De farizeeën verwijten Jezus dat zijn discipelen op de sabbat graankorrels plukken. De sabbat was een heilige dag, gereserveerd voor rust, volgens de wet. De regels waren streng en waren rigide geworden. Ze hadden de middelen verward met de doelen en waren afgedwaald van het essentiële, namelijk liefde. Jezus gebruikt de Schrift om een rigide interpretatie van de wet te corrigeren en zonder deze ongeldig te maken, geeft hij er een diepe betekenis aan, waardoor hij een ongezonde religiositeit ontmaskert die zich aan regels houdt, maar niet liefheeft. Jezus leert ons dat barmhartigheid boven de regel staat en dat regels in dienst staan van de liefde.
In het huwelijk eisen we vaak van elkaar dat we ons aan onze eigen wet houden, de wet van ‘mijn reden’, en leggen we zo onze manier van doen, onze criteria en onze redenen op. Hoe moeilijk is het om op te geven dat we gelijk hebben en af te zien van het doen van dingen zoals ik dat wil! Vandaag leert de Heer ons de wet van liefde en barmhartigheid en ik besef dat het opleggen van mijn wet, ook al is die redelijk, de gemeenschap met mijn echtgenoot kan verbreken en dat dit de Heer niet behaagt. Het is beter om het gelijk te verliezen, om in de liefde te winnen. Dank u, Heer, dat u ons leert en waarschuwt voor wat er gemakkelijk in ons hart kan gebeuren.

Terug naar het huwelijksleven:

Sofia: Ik houd van de Heer! Elke dag word ik meer verliefd op Hem. Kijk eens hoe subtiel Hij ons leert ons hart te richten op wat belangrijk is. In elk evangelie leer ik Hem een beetje beter kennen en hoe beter ik Hem ken, hoe meer ik van Hem houd. Toen ik vandaag over barmhartigheid bad, was het alsof de Heer tegen me zei: “Jij bent mijn omhelzing voor Álvaro, jij bent mijn glimlach, mijn geduld, mijn tederheid…”
Álvaro: wat indrukwekkend is dit! Wij zijn Zijn gezicht thuis. Wij zijn geroepen om de barmhartigheid van God te belichamen. Onze ogen, oren, handen… onze lichamen, onze woorden… alles! Ze zijn gemaakt om Zijn barmhartigheid over te brengen. Daar is God, liefhebbend door jou. Ik vind het geweldig dat de Liefde een gezicht heeft: jouw gezicht, het mijne… en dat van God tussen ons!

Moeder,

Moge barmhartigheid en liefde onze wet zijn. Help ons om elkaar door uw barmhartige ogen te zien en om dragers te zijn van Gods tederheid voor elkaar. Moeder van Barmhartigheid, bid voor ons!

Heer, vandaag laat U mij zien dat we klein en nederig moeten zijn om God te leren kennen. Wat kent U ons toch goed! Wanneer we de gaven ontdekken die U ons geeft en we die verkeerd gebruiken, denken we dat we ‘wijs en begripvol’ zijn en vervallen we gemakkelijk in trots en hoogmoed. En daarna komen
afgunst, woede…
Hetzelfde geldt voor onze echtgenoot, hoe vaak denken we niet dat we beter zijn dan
onze echtgenoot… Maar U vraagt ons om nederig, klein en behoeftig te zijn, omdat U dat zo gewild hebt, dat we elkaar nodig hebben. En vanuit die wederzijdse kwetsbaarheid, als we elkaar met nederigheid steunen en omarmen, zullen we elkaar steeds beter leren kennen en dan zal er eenheid ontstaan, de gemeenschap waartoe
we geroepen zijn.
Maar de weg is niet gemakkelijk. Alleen kunnen we het niet, daarom komt U ons tegemoet en geeft U ons door ons sacrament de genade, de kracht om onze trots te overwinnen. Beetje bij beetje toont U ons Uw
nederigheid, om ons klein te maken, maar heel dicht bij elkaar.
Vandaag, waarop we de uitroeping van Onze-Lieve-Vrouw van de Berg Karmel vieren, kijken we naar de nederigheid van Onze Moeder, opdat Zij ons onderwijst.

