Categoriearchief: Sin categoría

Ga op weg! Commentaar voor echtparen: Lc 10,1-9

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige Evangelie volgens Lucas

In die tijd wees Jezus tweeënzeventig leerlingen aan en zond hen twee voor twee voor zich uit
naar alle steden en plaatsen, waarheen Hijzelf van plan was te gaan.
Hij sprak tot hen: ‘De oogst is groot, maar arbeiders zijn er weinig. 
Vraagt daarom de Heer van de oogst arbeiders te sturen om te oogsten.
Gaat dan, maar zie, Ik zend u als lammeren tussen wolven.
Neemt geen beurs mee, geen reiszak, geen schoeisel; en groet niemand onderweg.
Laat in welk huis gij ook binnengaat uw eerste woord zijn: Vrede aan dit huis!
Woont daar een vredelievend mens, dan zal uw vrede op hem rusten; zo niet, dan zal hij op u terugkeren.
Blijft in dat huis en eet en drinkt wat zij u aanbieden; want de arbeider is zijn loon waard. 
Gaat niet van het ene huis naar het andere.
In elke stad waar ge binnengaat en ontvangen wordt, eet wat u wordt voorgezet,
geneest de zieken die er zijn en zegt tot hen: Het Rijk Gods is u nabij.

Woord van de Heer.

Ga op weg!

Het evangelie van vandaag brengt ons groot nieuws: het Koninkrijk van God is tot ons gekomen! Ja, echtgenoten, het Koninkrijk der hemelen is tot ons huwelijk, onze gezinnen, ons leven gekomen, op voorwaarde dat we het willen ontvangen, dat we het willen verwelkomen. Door het Project Echtelijke Liefde hebben velen van ons dit grote nieuws ontvangen en beleven we het nu. We hebben de grootsheid van ons huwelijk ontdekt en het verbond dat Christus met ons heeft gesloten. Dit heeft ons leven veranderd en we ervaren het geluk van een huwelijk zoals God het bedoeld heeft.
Nu nodigt de Heer ons uit om dit goede nieuws aan andere huwelijken door te geven. Hij zegt ons: Ga op weg! En Hij stuurt ons, de echtgenoten, twee aan twee, naar degenen die hebben ervaren dat het mogelijk is om de hemel op aarde te beleven door een liefde van gemeenschap te leven. De Heer wil op ons rekenen, niet omdat Hij ons nodig heeft, want Hij is almachtig, maar omdat Hij zo goed is dat Hij ons wil laten deelnemen aan Zijn werk. Hij wil dat wij voorop gaan, dat wij met ons leven het evangelie van het huwelijk laten zien aan degenen die het nog niet kennen en aan degenen die Hij wil bereiken. Er zijn veel huwelijken die deze schoonheid nog niet kennen, en wij die haar ontdekt hebben, zijn met weinigen. Doe je mee? Waar wacht je nog op?

Toegepast op het huwelijksleven:

Maite: Javi, weet je wat ik me realiseerde met het evangelie van vandaag?
Javier: Wat dan, Maite?
Maite: Hoe gelukkig we zijn dat ons huwelijk niet alleen is gegroeid en veranderd sinds we op retraite zijn geweest, maar dat we in het Project Echtelijke Liefde ook een plek binnen de Kerk hebben gevonden waar we ons kunnen inzetten, en het mooiste is dat we dat samen doen. De Heer stuurde zijn discipelen twee aan twee op pad, en zo gaan wij ook.
Javier: Dat is waar, daar had ik nog niet aan gedacht.
Maite: Zullen we ons aanbieden om mee te werken aan de volgende retraite? De oogst is groot, maar er zijn weinig arbeiders…
Javier: De week daarop werd mij gevraagd om mee te werken aan een retraite van een andere organisatie. Je weet dat ik graag meewerk aan dingen van de Kerk, maar misschien is twee weekenden achter elkaar te veel.
Maite: Je hebt gelijk, maar dan moeten we prioriteiten stellen. Omdat het allemaal goede dingen zijn, moeten we onderscheiden wat Gods wil voor ons is. En misschien, zoals het evangelie vandaag ook zegt, als je een huis hebt gevonden waar je welkom bent, moet je daar blijven en niet van huis tot huis en van groep tot groep gaan. Hier en daar wat pikken… misschien is dat een teken van onvolwassenheid, want uiteindelijk ben je in plaats van op veel plaatsen op geen enkele plaats, vind je niet? En hier kunnen we samen als echtpaar naartoe gaan, het andere voelt als iets dat ons scheidt.
Javier: Ik had het nog niet vanuit dat perspectief bekeken, maar ik denk dat wat je zegt heel logisch is. Laat me erover bidden.
Maite: Als je het goed vindt, bidden we er samen over, want we zijn geroepen om één vlees te zijn.
Javier: Ja, we nemen het mee in ons echtpaargebed.

