door in de aanwezigheid van God te zijn; in de eucharistie, in het gebed, door de Heer aanwezig te maken in ons huwelijk, zodat Hij alles kan genezen wat wij niet kunnen genezen, vergeven, alles wat ons belemmert om vooruit te komen, maar het belangrijkste is dat we moeten geloven dat Hij dit mogelijk maakt.
God is onze Vader en Hij vindt het geweldig als we Hem om hulp vragen, Hij wil dat we Hem om hulp vragen, daarom vraagt Hij wie Zijn mantel heeft aangeraakt, want Hij wil niet dat we achter Hem aan lopen of ons schamen, maar dat we naar Hem toe gaan om Hem om hulp te vragen, dat we Hem in de ogen kijken en zo, van gelaat tot gelaat, met Hem praten.

Toegepast op het huwelijksleven:

Alberto: Noor, voor deze komende retraite hebben we een aantal taken gekregen die we volgens mij niet kunnen uitvoeren… we zijn er niet klaar voor, ik denk dat er een aantal vaardigheden voor nodig zijn die we niet hebben.
Nuria: Je hebt gelijk Alberto, ik dacht net hetzelfde.
Alberto: Zullen we ze dan maar zeggen dat ze beter een ander echtpaar kunnen zoeken om het te doen?
Noor: Laten we iets beters doen: laten we vanmiddag naar het Heilig Sacrament gaan en het aan Jezus vertellen, we gaan Hem vertellen wat Hij al weet, dat we onvolmaakt zijn, dat we niet in staat zijn en dat we het aan Hem overlaten om al deze taken die ons zijn toevertrouwd al dan niet uit te voeren.
(Na de retraite en nadat alle taken zijn uitgevoerd)
Alberto: Wat had je gelijk, Noor! Het was een wonder! Heb je gezien hoe goed alles is verlopen? Ondanks onze onhandigheid en onze zwakheid zijn de resultaten indrukwekkend. Er gaat echt niets boven geloof en je overgeven aan de Heer, zodat Hij Zijn werk kan doen.

Moeder,

Wat een geluk dat we elkaar kunnen steunen en altijd op de Heer kunnen vertrouwen, zoals u dat deed. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn!


Geroepen tot gehoorzaamheid. Commentaar voor echtparen: Lucas 2,22-40

Geef een reactie

Evangelie van de dag, Lucas 2,22–40.

Toen de tijd aanbrak, waarop Maria en het Kind volgens de Wet van Mozes gereinigd moesten worden, 
brachten zijn ouders Jezus naar Jeruzalem om Hem aan de Heer op te dragen, volgens het voorschrift van de Wet des Heren: Elke eerstgeborene van het mannelijk geslacht moet aan de Heer worden toegeheiligd,
en om volgens de bepaling van de Wet des Heren een offer te brengen, namelijk een koppel tortels of twee jonge duiven.
Nu leefde er in Jeruzalem een zekere Simeon, een wetgetrouw en vroom man, 
die Israëls vertroosting ver­wachtte en de heilige Geest rustte op hem.
Hij had een godsspraak ontvangen van de heilige Geest dat de dood hem niet zou treffen, voordat hij de Gezalfde des Heren zou hebben aanschouwd.
Door de Geest gedreven was hij naar de tempel gekomen. Toen de ouders het kind Jezus daar binnenbrachten, om aan Hem het voorschrift der Wet te vervullen, nam ook hij het kind in zijn armen en verkondigde Gods lof met de woorden:
‘Uw dienaar laat gij, Heer, nu naar uw woord in vrede gaan:
mijn ogen hebben thans uw Heil aanschouwd,
dat Gij voor alle volken hebt bereid;
een licht dat voor de heidenen straalt, een glorie voor uw volk Israel.’
Zijn vader en moeder stonden verbaasd over wat van Hem gezegd werd.
Daarop sprak Simeon over hen een zegen uit en hij zei tot Maria, zijn moeder: 
‘Zie, dit kind is bestemd tot val of opstanding van velen in Israël, tot een teken dat weersproken wordt,
opdat de gezind­heid van vele harten openbaar moge worden; 
en uw eigen ziel zal door een zwaard worden doorboord.’
Er was ook een profetes, Hanna, een dochter van Fanuel uit de stam van Aser. 
Zij was hoogbejaard en na haar jeugd had zij zeven jaren met haar man geleefd.
Nu was zij een weduwe van vierentachtig jaar. Ze verbleef voortdurend in de tempel en diende God dag en nacht door vasten en gebed.
Op dit ogenblik kwam zij naderbij, dankte God en sprak over het Kind tot allen die de bevrijding van Jeruzalem verwachtten.
Toen zij alle voorschriften van de Wet des Heren vervuld hadden, keerden zij naar Galilea, naar hun stad Nazaret terug.
Het Kind groeide op en nam toe in krachten; het werd vervuld van wijsheid en de genade Gods rustte op Hem.
Woord van de Heer.

