Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Matteüs 13,1–23.
Toen verzamelde zich bij Hem een menigte zo talrijk, dat Hij in een boot moest stappen om daar plaats te nemen, terwijl de hele menigte langs het strand bleef staan.
Hij sprak tot hen over vele dingen in gelijkenissen. ‘Eens, zo begon Hij, ging een zaaier uit om te zaaien.
Bij het zaaien viel een gedeelte op de weg en de vogels kwamen het opeten.
Een ander gedeelte viel op de rotsachtige plekken, waar het niet veel aarde had; het schoot snel op omdat het in ondiepe grond lag.
Toen de zon was opgekomen, kreeg het te lijden van de hitte, zodat het verdorde bij gebrek aan wortel.
Weer een ander gedeelte viel onder de distels en deze schoten op, zodat het verstikte.
Een ander gedeelte tenslotte viel op goede grond en leverde vrucht op: deels honderd ‑, deels zestig ‑, deels dertigvoudig.
Wie oren heeft, hij luistere.’
Zijn leerlingen kwamen Hem vragen: ‘Waarom spreekt Gij tot hen in gelijkenissen?’
Hij gaf hun ten antwoord: ‘Aan u is het gegeven de geheimen van het Rijk der hemelen te kennen, maar aan hen is het niet gegeven.
Aan wie heeft, zal gegeven worden, en wel in overvloed; maar wie niet heeft, hem zal nog ontnomen worden, zelfs wat hij heeft.
Als ik tot hen spreek in gelijkenissen, dan is het omdat zij, ofschoon zij ogen hebben, niet zien en ofschoon zij oren hebben, niet horen of begrijpen.
Zo wordt in hen de profetie van Jesaja vervuld die aldus luidt: Met uw oren zult gij luisteren en toch niet verstaan, met uw ogen zult gij kijken en toch niet zien.
Want verhard is het hart van dit volk, met hun oren luisteren ze slecht en hun ogen doen zij dicht, uit vrees dat zij zouden zien met hun ogen, met hun oren zouden horen, met hun hart zouden verstaan, zich zouden bekeren en Ik zou hen genezen.
Gelukkig uw ogen, omdat zij zien, en uw oren, omdat zij horen!
Want voorwaar, Ik zeg u: vele profeten en rechtvaardigen hebben verlangd te zien wat gij ziet, maar zij hebben het niet gezien; en te horen wat gij hoort, maar zij hebben het niet gehoord.
Gij dan, luistert naar de gelijkenis van de zaaier:
Zo dikwijls iemand het woord van het Koninkrijk wel hoort maar niet begrijpt, komt de boze en rooft weg wat gezaaid ligt in zijn hart; dat is hij die op de weg gezaaid is.
Die op rotsachtige plekken werd gezaaid, is hij die het woord hoort en het terstond met blijdschap opneemt:
maar hij heeft geen wortel geschoten, hij leeft bij het ogenblik, en als hij omwille van het woord verdrukt of vervolgd wordt, komt hij onmiddellijk ten val.
Die gezaaid werd tussen distels is hij die het woord wel hoort, maar dit wordt door de zorgen van de wereld en de begoocheling van de rijkdom verstikt en zo blijft het zonder vruchten.
Maar die in goede aarde werd gezaaid, is hij die het woord hoort en begrijpt en daarom vrucht draagt: bij de een is de opbrengst honderdvoudig, bij een ander zestigvoudig en bij een ander dertigvoudig.’
Met het hart begrijpen.