Moeder,

U die uw leven hebt gegeven opdat Christus alle mensen zou bereiken, leer ons het evangelie van het huwelijk te verkondigen en uw Zoon te brengen aan allen die Hem nog niet kennen. Gezegend en verheerlijkt zijt Gij, Moeder! Geprezen zij de Heer voor altijd!

Zijn we doof en stom? Commentaar voor echtparen: Marcus 7,31-37.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Marcus 7,31-37.

In die tijd vertrok Jezus uit de streek van Tyrus , begaf zich over Sidon naar het meer van Galilea, midden in de streek van Dekapolis.
Men bracht een dove bij Hem, die ook moeilijk kon spreken en smeekte Hem dat Hij deze de hand zou opleggen.
Jezus nam hem terzijde buiten de kring van het volk, stak hem de vingers in de oren en raakte zijn tong met speeksel aan.
Vervolgens sloeg Hij zijn ogen ten hemel op, zuchtte en sprak tot hem: ‘Effeta ‘, wat betekent: Ga open.
Terstond gingen zijn oren open en werd de band van zijn tong losgemaakt, zodat hij normaal sprak.
Hij verbood hun het aan iemand te zeggen; maar met hoe meer nadruk Hij dat verbood, des te luider verkondigden zij het.
Buiten zichzelf van verbazing riepen zij uit: ‘Hij heeft alles wel gedaan, Hij laat doven horen en stommen spreken.’
Woord van de Heer

Zijn we doof en stom?

Hoe belangrijk was de bereidheid van deze persoon om naar Jezus te gaan, zich door zijn vrienden te laten leiden. Eerst moest hij erkennen dat hij niet kon horen, daarna zich laten leiden en ten slotte, en dat is het belangrijkste, op Jezus vertrouwen. Daardoor kon de Heer het wonder verrichten en kon hij weer goed horen en spreken. Echtgenoten, laten we samen naar Hem toe gaan en Hij zal wonderen verrichten in ons huwelijk en in ons gezin.

 

Terug in het huwelijksleven

Pepe: Maria, gaat het goed met je? Je bent erg stil sinds we uit de mis zijn gekomen.

Maria: Ja, ik zal het vanavond met je delen in het echtelijk gebed. Ik ben erg ontroerd, ik heb een prachtige ervaring gehad.

Pepe: Wat geweldig! Ik kijk ernaar uit om het met je te delen.

Maria: Dank je wel schat, dat je zo begripvol bent en tot vanavond wacht.

