Categoriearchief: Sin categoría

De wil van de Heer. Commentaar voor echtparen: Marcus 6, 17-29

Geef een reactie

Evangelie van de dag
 
Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus 6, 17-29

In die tijd had Herodes Johannes laten grijpen en in de gevangenis in boeien geslagen omwille van Herodias, de vrouw van zijn broer Filippus, want hij had haar tot zijn vrouw genomen.
Johannes had immers tot Herodes gezegd: ‘Het is u niet geoorloofd de vrouw van uw broer te hebben.’
Herodias was daarom op hem gebeten en wilde hem doden, maar zij kreeg geen kans,
want Herodes had ontzag voor Johannes. Hij wist dat hij een rechtschapen en heilig man was, 
en nam hem in bescher­ming. Telkens wanneer hij hem gehoord had, 
verkeerde hij in tweestrijd; maar toch luisterde hij graag naar hem.
Er kwam echter een gunstige dag, toen Herodes bij zijn verjaardag een maaltijd aanrichtte 
voor zijn hoogwaardig­heidsbekleders, zijn hoofdofficie­ren en de vooraanstaanden van Galilea.
De dochter van Herodias trad op met een dans en zij beviel aan Herodes en zijn tafelgenoten. 
De koning zei tot het meisje: ‘Vraag me wat je wilt en ik zal het je geven.’
En hij bevestigde haar met een eed: ‘Wat je me ook vraagt, ik zal het je geven, al is het de helft van mijn koninkrijk.’
Zij ging naar buiten en vroeg aan haar moeder: ‘Wat zou ik vragen?’ 
Deze ant­woordde: ‘Het hoofd van Johannes de Doper.’
Zij haastte zich naar de koning en zei hem haar verlangen: 
‘Ik wil dat u mij op staande voet op een schotel het hoofd van Johannes de Doper geeft.’
Dit deed de koning leed, maar om zijn eed gestand te doen en ook wegens zijn tafelgeno­ten wilde hij haar niet afwijzen.
Terstond stuurde de koning dus een lijfwacht en gelastte hem 
het hoofd van Johannes te brengen. De man ging en onthoofdde hem in de gevangenis.
Hij bracht het hoofd op een schotel en gaf het aan het meisje; 
het meisje gaf het weer aan haar moeder.
Toen zijn leerlingen er van gehoord hadden, kwamen ze zijn lijk halen en legden het in een graf.
Woord van de Heer.

De wil van de Heer.
 
Vandaag vieren we het martelaarschap van Johannes de Doper, over wie zijn vader Zacharias zegt: “En gij, kind, zult profeet genoemd worden van de Allerhoogste, want gij zult voor de Heer uitgaan om zijn wegen te bereiden, om zijn volk de boodschap van verlossing te brengen, door de vergeving van hun zonden,” (Lc 1, 76-77).  Hij was de eerste martelaar omdat hij de waarheid van het huwelijk verdedigde zoals God het bedoeld had, omdat hij tegenover Herodes de onwettigheid van diens relatie met de vrouw van zijn broer, Herodias, verdedigde.  Hij gaf zijn leven om de wil van God te vervullen, en wat ben ik bereid te geven om de wil van God in mijn leven te vervullen? Hoe ver ben ik bereid te gaan? Eén ding moeten we duidelijk voor ogen houden: “we zijn geroepen tot heiligheid”, en de manier om dat te bereiken is door de wil van God te vervullen. We zijn geroepen tot het huwelijk en daar moeten we alles geven.  We zijn niet geroepen om heilige priesters of heilige religieuzen te zijn… we zijn geroepen om heilige echtgenoten te zijn, met de hulp van Gods genade en ons kleine “ja” zullen we dat bereiken!