Geroepen tot gehoorzaamheid

Vandaag vieren we de dag van de presentatie van Jezus in de tempel en de
Zuivering van de Maagd Maria. Deze dag staat ook bekend als Maria-Lichtmis.
Hoewel Maria zwanger was geworden door de Heilige Geest en geen
zuivering nodig had, volbracht ze toch het zuiveringsritueel veertig
dagen na de bevalling en presenteert en wijdt zij haar Zoon in de tempel, zoals
voorgeschreven in de wet van Mozes. Dit symbool verwijst naar Christus als
het licht dat de volkeren verlicht.
Deze gebaren, die voor hen niet noodzakelijk waren, maar door Sint-Jozef en
Maria werden uitgevoerd, leren ons dat het in gemeenschap noodzakelijk is om de wet te gehoorzamen en het heilsplan te vervullen.
We zijn geroepen tot gehoorzaamheid, niet op een koude of routinematige manier, maar als een daad van nederigheid, als een daad van afstand doen van onze eigen criteria uit liefde voor de Liefde die ons later zou zeggen: “Niet mijn wil, maar Uw wil geschiede”.
Het huwelijk is een echte leerschool om in deze deugden te groeien.
In elke dagelijkse handeling hebben we de kans om die gehoorzaamheid
en onderwerping aan de echtgenoot te beleven, als een vrije reactie op de Liefde van God, die ons in het huwelijk uitnodigt om de gemeenschap tussen de echtgenoten te beleven en te versterken.
Jozef en Maria ontvingen samen de profetie van Simeon: er werd hun voorspeld dat zij het Licht zouden zijn en het lijden zouden ervaren. Gemeenschap betekent niet dat er geen lijden of conflicten zijn, maar dat we verenigd blijven in momenten van licht en in momenten waarin “het zwaard komt”.

Laten we vandaag deze oproep aanvaarden waartoe deze reflectie ons uitnodigt: altijd gemeenschap zoeken in het huwelijk, samen zijn, intimiteit delen, afzien van ieders individuele criteria en dit alles aan God voorleggen in navolging van de Heilige Familie. Alleen zo kunnen we het Licht van God naar de wereld om ons heen brengen.

Toegepast op het huwelijksleven.

Lucie:  Vandaag denk ik aan hoe we thuis leefden toen we net
getrouwd waren, toen alles gemakkelijk was, en ik realiseer me hoe slecht
we toen leefden. Ik was de hele dag in een slechte bui omdat ik dacht dat ik
een fout had gemaakt door met jou te trouwen, en ik beperkte me tot het regelen van de huishoudelijke zaken, probeerde een vreedzaam samenleven te hebben en ging naar bed voordat jij thuiskwam .
Frans: En ik probeerde die slechte sfeer te ontwijken en zocht mijn toevlucht in mijn werk, sport en vrienden.
Lucie: Gelukkig bracht de Heilige Geest ons onze
geliefde buren Simeon en Anna , die ons de ogen openden voor de
noodzaak om al onze zwakheden en sterke punten aan de Heer voor te leggen, door zo vaak mogelijk naar de kerk te gaan.
Frans: Ja, we zullen nooit genoeg tijd hebben om hen daarvoor te bedanken. In het begin kostte het ons veel moeite, maar dankzij jouw vastberadenheid is het nu een echte noodzaak om samen naar de dagelijkse eucharistieviering te gaan, om de communie te ontvangen, het echtpaargebed te doen en zo te proberen die gemeenschap met Christus in ons gezin te beleven.
Lucie: Ja, wat een licht geeft de Heer ons elke dag. Nu is het
beheer van het huishouden naar de achtergrond verdwenen en ik verlang er alleen nog maar naar om thuis te komen om jou te zien, om te horen hoe jouw dag was en om naar de mis te gaan.
Frans: En met jouw perfectionisme op het gebied van orde en netheid,
is het een echt wonder om te zien wat God in jou heeft gedaan door toe te staan dat ik niet zo ben.
Lucie: Ja. Als de Heilige Familie zelfs in de kleinste details van de wet gehoorzaamde, is het minste wat ik kan doen mij nederig laten leiden door de persoon die God mij het meest direct heeft gestuurd om mij tot Hem te brengen, en dat ben jij. In het begin kon ik er niet mee instemmen om mijn mening niet op te leggen, maar ik geef toe dat het nastreven van die gehoorzaamheid in het huwelijk me heeft geholpen om veel redelijker en minder veeleisend te zijn. Dus: Glorie aan God!

Moeder,

Help ons om nederig en gehoorzaam te zijn aan de leer die uw Zoon ons
in Zijn leven heeft bijgebracht. Geprezen zijt gij voor altijd.