(Die avond tijdens het echtpaargebed)

Pepe en Maria: Heilige Geest, kom elke dag in onze harten…

Pepe: We stellen ons in de aanwezigheid van de Heer…

Maria: (na een tijdje) Pepe, ik wil nu met je delen wat er vanmorgen met me is gebeurd. Voordat ik naar de mis ging, heb ik mijn geweten onderzocht, ik moest biechten. Toen we bij de kerk aankwamen, ben ik naar het tabernakel gegaan om de Heer te groeten en toen kreeg ik inzicht in een heel oude zonde, van lang voor mijn bekering. Het was alsof Hij tegen me zei: “Effetá”, en ik herinnerde me iets heel pijnlijks dat ik jaren geleden had gedaan en dat ik me niet meer kon herinneren. Ik was verlamd, maar net op dat moment pakte je mijn hand en kneep je erin. Dat gaf me de kracht om op te staan en op mijn knieën in de biechtstoel te gaan zitten. Daar heb ik een prachtige ervaring gehad van Gods barmhartigheid, die mij mijn ellende vergaf… Ik herinner het me nog steeds en de tranen springen me in de ogen. En mijn zonde was behoorlijk ernstig…

Pepe: Maria, wat ben je mooi! Je deed me denken aan de brief van Paulus aan de Romeinen: “Waar de zonde overvloedig was, daar is de genade nog overvloediger geweest.” Gezegend en geprezen zij de Heer! Hartelijk dank dat je dit met mij hebt gedeeld. Ik hou heel veel van je, Maria.

 

Moeder

Wat een groot geschenk is het sacrament van de biecht! Geef me de genade om er vaak heen te gaan, nadat ik mijn geweten goed heb onderzocht. Gezegend en geprezen zij de Heer voor Zijn grote barmhartigheid!

 

Altijd aanwezig. Commentaar voor echtparen: Marcus 7,24-30.

Geef een reactie

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Marcus 7,24–30.

In die tijd trok Jezus naar de streek van Tyrus en Sidon. Hij ging een huis binnen en wilde niet dat iemand het te weten kwam, maar Hij kon niet onopgemerkt blijven.
Een vrouw wier dochtertje door een onreine geest was bezeten, kwam dan ook, zodra ze van Hem gehoord had, naderbij en wierp zich aan zijn voeten.
De vrouw was een Helleense van Syrofenicische afkomst. Zij vroeg Hem de duivel uit haar dochter uit te drijven.
Hij sprak tot haar: ‘Laat eerst de kinderen verzadigd worden, want het is niet goed het brood dat voor de kinderen bestemd is aan de honden te geven.’
Maar zij had een antwoord en zei Hem: ‘Jawel, Heer. De honden onder tafel eten immers van de kruimels van de kinderen.’
Toen sprak Hij tot haar: ‘Omdat ge dit zegt, ga heen, de duivel heeft uw dochter verlaten.’
Zij keerde naar huis terug, trof haar kind te bed en bevond dat de duivel was heengegaan.

Altijd aanwezig

Het kan vaak lijken alsof de Heer onopgemerkt blijft of op een bepaald moment niet aanwezig is, en we kunnen Hem zelfs verwijten dat Hij bepaalde situaties toestaat, maar dat is niet zo. Wanneer we die indruk hebben, is dat omdat we Gods wil niet accepteren of begrijpen. Maar de Heer is altijd aanwezig, aan onze zijde, zelfs op die momenten dat we niet willen dat Hij er is, maar Hij is veel meer op ons gericht dan we ons kunnen voorstellen en we denken alleen aan Hem als we zien dat we het zelf niet kunnen of niet begrijpen. Hoe verandert alles wanneer we God op elk moment zoeken, in wat we doen en niet doen, in het goede en het slechte, ons bewust van de ware aanwezigheid van de Heer in alles, soms om dank te zeggen en soms om vergiffenis te vragen. God is altijd aan onze zijde, maar we nemen Hem niet waar als we dat niet willen. We hebben de absolute vrijheid om Hem te willen of niet te willen, en Hij openbaart zich op vele manieren en het hangt altijd van ons af.

 

Toegepast op het huwelijksleven:

Valeria: Eduardo, heb je gemerkt hoe prettig Ángeles en David bij elkaar zijn? De manier waarop ze met elkaar praten, hoe ze naar elkaar kijken, de fijngevoeligheid in hun omgang met elkaar en een oneindig aantal details die je opvallen als je bij hen bent.