Toegepast op het huwelijksleven:
 
Mario: Marta, we moeten praten…
Marta: Oh Mario, maak me niet bang! Die woorden roepen erg nare herinneringen bij me op (bijna trillend)
Mario: Dat is waar, sorry. Maar misschien heeft de Heer ons die nare herinnering willen brengen toen we op het punt stonden ons huwelijk en ons gezin op het spel te zetten. Ik herinner me dat het was voordat we op retraite gingen met het Project.
Marta: Deze herinnering vind ik al leuker. Wat een geweldige retraite! Wat een geweldig cadeau heeft je zus ons gegeven, zonder te weten hoe slecht het met ons ging, en ze bedacht om het ons te geven voor Driekoningen. Ik kan haar en Onze Lieve Vrouw, die ons erheen heeft gebracht, nooit genoeg bedanken.
Mario: Daar wilde ik het juist met je over hebben.  Ik weet dat we krap bij kas zitten met de school van de kinderen…
Marta: Dat is waar, maar het is het beste wat we konden doen. De opvoeding van onze kinderen is van fundamenteel belang en zoals een vriendin zegt: “Als we elke dag linzen moeten eten, dan eten we maar linzen.” De verandering die ze op de nieuwe school hebben doorgemaakt, is nog een geschenk van de Maagd Maria. Gisteren vertelde Martita me nog dat ze zich niet langer als “rare snuiters” voelden omdat ze naar de mis gingen en baden.
Mario: Mijn voorstel is dat we het cadeau dat mijn zus ons gegeven heeft nu teruggeven. Herinner je je Lukas nog, mijn collega van het werk? Hij heeft zijn hart bij mij gelucht. Ze hebben al een afspraak met een advocaat om te scheiden, bovendien zitten ze erg krap bij kas en ik had gedacht… (Marta laat hem niet uitpraten)
Marta: Dat lijkt me een geweldig idee, ik denk dat het ook onze plicht is. Nu teruggeven wat we hebben gekregen, ook al is dat een grote financiële opoffering, “geven tot het pijn doet”, zoals Moeder Teresa van Calcutta zei. Bedankt voor je vrijgevigheid, Mario, je helpt me enorm om de wil van God in ons leven te zien. Ik hou heel veel van je en ga nu meteen de linzen in water koken! Hahaha

 
Moeder,
 
Het moet heel moeilijk voor je zijn geweest toen je hoorde dat de zoon van je geliefde nicht de Heilige Elisabeth was onthoofd. Dat was ongetwijfeld weer een moment dat je in je hart zou bewaren. Hoeveel pijn veroorzaken we bij anderen wanneer we handelen vanuit ons egoïsme. Vergeef ons onze zwakheden en help ons om de wil van God in ons leven te onderscheiden en zout en licht voor de wereld te zijn. Gezegend zij uw zuiverheid, nu en voor altijd!


Altijd alert. Commentaar voor echtparen: Matteüs 24, 42-51

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: Weest dus waakzaam, want gij weet niet op welke dag uw Heer komt.
Begrijpt dit wel: als de eigenaar van het huis wist op welk uur van de nacht de dief zou komen. zou hij blijven waken en in zijn huis niet laten inbreken.
Weest ook gij dus bereid, omdat de Mensen­zoon komt op het uur, waarop gij het niet verwacht.’
Wie is dus de trouwe en verstandige knecht, die de heer over zijn dienstvolk heeft aangesteld om hun op tijd het eten te geven?
Gelukkig die knecht als de heer bij zijn komst hem daarmee bezig vindt.
Voorwaar, Ik zeg u: hij zal hem aanstellen over alles wat hij bezit.
Maar is die knecht slecht en zegt hij bij zichzelf: mijn heer blijft nog wel een poosje weg,
en begint hij de andere knechten te slaan en eet en drinkt hij met dronk­aards,
dan zal de heer van die knecht komen op een dag waarop hij het niet verwacht en op een uur dat hij niet kent;
en hij zal hem vierendelen en hem het lot doen delen van de huichelaars. Daar zal geween zijn en tandengeknars.
Woord van de Heer.

Altijd alert.