“Zalig getrouwd” Commentaar voor echtparen: Matteüs 5, 1-12a

Geef een reactie
Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

Toen Jezus deze menigte zag, ging Hij de berg op en, nadat Hij zich had neergezet, kwamen zijn leerlingen bij Hem.
Hij nam het woord en onder­richtte hen aldus:
‘Zalig de armen van geest, want aan hen behoort het Rijk der hemelen.
Zalig de treurenden, want zij zullen getroost worden.
Zalig de zachtmoedi­gen, want zij zullen het land bezitten.
Zalig die hongeren en dorsten naar de gerech­tigheid, want zij zullen verzadigd worden.
Zalig de barmhartigen, want zij zullen barmhartigheid ondervin­den.
Zalig de zuiveren van hart, want zij zullen God zien.
Zalig die vrede brengen, want zij zullen kinderen van God genoemd worden.
Zalig die vervolgd worden om de gerechtigheid, want hun behoort het Rijk der hemelen.
Zalig zijt gij, wanneer men u beschimpt, vervolgt en lasterlijk van allerlei kwaad beticht om Mijnent­wil:
Verheugt u en juicht, want groot is uw loon in de hemel. Zo immers hebben ze de profeten vervolgd die voor u geleefd hebben.

Woord van de Heer.

“Zalig getrouwd”

Zalig zijn de armen van geest die hun echtgenoot om hulp vragen als dienaar van Gods genade.
Zalig zijn de zachtmoedigen die zichzelf accepteren zoals ze zijn en hun echtgenoot accepteren zoals hij is, zonder te proberen hem te veranderen.
Zalig zijn zij die huilen en niet wegvluchten of ongevoelig zijn voor het lijden of ongeluk van hun echtgenoot.
Zalig zijn zij die hongeren en dorsten naar liefde en bemind worden, en het goede en geluk van hun echtgenoot zoeken.
Zalig zijn de barmhartigen, die hun echtgenoot niet veroordelen en hem elke overtreding vergeven, hoe ernstig ook.
Zalig zijn de reinen van hart, die het werk van God zien in de gebeurtenissen en in hun echtgenoot.
Zalig zijn zij die werken aan vrede met hun echtgenoot in hun hart.
Zalig zijn zij die vervolgd worden omwille van de gerechtigheid, zonder ontmoedigd te raken ondanks het onbegrip van hun echtgenoot.
Verheug u en wees blij, want uw beloning zal groot zijn in de hemel en u kunt er hier op aarde al van beginnen te genieten.

Toegepast op het huwelijksleven:

Juan en Ana vierden hun zesentwintigste huwelijksverjaardag met een weekendje weg naar een heiligdom, om het samen met Hem te vieren. Vroeg in de ochtend, alleen voor Hem, in het halfduister, delen ze hun geluk.
Ana: Juan, wat gebeurt er met ons? Wat is dit voor mysterie?
Juan: Vertel me eens, wat ontdek je? Wat laat Hij je zien?
Ana: Een armoede die mijn ziel leegmaakt, haar volledig met Hem vult en haar vergoddelijkt door Zijn menselijkheid en die van jou, lieve Juan.
Een immense troost temidden van het huilen om de pijn die ik Hem heb aangedaan met mijn ellende, die mijn geest doordrenkt en zuivert met Zijn ontroerende tederheid.
Een echte overgave die me ertoe brengt te leven alsof ik niet leef, met een onbeschrijfelijke zachtmoedigheid. Hij leeft. Hij doet het, merk je dat?
Een honger en een dorst om Hem te behagen, zodat Hij de goedheid en schoonheid in alles en iedereen herstelt. Mijn hemel.. Wat ben je mooi, lieve Juan! Ik zie je hart en daarin zie ik Hem: een rein hart, goed van bedoeling.
En jij, Juan, vertel me eens: wat ontdek je, wat laat Hij je zien?
Juan: Zijn barmhartigheid in jou, Ana, waarin ik rust, opnieuw geboren word.
Een verlangen om mijn hart voor Hem open te stellen, zodat Hij alles, absoluut alles, in orde kan brengen en ik Zijn vrede kan beleven.
Een brandend verlangen om samen met jou een offer te zijn, zonder angst voor vervolging, afwijzing, verlies van zekerheid. In alles niets zijn. Mijn leven is Hem. Alles wat van mij is, is van jou, Ana, voor Hem.
Ana: Mijn leven is Hem, Juan. Alles wat van mij is, is van jou, met Hem.
Samen: Ons leven is van U, Jezus. Alles wat van ons is, in U, voor anderen. Werken, werken, werken … van eeuwig leven.

Moeder,

Leer ons de zaligsprekingen te leven, het ware gezicht van uw Zoon. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn, die ons met Zijn Bloed heeft verlost.