Eduardo: Ja Valeria, hoe kan ik dat niet opmerken, het is onmogelijk om het niet op te merken, in tegenstelling tot jou en mij, die altijd kijken wie het sterkst is.

Valeria: Je merkt dat God een belangrijke rol speelt in hun leven en hun huwelijk. Ze zoeken Hem in alles, aanvaarden Zijn wil en brengen die in praktijk door Hem te eren met hun liefde.

Eduardo: Eigenlijk zouden jij en ik dat ook kunnen proberen. Wat is het verschil tussen hen en ons? Alleen willen we niet accepteren dat God in ons is en laten we dat merken door elkaar te willen domineren.

Valeria: Je hebt helemaal gelijk, Eduardo, laten we het proberen. We weten nu dat de oplossing niet ligt in gelijk hebben, maar in vertrouwen op de Heer, wetende dat Hij in ons is.

Eduardo: En wat is een betere manier om te beginnen dan je om vergeving te vragen. Vergeef me, lieve Valeria, ik ben egoïstisch tegen je geweest door je mijn mening op te dringen en mijn zwakheden niet te erkennen, door me sterk voor te doen door je pijn te doen.

Valeria: Dank je, Eduardo, je bent een geschenk en ik heb dat niet willen zien omdat ik dacht dat je altijd voor mij klaar moest staan en dat alles moest gaan zoals ik wilde. Vergeef me dat ik niet heb gezien wat voor een geweldige man je bent.

Eduardo: Jij bent pas geweldig, je bent de mooiste vrouw ter wereld.

Valeria: Laten we er helemaal voor gaan. Nu we de demon van ons eigen ego hebben verdreven, vind je het dan een goed idee om samen naar de mis te gaan om God te danken voor ons huwelijk?

Moeder:

Help ons om je Zoon altijd in gedachten te houden via onze echtgenoot. God zij gezegend.


Let op! Commentaar voor echtparen: Marcus 7, 14-23

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus 7m14-23

In die tijd riep Jezus het volk weer bij zich en sprak tot hen: ‘Luistert allen naar Mij en wilt verstaan:
niets kan de mens bezoedelen wat van buiten af in hem komt. Maar wat uit de mens komt, dat bezoedelt de mens.
Als iemand oren heeft om te horen, hij luistere.’
Nadat Hij zich van het volk had teruggetrokken en thuis gekomen was, stelden zijn leerlin­gen Hem vragen over de gelijkenis.
Hij antwoordde hun: ‘Begrijpt ook gij nog zo weinig? Beseft gij dan niet, dat al wat van buiten af in de mens komt hem niet kan bezoedelen,
omdat het niet in zijn hart komt maar in zijn buik en zijn weg vindt in een zekere plaats?’ Zo verklaarde Hij alle voedsel rein.
‘Maar,’ zei Hij, ‘wat uit de mens komt, dat bezoedelt de mens.
Want uit het binnenste, uit het hart van de mensen, komen boze gedachten, ontucht, diefstal, moord,
echtbreuk, heb­zucht, kwaadaardigheid, bedrog, losbandigheid, afgunst, godslastering, trots, lichtzinnigheid.
Al die slechte dingen komen uit het binnenste en bezoedelen de mens.’

Woord van de Heer.

Let op!

