Evangelie van de dag
Lezing uit het heilige evangelie volgens Johannes
Maar Ik zei u reeds, dat, hoewel gij Mij hebt gezien, gij toch niet gelooft.
Al wat de Vader Mij geeft, zal tot Mij komen, en wie tot Mij komt, zal Ik niet buitenwerpen.
Ik ben immers uit de hemel neerdgedaald, niet om mijn eigen wil te doen, maar de wil van Hem die Mij gezonden heeft;
en dit is de wil van Hem die Mij gezonden heeft, dat Ik niets van wat Hij Mij gegeven heeft verloren laat gaan, maar het doe opstaan op de laatste dag.
Dit is de wil van mijn Vader, dat ieder die de Zoon ziet en in Hem gelooft, eeuwig leven bezit; en ik zal hem doen opstaan op de laatste dag.’
We dragen allemaal in ons hart een verlangen naar eeuwigheid, een hunkering naar gerechtigheid, schoonheid, liefde, vrede… De mens zoekt geluk en zingeving omdat hij geschapen is voor het leven, om eeuwig te leven. We hebben een dorst naar vervulling die niets in deze wereld kan lessen. We proberen die leegte op allerlei manieren te vullen, ook met de mensen van wie we het meest houden, maar alles schiet tekort. En vandaag openbaart Jezus ons waar onze verlangens werkelijk gestild worden: “Wie tot Mij komt, zal geen honger hebben, en wie in Mij gelooft, zal nooit dorst hebben.” De vraag is: ga ik naar Hem toe? Geloof ik in Hem? Of leef ik steunend op mijn zekerheden, werk, gezondheid, geld, roem…?
En juist in die zoektocht biedt Jezus zich aan als voedsel voor het hart: “Ik ben het brood des levens.” Hij komt niet om ons iets te geven, Hij komt om Zichzelf te geven. Daarom vraag ik mezelf vandaag in het gebed af: heb ik werkelijk honger naar God of leef ik alsof ik genoeg heb aan mezelf? Erken ik dat ik Zijn genade nodig heb, dat ik smacht naar Zijn barmhartigheid, Zijn liefde, Zijn aanwezigheid in de Eucharistie…?
Heer, geef mij honger en dorst naar U, dat ik U zoek, dat ik U vind en dan… dat ik alleen leef om U te beminnen en degenen die U mij gegeven hebt.
Toegepast op het huwelijksleven:
Laura: (kijkt naar haar mobiel) Ik heb weer een kleinigheidje op internet gekocht… en terwijl ik het kocht, dacht ik: “Ik heb het niet nodig”
Álvaro: En toen?
Laura: Ik weet het niet… het is alsof het me even kalmeert, maar dat gevoel duurt maar even…
(Álvaro zwijgt)
Laura: En daarna voel ik me weer hetzelfde… of erger nog, leeg. Alsof ik iets probeer te vullen waarvan ik niet eens weet wat het is. Maar vandaag, terwijl ik aan het kopen was, realiseerde ik me iets.
Álvaro: Wat dan?
Laura: Dat ik niet op zoek ben naar spullen, maar naar een gevoel van veiligheid, rust en volheid. En winkelen is als een snelle verdoving… Ik besef dat ik iets mis… of beter gezegd, ik mis Iemand.
Álvaro: Wat goed dat je je dat realiseert, Laura! Het is een eerste stap om op weg te gaan… De Heer wacht altijd op ons en zal ons nooit afwijzen, dus… Zullen we ons huwelijksgebed weer oppakken?
Laura: Ja, laten we samen naar Hem gaan! Heer, ik ben vol van dingen, maar leeg van U. Geef me honger en dorst naar U, want alleen U kunt mij verzadigen.
Moeder,
Het is troostrijk te weten dat de Vader niemand wil verliezen en vanuit ons hart sluiten we ons aan bij dat verlangen. Help ons de hemel te bereiken! Gezegend zijt u, Moeder!