Als we dit evangelie lezen, kan het gebeuren dat we alleen maar aan de dood denken, aan de dag waarop de Heer ons tot zich zal roepen en dat we altijd voorbereid moeten zijn, want zoals Hij ons zegt, weten we het uur, noch de dag. En zo is het, we kunnen niet op ons gemak zijn en alles tot het laatste moment uitstellen. We zijn voortdurend in strijd met de zonde, die geen rust kent en ook wij hebben geen rust, maar de beloning is altijd groter: de genade. En dan heb ik het nog niet eens over de uiteindelijke beloning: de hemel en de eeuwigheid bij God. Daarom moeten we altijd een stap voor zijn en voorbereid zijn, vooral op datgene wat we niet leuk vinden, wat ons ongemakkelijk maakt, wat ons niet goed uitkomt en nog veel meer, waarbij ons antwoord altijd onvoorwaardelijke overgave en toewijding is.
Huwelijken hebben een speciale genade door het sacrament die we niet mogen verspillen en die ons helpt om altijd alert te zijn om onze echtgenoot te aanvaarden in zijn zwakheid als gevolg van de zonde, zonder te vergeten dat die zwakheid ook de mijne is. We zijn geroepen om samen de hemel te bereiken en elke keer dat we een gelegenheid tot zonde overwinnen, is dat een stap dichter bij ons doel. Om die beloning te bereiken hebben we een prachtige oplossing: onbegrensde LIEFDE, zoals Sint-Augustinus zei: “De maatstaf van liefde is liefhebben zonder maat”.

Togepast op het huwelijksleven:

Mariajo: Je bent al thuis, Agustín. Ik had je niet zo snel verwacht. Had je het niet druk op kantoor?
Agustín: Ja, het zijn een paar vermoeiende dagen geweest, maar ik heb me gerealiseerd dat ik maatregelen moet nemen op het werk, anders slokt het me helemaal op en vergeet ik al het andere. Bovendien is het mijn naamdag en moeten we dat vieren zoals het hoort.
Mariajo: Ik ben zo blij met je besluit, het is geweldig hoe je je op dit gebied hebt verbeterd en hoe fijn het is om je vaker thuis te hebben.
Agustín: Ja, vroeger dacht ik dat werk alles was en essentieel om later een ontspannen leven te kunnen leiden, maar niets ontspant me meer dan bij jou te zijn. Godzijdank is er veel werk en voor lange tijd.
Mariajo: Realiseer je je hoe ons leven de afgelopen jaren is veranderd? Vroeger waren we meer bezig met wereldse zaken, met wat we wel en niet leuk vonden, we hechtten veel belang aan geld en daarom besteedden we extra uren aan ons werk, om meer te verdienen en een meer ontspannen leven te hebben. Nu is dat allemaal naar de achtergrond verdwenen, we hebben ontdekt wat God voor ons in petto heeft en dat hebben we boven alles gesteld.

Agustín: Ja Mariajo, zo is het geweest en ik ben heel blij dat ik dat ontdekt heb. Het is er altijd geweest, maar we wilden het niet zien. We zijn samen gegroeid en onze relatie is exponentieel verbeterd door de grootsheid van het huwelijk te ontdekken. Jij en ik hebben God boven alles gesteld en ons leven is enorm verbeterd. Ik dank de Heer daar voortdurend voor.
Mariajo: Vroeger handelden we vanuit onze eigen behoeften en nu zijn we klaar voor wat er ook komt, altijd alert om Gods wil te doen en hoewel dat soms niet gemakkelijk is, blijven we het proberen.
Agustín: Wat geweldig hoe de Heer ons verandert. Zullen we ons echtpaargebed doen en dan maak ik een heerlijk diner voor je klaar?
Mariajo: Geweldig! Je bent geweldig en ik ben God op elk moment oneindig dankbaar voor jou. Laten we dat doen en zo je naamdag vieren zoals die verdient.

Moeder,

Help ons in het licht van Uw voorbeeld en onder de bescherming van Uw mantel om altijd alert en voorbereid te zijn om de Heer te ontvangen. Gezegend zij de Heer die altijd op ons wacht.