De vreugde om Gods liefde in het hart te ervaren, verklaart dat “zalig” dat Jezus ons in het evangelie van vandaag zegt. Er is namelijk niets ter wereld dat te vergelijken is met het ervaren van de liefde waarmee God de Vader ons liefheeft. En pas vanaf die ontmoeting met de Liefde begint het leven vrucht te dragen. Het is geen verandering van de ene op de andere dag. Net als het zaadje moet het worden bewaterd en heeft het tijd nodig. Dan gaan de ‘ogen’ van het hart open om te begrijpen. Het leven wordt verlicht en het leven dat voorheen vlak en leeg was, begint de vruchten van de Geest te dragen: vreugde, vrede, zachtmoedigheid…
Veel echtparen, en ook priesters, zeggen dat wat ze horen, ervaren en beleven in het ‘Marital Love Project’ (Project Huwelijksliefde), ze nog nooit eerder hadden gezien. De vreugde om te beginnen met het nastreven van een leven in de volheid van de Liefde verandert echtparen, en degenen die hun hart openen, beginnen een nieuw leven te leiden, een nieuw huwelijk dat vrucht draagt. De een honderd, de ander zestig, weer een ander dertig, ieder naar de gaven die God zelf hem of haar heeft gegeven.
De beproevingen, de moeilijkheden, de valpartijen worden zaadjes die de Heer elke dag in ons hart ‘zaait’ zodat we kunnen groeien. En de dingen die ons vroeger onderdompelden of van onze echtgenoot scheidden, dragen nu vruchten van geduld, zachtmoedigheid en barmhartigheid. Het huwelijk wordt gezien voor wat het werkelijk is: een onuitputtelijke bron van genade die vrucht voortbrengt.
Terug naar het huwelijksleven:
Pedro: Sara, vandaag bedacht ik me dat het alweer drie jaar geleden is dat we onze retraite van het ‘Marital Love Project’ hebben gedaan, en dat heeft me veel vreugde gegeven.
Sara: Ja, ik dacht er vanmorgen ook aan en heb God daarvoor gedankt.
Pedro: Ja, wat hebben we in deze drie jaar veel meegemaakt. Het lijkt wel gisteren, maar als ik terugkijk, moet ik toegeven dat de Heer ons hart heeft veranderd, en hoe…
Sara: Dat is waar, we leefden ons huwelijk elk op onze eigen manier, met onze eigen bezigheden. We hadden geen grote problemen, maar we kenden elkaar niet; het was alsof we een flat deelden. We respecteerden elkaar, maar deelden bijna niets.
Pedro: We deelden ook ons geloof niet; dat beleefden we elk op onze eigen manier. En nu, wat is het toch eenvoudig om te delen wat de Heer ons geeft, om samen als echtpaar te bidden, om elkaar beter te leren kennen, om meer van elkaar te houden en elkaar te helpen God te vinden.
Sara: En zo leren we God beter kennen en worden we steeds meer verliefd op Hem. Dit stuk van de weg is heel mooi geweest, ook al ontbrak het niet aan moeilijkheden en beproevingen, waarvan we door het gebed hebben gezien dat ze altijd hebben gediend om op een bepaald vlak te groeien, en we hebben ze op een heel andere manier beleefd. Wat zijn we gezegend!
Pedro: We hebben nog een lange weg te gaan, want het is waar dat de zonde en de boze op de loer liggen.
Sara: Ja, we hebben nog een lange weg te gaan, want onze trots, onze eigenliefde, onze luiheid… komen nog steeds naar boven, maar het mooie is dat we het meteen doorhebben en naar de Heer gaan om Hem om vergeving te vragen, met een berouwvol hart dat beseft dat het klein, zwak en behoeftig is.
Pedro: Nou, vandaag gaan we dat vieren. Eerst gaan we naar de eucharistieviering, om God te danken en Hem om Zijn genade te vragen om verder te kunnen gaan, en daarna gaan jij en ik uit eten.
Sara: Dat lijkt me een geweldig plan. Maar wel vroeg naar huis, want morgen moeten we vroeg op, hahahaha!
Moeder,
Zorg voor ons, opdat we nooit van het pad afdwalen dat ons naar de Heer leidt, en opdat ons huwelijk zo de vruchten mag voortbrengen die Hij wil. God zij altijd gezegend en geprezen!