Hoe goed is de Heer die ons in dit evangelie verlicht en ons leert waar we onze blik op moeten richten, want we kunnen ons hele leven doorbrengen met de slechte gewoonte om buiten onszelf de oorzaak of de veroorzakers van ons ongeluk te zoeken. “Als mijn echtgenoot zou veranderen…”, “het is mijn baas…”, “dit opstandige kind maakt me gek”, “het is de schuld van…”, “als hij niet tegen me had gezegd…”. En zonder dat we het beseffen, leggen we de oorzaak van ons onbehagen, onze reacties, ons gebrek aan liefde bij iets of iemand buiten onszelf.
De Heer komt ons vandaag vertellen waar we onze blik op moeten richten. Let op, echtgenoten, want het is gemakkelijk om onze blik te richten op het kwaad van de ander of op de omstandigheden buiten ons en voorbij te gaan aan wat er in ons hart gebeurt. Misschien zeg ik geen kwaad woord tegen mijn echtgenoot, maar veroordeel ik hem in mijn hart. En daar begint de kiem van het kwaad in mijn hart te groeien. Het kan iets kleins zijn, maar zowel het goede als het kwade beginnen klein, als een zaadje dat uiteindelijk groot wordt. Let dus op je hart! Wat denk ik? Wat verlang ik? Wat zijn mijn bedoelingen? Want misschien is de buitenkant van het glas heel mooi en lijkt het heel schoon, maar van binnen is het vuil al begonnen te ontkiemen.

Toegepast op het huwelijksleven:

(Pepe en Cristina praten met elkaar na het bidden van dit evangelie)
Cristina: Weet je wat ik me realiseerde, Pepe? Gisteren, toen je thuiskwam van je werk, sprak ik je op een vervelende manier aan en maakte ik een vervelende opmerking, waardoor er een stilte en onverschilligheid ontstond die tot vanochtend voortduurde. Het is waar dat ik erg moe was van al het werk op kantoor en de hele middag met de kinderen… Maar ik heb ingezien dat het niet de vermoeidheid was die ons uit elkaar dreef. De vermoeidheid heeft het moeilijker gemaakt, maar wat de gemeenschap tussen ons heeft verbroken, was de onverschilligheid en de verwijten die uit mijn hart kwamen.
Pepe: Ja… ik heb ook iets gemerkt. Ik heb de nieuwe collega die op kantoor is gekomen geholpen, ogenschijnlijk met goede bedoelingen, maar eigenlijk wilde ik indruk op hem maken, al mijn kennis laten zien en ervoor zorgen dat iedereen zou denken dat ik een aardige, vrijgevige, vriendelijke vent ben… Kortom, ik handelde niet alleen om hem te helpen, maar liet me leiden door hoogmoed.
Cristina: Ik geloof dat het een genade van God is dat we ons hiervan bewust worden. Ik ga oplettend zijn om te zien wat er uit mijn hart komt als ik iets niet leuk vind of als iets me stoort.
Pepe: Dit maakt me bewust van mijn ellende, zodat ik die aan de Heer kan overgeven, opdat Hij mijn hart verandert. Wat hebben we Hem nodig!
Cristina: Laten we God danken dat Hij ons de waarheid van ons hart heeft laten zien en morgen gaan we biechten, vind je dat goed?

Moeder,

Help ons om geen excuses te zoeken en onze ellende nederig te erkennen met een berouwvol en vernederd hart. Gezegend en geprezen zijt Gij voor altijd!

Wat is jouw Korban? Commentaar voor echtparen

Geef een reactie
Evangelie van de dag
Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus
 

Eens kwamen de Farizeeën en enkele schriftgeleerden uit Jeruzalem bij Jezus tezamen, en zagen dat sommige van zijn leerlingen met onreine, dat wil zeggen, ongewassen handen aten.
De Farizeeën immers en al de Joden eten niet zonder zich eerst de handen te hebben gewassen met een handvol water, daar ze vasthouden aan de overlevering van de voorvaderen; komen ze van de markt, dan eten ze niet, voordat zij zich gereinigd hebben; zo zijn er nog vele andere dingen waaraan ze bij overlevering vasthouden: het afwassen van bekers, kruiken en koperen vaatwerk.
Daarom stelden de Farizeeën en de schriftgeleerden Hem de vraag: ‘Waarom gedragen uw leerlingen zich niet volgens de overlevering van de voorvaderen, maar eten zij met onreine handen?’
Hij antwoordde hun: ‘Hoe juist heeft Jesaja over u, huichelaars, geprofeteerd! Zo staat er geschreven: Dit volk eert Mij met de lippen, maar hun hart is ver van Mij. Zij eren Mij, maar zonder zin, en mensenwet is wat zij leren. Gij laat het gebod van God varen en houdt vast aan de overlevering van mensen: kruiken en bekers afwassen en meer van dergelijke dingen doet ge. Het is fraai, vervolgde Hij, dat gij het gebod van God buiten werking stelt om uw overlevering te handhaven!
Mozes heeft immers gezegd: Eer uw vader en uw moeder, en Wie zijn vader of moeder vervloekt, moet sterven. En toch leert gij: Als iemand tot zijn vader of moeder zegt: alles waarmee ik u zou kunnen helpen, is Korban, dat betekent: offergave, dan staat ge hem niet meer toe iets voor zijn vader of moeder te doen. Zo maakt ge het woord Gods krachteloos ten gunste van uw overleve­ring die gij doorgeeft. En ge doet meer van dergelijke dingen.’