De verborgen schoonheid. Commentaar voor echtparen: Matteüs 23, 27-32

Geef een reactie

Evangelie van de dag
Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs 23, 27-32

In die tijd sprak Jezus: Wee u, schriftge­leerden en Farizeeën, huichelaars! Gij lijkt op gekalkte graven die er van buiten wel mooi uitzien, maar van binnen vol zijn met doodsbeen­deren en allerhande onreinheid.
Zo ziet ook gij van buiten er voor de mensen wel uit als heiligen, maar van binnen zijt gij vol huichelarij en ongerechtigheid.
Wee u, schriftgeleerden en Farizeeën, huichelaars! Gij bouwt de graven van profeten en versiert de grafmonu­menten van heiligen
en gij zegt: Als wij geleefd hadden in de tijd van onze vaderen, zouden wij niet medeplichtig geweest zijn aan moord op de profeten.
Gij getuigt dus tegen uzelf, dat gij zonen zijt van profe­tenmoorde­naars.
Woord van de Heer.
De verborgen schoonheid

“Schoonheid zal de wereld redden”. Deze zin, die ons door Johannes Paulus II in herinnering werd gebracht, lijkt veel te maken te hebben met het evangelie van vandaag. We hebben allemaal diep in ons hart een verlangen naar schoonheid, omdat God zelf de Schoonheid is en daarom voelen we ons aangetrokken tot het mooie. Het probleem is dat we dit verlangen soms op een ongeordende manier nastreven en dat het, vermengd met onze eigenliefde, trots en hoogmoed, ons ertoe aanzet meer aandacht te besteden aan het uiterlijk dan aan het hart.
Daarom waarschuwt Jezus ons vandaag met dit evangelie en roept hij ons opnieuw op om naar ons hart te kijken, ons innerlijk te bekeren en onze intenties te zuiveren.
Johannes Paulus II zei ook dat het onzichtbare de mens meer bepaalt dan het zichtbare. Wat zou er gebeuren als we in plaats van het lichaam van een persoon zijn ziel zouden zien? Misschien zouden we verrast zijn, omdat we in deze cultuur van uiterlijkheden leven, we graag goed voor de dag willen komen, we de goedkeuring van de wereld zoeken, we meer dan ooit voor ons imago zorgen, we ons veel aantrekken van wat anderen zullen zeggen, maar… hoe zit het met onze ziel? Zorgen we daar net zo goed voor als voor ons lichaam? Maak ik me zorgen of ik in Gods genade ben? Zorg ik voor het ‘imago’ van mijn ziel door haar te voeden met gebed en de eucharistie en haar te reinigen in de biecht?
Ware schoonheid zit niet in wat we laten zien, maar in wat we van binnen zijn. Wat het lichaam echt mooier maakt, is de ziel die zich laat transformeren door de genade van God. Daarom is het verzorgen van onze ziel de weg om de ware Schoonheid te weerspiegelen die redt.

Toegepast op het huwelijksleven:
 
Carmen: Ik ben ervan overtuigd dat deze retraite die we dit weekend hebben meegemaakt iets van God is… Ik vond het zo mooi dat het alleen maar van God kan komen… Ik wil zo’n liefde tussen ons!
Jaime: Waar beginnen we?
Carmen: Ik denk dat deze roeping begint met het zoeken naar de zuiverheid van ons hart en dat dit zich vervolgens zal weerspiegelen in al het andere, in onze manier van handelen, spreken, kleden, onze vakanties, onze vrije tijd… maar alles begint in het hart.
Jaime: Natuurlijk… De Heer wil geen vervalste liefde, daarom nodigt Hij ons uit om naar binnen te kijken. We kunnen daar beginnen. Wat zoekt ons hart? Wat verlangt het? Waar houdt het van? Zoeken we echt het goede voor onze ziel of alleen maar schijnbaar geluk?
Carmen: Ja, we moeten veel dingen heroverwegen. We letten erg op wat anderen van ons zien, we willen een ‘ideaal’ huwelijk zijn op sociale media, in de parochie… en we verwaarlozen onze ziel en onze ‘verborgen’ liefde thuis, waar niemand ons ziet.
Jaime: Ja, de schoonheid van het huwelijk zit niet in reizen en mooie foto’s, maar in echte toewijding. Laten we de Heer om deze genade vragen, dat Hij ons hart verandert en ons een hart geeft dat lijkt op het zijne.

 
Moeder,
 
Gezegend zij uw zuiverheid, en moge die eeuwig zijn, want een hele God verheugt zich in zo’n grootse schoonheid!