Het is genade. Commentaar voor echtparen: Marcus 4, 26-34

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus

In die tijd zei Jezus tot de menigte: ‘Het gaat met het Rijk Gods als met een man die zijn land bezaait;
hij slaapt en staat op, ’s nachts en overdag, en onderwijl kiemt het zaad en schiet op, maar hij weet niet hoe.
Uit eigen kracht brengt de aarde vruchten voort, eerst de groene halm, dan de aar, dan het volgroeide graan in de aar.
Zodra de vrucht het toelaat, slaat hij er de sikkel in, want het is tijd voor de oogst.’
En verder: ‘Welke vergelijking kunnen we vinden voor het Rijk Gods en in welke gelijkenis zullen we het voorstel­len?
Het lijkt op een mosterdzaadje. Wanneer dat gezaaid wordt in de grond, is het wel het allerkleinste zaadje op aarde;
maar eenmaal gezaaid, schiet het op en wordt groter dan alle tuingewassen, 
en het krijgt grote takken, zodat de vogels in zijn schaduw kunnen nestelen.’
In vele dergelijke gelijkenis­sen verkondigde Hij hun zijn leer op de wijze die zij konden verstaan.
Anders dan in gelijkenissen sprak Hij niet tot hen, maar eenmaal met zijn leerlingen alleen, gaf Hij van alles uitleg.
Woord van de Heer.

Het is genade.

Het huwelijk is geen prestatie van de menselijke wil, noch het resultaat van een perfecte planning; het is een werk van goddelijk vakmanschap waaraan wij slechts meewerken. Het zaadje dat op het altaar wordt gelegd, is de sacramentele genade: een ‘goddelijke’ en werkelijke kracht die permanent in onze verbintenis aanwezig is.

De ware schoonheid van een huwelijksleven komt niet voort uit een ‘goed karakter’ of een onwankelbare kracht, maar uit de nederigheid om dat zaadje te laten ontkiemen. Telkens wanneer iemand zich ‘geschonken’ heeft aan de ander, zijn eigen ego heeft opgegeven, met het hart heeft geluisterd of de kwetsbaarheid heeft omarmd, is het zaadje uit zijn schil gebroken om te groeien. Door het ‘ik’ te laten sterven, laten we het leven van God ontluiken. Zo is thuis niet langer alleen maar een huis, maar het wordt het Koninkrijk van God, een plek waar een vrede heerst die de wereld niet kent.

Toegepast op het huwelijksleven:

Lewis: Carmen, ik wil je oprecht om vergeving vragen. Ik ben de hele week erg gespannen geweest, heb geprobeerd elk detail te controleren en geëist dat alles volgens mijn plannen verliep. Ik heb me gedragen alsof de vrede in dit huis alleen van mij afhing.

Carmen: Dat heb ik gemerkt, Luis. Gisteren, toen je je geduld verloor met de meisjes, deed het me pijn om je te zien lijden. Je probeerde in je eentje het gewicht van het gezin te dragen.

Lewis: Precies, en dat is mijn fout. Ik heb de meisjes mijn excuses aangeboden, maar nu ik ze zie slapen en de vrede in dit huis voel, realiseer ik me iets: deze harmonie is niet het resultaat van onze orde, mijn inspanningen of onze discipline. Het is genade. Ik heb het mis als ik denk dat we deze vrede kunnen ‘creëren’. Alleen als we ons laten leiden door dat zaadje dat God in ons heeft geplant, beginnen we te proeven van wat het Koninkrijk der Hemelen zal zijn.

Carmen: Juist daarom is ons leven zo mooi. Ondanks de moeilijkheden die we hebben, heb ik het gevoel dat we al een voorproefje van het Koninkrijk beleven. Het is geen ‘ansichtkaartgeluk’, maar een diepe vreugde omdat we weten dat God in onze onvolmaaktheid woont.

Lewis: Als ik terugkijk, zie ik elke keer dat we iets hebben opgegeven, elke keer dat we de voorkeur gaven aan gemeenschap boven gelijk hebben, met andere ogen. Op dat moment leken het offers, maar nu zie ik dat het ‘mest’ was. Door de obstakels van onze trots weg te nemen, hebben we het sacrament de weg vrijgemaakt. Hoe ongelooflijk is het dat God, terwijl we zo klein zijn, iets zo groots in ons heeft opgebouwd.

Carmen: Het is het mysterie van het mosterdzaadje, Luis. Onze dagelijkse toewijding lijkt klein, maar God heeft er deze weelderige boom van gemaakt die ons vandaag schaduw geeft en ons in staat stelt om echt lief te hebben.

Moeder,

Help ons de obstakels weg te nemen die de groei van het Koninkrijk van God in ons huis in de weg staan. Geprezen zij God!