Als echtgenoot vind ik het moeilijk om zijn woorden “in praktijk te brengen”. In de praktijk “leg ik mijzelf toe” op het interpreteren van zijn woord en eis ik van mijn echtgenoot “in Jezus’ naam” wat hij wel of niet moet doen. Wat een “subtiel” verschil en wat een verwoesting voor mijn huwelijk.
Ik kan gaan denken dat ik, omdat ik Jezus als herder volg, weet wat het beste is voor mijn echtgenoot en kinderen, terwijl ik vergeet dat Jezus boven alles “weide” is, Hij is het voedsel dat Zijn woord in mijn hart doet ontkiemen en in de praktijk is Hij het die mijn echtgenoot helpt door mij.
Laten we ophouden ons te verschansen in onze zekerheden en ons hart voor Hem openen in gebed. Moge Hij ons kennen!

Almudena: (kijkt met genegenheid naar haar echtgenoot) Vandaag, terwijl ik bad, inspireerde Jezus in mijn hart een heel sterk idee…. Soms heb ik het gevoel dat ik probeer degene te zijn die alles in ons gezin regisseert, alsof ik precies weet wat God wil dat je doet.
Luis: (verrast) En dat stoort je?
Almudena: Het is niet dat het me stoort… maar ik realiseer me dat in plaats van God tot jou te laten spreken, ik voor God spreek, alsof ik zijn stem heb.
Luis: (nadenkend) Ik heb het ook gevoeld, ik ga niet tegen je liegen. Soms klinken je woorden voor mij meer als een bevel dan als hulp. Maar ik weet dat je het doet omdat je gelooft dat het het beste voor me is… en ik probeer je te begrijpen.
Almudena: Het spijt me zo… Ik ben aan het leren dat Jezus volgen niet zozeer gaat over “jou leiden”, maar over mezelf toestaan om door Hem getransformeerd te worden. Dat mijn gebed niet alleen is om voor jou te bidden, maar ook om me met Hem te voeden en Hem door mij te laten handelen.
Luis: Dat vind ik mooi… dat Jezus niet alleen onze herder is, maar ook onze voeding. Misschien als we ons allebei door Hem laten voeden, zal Hij ervoor zorgen dat we samen groeien.
Almudena: (neemt zijn hand) Wil je samen bidden? Zonder dingen te vragen. Gewoon luisteren.
Luis: Dat zou ik graag willen. Laat Hem ons centrum zijn, niet onze verwachtingen.

Moeder,

U die onze God in uw schoot droeg, leer ons om zijn woord vruchtbaar te laten zijn in onze harten. Dank u dat u zoveel van ons houdt!

Woord van de Heer.

De boom van het hart.

De Heer vertelt ons dat om goede vruchten te dragen, de boom gezond moet zijn, want een zieke boom draagt slechte vruchten. Hoe is het met mijn hart? Niet in de oppervlakkige emoties, niet in de huid, maar diep van binnen, welk deel ervan is verziekt? Want dat is wat mij verhindert om goede vruchten te dragen.
Heer, vandaag leert u me hoe belangrijk het is om oplettend te zijn en me niet te laten misleiden door uiterlijkheden: het zijn niet mijn echtgenoot en zijn dingen, noch de omstandigheden, noch de moeilijkheden buiten, die me verhinderen om goede vrucht te dragen; het is mijn zieke hart.
Wat doe ik? Wend ik me tot genade, werk ik samen met de Heilige Geest om mijn hart te genezen zodat ik goede vrucht kan dragen? Help ik mijn echtgenoot om het zieke deel van zijn hart te genezen? De Heer, die zielsveel van ons houdt en wil dat er goede vruchten in ons huwelijk groeien, is degene die ons deze waarschuwing geeft, dat we ons niet moeten laten misleiden en moeten kijken naar wat er uit ons hart komt.
Ik ga mijn best doen om mijn hart te helen en het hart van mijn echtgenoot te helpen helen, zodat ons huwelijk de beste vruchten kan dragen.