De beste beloning Commentaar voor echtparen: Matteüs 23, 23-26.

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs

In die tijd sprak Jezus: Wee u, schriftgeleerden en Farizeeën, huichelaars! 
Gij betaalt wel tienden van munt, anijs en komijn, maar het gewichtigste van de Wet: 
recht­vaardigheid, barmhartigheid en trouw verwaarloost ge. 
Het ene moet men doen en het andere niet nalaten.
Blin­de leiders, die de mug uitzift en de kameel doorslikt!
Wee u, schriftgeleerden en Farizee­ën, huichelaars! De buitenkant maakt ge schoon, 
maar van binnen zijn ze gevuld met roof en genotzucht.
Blinde Farizeeën, reinig eerst de beker van binnen, 
dan wordt de buitenkant van zelf rein.
Woord van de Heer.
De beste beloning

Hoe vaak is het ons niet overkomen, net als de schriftgeleerden en farizeeën! We maken ons druk om honderden dingen en vergeten het belangrijkste: ons sacrament. We houden ons bezig met uiterlijke zaken: het huishouden doen en mijn deel vervullen, het werk, ons momentje rust, met een beetje geluk het momentje gebed, en we staan geen seconde stil bij de toestand van ons hart en onze gemeenschap. De Heer vraagt ons aandacht te schenken aan gerechtigheid, om ons aan onze echtgenoot te geven zoals we beloofd hebben, om barmhartig te zijn, om medelijden te hebben met het lijden en de ellende van onze echtgenoot wanneer hij of zij een moeilijke tijd doormaakt; om oordelen te vermijden, door gedachten, blikken of daden te vermijden die niet passen bij ons sacrament. Dat de Heer niet hoeft te zeggen: “Wee jullie…!” wanneer Hij naar ons kijkt. Laten we ons hart reinigen. Ik zeg jullie alvast dat het pijn zal doen, maar de beloning is groot: de hemel.

Toegepast op het huwelijksleven

(Ana in gesprek met een priester):
Ana: Vader, ik voel me vreselijk. Ik heb al drie dagen niet de rozenkrans gebeden, en ik houd me niet trouw aan mijn korte gebedstijd… Ik ben ook vergeten een daad van versterving te doen en ik denk dat ik veel te veel heb gegeten tijdens het etentje van laatst. Kortom… een ramp.
Priester: Dochter, het is heel belangrijk om te bidden, de rozenkrans te bidden en alles wat je hebt gezegd, dat is waar, en dat moet je ook doen. Maar vergeet nooit dat, zoals Sint-Jan van het Kruis zei, we aan het einde van ons leven zullen worden beoordeeld op onze liefde. God kijkt niet naar wat we doen, maar naar de liefde waarmee we het doen. Hij kijkt naar de liefde waarmee je de rozenkrans bidt tot Maria, Hij kijkt naar je liefde in het gebed tot God, Hij kijkt naar hoeveel je van je echtgenoot houdt in elke kleine daad van toewijding. Als je jezelf kastijdt, denk dan goed na waarom en waarvoor. Het gaat niet om wat je doet, maar om wat je liefhebt.
Ana: De waarheid is, pater, dat ik vaak overweldigd ben door wat ik moet doen en dat ik het niet red, en iets zei me dat ik het niet goed aanpakte.
Priester: Heb lief dochter, word verliefd op Jezus, heb Hem lief met heel je hart, met heel je ziel en met heel je verstand, en heb je echtgenoot lief zoals Christus jou liefheeft. De rest komt vanzelf.
Ana: Dank u wel, pater, voor uw hulp.

Moeder,

Uw Onbevlekt Hart is waar ik naar wil kijken, Uw Onbevlekt Hart is de vreugde van God. Help mij om te liefhebben zoals U, in U en met U. Geprezen zij het Hart van Jezus en Maria!