 Toegepast op het huwelijksleven:

Julia: Wat een zenuwen! Het is nog maar drie maanden geleden dat we de retraite van het Project Huwelijksliefde hebben gedaan en bij de volgende bijeenkomst van de catechese-groep moeten we erover vertellen… Maar we hebben geen idee!
Antonio: Het is waar, het is spannend, we hebben geen opleiding gehad. En er zijn mensen die heel goed opgeleid zijn…
Julia: Het is ook waar dat ze ons hebben gezegd dat we ons geen zorgen hoeven te maken, dat we alleen de catechese hoeven te lezen, er de hele maand samen voor moeten bidden en moeten proberen het in praktijk te brengen…
Antonio: Dat is waar, ze zeggen ons altijd dat het geen college is. En dat begrijp ik, hahaha, wij zijn niet echt academisch.
Julia: Ja, maar we zijn erg enthousiast over deze nieuwe weg die we zijn ingeslagen. We gaan door zoals tot nu toe, we gaan proberen om gedurende de maand te leven wat de catechese ons zegt in ons dagelijks leven, in onze
dagelijkse bezigheden, in de kleine dingen, gesteund door het echtpaargebed en de sacramenten.
Antonio: Dat klopt, in de vorige lessen vertelden ze hoe de catechese hen had geholpen in hun huwelijk, hoe ze die
in hun dagelijks leven hadden toegepast. Ze waren erg ervaringsgericht…, nou ja, hoe zeg je dat…
Julia: Ervaringsgericht, ervaringsgericht… en we hebben nu juist
“ervaring” opgedaan in deze drie maanden: samen bidden (iets wat we vroeger niet deden…), zien hoe we sommige dingen nu anders doen, elkaar anders bekijken… En vooral, hoe we elkaar leren kennen in het huwelijksgebed en hoe we de Heer leren kennen.
Antonio: Dat is waar. Wat geweldig! En hoeveel hebben we nog te leren, te beleven, te bidden… We moeten de Heer en Onze
Moeder heel erg bedanken voor het redden van ons.
Julia: Ja, dank U Heer, dank U Moeder!

Moeder,

Dank U voor deze weg die U de Kerk hebt geboden, dank U voor Uw Ja, dank U voor het Ja van zoveel echtparen die Uw Project mogelijk maken.
Wij loven en danken U, Heer, voor het schenken van Uw Moeder!

Elke gave vereist een taak.

Jezus wijst de steden waar hij meer tijd, meer moeite en meer wonderen had besteed, maar die toch niet hadden gekozen om hun leven te veranderen in het licht van Jezus Christus, streng terecht. Dit kan ons ook overkomen in ons huwelijk, waarin Christus ons de waarheid van het huwelijk openbaart en ons zijn barmhartige en volledige liefde openbaart door de eucharistie. Hij hamert op zijn vernieuwende boodschap van gastvrijheid en overgave via de catechese van Johannes Paulus II, en toch blijven veel harten verhard, ondanks de inspanningen van de Heer om ons de Waarheid te tonen. Hiermee kondigt hij ons aan dat het oordeel strenger zal zijn voor degenen die meer licht hebben ontvangen dan voor degenen die hem niet kennen. Daarom moet de gave die we ontvangen ons ertoe brengen om ons hart te zuiveren en vervolgens gratis te geven wat we gratis hebben ontvangen, waar onze Moeder ons ook heen brengt.

Toegepast op het huwelijksleven:

Enrique: Esperanza, elke keer dat we meewerken aan een retraite van het Project Huwelijksliefde, erkennen we dat we elkaar met een middelmatige liefde liefhebben, en zijn we getuige van ware wonderen in de gekozen huwelijken. En wij boeken geen vooruitgang, we nemen niet die vastberaden beslissing om in al onze handelingen lief te hebben.

Esperanza: Enrique, dit is de vierde keer dat de herders van de groep ons aanmoedigen om de catechese voor te bereiden, en we zeggen nee. Iedereen zegt dat het voorbereiden ervan, hoewel het hen door elkaar schudt, hen uiteindelijk meer verenigt omdat het hen ertoe brengt om het te beleven.

Enrique: Esperanza, we doen ook het huwelijksgebed op sommige dagen dat het goed gaat, maar op veel andere dagen niet.

Esperanza: Dat is waar. Als we het goed doen, helpt het me om je te leren kennen en goed over je te denken. Ik geloof dat de Heer zich inspant om ons middelen en zelfs wonderen te geven, zodat we deze weg trouw, met wilskracht en nederigheid kunnen bewandelen, maar wij kiezen ervoor om lauw te blijven en vast te houden aan onze trots en hoogmoed.

Enrique: Ik hou heel veel van je, Esperanza, en het doet me pijn om jou en de Heer pijn te doen. Ik ga de herdertjes bellen en zeggen dat we de volgende catechese voorbereiden, en dat we samen gaan bidden. Ik vraag je om me te helpen om elke dag vol te houden.

Esperanza: Wat ben ik ontroerd om deze woorden te horen. Dank u, mijn God, voor deze echtgenoot die u mij hebt geschonken.

Moeder,

Dank u dat u ons blijft zeggen: “Doe wat Hij u zegt”, om ons nieuw te maken zoals de wijn op de bruiloft te Kana. Gezegend en geprezen zij de Heer.