Evangelie van de dag
Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus
Daarop sprak hij tot hen: ‘Komt nu eens zelf mee naar een eenzame plaats om alleen te zijn en rust daar wat uit.’ Want wegens de talrijke gaande en komende mensen hadden zij zelfs geen tijd om te eten.
Zij vertrokken dus in de boot naar een eenzame plaats om alleen te zijn.
Maar velen zagen hen gaan en begrepen waar Hij heenging; uit al de steden kwamen mensen te voet daarheen en waren er nog eerder dan zij.
Toen Jezus aan land ging, zag Hij dan ook een grote menigte. Hij voelde medelijden met hen, want zij waren als schapen zonder herder, en Hij begon hen uitvoerig te onderrichten.
Jezus merkt hoe moe zijn apostelen zijn. Hij vraagt niet meer van hen dan ze kunnen geven, hij oefent geen druk op hen uit en veroordeelt hen niet; integendeel, hij begrijpt hen ten volle en nodigt hen uit om met hem mee te gaan om uit te rusten, en omarmt hen met barmhartigheid.
Deze houding van Jezus spreekt ons vooral aan in het huwelijksleven. Wat doen wij, echtgenoten, als onze echtgenoot moe thuiskomt na een lange werkdag? Verwijten we hem dan: “Je bent nooit thuis”, of verwelkomen we hem met dankbaarheid en erkennen we de enorme inspanningen die hij voor zijn gezin levert?
“Kom en rust uit bij mij, echtgenoot”.
Je echtgenoot verwelkomen betekent ook jezelf in stilte en met liefde afvragen: wat doet hem pijn, wat weegt hem zwaar? Medeleven met je echtgenoot betekent niet dat je alles goedpraat, maar dat je je hart niet verhardt, ook al is dat moeilijk. Het betekent dat je kiest voor begrip in plaats van verwijten, voor nabijheid in plaats van afstand. Het is een manier om echtelijke liefde te beleven, door aanwezig te zijn: een geschenk van God dat in ons hart woont en voortdurend aan de deur klopt. Als we open doen, wordt ons leven een gave en een eucharistie voor anderen.
Toegepast op het huwelijksleven:
Carmen: Schat, kun je met me mee gaan boodschappen doen? Ik heb er vandaag geen zin in.
Emilio: Carmen… Ik wilde net gaan hardlopen… Ik heb er de hele week naar uitgekeken. Maar ik zie dat je het moeilijk hebt, dus natuurlijk gaan we samen.
Carmen: Dank je wel, echt waar. Ik weet dat je graag sport en het spijt me dat ik je daarvan afhoud, maar ik ben je dankbaar dat je de moeite neemt om met me mee te gaan.
Emilio: Maak je geen zorgen. Soms nodigt de Heer ons uit om lief te hebben in de kleine dingen, ook al verstoort dat onze plannen. Laten we gaan en ervan profiteren om samen te zijn.
Carmen: Dat helpt me enorm, Emilio. En als we terugkomen, kun je, als er tijd is, even gaan hardlopen.
Emilio: Perfect. En nu gaan we boodschappen doen… maar met een glimlach, oké? Want ook hier kun je liefhebben.
Moeder,