Van binnen of van buiten? Commentaar voor echtparen: Matteüs 23,13-22

Geef een reactie

Evangelie van de dag

Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs 23, 13-22

In die tijd sprak Jezus: Wee u, schriftge­leerden en Farizeeën, huichelaars! Gij sluit het Rijk der hemelen af voor de mensen. Zelf gaat gij er niet binnen, terwijl gij hun die dit wel willen, de toegang verspert.
Wee u, schriftgeleer­den en Farizee­ën, huichelaars!
Gij doorkruist zee en land om een bekeer­ling te maken, maar als hij het geworden is, maakt gij hem zelf tot een hellekind, tweemaal erger dan gijzelf!
Wee u, blinde leiders, die zegt: Als iemand zweert bij de tempel, dan betekent dat niets; maar als iemand zweert bij het goud van de tempel, dan is hij gebonden.
Dwazen en blinden! Wat staat dan hoger: het goud of de tempel die het goud heilig maakt?
Of ook: Als iemand zweert bij het altaar, dan betekent dat niets; maar als iemand zweert bij de offergave die er op ligt, dan is hij gebonden.
Blinden! Wat staat hoger: de offergave of het altaar dat de offergave heilig maakt?
Wie dus zweert bij het altaar, zweert daarbij en bij alles wat er op ligt.
En wie zweert bij de tempel, zweert daarbij en bij Hem die erin woont.
En wie zweert bij de hemel, zweert bij de troon van God en bij Hem die erop zetelt.
Woord van de Heer.

Van binnen of van buiten?

In dit evangelie zien we hoe Jezus lijdt en zucht. De reden is simpel: hij wil dat al zijn kinderen worden gered. Daarom zien we hoe hij de farizeeën terechtwijst die niet leven volgens de waarheid van de openbaring die God via de profeten heeft geopenbaard. Zij zijn bij het uiterlijke gebleven en rechtvaardigen zo hun geloof in de schijn en niet in de waarheid.
Ook wij kunnen ons beperken tot uiterlijke handelingen zonder ons te verdiepen in de betekenis die elk van deze handelingen heeft, en, erger nog, dit ook aan onze kinderen en echtgenoot leren, met alle gevolgen van dien voor hun ziel.
Zeer trots stellen we een mentale lijst op van goede dingen die we hebben “gedaan”, waarbij we soms naar onszelf hebben gekeken en niet hebben gezorgd voor een diepgaande en delicate omgang met Hem die van ons houdt en zich voor ons heeft opgeofferd. We gaan bijvoorbeeld naar de mis en ons lichaam is aanwezig, doet alle gebaren en zegt mechanisch de antwoorden… en we zijn heel “tevreden” dat we naar de mis zijn geweest. De waarheid is dat onze ziel er niet bij was, ons hart was niet bij het altaar naast dat van Jezus. In die eucharistie, zo beleefd, in onze vrijheid, maken we het de Heer moeilijk om ons hart te grijpen en het naast het Zijne te brengen om het te transformeren. Gelukkig is God barmhartig en verrast Hij ons door onze zwakheid te compenseren, daarom is het altijd beter om onvolmaakt in de mis te zijn dan er niet te zijn.

Toegepast op het huwelijksleven:

Begoña: Pablo, gaan we iets eerder naar de mis om even te bidden en ons voor te bereiden?
Pablo: Natuurlijk! Ik maak dit even af en dan gaan we.
Begoña: Weet je nog hoe moeilijk je het vond om naar de mis te gaan? Ik hoef je niet te vertellen hoe het zou zijn geweest als ik je had gevraagd om iets eerder te gaan, zoals we nu doen… (lacht).
Pablo: Dat is waar, ik ging omdat jij dat vroeg, maar ik beleefde niet wat elk moment betekende. Naar de mis gaan was daar zijn en wachten tot de tijd voorbij was en de priester zei: “Gaat heen in vrede”, wat voor mij betekende: “Je kunt nu  bier gaan drinken”.
Begoña: Ha, ha, ha, ha!
Begoña: Nou, het werkt, mijn schat! Zoals die priester in zijn preek zei, moeten we ophouden met “christelijke dingen te doen” om christenen te worden.
Pablo: Maar het biertje houden we wel!

Moeder,

Help ons om onze ziel alert te houden, zodat we het bovennatuurlijke in ons leven kunnen zien en proeven. Geprezen zij de Heer!