Woord van de Heer.

Wat is jouw Korban?

God wil geen kille naleving van wetten, God wil je hart. “Dit volk eert mij met de lippen, maar hun hart is ver van mij verwijderd.” En dat is pijnlijk voor God, want Hij heeft ons niet geschapen voor afstand, maar voor verbondenheid. God wil dat je hart aan het zijne vastkleeft, niet dat je daden van Hem gescheiden zijn. Heiligheid is geen race naar uiterlijke perfectie of een optelsom van nageleefde regels, het is een oproep van God om met Hem verenigd te leven in een levende en vurige liefdesrelatie. Maar wat kost het ons veel om te beseffen dat het om liefhebben gaat, niet om doen. En dan vervormen we alles: we brengen de liefde in de war, we leggen de nadruk op het werk en niet op het hart, en we gaan de “wet” gebruiken als excuus om niet lief te hebben. Zo scheiden we ons van God in de overtuiging (wat een grote misleiding) dat we Hem dienen. Maar God wil geen drukbezette en afstandelijke dienaren: Hij wil vrienden. ‘Ik noem jullie geen dienaren meer, ik noem jullie vrienden’. Hij wil intimiteit, hij wil voortdurend contact, hij wil een hart dat in Hem rust. Hij is niet geïnteresseerd in je dienstbaarheid als die niet uit liefde voortkomt. En let op, want deze leugen dringt ook met kracht door in het huwelijk. We creëren onze eigen “Korban”, zo vroom, zo redelijk, zo gerechtvaardigd, dat ze ons verhinderen om echt lief te hebben en een echte gemeenschap op te bouwen: “De kinderen hebben me meer nodig dan jij”, “Ik moet voor mijn ouders zorgen”, “Er is veel te doen in de parochie”, “Mijn vriendin heeft een probleem”. Alles is goed. Alles is nodig. Maar wanneer alles altijd voorrang krijgt op mijn echtgenoot, bouw ik niet de liefdevolle gemeenschap op waar ik zo naar verlang. Uiteindelijk houden we op het hart te omarmen van degene aan wie we ons in het huwelijk hebben verbonden, en houden we ook op ons eigen hart aan te bieden. Dan raakt de liefde op de achtergrond, verdort, en kan deze pijnlijke uitspraak worden gehoord: “Deze vrouw, deze man, eert mij met zijn lippen, maar zijn hart is ver van mij verwijderd”.

Toegepast op het huwelijksleven

Robert: Lola, hou je van me?

Els: Robert, na zoveel jaren samen, wat een vraag stel je me nu.
Robert: Nou ja, zeg het maar…
Els: Schat, ben ik niet met je getrouwd?
Robert: Ja, en ik met jou, maar hou je van me?
Els: Wat een obsessie… Hebben we niet twee kinderen? Strijk ik je shirts niet? Kook ik niet voor je? Koop ik je kleding niet?
Robert: Ja, maar houd je van me?

Moeder,

Leer ons Jezus lief te hebben zoals Hij geliefd wil worden. Geprezen zij Jezus en Maria!