Toegepast op het getrouwde leven:

(Sandra herinnert zich een voorval uit het verleden met haar schoonmoeder en vraagt Hector om hulp)
Sandra: Schat, je moet me helpen, ik herinner me wat je moeder tegen me zei en ik word boos omdat ik haar had moeten antwoorden…..
Hector: Schat, het is maar een verleiding… Ik ben trots op je en ik weet hoe hard je geprobeerd hebt om je mond te houden, ik weet hoe hard je geprobeerd hebt om mijn moeder te accepteren en van haar te houden….
Sandra: Ja, maar…
Hector: Waarom onthoud je dat nu, het verleden is in de genade van de Heer! Ik weet dat je hart een gewond deel heeft, maar met Gods genade zal het genezen en grote vrucht dragen.
Sandra: Heel erg bedankt voor je hulp, ik weet niet wat ik zonder jou zou moeten! Vergeef me dat ik terugging naar het verleden!

Moeder,

Leer ons en help ons om aandachtig te zijn zoals U altijd was, aandachtig en zorgzaam. Gezegend bent U voor altijd!

Vandaag vieren we het feest van Johannes de Doper, die sprong in de schoot van zijn moeder, de heilige Elisabeth, toen de groet van Maria hem bereikte. Heer, geef dat we op elk moment van ons leven weten hoe we U op deze manier kunnen herkennen.  Mogen we altijd bereid zijn om ons “Ja” te geven tegen de ultieme gevolgen, tot op het punt dat we ons leven kunnen geven om uw plan van Liefde voor het huwelijk te verdedigen.  Maar we kunnen het niet alleen, neem Uw Hand niet van ons weg.

Paco: Clara, wat mooi dat Johannes de Doper zijn leven heeft gegeven om het huwelijk te verdedigen, hij gaf niet om de mening van de wereld, maar hij verdedigde de enorme waardigheid die ons sacrament heeft, het belang van eenheid en trouw aan onze band.
Clare: Hij is de eerste martelaar voor het huwelijk. Stel je de vruchten voor van elke druppel van zijn vergoten bloed. En gaan we achterover leunen en toekijken hoe zoveel getrouwde stellen de handdoek in de ring gooien en gaan scheiden?
Paco: Ik denk dat we een duidelijk pad hebben om te volgen, er is zoveel te doen!  Laten we ons volledig geven aan de missie van Onze Lieve Vrouw.  Als jij het goed vindt, kunnen we de preisters van onze kleine groepen bellen en zeggen dat ze op ons kunnen rekenen voor alles wat ze nodig hebben.
Clara: Oh Paco, wat spannend! Ik vind het een prachtig idee. Laten we God veel dank zeggen voor de vruchten die het echtelijk gebed en de sacramenten in ons huwelijk geven, het is tijd om dit geschenk dat de Heilige Moeder aan ons gezin geeft te delen. Laten we erheen gaan, naar de missie!

Moeder,

Moge ook onze ziel de grootheid van de Heer verkondigen, moge onze geest zich verheugen in God, onze Verlosser, en moge het Hem behagen onze nederigheid te zien. Glorie aan God!

Woord van de Heer.

Een motor zijn.

We zijn geroepen elkaar lief te hebben met dezelfde liefde als God ons liefheeft, met dezelfde naastenliefde als God ons aanvaardt en zo elkaar te gaan liefhebben met authentieke echtelijke naastenliefde.
Hoe gemakkelijk maken we onszelf niet tot heersers over elkaar, we oordelen en beschuldigen elkaar van wat we goed of fout doen, we willen boven de ander staan en in alles gelijk hebben. Maar de Heer vertelt ons dat we de genade van ons sacrament hebben om het om te draaien en te leren naar elkaar te kijken met de blik waarmee Hij naar ons kijkt en ons dagelijks uitnodigt in ons huwelijk. We moeten de splinter veranderen in balk en de balk in kruis. Alleen de Heer kan van iets slechts iets beters maken. Als ik de splinter in het oog van mijn echtgenoot zie, besef ik de balk in mijn eigen oog en zo leer ik om mezelf klein te maken voor de ander en hem te helpen om in alles beter te worden in het licht van de Heer. Laten we de Heilige Geest vragen om de genade om onze echtgenoot alleen te beoordelen om beter te worden, zodat het falen van de ander ons mag helpen om ons kruis op te nemen, onze zonde te leren zien door de zonde van de ander en hem zo intenser te verwelkomen en lief te hebben.
Mogen wij in onze echtgenoot de unieke en onherhaalbare persoon ontdekken, die mij gelijkvormig maakt als complementair, in zijn oneindige waarde en zo wederzijdse zelfgave in volheid oefenen en zoeken, voor Christus en in Christus, de volmaaktheid van liefde openbarend in echtelijke liefde.

Toegepast op het getrouwde leven::

Maria: Rafa, je hebt zoals gewoonlijk je ontbijtkoffie niet opgehaald en weer heb ik achter je moeten opruimen.
Rafa: Vergeef me Maria, het ontging me volledig, ik was meer bezorgd dat de kinderen de kamer netjes achterlieten zodat jij er niet voor hoefde te zorgen.
Maria: Daar ga je weer, je hebt altijd een excuus. Je weet dat ik de rommel in de keuken niet aankan en je verzint altijd wel iets om je te verontschuldigen.
Rafa: Het spijt me, ik ben niet perfect en jij ziet alleen wat jou interesseert. Soms maakt het niet uit hoeveel ik doe, het is nooit genoeg.
(Later, tijdens hun tijd van echtelijk gebed)
Rafa: Dank U Heer voor hoe opgeruimd Maria is, U weet wat een puinhoop ik ben en soms zonder het te beseffen kom ik er niet en met mijn verstrooidheid laat ik Maria lijden. Vergeef me Heer dat ik zo afwezig ben en excuses maak in plaats van mijn fouten te erkennen.

Moeder,

Moge mijn hart zijn als dat van uw Zoon, zachtmoedig en nederig, zodat ik mijn echtgenoot niet veroordeel, maar dat mijn blik helder en barmhartig is, zodat ik hem met uw ogen kan zien. Lof zij God.

Vandaag vieren we het Plechtige Hoogfeest van Corpus Christi, een groot Mysterie van Liefde! Een feest om de echte aanwezigheid van Jezus in het Allerheiligste Sacrament te eren. Een hele God die uit liefde bij ons wil blijven. Jezus is hier, nu, en wacht met open armen op ons in het tabernakel. Geprezen zij Jezus in het Heilig Sacrament van het altaar!
In het wonder van het evangelie van vandaag vermenigvuldigt de Heer het voedsel om de honger van alle aanwezigen te stillen. Een wonder dat een voorproefje lijkt te zijn van wat Hij later met zijn eigen lichaam zal doen. Maar om dit wonder te kunnen doen wil hij rekenen op de medewerking van mensen. En hoewel wat hij vraagt onredelijk lijkt, opent de gehoorzaamheid van de discipelen de deur naar het wonder.
Heer, vandaag komen we voor u zoals die leerlingen: met harten vol liefde, maar ook met vermoeidheid en twijfels. Soms hebben we het gevoel dat we niet genoeg hebben om onszelf te blijven geven. Maar U kijkt ons met liefde aan en zegt tegen ons:
“Geeft hen iets te eten”.
Hier brengen we onze vijf broden en twee vissen: de kleine gebaren van liefde die we elke dag proberen, onze trouw in ons dagelijks leven, onze strijd om onszelf te vergeven en opnieuw te beginnen. Neem ze, Heer. Zegen ze, vermenigvuldig ze en verander ze in voedsel dat onze liefde versterkt.

Cristina: Luis, ik heb me gerealiseerd dat zodra ik afgeleid raak, ik aan mezelf denk of aan mijn eigen dingen, dat ik geen geduld heb, dat ik me meteen richt op wat je wel of niet doet… dat als je me corrigeert mijn trots afgaat en ik me meteen verdedig… realiseer je je wat een beperkte liefde ik heb?
Luis: Voor mij is het net zo. We moeten naar de bron van Liefde gaan, naar Jezus de Eucharistie, om ons met Hem te vullen en ons te voeden met Zijn Lichaam, want zonder Hem kunnen we niets doen, zonder Hem is onze liefde uitgeput…
Cristina: Waren we ons er maar van bewust wat een voorrecht het is om communie te ontvangen… om God zelf te ontvangen! Elke keer dat we naar Hem toegaan in de Eucharistie, ontvangen we voeding om elkaar te blijven liefhebben met vrijgevigheid, met geduld, met tederheid, met nederigheid…
Luis: Dat klopt, als je beseft dat de dagelijkse Eucharistie ons transformeert, zoals de zalige Carlo Acutis zei, is het onze snelweg naar de hemel. Denk je dat we ook onze tijd van aanbidding samen moeten doorbrengen?

Dankzij U is het Woord vlees geworden en vandaag mag ik Hem ontvangen in de Eucharistie. Leer ons Hem te ontvangen met zuiverheid en Hem te aanbidden met nederigheid en toewijding. Lof zij het Heilig Sacrament.